II SA/Go 9/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 maja 2025 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...]lipca 2024 r. Prokurator Rejonowy w [...] zwrócił się do Starosty [...] o wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego i skierowanie P.L. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem w związku z istniejącymi uzasadnionymi zastrzeżeniami co do stanu zdrowia. W uzasadnieniu wniosku Prokurator wyjaśnił, że przeciwko P.L. prowadzone było postępowanie, w toku którego został on poddany jednorazowemu badaniu sądowo-psychiatryczno-psychologicznemu. Biegli psychiatrzy i psycholog rozpoznali u ww. osoby uzależnienie od alkoholu. W związku z powyższym zachodzi uzasadnione podejrzenie, że stan zdrowia P.L. może stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym innym jego uczestnikom. Do wniosku Prokurator załączył odpis opinii sądowej psychiatryczno-psychologicznej z dnia [...] czerwca 2024 r. o stwierdzeniu u P.L. zespołu zależności alkoholowej. Wniosek wpłynął do Starostwa w dniu [...] lipca2024 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2024 r. Starosta [...] zawiadomił P.L. o wszczęciu z urzędu na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) postępowania w sprawie skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, w związku z powyższym wnioskiem Prokuratora Rejonowego w [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r., nr [...] Starosta [...] skierował P.L. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż P.L. jest kierowcą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2023 r., poz. 622 ze zm., dalej: u.k.p.), bowiem posiada uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi (prawo jazdy kat. B). Jako osoba uprawniona do kierowania pojazdem silnikowym jest potencjalnie kierującym. Treść złożonej opinii zawiera informacje świadczące o istnieniu uzasadnionych zastrzeżeń, co do stanu zdrowia strony. Wobec tego została ona skierowana na powyższe badania na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Nie jest przy tym wymagane uzyskanie pewności co do istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (jest to przedmiotem badań lekarskich), lecz jedynie uprawdopodobnienie takich przesłanek. P.L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie od ww. decyzji, zarzucając wydanie jej bez wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz nie uwzględnienie całokształtu okoliczności sprawy i skierowanie strony na badania lekarskie, gdy nie ma żadnych uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia. Decyzją z dnia [...]września 2024 r., nr [...],Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.W uzasadnieniu SKO wskazało, że biegli rozpoznali u strony zespół zależności alkoholowej. Ponieważ rozpoznania dokonał zespół biegłych sądowych lekarzy psychiatrów i psychologa, należy przyjąć z bardzo dużym prawdopodobieństwem, że u strony istotnie występuje opisane wyżej zaburzenie. SKO podzieliło stanowisko prokuratora i organu I instancji, że charakter tego zaburzenia stwarza uzasadnione wątpliwości co do zdolności P.L. do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Niewątpliwie uzależnienie od alkoholu jest zaburzeniem psychicznym mogącym mieć wpływ na zdolność odwołującego do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Przy interpretacji przesłanki zawartej w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. trzeba mieć na względzie cel tej ustawy, czyli zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Na powyższą decyzję SKO P.L., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając naruszenie: 1) art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p. polegające na błędnym uznaniu przez organ, że istnieje konieczność skierowania kierowcy na badanie lekarskie, podczas gdy w żaden sposób nie wykazano, aby zachodziły jakiekolwiek okoliczności faktyczne uzasadniające wszczęcie i przeprowadzenie takiego postępowania, 2) art. 138 § 2 w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak uchylenia przez SKO decyzji organu I instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia, w sytuacji w której organ I instancji dopuścił się naruszenia polegającego na braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowegooraz nieuwzględnienie całokształtu okoliczności sprawy i skierowanie skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. B. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie przedmiotowego postępowania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący wniósł także o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci sprawozdania z wykonania badań laboratoryjnych oraz opinii z dnia [...] grudnia 2024 r. na okoliczność zachowania abstynencji skarżącego. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 k.p.a. organ nie podjął żadnej inicjatywy zmierzającej do ustalenia czy istnieją podstawy do skierowania skarżącego na badania lekarskie. Z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. nie wynika wprost, jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy są wystarczające, by skierować go na badanie lekarskie. Mowa jest tylko o tym, że muszą być one "uzasadnione", co oznacza, że właściwy organ administracji po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy, winien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym badanym przypadku zastrzeżenia są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołany przepis. Przy interpretacji powyższej przesłanki należy mieć na względzie cel u.k.p., czyli zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdówa sformułowanie, że mają być uzasadnione oznacza, że są one oparte na słusznychi usprawiedliwionych podstawach. Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ znajdzie się w posiadaniu informacji nasuwających zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, zaś źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne.Chodzi o przesłanki, które z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazują na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem. Może to być np. pochodząca z różnych źródeł informacja o pogorszonym stanie zdrowia, objawy chorobowe świadczące o zaistnieniu przeciwwskazań do wydania prawa jazdy. Skierowanie na badania lekarskie może więc nastąpić, gdy jest prawdopodobne, że stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, nie jest natomiast wymagana pewność w tym zakresie. Ostateczne rozstrzygnięcie w tej kwestii powierzone zostało bowiem na późniejszym etapie uprawnionym w tym zakresie lekarzom. Z unormowań tych wynika więc, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ znajdzie się w posiadaniu informacji nasuwających zastrzeżenia co do warunków zdrowotnych kierowcy, zaś źródło uzyskania tego typu informacji jest wiarygodne. Chodzi o przesłanki z dużą dozą prawdopodobieństwa wskazujące na istotne zmniejszenie się sprawności kierującego pojazdem (np. pochodząca z różnych źródeł informacja o pogorszonym stanie zdrowia, objawy chorobowe świadcząceo zaistnieniu przeciwwskazań do wydania prawa jazdy). Kierowanie na badania lekarskie w związku z zawiadomieniem właściwego organu o stanie zdrowia kierowcy nie może być automatycznie skutkiem tego zawiadomienia. Konieczne jest stwierdzenie, że wynikają z niego uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Identycznie jest w sytuacji wniosku strony o umorzenie postępowania o skierowanie na badania. Otrzymawszy taki wniosek, po wszczęciu postępowania, organ je prowadzący jest obowiązany ustalić czy zaistniała przesłanka bezprzedmiotowości postępowania. Wobec powyższego zgromadzony materiałw sprawie w żaden sposób nie uzasadnia skierowania skarżącego na badania lekarskie, wobec czego konieczne jest umorzenie postępowania w tym zakresie. Skarżący podkreślił, że jest absolutnym abstynentem, nigdy nie był karany oraz nie był uczestnikiem żadnego zdarzenia drogowego, w czasie którego był pod wpływem alkoholu. Przeciwnie, codziennie dojeżdża do Niemiec do pracy i średnio dwa razy w tygodniu jest poddawany kontroli alkomatem przez policję w ramach akcji trzeźwy poranek oraz na przejściu granicznym przez polską straż graniczną oraz niemieckie służby graniczne. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 1 ustawyz dnia 30 sierpnia 2002 r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszeń, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiła regulacja zawarta art. 99 u.k.p. Stosownie do treści ust. 1 pkt 2 tego przepisu – starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem nabadanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich stanu zdrowia. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędne uznanie, że istnieje konieczność skierowania skarżącego na badanie lekarskie, podczas gdy w ocenie strony w żaden sposób nie wykazano uzasadniających to okoliczności faktycznych wskazać należy przede wszystkim, iż pojęcie "zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy" użyte w przytoczonej wyżej regulacji, obejmuje także zastrzeżenia co do stanu zdrowia psychicznego (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2016 r., I OSK 1699/16, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Zastrzeżenia te powinny bowiem dotyczyć aspektów zdrowia tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Za uzasadnione i poważne można uznać jedynie takie zastrzeżenia, z których co najmniej z dużą dozą prawdopodobieństwa wynika, że w stosunku do kierującego mogą występować przeciwwskazania zdrowotne co do możliwości dalszego jego udziału w ruchu drogowym. Nie jest przy tym konieczne uzyskanie przez organ pewności co do istnienia takich przeciwwskazań, bowiem kwestia zdolności do prowadzenia pojazdu będzie dopiero weryfikowana w toku specjalistycznego badania, na które kierowca ma być skierowany (por. wyroki NSA z dnia18 maja 2020 r., I OSK 514/19 oraz z dnia 2 marca 2021 r., I OSK 3852/18, CBOSA). Innymi słowy, nie jest konieczne udowodnienie przez organ istnienia takich przeciwwskazań, lecz wystarczy wysokie prawdopodobieństwo ich istnienia. Jednocześnie ocena przesłanek uzasadniających wydanie danej osobie skierowania musi być dokonana każdorazowo przez pryzmat ewentualnego zagrożenia dla ruchu drogowego (por. wyroki NSA z dnia 30 maja 2016 r., I OSK 2019/14, oraz z dnia 26 lipca 2018 r., I OSK 625/18, CBOSA). Z powyższego wynika, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie może zapaść wówczas, gdy organ uzyska informacje, iż stan zdrowia kierowcy świadczy o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami, a źródło tego typu informacji jest wiarygodne. Właściwy organ, po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy, powinien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym, badanym przypadku zastrzeżenia te są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji. Sformułowanie, że wątpliwości mają być uzasadnione oznacza, że powinny być oparte na wiarygodnych podstawach (wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2020 r., I OSK 1170/19, CBOSA). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu za taką podstawę niewątpliwie można uznać załączoną do wniosku Prokuratora opinię sądową psychiatryczno-psychologiczną z dnia [...] czerwca 2024 r. stwierdzającą u skarżącego zespół zależności alkoholowej. Opinia ta, sporządzona przez dwóch lekarzy psychiatrów oraz psychologa klinicznego, zawierająca ocenę stanu zdrowia skarżącego (w postaci powyższego rozpoznania -zespołu zależności alkoholowej) stanowi wiarygodne źródło zastrzeżeń organów co do stanu jego zdrowia, co dawało podstawę do wydania decyzji w oparciu o treść art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. Pogląd taki znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowym, w którym stwierdza się, iż opinię sądowo-psychiatryczną można uznać za wiarygodną podstawę stanowiącą o istnieniu uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia (por. m.in. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2019 r., I OSK 2407/17, CBOSA). Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego należy zwrócić uwagę, iż wobec faktu, że z opisanego wyżej dokumentu wynikały uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego pod kątem możliwości kierowania pojazdami, nie można skutecznie zarzucać organom orzekającym w sprawie, iż wzięły pod uwagę zawarte w tej opinii wnioski (por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2020 r., I OSK 2117/19, CBOSA). Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że organy oparły się na jednym dokumencie. Skoro został w nim opisany stan zdrowia skarżącego poprzez wskazanie rozpoznania – uzależnienia od alkoholu, to był on wystarczającym dowodem, na podstawie którego możliwe było skierowanie na badania. Stąd też należało się zgodzić z oceną SKO, iż w niniejszym postępowaniu nie było konieczne prowadzenie dalszego postępowania dowodowego, bowiem dotychczas zgromadzone dowody przekonująco wskazały na istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego. Organ dokonując oceny musiał mieć na względzie cel u.k.p., tzn. zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym pozostaje bowiem, by wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również zdrowiu i życiu wszystkich innych użytkowników dróg (por. wyroki NSA z dnia 11 grudnia 2018 r., I OSK 497/17 oraz z dnia 11 lipca 2019 r., I OSK 2407/17, CBOSA). Stwierdzić zatem należy, iż zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego pochodziły z wiarygodnego źródła oraz zostały uprawdopodobnione stosowną dokumentacją. Organy orzekające w sprawie trafnie uznały, że bezpieczeństwo na drogach publicznych jest wartością, która powinna podlegać dalej idącej ochronie niż interes skarżącego polegający na chęci uniknięcia dodatkowych, zbędnych jego zdaniem czynności i kosztów związanych z badaniem lekarskim. W opisywanym przypadku sprzeczność interesów jest jedynie pozorna, bowiem niezależnie od subiektywnych przekonań skarżącego, prowadzenie pojazdu przy ewentualnym istnieniu przeciwwskazań lekarskich zagraża nie tylko bezpieczeństwu innych użytkowników dróg, ale także jego własnemu bezpieczeństwu. Użytkownicy dróg publicznych powinni pozostawać w uzasadnionym przekonaniu, że organ administracji publicznej, który posiada do tego ustawowe uprawnienia, podejmuje działania mające na celu eliminowanie zagrożeń, jakie mogą stwarzać kierowcy posiadający prawo prowadzenia pojazdów, pomimo iż stan ich zdrowia nie daje gwarancji bezpiecznego kierowania pojazdem (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2017 r., I OSK 509/15, CBOSA). Niezależnie od powyższego dodać należy, iż decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza jeszcze o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów w przypadku konkretnego kierowcy. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych wątpliwości. Dla możliwości wydania decyzji w tym przedmiocie nie jest wymagane ustalenie, czy niezdolność prowadzenia pojazdów w istocie zachodzi. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy bowiem do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje przewidziane prawem orzeczenie (wyroki NSA z dnia 30 listopada 2016 r., I OSK 1699/16 oraz z dnia 27 marca 2019 r., I OSK 1502/17, CBOSA).Natomiast dołączona do skargi opinia psychoterapeuty uzależnień z dnia [...] grudnia 2024 r., wskazująca, iż skarżący "...jest w zadeklarowanej abstynencji", w żadnym zakresie nie podważyła wiarygodności opinii sądowo-psychiatrycznej odnoszącej się do stanu zdrowia skarżącego. To, że skarżący deklaruje abstynencję nie oznacza, że względem jego osoby nie zachodziły uzasadnione zastrzeżenia do jego stanu zdrowia, mogących stanowić przeciwskazania do kierowania pojazdami. Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, iż materiał dowodowy został oceniony w sposób nieobiektywny czy noszący znamiona dowolności. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu. Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył skarżący, a organ nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy.