II SA/Ke 503/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2016 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia w części zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Decyzją z dnia 29 października 2014r. znak: [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania O. Sp. z o.o., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 26 sierpnia 2014r. znak: [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 października 2009r. znak: [...] ze zmianami, udzielającej zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, w związku z nierozpoczęciem działalności w terminie określonym w zezwoleniu – w części dotyczącej punktów gier wymienionych pod poz. 1-4, 6, 7, 10, 12, 14, 15, 17, 18, 20, 21, 24-27, 29-34, 36, 38, 39, 41-44, 46-51, 53-55. W podstawie prawnej powołano art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (dalej O.p.), art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej, art. 8, art. 129 ust. 1, art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych, zwanej dalej u.g.h. W uzasadnieniu organ podał, że ww. zezwoleniu określono nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności w ww. punktach na 12 miesięcy od dnia otrzymania zezwolenia. Następnie, na wniosek Spółki, na podstawie art. 48 u.g.h. termin ten został przedłużony decyzją z dnia 27 października 2010r. do 31 marca 2011r. Po wszczęciu w dniu 26 czerwca 2014r. postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia w części ww. zezwolenia, Dyrektor Izby Celnej ustalił, że Spółka, posiadając zezwolenie na 56 punktów gier na automatach o niskich wygranych, w 40 punktach (wymienionych w wydanej następnie decyzji z dnia 26 sierpnia 2014r.) nigdy nie rozpoczęła działalności. Pismem z dnia 24 lipca 2014r., po wezwaniu przez organ, Spółka poinformowała, że nie prowadzi obecnie działalności w żadnych z ww. punktów z przyczyn od niej niezależnych – ze względu na nagłą zmianę przepisów w zakresie podwyższenia należności publicznoprawnych, a co za tym idzie, utratą rentowności tych punktów gier. Mając na względzie powyższe Dyrektor Izby Celnej wydał opisane na wstępie decyzję w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia z dnia 1 października 2009r., podkreślając że Spółka dysponowała wystarczająco długim okresem na rozpoczęcie działalności we wszystkich punktach objętych tym zezwoleniem – aż do 31 marca 2011r. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że wskazywany przez stronę art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (u.g.z.w.) ma zastosowanie z mocy art. 121 u.g.h. jedynie w przypadku nierozpoczęcia w ogóle działalności objętej zezwoleniem. Tymczasem w niniejszej sprawie Spółka rozpoczęła działalność, lecz nie podjęła jej w części objętej zezwoleniem, tj. w wymienionych w tej decyzji 40 punktach gier na automatach o niskich wygranych. Takiego braku działania przez stronę nie można jednak, zdaniem organu, w żaden sposób łączyć ze skutkami nowej u.g.h., uniemożliwiającej prowadzenie gier o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące niewykonywanie działalności przez Spółkę są bowiem rezultatem przyjętego przez nią sposobu zarządzania i kierowania interesami majątkowymi przedsiębiorstwa i nie wynikają ze skutków prawnych wprowadzenia nowych uregulowań ustawowych. Podkreślono przy tym, że regulacje u.g.h. nie wprowadzają całkowitego zakazu prowadzenia gier hazardowych, a jedynie skutkują przeniesieniem ich do kasyn, co należy rozumieć jako podwyższenie przyjętych dotychczas standardów. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego art. 258 § 1 pkt 2 O.p. organ wyjaśnił, że kwestia wygaśnięcia decyzji o udzieleniu zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych została uregulowana w sposób wyczerpujący w u.g.h. Przepisy te mają charakter przepisów szczególnych i wykluczają stosowanie w powyższym zakresie ogólnych przepisów O.p. Jeśli chodzi zaś o zarzut naruszenia art. 191 O.p. to w niniejszej sprawie zgromadzono wystarczający materiał dowodowy do wydania kwestionowanej decyzji. Organ odniósł się także szeroko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do kwestii notyfikacji ustawy o grach hazardowych i powołując się na Dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. oraz na wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012r. w sprawie Fortuna stwierdził, że art.48 ust.2 u.g.h. nie zakazuje produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu i nie zakazuje świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług zatem nie można go uznać za przepis techniczny dlatego mógł być stosowany w tej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach O. Sp. z o.o. zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 października 2014r. naruszenie: - prawa procesowego, tj. art. 187 § 1, art. 191, art. 233 § 1 pkt 1 O.p. a także art. 258 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 8 u.g.h. - poprzez błędne zastosowanie tych przepisów i w konsekwencji przyjęcie, że w przypadku braku rozpoczęcia działalności w jednym punkcie gier zezwolenie winno ulec wygaśnięciu w tym zakresie na podstawie przepisów O.p., podczas gdy sprawa powinna być rozpatrywana w oparciu o przepis art. 36 ust. 5 u.g.z.w. w zw. z art. 121 u.g.h. i ostatecznie umorzona wobec niemożności stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części; - prawa materialnego tj. art. 8 i art. 9 w zw. z art. 1 akapit 1 pkt 1, 3, 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych, art. 2, art. 7, art. 91 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 2 Traktatu Akcesyjnego oraz dostosowań w pozostałych traktatach oraz wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 19 lipca 2012r. w sprawach C-213/11, C- 214/11, C-217/11 - poprzez zastosowanie przepisów u.g.h. - jako przepisów bezskutecznych, które nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej w sytuacji, gdy brak takiej notyfikacji pozbawia te przepisy mocy wiążącej powodując ich bezskuteczność. Z tych względów w sprawie nie miał zastosowania jako nienotyfikowany art.48 ust.2 ustawy o grach hazardowych. Mając na uwadze powyższe Spółka wniosła o: - uchylenie wydanych w niniejszej sprawie decyzji, - zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem, co do zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 59 pkt 4 oraz art. 48 ust. 2 u.g.h., rozpatrywanego w zw. z art. 129 ust. 1 i 2, art. 135 ust. 1, 2, art. 138 ust. 1 i 2 u.g.h., - z ostrożności procesowej o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim pozostaje rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny pytań prawnych w sprawach o sygn. P 4/14 i P 10/14, P16/14, P18/14. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zakwestionowanym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istot ny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 października 2014r. utrzymująca w mocy decyzję z 26 sierpnia 2014 r. stwierdzającą wygaśnięcie, zezwolenia udzielonego skarżącej Spółce decyzją z 1 października 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, w części dotyczącej punktów gier na automatach o niskich wygranych zlokalizowanych w miejscach opisanych w decyzji. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte 30 czerwca 2014r., czyli pod rządami ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, która weszła w życie 1 stycznia 2010 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego organ ustalił, że Spółka posiadała zezwolenie z dnia 1 października 2009r. na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w 56 punktach gier na terenie województwa. W decyzji określono nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier na 12 miesięcy od otrzymania zezwolenia. Organ I instancji wskazał, że Spółka posiadając zezwolenie na 56 punktów gier na automatach o niskich wygranych, w 40 punktach gier nigdy nie rozpoczęła działalności. Okoliczności te nie były kwestionowane przez Skarżącą. W piśmie z dnia 24 lipca 2014r. wyjaśniła, że istotnie we wskazanych przez organ punktach gier nie podjęła działalności z uwagi na podwyższenie wysokości należności publiczno-prawnych (k.13 akt adm.). Ustalenia te stały się podstawą wydania w/w zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 129 ust.1 oraz art. 48 