I SA/Ke 309/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 r. sprawy ze skarg W. K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za czerwiec 2003 r. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za lipiec 2003 r. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2003 r. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za październik 2003 r. 1. uchyla zaskarżone decyzje; 2. określa, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości. Decyzjami z dnia [...] r. odpowiednio o numerach [...][...][...][...]Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił W. K. zobowiązania w podatku akcyzowym odpowiednio za miesiące czerwiec 2003 r., lipiec 2003 r., sierpień 2003 r. i październik 2003 r. Organ ustalił, że W. K. prowadził firmę P.-P. w K., za pośrednictwem której dokonywał sprzedaży oleju napędowego. Wskazany wyrób akcyzowy został zakupiony przez podatnika od kilku firm, których właściciele wystawiali fikcyjne faktury. Ze względu na to, że W. K. nie był w stanie wykazać faktu zapłacenia przez sprzedających mu paliwo podatku akcyzowego od tego produktu, obowiązek podatkowy w akcyzie ciążył na skarżącym. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy te rozstrzygnięcia decyzjami z dnia [...]r. o numerach [...][...][...][...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Ke 166/09 uchylił decyzje Dyrektora Izby Celnej w K.. W ocenie Sądu, organ wydając decyzje po upływie terminu określonego w art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( t.j. Dz. U z 2012 r. poz. 749 ze zm.), winien był odnieść się w uzasadnieniu decyzji do kwestii upływu terminu przedawnienia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem dnia 31 sierpnia 2011r. sygn. akt I GSK 1112/09 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wniesioną przez Dyrektora Izby Celnej w K.. Dyrektor Izby Celnej w K. w następstwie ponownie przeprowadzonego postępowania, decyzjami z dnia [...]r. o numerach [...][...][...][...], utrzymał w mocy powołane wyżej decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...]r. Stwierdził, że 5-letni okres przedawnienia z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej rozpoczął swój bieg w sprawie 1 stycznia 2004 r. Winien on upłynąć 31 grudnia 2008 r., jednakże 25 listopada 2004 r. termin przedawnienia uległ zawieszeniu na podstawie art. 70 § 6 Ordynacji podatkowej, które na moment wydania zaskarżonej decyzji nadal trwało. Zawieszenie biegu terminu przedawnienia nastąpiło na skutek wszczęcia śledztwa postanowieniem Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie z 25 listopada 2004 r., sygn. akt: VI Ds. 43/04/S. W jego wyniku postanowieniem z 28 lutego 2006 r., sygn. akt Ap II Ds. 3/06/S, W. K. zostały postawione zarzuty o popełnienie czynów zabronionych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W. K. złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na powyższe decyzje Dyrektora Izby Celnej w K.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji wraz z poprzedzającymi je decyzjami organu pierwszej instancji, zarzucił naruszenie art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym: - w zakresie, w jakim powyżej wskazany przepis ustawy nakłada obowiązek podatkowy na każdego sprzedawcę wyrobów akcyzowych, niezależnie od okoliczności dotyczących danej transakcji sprzedaży, a zwłaszcza niezależnie od ustalenia, czy zachowanie sprzedawcy było bezprawne, czy też było zgodne z przepisami prawa podatkowego; czy sprzedawca wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć o fakcie braku zapłaty podatku akcyzowego od sprzedanego oleju napędowego we wcześniejszych etapach obrotu i czy sprzedawca wskazał, od kogo uprzednio zakupił wyrób akcyzowy; - w zakresie, w jakim dopuszcza nałożenie obowiązku podatkowego na sprzedawcę wyrobu akcyzowego, w sytuacji gdy obowiązek ten nie został wykonany na wcześniejszym etapie obrotu ani przez firmanta ani przez firmowanego, od których sprzedawca uprzednio nabył wyrób akcyzowy. Skarżący zarzucił też naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności poprzez: - pominięcie art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 25 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw; - naruszenie art. 122 przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego; - naruszenie art. 180, art. 187 i art. 188 przez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy, zaniechanie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez podatnika, błędną ocenę dowodów, nieuwzględnienie dowodów przemawiających na korzyść podatnika; - naruszenie art. 199a przez niedopełnienie przez organ podatkowy obowiązku wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunków prawnych, z którymi związane są skutki podatkowe, mimo zaistnienia wątpliwości, o których mowa w tym przepisie. W. K. w uzasadnieniu skarg podniósł, że w sprawie nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych. Postanowienie z dnia 25 listopada 2004r. VI Ds.43/04/S nie wskazuje na skarżącego, a postanowienie z dnia 28 lutego 2006r. Ap II Ds. 3/06/S dotyczy tylko tej działalności skarżącego, która odnosiła się do kontaktów z firmą Transprodukt. Skarżący zarzucił organowi błędną wykładnię