II SA/Go 83/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M.C. na akt Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w przedmiocie ogłoszenia wykazu nieruchomości I. stwierdza niezgodność z prawem aktu Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w sprawie wykazu nieruchomości stanowiących własność Miasta przeznaczonych do wydzierżawienia w trybie bezprzetargowym na okres trzech lat – w zakresie obejmującym wskazanie imienia i nazwiska dzierżawcy, II. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącego M.C. kwotę 350 (trzysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M.C. pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. - uzupełnionym następnie pismami z dnia [...] lutego 2016 r. oraz z [...] marca 2016 r. - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę m.in. na akt Prezydenta Miasta w przedmiocie ogłoszenia wykazu nieruchomości z dnia [...] kwietnia 2015 r. Zaskarżony akt wydany został w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. M.C. zwrócił się do Dyrektora Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta o bezprzetargowe wydzierżawienie części działki nr [...], położonej przy ul. [...], na okres 3 lat z przeznaczeniem na działalność usługową – myjnię samochodową wraz z infrastrukturą techniczną. Pismem z dnia [...] marca 2015 r. Prezydent Miasta poinformował M.C., że jego wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. został rozpatrzony pozytywnie. Organ podał również, że wydzierżawienie gruntu poprzedzone będzie trzytygodniowym okresem publikacji wykazu nieruchomości przeznaczonych do wydzierżawienia i o terminie podpisania umowy dzierżawy wnioskodawca zostanie powiadomiony odrębnym pismem. Aktem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Prezydent Miasta - działając na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r., poz. 518 ze zm. – określanej dalej jako u.g.n.) oraz zarządzenia Nr [...] Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie stawek czynszu za korzystanie z gruntów gminnych na cele nierolnicze - podał do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości stanowiących własność Miasta przeznaczonych do wydzierżawienia w trybie bezprzetargowym, obejmujący działkę o nr [...], położoną przy ul. [...], zapisaną w księdze wieczystej [...], wskazując osobę dzierżawcy tj. M.C., powierzchnię podlegającą wydzierżawieniu (tj. 782 m.kw., 160 m.kw., 622 kw.), stawkę czynszu (odpowiednio za wyżej wymienione powierzchnie : 0,50 zł, 19,30 zł i 0,50 zł netto/ m.kw. ) z przeznaczeniem na roboty budowlane na okres 3 miesięcy w zakresie powierzchni 782 m.kw. oraz z przeznaczeniem na cele usługowe i drogi w okresie 2 lat i 9 miesięcy odpowiednio w zakresie pow. 160 m.kw. i 622 m.kw. Jednocześnie w powyższym wykazie określono termin wnoszenia czynszu : do 10 dnia każdego miesiąca, obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości oraz zasady waloryzacji czynszu wg wskaźnika wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłaszanego przez Prezesa GUS za poprzedni rok statystyczny. W dniu [...] kwietnia 2015 r. Miasto podpisało (na czas określony - do [...] kwietnia 2015 r.) z M.C. umowę użyczenia części działki nr [...] o pow. 779 m.kw. przy ul. [...], celem złożenia oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością podczas ubiegania się o pozwolenie niezbędne do rozpoczęcia inwestycji – budowa myjni samochodowej. Pismem z dnia [...] maja 2015r. Dyrektor Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Majątku Urzędu Miasta poinformował M.C. o odstąpieniu od wydzierżawienia przedmiotowego terenu w trybie bezprzetargowym. Wskazano jednocześnie, że część działki gruntu nr [...] przy ul. [...] o łącznej powierzchni 1200 m.kw. przeznaczona została do wydzierżawienia w drodze przetargu z przeznaczeniem: 200 m.kw. - na cele usługowe, 1000 m.kw. - na drogi. W dniu 20 maja 2015 r. Prezydent Miasta podał do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do wydzierżawienia w drodze przetargu ustnego nieograniczonego, obejmujący działkę nr [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2015r. Zastępca Prezydenta Miasta poinformował M.C., że w trakcie procesu przygotowywania nieruchomości do wydzierżawienia oraz w wyniku przeprowadzonych kontroli w terenie stwierdzono, że przedmiotowa działka użytkowana jest przez podmioty prowadzące działalność w bezpośrednim jej sąsiedztwie. W chwili natomiast powzięcia informacji o przeznaczeniu nieruchomości do wydzierżawienia – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego pod zabudową usługową – podmioty te również wykazały zainteresowanie działką Miasta. Mając zatem na względzie zagwarantowanie wszystkim zainteresowanym równych zasad udziału w dostępie do korzystania z gruntów Miasta, koniecznym było odstąpienie od bezprzetargowego wydzierżawienia tej nieruchomości i przeznaczenie jej do wydzierżawienia w drodze przetargu. Ponadto przystosowanie nieruchomości na potrzeby działalności usługowej np. urządzenie myjni samochodowej wymaga poniesienia znacznych nakładów inwestycyjnych, dlatego też uzasadnione jest wydzierżawienie gruntu pod inwestycje na okres 10 lat. M.C., pismem z dnia [...] listopada 2015r., które wpłynęło do organu 17 listopada 2015 r., wezwał Prezydenta Miasta do usunięcia naruszeń prawa "w związku z czynnościami przy postępowaniu przy dzierżawie gruntu sprawa: [...] oraz czynnościami dotyczącymi przetargu na dzierżawę nieruchomości działka nr [...]". Strona zarzuciła organowi czynności naruszające prawo, tj. 1) brak wskazania podstawy prawnej działania Urzędu Miasta, 2) wskazanie art. 11b ustawy o samorządzie gminnym jako podstawy prawnej do podania imienia i nazwiska osoby fizycznej w wykazie nieruchomości przeznaczonej do wydzierżawienia, 3) działanie Urzędu Miasta na szkodę Miasta poprzez świadome typowanie parametrów przetargu oraz 4) naruszenie art. 7, 8 i 9 K.p.a. Odpowiadając na powyższe wezwanie Prezydent Miasta pismem z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] poinformował stronę, iż podstawę jego działania stanowi ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2015 r., poz. 1515 – określanej dalej jako u.s.g), szczegółowe zaś zasady gospodarowania nieruchomościami gminy reguluje u.g.n. Natomiast art. 11b u.s.g. nakłada na gminę obowiązek zapewnienia jawności podejmowanych działań. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia [...] grudnia 2015 r. M.C. zarzucił organowi działanie bez podstawy prawnej, naruszenie praworządności, naruszenie art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a oraz świadome działanie na szkodę Miasta. Skarżący wniósł o: 1) skontrolowanie działalność Urzędu Miasta w zgodności z przepisami prawa, 2) stwierdzenie, czy naruszono prawo w sposób rażący, 3) zbadanie zasadności powrotu przez organ do trybu bezprzetargowego dzierżawy nieruchomości, 4) wezwanie organu do wyciagnięcia konsekwencji służbowych i prawnych wobec osób winnych naruszeń prawa, 5) zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podał, że organ w momencie wywieszenia wykazu nieruchomości jest związany trybem i przyjętymi warunkami. Zdaniem skarżącego podanie w wykazie jego imienia i nazwiska mogło naruszyć jego dane osobowe, również jako strony postępowania. Nie zgodził się również ze wskazaną przez organ podstawą prawną podania jego danych w wykazie, gdyż nie taka jest funkcja art. 11 b u.s.g. Odpowiadając na skargę Prezydent Miasta potwierdził zawarcie umowy użyczenia nieruchomości oraz powtórzył wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. Jednocześnie wskazał, że powierzchnia działki przeznaczona do wydzierżawienia w drodze przetargu była większa, niż ta o jaką wnioskował skarżący. Organ podkreślił, że decyzja ta wynikała z zasadności racjonalnego wykorzystania nieruchomości i uzyskania większych dochodów dla Miasta. Fakt przeznaczenia nieruchomości do wydzierżawienia w drodze przetargu ustnego nieograniczonego nie spowodował, utraty przez skarżącego możliwości dzierżawy przedmiotowego gruntu. Organ podał, że zarówno o pierwszym przetargu, który odbył się [...] lipca 2015r., jak i o terminie drugiego przetargu, tj. w dniu 13 października 2015 r. – skarżący był powiadamiany. Do żadnego z tych przetargów skarżący nie przystąpił. Dwa przetargi ustne nieograniczone na dzierżawę przedmiotowej nieruchomości zakończyły się wynikiem negatywnym i nieruchomość w konsekwencji nie została wydzierżawiona. Natomiast, odnosząc się do kwestii podania do publicznej wiadomości - w wykazie nieruchomości przeznaczonych do bezprzetargowego wydzierżawienia, imienia i nazwiska osoby, dla której planowane jest wydzierżawienie gruntów Miasta, organ wyjaśnił, że wynika to z obowiązku zapewnienia jawności działań podejmowanych przez gminę, co reguluje art.11b u.s.g. Również art. 23 ust.1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych dopuszcza przetwarzanie danych osobowych w celu wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego. Jednocześnie z treści art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika ograniczenie w podaniu do publicznej wiadomości danych dotyczących przedsiębiorcy. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2014 r. skarżący wskazał, iż skarży wykaz nieruchomości z dnia [...] kwietnia 2015 r. w części dotyczącej podania jego imienia i nazwiska. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 marca 2016r. z niniejszej sprawy wyłączono sprawę ze skargi M.C. na czynność Prezydenta Miasta w przedmiocie ogłoszenia wykazu nieruchomości z dnia [...] maja 2015 r., którą zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Go 261/16 oraz sprawę ze skargi M.C. na czynność Prezydenta Miasta w przedmiocie ogłoszenia o przetargu (z dnia [...] września 2015 r.) – sprawę zarejestrowano pod sygn. akt II SA/Go 262/16. Na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. skarżący podkreślił, że przepis art. 35 u.g.n. nie przewiduje jako elementów stanowiących treść wykazu nieruchomości podania imienia i nazwiska dzierżawcy. Wskazanie takich danych w wykazie tym samym wprowadza nierówność w stosunku do innych podmiotów również zainteresowanych dzierżawą nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r. , poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 ( tj. inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego ( por. wyrok NSA z 25 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1403/08 ). Przedmiotem kontroli Sądu w tak zakreślonych granicach kognicji był w niniejszej sprawie akt Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2015r. w postaci wykazu nieruchomości stanowiących własność Miasta przeznaczonych do wydzierżawienia w trybie bezprzetargowym na rzecz skarżącego, obejmujący działkę o nr [...], położoną przy ul. [...], zapisaną w księdze wieczystej [...]. Przy czym skarżący zaskarżył powyższy akt jedynie w zakresie w jakim wskazane zostały w nim jego imię i nazwisko, wyznaczając w ten sposób zakres kognicji Sądu w niniejszej sprawie. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot. Stąd też jeżeli wnoszący skargę zaskarżył określony akt jedynie w części, to zakres możliwego braku związania treścią skargi sądu pierwszej instancji dotyczy wyłącznie części zaskarżonego aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2010, s. 312 , M. Jagielska , J. Jagielski /w/ R. Hauser, M. Wierzbowski, P.p.s.a. Komentarz, C.H.BECK 2013, s. 554, wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn.akt II OSK 2025/11, wyrok NSA Z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1132/14, wyrok NSA z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2615/13 , wyrok NSA z dnia 3 września 2015 r. , sygn. akt II GSK 1245/14 ). W pierwszej kolejności należało zbadać, czy skarga na opisany powyżej akt była w ogóle dopuszczalna, tj. czy została wniesiona w sprawie należącej do właściwości sądu administracyjnego. W razie odpowiedzi negatywnej, skarga podlegałaby odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Odpowiedź pozytywna na to pytanie uzależniona zaś była od stwierdzenia, czy zaskarżony akt dotyczył sprawy z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. oraz