II SA/Ke 286/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 maja 2014r. sprawy ze skargi A. T. na akt Starosty z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zwrotu opłat za wydanie kart pojazdów I. uchyla zaskarżony akt Starosty; II. stwierdza, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. stwierdza uprawnienie A. T. do otrzymania zwrotu opłat za wydanie kart pojazdów: seria [...] - pobranych ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w związku z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.); IV. zasądza od Starosty na rzecz A. T. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 30 grudnia 2013r. A.T. wezwał Starostę do zapłaty kwoty 1.275 zł (3 x 425 zł) tytułem zwrotu nadpłaty za karty pojazdów: Mercedes 200D nr rej. [...], Honda MD 04 nr rej. [...], Ford Escort 1,6 nr rej. [...]. Pismem z dnia 13 stycznia 2014r. Naczelnik Wydziału Komunikacji, Transportu i Dróg Publicznych, działający z upoważnienia Starosty, odmówił A. T. zwrotu żądanej kwoty, wskazując że opłaty za wydanie kart pojazdów zostały pobrane przez organ rejestrujący w 2004r. i 2005r. na podstawie powszechnie wówczas obowiązujących przepisów prawa. Okoliczność tę potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. o sygn. akt U 6/04, jako że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310 ze zm.) – którego dotyczy to orzeczenie – utraciło moc dopiero w dniu 1 maja 2006r. Ponadto, zdaniem organu, w niniejszej sprawie doszło do przedawnienia roszczeń stosownie do art. 442 K.c., gdyż datą, kiedy strona dowiedziała się o szkodzie i o podmiocie obowiązanym do jej naprawienia była data opublikowania ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Pismem z dnia 20 stycznia 2014r. A.T. wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie bezskuteczności nieuznania roszczenia i odmowy zapłaty żądanej kwoty, oraz zwrot opłaty w części bezprawnie zawyżonej wraz z odsetkami ustawowymi. W odpowiedzi na ww. wezwanie Naczelnik Wydziału Komunikacji, Transportu i Dróg Publicznych, działający z upoważnienia Starosty, odmówił A. T. stwierdzenia bezskuteczności nieuznania zgłaszanego roszczenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. akt Starosty z dnia [...] wniósł A. T., domagając się: - stwierdzenia bezskuteczności czynności (odmowy zwrotu żądanej kwoty) i określenia, że nie może być ona wykonana w całości, - stwierdzenia uprawnienia do zwrotu części opłat za karty pojazdów w kwocie 1.275 zł wraz z odsetkami, - zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. w sprawie o sygn. akt U 6/04, którym stwierdzono niezgodność § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym i z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. W konsekwencji, zdaniem strony, odmowa zwrotu przez organ żądanej kwoty jest sprzeczna zarówno z powołanym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, jak i z art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (postanowienie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 grudnia 2007r. w sprawie C-134/07). W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasowa argumentację i powołując się na wyroki NSA z dnia 15 lipca 2008r. o sygn. akt II GSK 282/08 oraz z dnia 18 października 2011r. o sygn. akt II GSK 1068/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 270 ), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Jak wynika natomiast z art. 146 ustawy P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność z zakresu administracji publicznej uchyla ten akt albo stwierdza bezskuteczność czynności (§ 1). W sprawach, o których mowa wyżej, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (§ 2). W rozpoznawanej sprawie A.T. zaskarżył odmowę zwrotu kwoty 1.275 zł (3 x 425 zł), zawartą w akcie Starosty z dnia [...], która to kwota stanowi część opłaty, jaką uiścił za wydanie kart pojazdów Mercedes 200D nr rej. [...], Honda MD 04 nr rej. [...], Ford Escort 1,6 nr rej. [...] w związku z ich rejestracją w 2004 i 2005r. (3 x 500 zł). Okolicznościami niespornymi jest uiszczenie przez skarżącego opłat za karty ww. pojazdów, wynoszących łącznie 1.500 zł – których wysokość została ustalona na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310 ze zm.) – oraz ich zarejestrowanie w 2004 i 2005r. Mając na uwadze tak określony przedmiot zaskarżenia w pierwszej kolejności należy rozważyć, czy z uwagi na charakter opłaty za kartę pojazdu jej pobranie stanowi przejaw działalności organu administracji publicznej, która podlega kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008r. sygn. akt. I OPS 3/07 (ONSAiWSA z 2008 nr 2 poz. 21) rozstrzygnięto kwestię dopuszczalności dochodzenia zwrotu nadpłaconej opłaty za wydanie karty pojazdu. Mianowicie, w orzeczeniu tym przyjęto, że skierowanie do organu żądania zwrotu takiej opłaty – uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia – jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w powyższej uchwale, że obowiązek uiszczenia opłaty oraz jej wysokość wynikają bezpośrednio z przepisów prawa. Organ administracji jest bowiem zobowiązany, przed wydaniem karty pojazdu, do pobrania opłaty (którą – według przepisu prawa – podmiot rejestrujący pojazd ma obowiązek uiścić), bez wcześniejszego wydawania przez organ rejestrujący pojazd jakiegokolwiek aktu konstytutywnego lub deklaratywnego. Skoro zaś obowiązek uiszczenia opłaty za wydanie karty pojazdu powstaje w toku indywidualnej sprawy administracyjnej o rejestrację pojazdu, rozstrzyganej przez organ administracji publicznej w drodze decyzji administracyjnej, to – po pierwsze – sam obowiązek uiszczenia opłaty ma charakter obowiązku administracyjnego, który wynika z przepisów prawa, a – po drugie – organ administracji publicznej jest uprawniony do orzekania w przedmiocie tego obowiązku, przy czym nie ma podstawy do rozstrzygania o tym w drodze decyzji administracyjnej. Dlatego też, odnosząc się do żądania zwrotu opłaty za kartę pojazdu, organ odnosi się do obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a więc podejmuje akt lub czynność (które nie są ani decyzją ani postanowieniem), na który to akt (czynność) przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a. Stosownie do art. 187 § 2 ustawy P.p.s.a., uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca. Należy mieć jednak na uwadze, że związanie uchwałą odnosi się przy tym również do innych spraw sądowoadministracyjnych, w których miałby być stosowany interpretowany przepis. W świetle powyższego stwierdzić trzeba, że w rozpoznawanej sprawie odmowa zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu, dokonana przez organ administracji publicznej, odnosi się do obowiązku publicznoprawnego. Pismo zawierające stanowisko organu należy więc do szeroko pojętego zakresu przedmiotowego działania administracji publicznej. Dotyczy ono obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W konsekwencji stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie niezbędne przesłanki uznania zaskarżonego aktu za akt o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a. – co pozwala przyjąć, że pismo organu z [...], którym odmówiono A. T. zwrotu części opłaty za karty pojazdów stanowi akt, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Badając z kolei formalną dopuszczalność skargi wskazać należy, że zgodnie z art. 52 § 3 ustawy P.p.s.a., skargę na akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do dyspozycji art. 53 § 2 ustawy P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 ustawy P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Na gruncie rozpoznawanej sprawy wskazane powyżej warunki formalne do rozpoznania skargi zostały spełnione, albowiem skarga została poprzedzona stosownym wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa i wniesiono ją w ustawowym terminie trzydziestu dni po doręczeniu odpowiedzi Starosty Jędrzejowskiego. Jak już wskazano na wstępie w niniejszej sprawie A.T. zaskarżył odmowę zwrotu kwoty 1.275 zł , zawartą w akcie Starosty z dnia [...] – która to kwota stanowi część opłat, jaką uiścił za wydanie kart pojazdów, ustalonych na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310 ze zm.). Jako uzasadnienie żądania zwrotu opłaty skarżący wskazuje wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. sygn. akt U 6/04. Odnosząc się do argumentacji skarżącego wskazać trzeba, że w motywach powołanego wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny uznał przede wszystkim, że niezgodność § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym polega na tym, że przez zawyżenie wysokości opłaty wykroczono poza zakres upoważnienia zawartego w ustawie. Rozporządzenie bowiem niezgodnie ze wskazanymi w ustawie wytycznymi w postaci nakazu uwzględnienia rzeczywistego znaczenia karty pojazdu dla rejestracji pojazdu oraz kosztów związanych z drukiem i dystrybucją karty ustalało opłatę, uwzględniając dodatkowo koszty innych zadań administracji publicznej, których sam ustawodawca nie przewidywał w ramach swojej delegacji. Dlatego też § 1 ust. 1 powołanego rozporządzenia został uznany za niezgodny również z art. 92 ust. 1 Konstytucji, który nakazuje wydanie rozporządzeń w celu wykonania ustaw