przepisu art. 70 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu tego przepisu od 1 stycznia 2003 r. do 1 września 2005 r., poprzez ograniczenie się tylko do wykładni językowej. W ocenie skarżącego, przepis ten należało odczytywać przy uwzględnieniu istnienia związku postępowań karnych i zobowiązania podatkowego objętego przedawnieniem. Zdaniem skarżącego, za wadliwe należy uznać stanowisko organu drugiej instancji, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Według skarżącego organ kontroli skarbowej nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Organ nie przesłuchał świadków K. Z.ego i A. F.. Ponadto, dokonując oceny materiału dowodowego, organy podatkowe wyeksponowały te dowody, które są zgodne z tezą organów, iż faktury wystawione przez F.H. S.-Z. K. Z., M. K. K. i P.G.M. A. F. nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Pominięto natomiast te dowody, a zwłaszcza te fragmenty zeznań świadków, które są korzystne dla skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r. I SA/Ke 573/11 oddalił skargi W. K. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] Sąd stwierdził, że organ drugiej instancji rozważył kwestię ewentualnego upływu terminu przedawnienia i wskazał na zaistnienie okoliczności powodujących zawieszenie jego biegu. Od wyroku skargę kasacyjną wniósł W. K. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 629/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K.. NSA za zasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej polegający na naruszeniu prawa materialnego, a mianowicie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, przez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie w stanie faktycznym sprawy, że zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za czerwiec-sierpień i październik 2003 r. nie przedawniło się, bowiem bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu. NSA wyjaśnił, że niniejszej sprawie doszło do zmiany stanu prawnego w zakresie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, że warunkiem zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest poinformowanie podatnika, przed jego upływem, o wszczęciu stosownego postępowania o charakterze karnym. Wobec tego związanie wyrażoną w wyroku NSA z 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt I GSK 1112/09 oceną prawną nie jest już aktualne, a NSA rozpoznając ponownie sprawę zobowiązany był uwzględnić stan prawny, który zaistniał w wyniku stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu przez TK. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje: Rozpoznając ponownie sprawę wskazać należy na treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zatem, ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. jest związany treścią wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 629/12. Przeprowadzona przez Sąd, z zastrzeżeniem uwag i wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji, ponowna analiza zaskarżonych decyzji prowadzi do wniosku, że naruszają one prawo, jakkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi okazały się skuteczne. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K., wskazał na zmianę stanu prawnego w zakresie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej wynikającą z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, OTK-A 2012/7/81, w którym Trybunał stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Motywując powyższe orzeczenie Trybunał stwierdził, że zawieszenie biegu terminu przedawnienia wydłuża termin przedawnienia o okres zawieszenia, a tym samym istotnie zmienia sytuację prawną i faktyczną podatnika. Powstaje wówczas stan niepewności, co do sytuacji podatnika, który nie wie czy jego zobowiązanie podatkowe wygasło. Zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa wymaga, aby podatnik nie tkwił w owym stanie niepewności przez czas bliżej nieokreślony. Dlatego też mając na względzie wskazane wyżej wartości konstytucyjne podatnik winien być poinformowany o zdarzeniu implikującym zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Brak takiej informacji spowoduje, że mimo wszczęcia stosownego postępowania nie dojdzie do wydłużenia terminu przedawnienia. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności przepisu z Konstytucją ma skutek wsteczny (ex tunc), co oznacza, że przepis jest niekonstytucyjny od chwili jego wejścia w życie. Przepis uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją ma taki charakter od dnia jego wejścia w życie i fakt ten musi być brany pod uwagę przy kontroli aktu administracyjnego. Skutkiem zmiany stanu prawnego jest brak związania oceną prawną wyrażoną w wyroku NSA z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt I GSK 1112/09. Obowiązkiem Sądu, rozpoznającego ponownie sprawę, jest uwzględnienie stanu prawnego, który zaistniał w wyniku zakresowego stwierdzenia niekonstytucyjności przepisu przez Trybunał Konstytucyjny. W okresie biegu terminu przedawnienia od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2008 r. przepis art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej miał różne brzmienie. Od 1 stycznia 2003 r., zgodnie z brzmieniem nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw, art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowił, że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Od 1 września 2005 r., na mocy art. 1 pkt 34 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie innych niektórych ustaw ( Dz.U. z 143 poz. 1199 ze zm.), przepis ten otrzymał brzmienie "bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Z unormowania art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej wynika co do zasady, że zdarzeniem prawnym powodującym zawieszenie biegu przedawnienia jest wszczęcie określonego postępowania. Dla zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego istotna jest zatem data wszczęcia postępowania w sprawie, które to zdarzenie wywołuje następujący z mocy prawa skutek określony w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej pod warunkiem - co wynika z wyroku Trybunału Konstytucyjnego - że podatnik przed upływem terminu przedawnienia został o wszczęciu postępowania poinformowany. Ustalenie tej daty ma znaczenie dla oceny zdarzenia, z którym ustawa wiąże skutek w postaci zawieszenia postępowania. Zaskarżone decyzje dotyczą określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące czerwiec 2003 r., lipiec 2003 r., sierpień 2003 r. i październik 2003 r. Bieg terminu przedawnienia, stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej rozpoczął się z końcem roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a zatem z dniem 1 stycznia 2004 r. Pięcioletni termin przedawnienia upływał więc w dniu 31 grudnia 2008 r., o ile nie wystąpiły okoliczności skutkujące jego przedłużeniem. W ocenie organu, bieg terminu przedawnienia został przedłużony a jako zdarzenie skutkujące zawieszeniem biegu terminu przedawnienia przyjął wszczęcie postanowieniem wydanym przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie z dnia 25 listopada 2004 r. sygn. akt: VI Ds. 43/04/S śledztwa w sprawie karnej, w wyniku którego postanowieniem sygn. akt Ap II Ds. 3/06/S z dnia 28 lutego 2006 r. zostały postawione W. K. zarzuty o popełnienie czynów zabronionych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W aktach sprawy brak jest dowodów wskazujących na zawiadomienie podatnika o wszczęciu postępowania zainicjowanego postanowieniem z dnia 25 listopada 2004 r. Ponadto należy zauważyć, co eksponuje podatnik w skardze, że wszczęcie postępowania dotyczyło czynności podejmowanych w okresie od marca 2004 r. do 25 listopada 2004 r. przez działających wspólnie i w porozumieniu T. L. i H. L. oraz ustalonych osób i dotyczy przestępstwa z art. 299 § 1, 5 i 6 k.k. Z kolei z postanowienia o przedstawieniu zarzutów z dnia 28 lutego 2006 r. sygn. akt Ap II Ds. 3/06/S (ogłoszonego 10 marca 2006 r.) wynika, że - uwzględniając dane w sprawie przeciwko R. J. i innym- przedstawiono skarżącemu zarzut, że w okresie nie krótszym niż od dnia 15 listopada 2002 r. do dnia 1 października 2004 r. w ramach prowadzonej grupy przestępczej, dokonując obrotu handlowego, wprowadzał w błąd kolejnych nabywców co do jakości i parametrów technicznych oferowanego do sprzedaży produktu oraz ukrywał fakt, iż oferowany produkt nie jest olejem napędowym, lecz bezakcyzowym produktem ropopochodnym, czym doprowadził nieustalony dotychczas krąg podmiotów gospodarczych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości (...). Nie można zatem podzielić ustaleń organu, że zdarzeniem powodującym zawieszenie biegu terminu przedawnienia jest wszczęcie postanowieniem z dnia 25 listopada 2004 r., sygn. akt: VI Ds. 43/04/S śledztwa w sprawie karnej dotyczącej prowadzonej działalności przez T. L. i H. L., bez ustalenia czy i z jaką datą podatnik o wszczęciu tego postępowania był powiadomiony. Z kolei zarzuty popełnienia czynów zabronionych związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą zostały postawione skarżącemu w sprawie sygn. akt Ap II Ds. 3/06/S, postanowieniem z dnia 28 lutego 2006 r. Z treści postanowienia wynika, że zarzuty zostały postawione w sprawie przeciwko R. J. i innym. Brak jest ustaleń czy postępowanie w sprawie, w której postawiono skarżącemu zarzuty, było wszczęte odrębnym postanowieniem, czy też było to postępowanie wyłączone z postępowania wszczętego postanowieniem z 25 listopada 2004 r. Okoliczności tej nie wyjaśnia pismo Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie informujące, że zarzut został postawiony W. K. w wyniku czynności w prowadzonym śledztwie wszczętym postanowieniem z 25 listopada 2004 r. Dokonanie prawidłowych ustaleń odnośnie zdarzeń mogących stanowić podstawę zawieszenia biegu terminu przedawnienia pozwoli, jak wskazał NSA w uzasadnieniu wyroku z 6 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 629/12, na ocenę "w jakim brzmieniu znajdzie zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Będzie to zależało od daty poinformowania podatnika o wszczętym postępowaniu. Tak więc, dopiero po ustaleniu tej okoliczności będzie możliwe uwzględnienie podnoszonych przez podatnika argumentów dotyczących istnienia związku postępowań o charakterze karnym z niewykonanym zobowiązaniem podatkowym". Podnieść należy, że - uwzględniając stanowisko NSA - istotne znaczenie ma charakter prowadzonego postępowania, czy jest