art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W orzecznictwie wykształcił się pogląd o dopuszczalność zaskarżenia zarządzeń stanowiących akty z zakresu administracji publicznej dotyczące gospodarowania mieniem gminnym, uznający, iż pojęcie "sprawa z zakresu administracji publicznej", w rozumieniu art. 3 § 1 p.p.s.a., należy interpretować w sposób szeroki ( por. uchwałę NSA z dnia 1 czerwca 1998 r., sygn. akt OPS 3/98, ONSA z 1998 r., z. 4, poz. 109; wyrok NSA z dnia 17 maja 1999 r., sygn. akt OSA 1/99, ONSA z 1999 r., z. 4, poz. 109; wyrok NSA z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 2/00, ONSA z 2001 r., z. 2, poz. 48; uchwałę NSA z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OPS 11/00, ONSA z 2001 r., z. 2, poz. 52). Działania i akty prawne podejmowane przez organy samorządu terytorialnego mogą być kwalifikowane jako działania z zakresu wykonywania administracji publicznej, mimo, że zmierzają do wywołania w przyszłości skutków cywilnoprawnych. Akt organu z zakresu administracji publicznej może zatem pozostawać w związku ze sprawą cywilną i nie wyklucza to administracyjnego charakteru sprawy. W uchwale NSA z dnia 27 lipca 2009 r. (sygn. akt I OPS 1/09, LexPolonica nr 2057823) stwierdzono, iż "unormowania u.g.n. w zakresie dotyczącym obrotu nieruchomościami Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, regulują czynności cywilnoprawne w sposób szczególny w stosunku do ogólnych zasad określonych w Kodeksie cywilnym. Wynika to stąd, że działalność Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do mienia stanowiącego ich własność nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ze względu na publicznoprawny status Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego oraz przysługującego im mienia, obrót ten regulowany jest także przepisami prawa publicznego. Publicznoprawny charakter tych podmiotów oraz przeznaczenie mienia, którym dysponują na zaspokojenie potrzeb wspólnoty stanowi uzasadnienie wprowadzenia ograniczeń w zakresie swobody dysponowania mieniem i swobody zawierania umów oraz samodzielności jednostek samorządu terytorialnego." Zbieżne w tym zakresie stanowisko zajmuje również w swym orzecznictwie Trybunał Konstytucyjny ( por. uchwałę TK z dnia 27 września 1994 r. W 10/93 ). Stąd w orzecznictwie sądów administracyjnych za dopuszczalne uznaje się wniesienie skargi, w trybie art. 101 u.s.g. na zarządzenie w przedmiocie ogłoszenia wykazu nieruchomości przeznaczonych na sprzedaż lub do najmu ( por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wr 36/09, wyrok WSA w Lublinie z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II SA/Lu 622/06, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt IV SA/Po 395/14, wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007r., sygn. akt I OSK 159/07). W związku z tym należało uznać, iż skarga na wyżej wskazany akt Prezydenta Miasta była dopuszczalna. Oprócz omówionej wyżej kwestii dopuszczalności, również pozostałe wymogi formalne skargi zostały w niniejszej sprawie spełnione, albowiem skarga została wniesiona w ustawowym terminie wynikającym z art. 52 § 2 p.p.s.a. i poprzedzona wymaganym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, określonym w art. 101 ust.1 u.s.g. W świetle tego ostatniego przepisu przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, Sąd był obowiązany ponadto zbadać, czy tenże akt naruszył interes prawny lub uprawnienie skarżącego – gdyż dopiero zaistnienie tego rodzaju naruszenia daje legitymację do wniesienia skargi na podstawie powołanego przepisu. W przeciwnym wypadku skarga podlega odrzuceniu na podstawie art.58 § 1 pkt 5 a p.p.s.a. Istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa, z którą można wskazać jako jego podstawę i z której można wywodzić swoje uprawnienia. W judykaturze podkreśla się aktualność interesu prawnego, istniejącego obiektywnie w dniu wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w chwili złożenia skargi. Interes prawny powinien być indywidualny, własny i skonkretyzowany, wynikający z określonego przepisu prawa materialnego oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego zaskarżony akt. Interes prawny, którego istnienie umożliwia przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę. Oznacza to, że stronie skarżącej powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, a także przepisów prawa procesowego lub ustrojowego, stanowiąca podstawę konkretnych uprawnień skarżącego, które najpóźniej w dniu wniesienia skargi zostało naruszone zaskarżonym aktem. Skarżący wnosząc skargę musi wykazać, że zaskarżona uchwała lub inny akt naruszając prawo jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Naruszenie tego interesu następuje zatem wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Istotne jest również, że interes prawny musi dotyczyć indywidualnej sytuacji prawnej danej osoby. Oznacza to, że naruszenia interesu prawnego nie można wywodzić z ogólnych wartości czy zasad prawa. Niewątpliwie w niniejszej sprawie doszło do naruszenia interesu prawnego zaskarżonym aktem. W sposób bowiem bezpośredni ingeruje on w sferę prawnie chronionych dóbr skarżącego. W przedmiotowym wykazie zostały bowiem ujawnione dane osobowe skarżącego tj. jego imię i nazwisko. Stanowią one jego dobro osobiste (art. 23 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilnego – Dz. U z 2016 r., poz. 380). Prawną ochronę tego rodzaju danych, wywodzi się bezpośrednio z takich dóbr osobistych, jak godność człowieka oraz prawo do prywatności ( por. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lutego 2002 r., U 3/01, OTK-A Zb.Urz. 2002, nr 1, poz. 3, i z dnia 12 listopada 2002 r., SK 40/01, OTK-A Zb.Urz. 2002, nr 6, poz. 81, wyrok SN z dnia 15 lutego 2008 r., I CSK 358/07 , OSNC 2009, nr 4, poz. 63 ). Konstytucyjnym potwierdzeniem prawa do prywatności jest art. 47 Konstytucji RP, który nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony chronionych prawem dóbr jednostki przed nieuzasadnioną ingerencją. Dobra te są na tyle istotne w katalogu praw i wolności, że podlegają ochronie również w stanach nadzwyczajnych, co gwarantuje art. 233 Konstytucji RP. Do aktów prawnych ustanawiających ochronę takich dóbr należy przede wszystkim ustawa z 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U z 2015r, poz. 2135 ze zm.), która w art. 1 ust. 1 stanowi, że każdy ma prawo do ochrony danych osobowych. Odnosi się ona, zgodnie z art. 2, jedynie do praw osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych. Uważa się bowiem, że prawo do ochrony danych osobowych jest emanacją praw osobistych człowieka (prawa osobowości, prawa do informacyjnego samookreślenia), których głównym celem jest zapewnienie poszanowania prywatności, godności czy osobowości człowieka (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2002 r., sygn. akt II SA 3389/01, MoP 2003, nr 3, s. 99). Przesądziwszy kwestię naruszenia interesu prawnego skarżącego możliwe było poddanie zaskarżonego aktu merytorycznej kontroli w zakresie w jakim został on zaskarżony. Podstawą materialną tego aktu stanowi art. 35 ust. 1 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ sporządza i podaje do publicznej wiadomości wykaz nieruchomości przeznaczonych do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę. Wykaz ten wywiesza się na okres 21 dni w siedzibie właściwego urzędu, a ponadto informację o wywieszeniu tego wykazu podaje się do publicznej wiadomości przez ogłoszenie w prasie lokalnej oraz w inny sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a także na stronach internetowych właściwego urzędu. Jakie elementy powinien zawierać powyższy wykaz zostały enumeratywnie wymienione w art. 35 ust. 2 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem w wykazie określa się odpowiednio: 1) oznaczenie nieruchomości według księgi wieczystej oraz katastru nieruchomości; 2) powierzchnię nieruchomości; 3) opis nieruchomości; 4) przeznaczenie nieruchomości i sposób jej zagospodarowania; 5) termin zagospodarowania nieruchomości; 6) cenę nieruchomości; 7) wysokość stawek procentowych opłat z tytułu