II SA/Ke 499/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2021 r. [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę. Sygn. akt II SA/Ke [...] UZASADNIENIE Wojewoda decyzją z [...] marca 2021 r. [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. S. od decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2020 r. orzekającej o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia złożonego 22 września 2020 r. przez M. S., dotyczącego zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie działek nr [...] i nr [...] położonych w obrębie D., gmina M., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w niniejszej sprawie zgłoszenie M. S. wpłynęło do organu I instancji 22 września 2020 r. Organ wysłał postanowienie z [...] października 2020 r. o konieczności uzupełnienia wniesionego zgłoszenia w terminie czternastu dni od dnia wniesienia zgłoszenia. Wojewoda podkreślił, że wydanie postanowienia formalnie przerwało bieg 21-dniowego terminu uprawniającego inwestora do rozpoczęcia realizacji zgłoszonej inwestycji na podstawie milczącej zgody organu. Inwestor nie odebrał postanowienia, ponieważ skierowane zostało do "M. S.". Jednocześnie organ I instancji uznał, że postanowienie z 5 października 2020 r. zostało doręczone zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a, a następnie wydał decyzję z 12 listopada 2020 r. wnoszącą sprzeciw na zgłoszenie złożone przez M. S.. M. S. w dniu 20 listopada 2020 r. odebrała decyzję z 12 listopada 2020 r., natomiast 28 listopada 2020 r. wniosła odwołanie od tej decyzji. Z treści rozstrzygnięcia i uzasadnienia decyzji z 12 listopada 2020 r. jednoznacznie wynika, że dotyczy ona inwestycji zgłoszonej przez M. S., przeznaczonej do realizacji na działkach będących jej własnością. Z treści odwołania wynika zaś, że także wnosząca odwołanie nie ma wątpliwości, że odebrana przez nią decyzja, mimo że skierowana została do "M. S.", dotyczy jej zgłoszenia wniesionego 22 września 2020 r. O powyższym jednoznacznie świadczy okoliczność, że M. S. wniosła odwołanie od tej decyzji, a w treści odwołania podniosła, że nie zapewniono jej udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją i okoliczność, że wniosła o stwierdzenie nieważności tej decyzji, lub o podjęcie czynności w trybie art. 132 § 1 k.p.a., mimo że decyzja jest formalnie skierowana do nieznanej "M. S.". Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy, decyzja z 12 listopada 2020 r. została doręczona skutecznie M. S.. Jednocześnie organ odwoławczy ocenił, że decyzja ta została wydana przedwcześnie. M. S. nie mogła bowiem uzupełnić wniesionego zgłoszenia, ponieważ, bez własnej winy, nie otrzymała postanowienia z 5 października 2020 r., które zostało omyłkowo skierowane do "M. S.". Rozpatrując odwołanie z 28 listopada 2020 r. wniesione od decyzji z 12 listopada 2020 r., Wojewoda ocenił, że zgłoszenie złożone przez M. S. jest niekompletne. W zgłoszeniu tym brak jest podstawowych informacji o inwestycji, pozwalających ocenić, czy zaplanowaną oczyszczalnię ścieków można wybudować na podstawie zgłoszenia, czy też inwestycja ta jest objęta obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W zgłoszeniu nie określono wydajności planowanej oczyszczalni, zaś wydajność jest podstawowym parametrem pozwalającym zakwalifikować zgłaszaną oczyszczalnie jako inwestycje, którą można zrealizować na podstawie zgłoszenia. Wskazanie pojemności 1000 l nieokreślonego elementu oczyszczalni ścieków nie pozwala na jej zidentyfikowanie. Na mapie załączonej do zgłoszenia nie określono funkcji istniejącego budynku i nie wskazano jednoznacznie, czy oznaczona studnia jest studnią istniejącą. Brak oznaczenia i usytuowania na działce wszystkich elementów oczyszczalni ścieków nie pozwala na ocenę, czy oczyszczalnia ta nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zmianami). Ponadto brak określenia poziomu wód gruntowych na działce inwestora nie pozwala ocenić, czy po wybudowaniu omawianej inwestycji niezagrożone zanieczyszczeniem pozostaną poziomy wodonośne na tym terenie. W tym stanie rzeczy Wojewoda, pismem z 28 stycznia 2021 r., wezwał M. S. do uzupełnienia zgłoszenia poprzez: określenie wydajności