to postępowanie karne, czy też postępowanie o przestępstwo skarbowe. Należy zauważyć, że także unormowanie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed 1 września 2005 r. należało odczytywać przy uwzględnieniu istnienia związku tych postępowań i zobowiązania podatkowego objętego przedawnieniem. Zdarzenia procesowe zawieszające bieg terminu przedawnienia winny dotyczyć podatnika, który ma zaległość podatkową w postaci niewykonania zobowiązania objętego instytucją przedawnienia. Nie można akceptować sytuacji, w której wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie karnej albo w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, których podejrzenie popełnienia nie zasadza się na istnieniu bezpośredniego związku z niewykonaniem konkretnego zobowiązania podatkowego i nie odnosi się do strony podmiotowej tego zobowiązania, tj. konkretnego podatnika, miałoby być postrzegane jako okoliczność powodująca zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, które nie zostało wykonane. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1303/09, wyrok WSA we Wrocławiu z 23 sierpnia 2010 sygn. akt I SA/Wr 484/10 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). "Podatnik w toku prowadzonej działalności gospodarczej wchodzi w relacje handlowe z wieloma kontrahentami. W sytuacji, gdy w stosunku do jednego z nich wszczęte zostanie postępowanie karne, nie sposób takiego zdarzenia kwalifikować w ramach hipotezy art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej (...) ewentualny skutek zawieszający bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego może wywoływać jedynie postępowanie karne, czy też postępowanie karnoskarbowe, które odnosi się do wywiązywania się tego podatnika z obowiązków podatkowych. Oczywiście, tak jak wskazał Trybunał w cytowanym wyroku, o ile podatnik o takim postępowaniu dowie się przed upływem terminu przedawnienia."(tak NSA w wyroku z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt I FSK 1303/12 dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, należy podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny K., uchylając wyrokiem z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Ke 166/09 decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. [...][...][...][...] z uwagi na konieczność odniesienia się do kwestii przedawnienia, ocenił pozostałe zarzuty skargi. Wyrok z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. I SA/Ke 166/09 na skutek oddalenia skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej stał się prawomocny. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa. Związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną ( por. wyrok z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1328/10 LEX nr 1104099). W postępowaniu nie wskazano na nowe okoliczności, ewentualnie zmianę stanu prawnego, uzasadniające odstąpienie od oceny zawartej wyroku z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Ke 166/09. Z powyższych względów zarzuty te nie są uzasadnione. Rozpoznając ponownie sprawę, organ uwzględni powyższe uwagi. Dokona ustalenia czy i w jakiej dacie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku akcyzowym za czerwiec 2003 r., lipiec 2003 r., sierpień 2003 r. i październik 2003 r. Ustali czy i w jakiej dacie podatnik został powiadomiony o wszczęciu postępowania, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W zależności od ustalenia daty i rodzaju wszczętego postępowania (postępowanie karne, o przestępstwo skarbowe, o wykroczenie skarbowe) dokona oceny związku tego postępowania z niewywiązywaniem się podatnika z obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym za ww. miesiące 2003 r. Końcowo nadmienić należy, że powołany na wstępie uzasadnienia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Ke 166/09 obejmował również orzeczenie w przedmiocie skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej K. z dnia [...]r. nr [...]określającą W. K. zobowiązanie w podatku akcyzowym za wrzesień 2003 r. Decyzja ta została uchylona, następnie była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 346/11 i Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt I GSK 1615/11, którym to wyrokiem uchylono wyrok Sądu pierwszej instancji. Ponownie rozpoznając sprawę w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2003 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wydał w dniu 17 października 2013 r. wyrok sygn. akt I SA/Ke 510/13. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej K. w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2003 r., uwzględniając w tym zakresie skutki wydania przez Trybunał Konstytucyjny ww. orzeczenia z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11. Wyrok wydany w sprawie I SA/Ke 510/13 jest prawomocny od dnia 30 listopada 2013 r. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. orzekł jak w wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., uchylając decyzje organu drugiej instancji. Organ ten naruszył bowiem przepisy postępowania – art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej - w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd wskazał, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.