użytkowania wieczystego; 8) wysokość opłat z tytułu użytkowania, najmu lub dzierżawy; 9) terminy wnoszenia opłat; 10) zasady aktualizacji opłat; 11) informacje o przeznaczeniu do sprzedaży, do oddania w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, najem lub dzierżawę; 12) termin do złożenia wniosku przez osoby, którym przysługuje pierwszeństwo w nabyciu nieruchomości na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 i pkt 2. Jak łatwo zauważyć przepis ten nie wymienia danych potencjalnego nabywcy, czy też – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - danych potencjalnego dzierżawcy nieruchomości i to nawet jeśli ma zastosowanie tryb bezprzetargowy. Wynika to bowiem z funkcji jakie spełnia wykaz. Sporządzenie wykazu, o którym mowa w art. 35 u.g.n., jest jedynie wyrazem przeznaczenia nieruchomości przez jej właściciela do zbycia i wskazuje na założenia programowe, nieindywidualizujące sytuacji prawnej hipotetycznego nabywcy, a wobec tego nie stanowi jeszcze oferty np. sprzedaży ( por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1150/12). Do chwili sporządzenia i ogłoszenia wykazu nieruchomość pozostaje poza obrotem prawnym, jest więc niedostępna dla osób ubiegających się o jej nabycie, które nie mogą domagać się sprzedaży, odpowiednio oddania w dzierżawę ( por. wyrok NSA z dnia 15 października 2002 r., I SA 632/02, LEX nr 156824). Celem umieszczenia nieruchomości w wykazie jest zachowanie jawności dysponowania nieruchomościami przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego, a także umożliwienie wszystkim zainteresowanym ubiegania się o nabycie praw do nieruchomości umieszczonych w wykazie. Wykaz ma też na celu umożliwienie składania na podstawie przepisów komentowanej ustawy lub innych roszczeń dotyczących nieruchomości umieszczonych w wykazie, zanim zostaną one zbyte, a także umożliwienie osobom uprawnionym skorzystania z prawa pierwszeństwa w nabyciu nieruchomości ( por. E. Bończak-Kucharczyk, U.g.n. Komentarz, Lex 2014, t. 1 do art. 35 ). Stąd też Prezydent Miasta, aby uczynić zadość konstytucyjnej zasadzie, iż organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji) winien był ogłaszając wykaz uwzględnić jedynie te elementy, które wprost wynikają z art. 35 ust. 2 u.g.n., które mają odpowiednio zastosowanie. Wprawdzie art. 11 b ust. 1 u.s.g. statuuje zasadę jawności działalności organów gminy, jednakże z tej ogólnej zasady nie można wywodzić podstawy ujawniania danych osobowych potencjalnego dzierżawcy w poddanym kontroli akcie. Obowiązek ujawnienia takich danych może się oczywiście zaktualizować, jednakże nie dokonuje się tego w ramach aktu jakim jest wykaz nieruchomości. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż organ w zakresie wskazania imienia i nazwiska dzierżawcy ogłaszając zaskarżony wykaz naruszył przepis art. 35 ust 2 u.g.n. Niezasadne są natomiast zarzuty skarżącego co do naruszenia art. 6, 7, 8 i 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U z 2016r., poz. 23), gdyż tenże akt prawny nie miał zastosowania w kontrolowanej sprawie. Zgodnie z art. 91 ust.1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W świetle jednak art. 94 ust. 1 nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem ( art. 94 ust. 2 u.s.g. ). Podlegający ocenie Sądu wykaz nie jest aktem prawa miejscowego, nie podlegał on przedłożeniu organowi nadzoru, a od jego wydania upłynął jeden rok, stąd Sąd nie mógł stwierdzić jego nieważności ( por. wyrok NSA z dnia 29 marca 2011 r. , sygn. akt I OSK 46/11 ). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. - na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 2 u.s.g. i art. 101 ust. 4 u.s.g. - orzekł jak w pkt I wyroku. Jako, iż skarga została uwzględniona, należało - na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - zasądzić od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw ( pkt II wyroku ), które sprowadzają się do wpisu w wysokości 300 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz kosztów dojazdu skarżącego na rozprawę w kwocie 50 zł.