oczyszczalni ścieków (na podstawie zgłoszenia, po dostarczeniu niezbędnych dokumentów, można realizować oczyszczalnię ścieków o wydajności do 7,5 m3 na dobę), przedłożenie rysunków wybranej oczyszczalni ścieków, określenie jej typu, usytuowanie wybranej oczyszczalni ścieków, z wyszczególnieniem jej elementów, na szkicu działki lub na kopii mapy, w zgodności z § 31, § 36, § 37 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określenie poziomu wód gruntowych na działce, wskazanie działki, na której zrealizowana zostanie inwestycja, zaświadczenie gminy M., że na obszarze obrębu Dalekie nie utworzono terenu aglomeracji. Organ II instancji podniósł, że ponieważ przesłane przez stronę wyjaśnienia były niekompletne, pismem z 26 lutego 2021 r. ponownie wezwał M. S. do uzupełnienia wniesionego zgłoszenia, między innymi o: 1. określenie wydajności oczyszczalni ścieków zaplanowanej do zrealizowania, gdyż na podstawie zgłoszenia, po dostarczeniu niezbędnych dokumentów, możliwa jest realizacja oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,5 m3 na dobę (strona nie określiła wydajności przydomowej oczyszczalni ścieków, którą zamierza zrealizować, lecz wskazała wydajność oczyszczalni niezbędną dla zaspokojenia potrzeb strony); 2. przedłożenie rysunków wybranej oczyszczalni ścieków, określenie jej typu (organowi odwoławczemu nie udało się zidentyfikować wskazanej przez stronę oczyszczalni ścieków, która "określana jest jako OP-1000". Należy dostarczyć folder, stronę katalogową lub inny materiał opisujący planowaną do realizacji oczyszczalnię); 3. usytuowanie wybranej oczyszczalni ścieków, z wyszczególnieniem jej elementów, na szkicu działki lub na kopii mapy, w zgodności z przepisami § 31, § 36, § 37 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wojewoda wskazał, że M. S., przy piśmie z 21 marca 2021 r. przesłała deklarację zgodności własności użytkowych oczyszczalni tradycyjnych BD Gama - OP. 1000/2; OP.2000/5; OP.3000/7; OP.3500/10. Nadal brak jest jednak: informacji producenta (ewentualnie projektanta) o wydajności oczyszczalni w m3/dobę, informacji producenta o elementach, z których składa się zgłoszona oczyszczalnia ścieków, szkicu pokazującego usytuowanie wszystkich elementów wybranej oczyszczalni ścieków na działce Inwestora oraz informacji o sposobie odprowadzenia ścieków do gruntu. W kwestii odprowadzenia ścieków do gruntu z załączonej deklaracji wynika, że może to nastąpić poprzez drenaż rozsączający, studnię chłonną lub do oczka wodnego. Także informacja zawarta w piśmie z 21 lutego 2021 r. jest nieścisła, gdyż zadeklarowano zainstalowanie oczyszczalni, która "określana jest jako OP-1000" zaś wśród oczyszczalni ścieków, które wymienione są w przesłanej deklaracji zgodności, oczyszczalnia o dokładnie takim symbolu nie figuruje. Można jedynie domyślać się, że zgłoszenie dotyczy oczyszczalni ścieków BD Gama - OP. 1000/2. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że w wyznaczonym terminie M. S. nie wywiązała się z nałożonego obowiązku. W tym stanie rzeczy nie ma podstaw do uchylenia decyzji z 12 listopada 2020 r. W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sprzeciwie na powyższą decyzję, nazwanym skargą, M. S. zarzuciła naruszenie: 1. art. 30 ust. 5c w związku z art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że wadliwe nałożenie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przez organ I instancji przerwało bieg terminu do zgłoszenie sprzeciwu, co doprowadziło do naruszenia, o którym mowa w punkcie 3 zarzutów; 2. art. 156 § 1 pkt 4 kpa, z uwagi na skierowanie utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji do osoby niebędącej stroną postępowania; 3. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, poprzez wydanie decyzji sprzeciwiającej się zamiarowi przeprowadzenia inwestycji, mimo upływu terminu do złożenia takiego sprzeciwu, które miało ten wpływ na wynik sprawy, że nie doprowadziło do umorzenia postępowania administracyjnego mimo zaistnienia przesłanek ku temu. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z [...] listopada 2020 r. i umorzenie postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że skierowanie postanowienia z 5 października 2020 r. do osoby o nazwisku "S. " nie jest zwykłą omyłką pisarską, gdyż ta podlegałaby sprostowaniu. Nazwisko "[...]" to nazwisko zupełnie innej osoby. Takie postanowienie skierowane do osoby niebędącej stroną postępowania - chociaż niezaskarżalne - obarczone jest sankcją nieważności. Stąd niedopuszczalne jest przyjęcie, że to wadliwe postanowienie odniosło jakikolwiek przewidziany prawem skutek. Nie można więc przyjąć, że 5 października 2020 r. doszło do skutecznego przerwania biegu terminu do wydania decyzji w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia inwestycji. Wnosząca sprzeciw stwierdziła, że wyłącznie prawidłowe nałożenie na inwestora w drodze postanowienia obowiązku uzupełnienia zgłoszenia inwestycji rodzi skutek w postaci przerwania biegu terminu do wydania decyzji sprzeciwiającej się inwestycji. Takiego skutku nie mogło jednak mieć postanowienie z 5 października 2020 r., które zostało wydane wobec osoby niewystępującej w sprawie i nie zostało prawidłowo doręczone. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego nałożenie na inwestora obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przerywa bieg terminu do wydania decyzji sprzeciwiającej się inwestycji, ale tego terminu nie przywraca, a sam termin nie ma charakteru instrukcyjnego. W tym stanie rzeczy organ I Instancji naruszył art. 30 ust. 5c poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, podczas gdy miał prawo wydać wyłącznie decyzję umarzającą postępowanie. W dalszej kolejności skarżąca podniosła, że Wojewoda utrzymując w mocy decyzję z [...] listopada 2020 r., utrzymał w mocy decyzję skierowaną do "M. S.", a więc obarczoną wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Tym samym orzekając co do meritum, powielił naruszenie popełnione przez organ I instancji, co powoduje, że także zaskarżona decyzja Wojewody, jest obarczona sankcją nieważności. Wobec powyższych okoliczności, autorka skargi stwierdziła, że prawo organu do zgłoszenia sprzeciwu od zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni wygasło, kontynuowanie postępowania było niedopuszczalne, a wydanie zaskarżonej decyzji stanowi naruszenie przepisów prawa materialnego. Z tych względów organy obu instancji miały obowiązek umorzenia całego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Sprzeciw nie jest zasadny. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody z [...] marca 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2020 r. wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez M. S. zamiaru budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. Bezspornym jest, że powyższy zamiar został zgłoszony 22 września 2020 r. (data wpływu zgłoszenia do organu). W odpowiedzi na to zgłoszenie organ I instancji postanowieniem z 5 października 2020 r. nałożył na M. S. obowiązek jego uzupełnienia. Przesyłka zawierająca to postanowienie została zaadresowana na nazwisko M. S. i adres M. S., tj. ul. [...], [...] i nie została podjęta przez skarżącą mimo dwukrotnego awizowania. Ponieważ skarżąca nie wywiązała się z obowiązku nałożonego postanowieniem z [...] października 2020 r., organ I instancji wniósł sprzeciw z [...] listopada 2020 r. do zgłoszenia z 22 września 2020 r., który również został zaadresowany na nazwisko M. S. i adres M. S., tj. ul. [...], [...], ale mimo tego został skutecznie doręczony dorosłemu domownikowi wnoszącej sprzeciw, tj. jej córce A. S.-K. (zwrotka – k. I-5 akt organu I instancji). Następnie w wyniku wniesienia przez skarżącą odwołania, Wojewoda przeprowadził postępowanie uzupełniające i wydał zaskarżoną obecnie decyzję z [...] marca 2021 r. (wcześniejsza decyzja Starosty [...] z [...] grudnia 2020 r. uchylająca na podstawie art. 132 § 1 k.p.a. własną decyzję z [...] listopada 2020 r. wnoszącą przedmiotowy sprzeciw, została uchylona przez Wojewodę prawomocną decyzją z [...] stycznia 2021 r. umarzającą równocześnie postępowanie organu I instancji prowadzone w trybie art. 132 k.p.a. – wyrok WSA w Kielcach z 22 lipca 2021 r., II SA/Ke 426/21). Skarżąca zarzuca, że ponieważ postanowienie z 5 października 2020 r. było wadliwe, gdyż zostało skierowane do osoby niebędącej stroną w