i wyklucza przejmowanie przez organ wydający rozporządzenie uprawnień ustawodawcy. Rozporządzenie może być bowiem wydane wyłącznie na podstawie wyraźnego, a więc opartego tylko na domniemaniu lub na wykładni celowościowej, szczegółowego upoważnienia ustawy, w granicach tego upoważnienia i w celu wykonania ustawy. Trybunał Konstytucyjny uznał ponadto, że § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia jest niezgodny z art. 217 Konstytucji RP, gdyż ustanowiona w nim opłata stanowi – ze względu na niewspółmierność do rzeczywistych kosztów świadczonej usługi – daninę publiczną o charakterze podatkowym. Odnosząc się z kolei do stanowiska Starosty wskazać należy, że odroczenie przez Trybunał utraty mocy obowiązującej przepisu (do dnia 1 maja 2006r.) nie oznacza, iż w okresie jego pozostawania w obrocie prawnym, pozostawał on, w zakresie ustalenia wysokości opłaty za kartę pojazdu, w zgodzie z udzielonym ministrowi właściwemu w sprawach transportu ustawowym upoważnieniem oraz w zgodzie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. Wręcz przeciwnie, w świetle treści uzasadnienia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego niewątpliwym jest, że zakwestionowany przepis stanowił od chwili jego wydania przepis niekonstytucyjny, wykraczający poza zakres udzielonej przez ustawodawcę delegacji. Wskazana przez Trybunał data odnosi się bowiem jedynie do utraty mocy obowiązującej przepisu, nie zaś do jego oceny jako niekonstytucyjnego. Odroczenie na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie oznacza, że do daty odroczenia jest on zgodny z Konstytucją, a od tej daty staje się on niezgodny. Przepis uznany za niekonstytucyjny ma ten charakter od dnia jego wydania. Samo odroczenie orzeczenia ma na celu umożliwienie odpowiedniemu organowi stosowną zmianę tegoż przepisu, tak by był on zgodny z Konstytucją lub innym aktem nadrzędnym (por. wyrok SN z dnia 23 marca 2007r., OSNP 2008, z 5-6, poz. 61; wyrok NSA z dnia 26 maja 2009r., sygn. akt II OSK 290/09, wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2009r., sygn. akt I OSK 1242/08). Odroczenie wejścia w życie orzeczenia Trybunału nie stanowi dla sądu administracyjnego przeszkody do odmowy stosowania w rozpoznawanej sprawie przepisu rozporządzenia, stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia administracyjnego, uznanego przez ten sąd za niezgodny z Konstytucją i ustawą. Jak już wyżej wskazano, przepis uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją ma taki charakter od dnia jego wejścia w życie i fakt ten musi być brany pod uwagę przy kontroli legalności aktu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt II OSK 1745/07 oraz z dnia 25 sierpnia 2009r., sygn. akt I OSK 1242/08). Mając zatem na uwadze, że przedmiotowa opłata została pobrana na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003r. – co do którego Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność zarówno z ustawą, jak i z Konstytucją – to pomimo, że utrata mocy obowiązującej tego przepisu została odroczona do dnia 1 maja 2006r., stwierdzić należy, że regulacja § 1 tego rozporządzenia była niekonstytucyjna i sprzeczna z ustawą od samego początku jego obowiązywania. Stwierdzenia tego nie może zmienić okoliczność, że w dacie pobierania opłaty powołany przepis rzeczywiście obowiązywał. W tym miejscu podkreślić trzeba, że w myśl art. 178 Konstytucji sędziowie w zakresie sprawowania swego urzędu są niezawiśli i podlegają jedynie Konstytucji i ustawom. Oznacza to, że sędziowie orzekający w danej sprawie związani są jedynie aktami rangi ustawowej. W sytuacji zatem, gdy Sąd stwierdzi niekonstytucyjność aktu niższej niż ustawa rangi, może odmówić z tego powodu jego zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2009r., sygn. akt I OSK 773/09, LEX nr 579207). W tym miejscu wskazać trzeba, że zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie nie ma rozbieżności co do tego, że sąd może w toku rozpoznawania sprawy ocenić, czy przepisy rozporządzenia są zgodne z przepisami ustawy (por. uchwała NSA z dnia 30 października 2000r., sygn. akt OPK 13/00, ONSA z 2001r. nr 2, poz. 63, wyrok NSA w składzie 7 sędziów z dnia 16 stycznia 2006r., sygn. akt I OPS 4/05, ONSAiWSA nr 2, poz. 39 oraz wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009r., sygn. akt I OSK 418/08 i wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 października 2010r., sygn. akt III SA/Wr 266/10). Powołane uprawnienie sądów nie pozostaje w kolizji z rolą Trybunału Konstytucyjnego, który – na podstawie art. 188 Konstytucji RP – powołany jest do orzekania w sprawach zgodności przepisów prawa, wydanych przez centralne organy państwowe, z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi i ustawami. W przypadku stwierdzenia niezgodności przepisów rozporządzenia z Konstytucją i ustawą różnica polega na tym, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające taką niezgodność wywołuje ten skutek, że zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał – podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez Sąd jest podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, mimo że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2009r., sygn. akt I OSK 1270/08, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 października 2010r., sygn. akt II SA/Wr 266/10). Reasumując stwierdzić trzeba, że konsekwencją uznania przepisu rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003r. za niekonstytucyjny w dacie jego zastosowania przez organ jest ustalenie, że poddany kontroli sądowej akt Starosty wydany został bez podstawy prawnej. Organ odmówił bowiem skarżącemu zwrotu części uiszczonych przez niego opłat pomimo faktu, że ich pobranie w łącznej wysokości 1.500 zł nastąpiło na mocy przepisu wykraczającego poza zakres udzielonego ministrowi upoważnienia, w wysokości zawyżonej w stosunku do wskazań określonych w art. 77 ust. 5 Prawa o ruchu drogowym. Powyższe uzasadnia, zdaniem Sądu, stanowisko, że pobranie przez Starostę kwoty 1.500 zł w części ponad faktyczne koszty wydania kart pojazdów (3 x 75 zł = 225 zł) – a zatem 1.275 zł – było niezgodne z prawem. Odroczenie przez Trybunał Konstytucyjny terminu utraty mocy obowiązującej § 1 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 lipca 2003r. nie oznacza bowiem, że do dnia 1 maja 2006r. należało pobierać opłatę w wysokości 500 zł., a nie w wysokości odpowiadającej kosztom druku i dystrybucji kart pojazdów (por. wyroki NSA z dnia 15 lutego 2010r. sygn. I OSK 842/09, LEX nr 591320 oraz z dnia 17 lutego 2012r., sygn. akt I OSK 590/09, LEX nr 591293). Za bezzasadny należy również uznać podniesiony przez organ zarzut przedawnienia – co do którego należy stwierdzić co następuje. Po pierwsze - skierowane do organu żądanie zwrotu przedmiotowej opłaty, jak już wyżej podniesiono, jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Po drugie - żaden przepis prawa administracyjnego nie ustanawia terminu przedawnienia roszczenia o zwrot nienależnie pobranej opłaty za kartę pojazdu. Po trzecie - w uchwale z dnia 2 czerwca 2010r., sygn. akt III CZP 37/10, LEX nr 578583, Biul.SN 2010/6/9, SN wskazał, że bieg przedawnienia roszczeń o zwrot nienależnie pobranych opłat za kartę pojazdu na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu rozpoczyna się od dnia spełnienia świadczenia i dotyczy sytuacji, gdy strona dla dochodzenia roszczenia wybrała drogę postępowania przed sądem powszechnym, a zgłoszone roszczenie - żądanie zapłaty określonej kwoty - oparła na przepisach o bezpodstawnym wzbogaceniu. Końcowo należy także zauważyć, że uchwała NSA dnia 4 lutego 2008r., sygn. akt I OPS 3/07 określiła uprawnienie sądów administracyjnych do wypowiedzenia się tylko o istnieniu administracyjnoprawnego obowiązku uiszczenia opłaty (wynikającej z przepisów prawa) – co jednak nie powoduje, że do tych sądów należy też orzekanie o zasadności roszczeń w relacji cywilnoprawnej. Spór dotyczący przedawnienia roszczenia o zwrot przedmiotowej opłaty powinien być zatem rozstrzygnięty przez sąd powszechny (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2011r., sygn. akt. II SA/Po 269/11). Odnosząc się do wyroków NSA z dnia 15 lipca 2008r. o sygn. akt II GSK 282/08 oraz z dnia 18 października 2011r. o sygn. akt II GSK 1068/10, przytoczonych w odpowiedzi na skargę, wskazać trzeba, że orzeczenia te zostały wydane w odmiennych od zaistniałego w niniejszej sprawie stanach faktycznych i prawnych – dotyczących zwrotu opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych – przez co nie sposób było przenieść je na grunt rozpoznawanej sprawy. W konsekwencji przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 146 § 1 i 2 ustawy P.p.s.a. uchylił zaskarżony akt Starosty (pkt I sentencji wyroku) i stwierdził uprawnienie skarżącego do otrzymania zwrotu opłaty za wyszczególnione w orzeczeniu karty pojazdów – pobrane ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w związku z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym (pkt III sentencji wyroku). Orzeczenie zawarte w pkt II sentencji wyroku uzasadnia art. 152 ustawy P.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 ustawy P.p.s.a.