II SA/Go 899/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący : Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P.B. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 16 czerwca 2016 r. nr XXIII/122/16 w sprawie zakazu używania jednostek pływających z napędem motorowym na obszarach wodnych na terenie gminy postanawia: odrzucić skargę. P.B. skargą wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 21 września 2016 r. (data nadania) zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej z dnia 16 czerwca 2016 r. nr XXIII/122/16 w sprawie zakazu używania jednostek pływających z napędem motorowym na obszarach wodnych na terenie gminy. Skarga ta została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa – pismem z dnia [...] lipca 2016 r. ( nadanym w tym samym dniu ), które wpłynęło do organu w dniu 5 lipca 2016 r. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł w pierwszej kolejności o jej odrzucenie, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Według treści § 4 w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do treści art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Jak wynika z powyżej przywołanych przepisów do skargi składanej na akt praw prawa miejscowego ( § 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.), zastosowanie znajduje art. 53 § 2 p.p.s.a., który wprowadza dwa terminy wniesienia skargi. Pierwszy unormowany przypadek dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie. Wtedy termin ten wynosi trzydzieści dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Z drugim przypadkiem mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, wówczas termin do wniesienia skargi, wynosi sześćdziesiąt dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z analizy relacji pomiędzy tymi dwoma terminami wynika, że z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie pozostaje nadal otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, bądź wprawdzie taką odpowiedź udzieli, ale zostanie ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa - to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i w tym też terminie winna być wniesiona skarga do sądu ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 710/13, LEX nr 1309896). Wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w art. 53 § 2 p.p.s.a. nie jest instytucją postępowania administracyjnego, lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi, dlatego też nie mają do niej zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (w tym art. 61 § 3 k.p.a.) czy Ordynacji podatkowej (art. 165 § 3 o.p. ) ( por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 497/10, LEX nr 643172). Kwestię, co należy rozumieć przez "wniesienie pisma", precyzuje w szczególności art. 83 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Dlatego też sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., w przypadku gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (bądź wprawdzie taką odpowiedź udzielił, ale została ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa), liczyć należy od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. od daty złożenia go osobiście we właściwym organie, a w przypadku nadania go za pośrednictwem poczty polskiej – od daty oddania go w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego. Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było uzależnienie biegu sześćdziesięciodniowego terminu od dnia doręczenia wezwania organowi, to sformułowałby to w podobny sposób jak w przypadku terminu trzydziestodniowego posługując się słowem "doręczenie". Jeżeli w tej samej jednostce redakcyjnej aktu prawnego ustawodawca użył dwóch różnych sformułowań do określenia początku biegu terminów, to nie można dokonywać takiej interpretacji, która "wniesienie wezwania" zrównywałaby znaczeniowo z doręczeniem go organowi. Powyższe potwierdza § 10 Zasad techniki prawodawczej, stanowiący załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. nr 100, poz. 908), zgodnie z którym do oznaczenia jednakowych pojęć w ustawie używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami. Jeśli zatem prawodawca chce rozróżnić jakieś pojęcia, daje temu wyraz, stosując różne określenia - co miało miejsce w omawianym przepisie ( por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 1184/12 , z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 2202/12; z dnia 7 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 786/14, z dnia 29 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 1901/14 , postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 stycznia 2015 r. , sygn. akt I SA/Sz 1509/14, – orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa - pismem nadanym w urzędzie pocztowym dnia 4 lipca 2016 r. ( data stempla pocztowego na kopercie w której przesłano wezwanie ). Organ nie udzielił odpowiedzi. W tej sytuacji skarżący miał sześćdziesiąt dni na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten minął dnia 2 września 2016 r. , natomiast skarżący wniósł skargę dopiero w dniu 21 września 2016 r. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.