sprawie, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności, nie doszło do przerwania biegu terminu do wniesienia przez organ sprzeciwu do zgłoszenia, a w konsekwencji sprzeciw z 12 listopada 2020 r. został wydany po terminie i powinien zostać uchylony, a całe postępowanie administracyjne umorzone. Z powyższym poglądem wnoszącej sprzeciw nie można się zgodzić. Przede wszystkim bowiem należy podkreślić, że przesłanka skierowania decyzji lub w określonych przypadkach postanowienia do osoby nie będącej stroną w sprawie, dotyczy sytuacji, gdy organ rozstrzygnął o prawach i obowiązkach osoby, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 lutego 2011 r., I OSK 579/10 (dostępnym, jak wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia, na stronie internetowej: nsa.orzeczenia.gov.pl), przepis art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. odnosi się do takiej sytuacji, w której osoba, do której skierowana została decyzja, istnieje, tj. w przypadku osoby fizycznej - osoba taka żyje, choć nie powinna być stroną tego postępowania administracyjnego, bowiem nie może wykazać się w nim przymiotem strony - w rozumieniu art. 28 k.p.a. Z kolei w wyroku z 19 stycznia 2007 r., I OSK 350/06 NSA stwierdził, że "Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. można stosować tylko do kwalifikowanego naruszenia prawa przez skierowanie decyzji do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Przy ocenie stopnia naruszenia przepisów prawa należy uwzględnić zatem sytuacje, czy w toku postępowania prowadzono czynności wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. Jeżeli z materiałów dowodowych wynika, że całe postępowanie było prowadzone wobec strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a jedynie w decyzji omyłkowo określono stronę, nie ma podstaw do stosowania sankcji nieważności decyzji". Istotnym jest również podkreślenie, że przez sformułowanie "skierowanie decyzji" należy rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu. W żadnym razie "skierowania decyzji" nie można utożsamiać z faktem doręczenia decyzji (por. wyrok NSA z 15 września 2011 r., II OSK 1347/10). Wynika to z faktu, że kwestia doręczenia decyzji (wprowadzenia jej do obrotu prawnego) ma charakter wyłącznie procesowy (zob. wyrok NSA z 7 lutego 2013 r., II OSK 1841/11) i sam fakt doręczenia decyzji nie ma istotnego znaczenia (zob. wyrok WSA w Krakowie z 3 sierpnia 2016 r., II SA/Kr 552/16). Wobec powyższego należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie jedyną stroną postępowania administracyjnego była wnosząca sprzeciw M. S. i tylko wobec niej Starosta [...] prowadził czynności zakończone nałożeniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia określonego w postanowieniu z 5 października 2020 r. Również sprzeciw tego organu został wniesiony w sprawie zgłoszenia skarżącej, które wpłynęło do organu 22 września 2020 r. Nie ulega więc wątpliwości, że całe kontrolowane postępowanie administracyjne było prowadzone wobec jednostki, która jest stroną w sprawie. Natomiast M. S., do której skierowano decyzję z 12 listopada 2020 r. nie jest osobą żyjącą ujawnioną w niniejszej sprawie, która nie powinna być stroną tego postepowania administracyjnego z braku przymiotu strony. Nie zaistniała zatem, jak zarzuca skarżąca, przesłanka z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Natomiast wadliwe wskazanie strony polegające na błędnym określeniu jej nazwiska: "[...]" zamiast "[...]" stanowi oczywistą omyłkę. Podkreślić należy, że taka omyłka, nie uniemożliwiła identyfikacji adresata, skoro przesyłka zawierająca decyzję z 12 listopada 2020 r. została odebrana. Słusznie zauważył Wojewoda, że z decyzji z 12 listopada 2020 r. jednoznacznie wynika, że dotyczy ona inwestycji zgłoszonej przez M. S., przeznaczonej do realizacji na działkach będących jej własnością. Także w odwołaniu od powyższej decyzji, jego autorka nie neguje, że decyzja ta dotyczy jej zgłoszenia wniesionego 22 września 2020 r. Reasumując tę część rozważań należy stwierdzić, że oczywista omyłka organu I instancji jaka wystąpiła w nazwisku skarżącej w postanowieniu z 5 października 2020 r. nie mogła podważyć skutku przerwania biegu terminu do wniesienia sprzeciwu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego. Nie doszło więc w sprawie do naruszenia art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, który stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Nałożenie bowiem obowiązku określonego w postanowieniu z 5 października 2020 r., przerwało bieg tego terminu w rozumieniu art. 30 ust. 5d tej ustawy. Należy bowiem zauważyć, że wspomniany skutek przerwania biegu terminu następuje nie w konsekwencji doręczenia postanowienia, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, ale w następstwie samego "nałożenia obowiązku", o czym literalnie stanowi art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2019 r., II OSK 1282/18 i z dnia 29 czerwca 2021 r., II OSK 2859/18). Trzeba bowiem pamiętać, że tylko zgłoszenie spełniające wszystkie wymogi formalne pod względem treści i kompletności załączonych dokumentów, niewymagające uzupełnienia, pozwala właściwemu organowi, do którego wpłynęło, na jego merytoryczną ocenę (patrz: Andrzej Gliniecki, [w:] "Prawo budowlane. Komentarz", pod. red. A. Glinieckiego, Warszawa 2016, pkt 13 do art. 30). Mimo zatem formalnego stanu, w którym do Starosty [...] został złożony dokument określony jako zgłoszenie, z uwagi na jego wadę w postaci niekompletności, nie można mówić o złożeniu w sprawie zgłoszenia w rozumieniu art. 30 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Przechodząc dalej należy podnieść, że ponieważ skarżąca nie odebrała postanowienia z 5 października 2020 r., a w konsekwencji nie mogła przedstawić określonych w nim dokumentów, słusznie organ II instancji wezwał ją do uzupełnienia zgłoszenia. W tym miejscu wypada zaznaczyć, że organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od decyzji o wniesieniu sprzeciwu nie może ograniczyć się tylko do formalnej weryfikacji i kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, a uprawniony jest do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, właśnie z uwagi na konsekwencje upływu materialnoprawnego terminu do wniesienia sprzeciwu. Żaden bowiem przepis procedury administracyjnej odnoszący się do działalności organu w postępowaniu odwoławczym, w tym przy rozpoznaniu odwołania od decyzji o wniesieniu sprzeciwu, nie wyłącza przeprowadzenia uzupełniającego postępowania. Wyniki tego postępowania w następstwie poczynionych ustaleń wpływają jedynie na rodzaj decyzji, jakie może podjąć organ odwoławczy uwzględniając normatywną treść art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 3 lutego 2021 r., II SA/Rz 1083/20). Nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie uzupełniła zgłoszenia, do czego została wezwana przez organ odwoławczy. Sąd całkowicie zgadza się z Wojewodą, że w dalszym ciągu brak jest w sprawie informacji o wydajności oczyszczalni w m3/dobę, co jest niezbędne w celu stwierdzenia, czy budowa takiego obiektu budowalnego jak oczyszczalnia ścieków wymaga pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę. Tymczasem z przedstawionej przez skarżącą "Deklaracji zgodności własności użytkowych oczyszczalni tradycyjnych" (k. II-44 akt administracyjnych) wynika, że oczyszczalnia objęta zgłoszeniem ma "przepustowość hydrauliczną 7-14". Jeśli nawet przyjąć, że przepustowość oczyszczalni to inaczej jej wydajność, to wskazana w deklaracji maksymalna wydajność jest znacznie wyższa od tej wymaganej przez powyższy przepis. Ponadto skarżąca powinna też, w celu umożliwienia organowi identyfikacji planowanej do realizacji oczyszczalni, konkretnie wskazać typ (symbol) tej oczyszczalni. Organ nie miał też informacji o elementach, z których składa się zgłoszona oczyszczalnia, szkicu pokazującego usytuowanie wszystkich elementów wybranej oczyszczalni ścieków na działce inwestora, co jest niezbędne do oceny zgodności usytuowania oczyszczalni z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) oraz informacji o sposobie odprowadzenia ścieków do gruntu. Zatem, skoro skarżąca nie uzupełniła zgłoszenia o wymagane dokumenty, utrzymanie w mocy przez Wojewodę zgłoszonego przez organ I instancji sprzeciwu było zgodne z prawem. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) orzekł jak w wyroku.