ust.2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych(Dz.U.nr 201, poz. 1540 ze zm.) dalej jako u.g.h. W skardze zarzucono, że niewłaściwie w sprawie zastosowano art. 258 § 1 pkt 2 O.p, w zw. z art. 8 u.gh., ponieważ w tej sprawie powinien mieć zastosowywanie przepis art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. W ocenie Sądu powyższe stanowisko jest błędne. W tej kwestii Sąd w pełni podziela pogląd reprezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że zastosowanie w takich sytuacjach faktycznych ma art. 48 ust.2 a nie art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. I tak, Naczelny Sąd administracyjny w sprawie o sygn. II GSK 1493/14 w wyroku z dnia w wyroku z dnia 5 lutego 2016r. stwierdził, że dla wyjaśnienia tej kwestii W pierwszej kolejności należy dokonać analizy wzajemnej relacji przepisów przejściowych - art. 129 ust. 1 u.g.h., zgodnie z którym działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej, oraz art. 121 tej ustawy, zgodnie z którym do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 36 ust. 5 u.g.z.w.. w myśl którego zezwolenia w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Zatem art. 36 ust. 5 u.g.z.w. ma zastosowanie z mocy art. 121 u.g.h. jedynie w przypadku nierozpoczęcia w ogóle działalności objętej zezwoleniem, nie zaś jak w rozpoznawanej sprawie w przypadku skarżącej, która rozpoczęła działalność, lecz nie podjęła jej w części objętej zezwoleniem, tj. w niektórych punktach gier na automatach o niskich wygranych. Słusznie bowiem zwrócił uwagę Sąd I instancji, że pojęcie "podjęcie działalności", zgodnie z powszechnie przyjmowanym w orzecznictwie poglądem należy rozumieć jako zainicjowanie działalności chociażby w jednym punkcie w terminie w tym przepisie określonym ( por. wyrok NSA z 20 stycznia 2009r., sygn. akt II GSK 480/08, Lex 505806). Przepis ten miał zatem na celu zdyscyplinowanie przedsiębiorcy do podjęcia działalności, chociażby w jednym punkcie w przeciągu roku od dnia otrzymania zezwolenia. A więc ma on zastosowanie jedynie w przypadku, gdy nie podjęto działalności w żadnym z punktów gier objętych zezwoleniem i daje podstawę do wygaśnięcia zezwolenia w całości, nie zaś w części. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie podjęła działalności w 40 punktach gier na automatach o niskich wygranych a zezwolenie obejmowało 56 punktów gier. Tym samym przepis art. 36 ust. 5 u.z.g.w. nie miał w sprawie zastosowania, nie można było bowiem na jego podstawie orzec o wygaśnięciu udzielonego skarżącej Spółce zezwolenia w części. Drugi z analizowanych przepisów przejściowych – art. 129 ust. 1 u.g.h. dotyczy prowadzenia działalności, która już – jak w przypadku skarżącej – została podjęta. Do tej działalności mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, o ile ustawa o grach hazardowych – nie stanowi inaczej. Ustawa o grach hazardowych reguluje kwestię wygaśnięcia zezwoleń, w części, inaczej niż dotychczasowa ustawa o grach i zakładach wzajemnych, która w takim wypadku w ogóle nie przewidywała możliwości wygaszenia zezwolenia w części. W konsekwencji w rozpoznawanej sprawie zastosowanie może mieć tylko art. 48 ust. 2 u.g.h., gdyż stanowi on podstawę wygaśnięcia zezwolenia również w części. Należy też zauważyć, że przepis ten przewiduje sankcję w stosunku do przedsiębiorcy w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w zezwoleniu. A więc ustawodawca w art. 48 ust. 2 u.g.h. łączy rozpoczęcie działalności z terminem wskazanym w zezwoleniu, czego nie czyni w art. 36 ust. 5 u.g.z.w. Skutkiem niepodjęcia przez Skarżącą działalności w części objętej zezwoleniem w terminie objętym zezwoleniem, co w sprawie jest bezsporne, jest zastosowanie sankcji z art. 48 ust. 2 u.g.h., tj. wygaśnięcie zezwolenia w części, w której nie podjęła ona działalności. Takie stanowisko odnośnie wzajemnej relacji art. 121 u.g.h. w zw. z art. 36 ust. 5 u.g.z.w. oraz art. 48 ust. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h., które Sąd orzekający w tej sprawie podziela, zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1545/12, z dnia 14 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 1966/12, z dnia 18 listopada 2015r. sygn. akt II GSK 2567/15, z dnia 31 marca 2015r. sygn. akt II GSK 696/13, z dnia 26 listopada 2015r. sygn. akt II GSK 1627/15 , z dnia 25 lutego 2016r. sygn.akt II GSK 1421/14 dostępne na stronie www.orzeczenia .nsa.gov.pl. Niezrozumiały jest podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia przez organ art. 285 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art.8 u.g.h., ponieważ w tej sprawie organ go (słusznie) nie stosował. Z uwagi na szczególne regulacje prawne zawarte w przepisach u.g.z.w. i u.g.h. brak jest podstaw prawnych do tego, aby w rozpoznawanej sprawie miał zastosowanie przepis art. 285 O.p. Zarzut ten jest zatem nieuzasadniony. Nie są również trafne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Zmierzają one do wykazania niezastosowania przez organ celny w toku prowadzonego postępowania przepisów O.p., w szczególności art. 187 § 1,191 i 233 § 1 pkt 1. Skarżąca zarzutów procesowych w ogóle nie uzasadniła i nie określiła następstwa zarzucanych uchybień procesowych, aby były na tyle istotne, że wpłynęły na treść kwestionowanego orzeczenia. Analiza akt sprawy wskazuje natomiast , że wbrew tym zarzutom, zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia zasad postępowania podatkowego. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Rozstrzygając sprawę oparły się na materiale prawidłowo zebranym, dokonując jego wszechstronnej oceny a stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, dokładnie uzasadniły w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 210 § 4 Op. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia prawa materialnego przez zastosowanie przepisów u.g.h., które nie zostały notyfikowane Komisji Europejskiej w sytuacji, gdy brak takiej notyfikacji pozbawia te przepisy mocy wiążącej powodując ich bezskuteczność. Przede wszystkim należy wskazać, że błędny jest pogląd że ustawa o grach hazardowych musi być traktowana jako "kompleks" (jak to zdaje się wynika ze sformułowania powyższego zarzutu) mający na celu wygaszenie działalności w zakresie gier w dotychczasowej formie, zatem wszystkie jej przepisy jako istotnie ograniczające prowadzenie gier stanowią przepisy techniczne podlegające obowiązkowi notyfikacji. Nie wszystkie przepisy ustawy wpływają na takie ograniczenie prowadzenia gier. Spółka wskazała ,że przepis art. 48 ust.2 u.g.h nie miał w tej sprawie zastosowania wobec braku notyfikacji do Komisji Europejskiej. W ocenie Sądu, trafnie organ wywiódł w tej sprawie, że przepis art.48 ust.2 u.g.h. nie ma charakteru technicznego w związku z tym nie wymagał notyfikacji . Należy w tym miejscu odnieść się do wymogów notyfikacyjnych określonych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. w sprawie ustanowienia procedury udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z dnia 21 lipca 1998 r., ze zm.; dalej powoływanej jako dyrektywa 98/34/WE) Niezbędne jest także odwołanie się do powołanego przez skarżącą w uzasadnieniu skargi wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012 r., C-213/11, w którym to Trybunał udzielił łącznej odpowiedzi na przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, postanowieniami z dnia 16 listopada 2010 r., na postawie art. 267 TFUE, trzy pytania prejudycjalne w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Przedmiotowe pytania dotyczyły właściwej interpretacji art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE co do ewentualnego technicznego charakteru: przepisów ustawy hazardowej zakazujących: przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (sprawa C-214/11), wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (sprawa C-217/11), oraz zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry (sprawa C-213/11). Rozstrzygając powyższe pytania prejudycjalne Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Wskazał jednocześnie, że dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych od ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. W ocenie Sądu tego rodzaju skutków nie sposób wyprowadzić z art. 48 ust.2 ustawy, który niejako dostosowuje sytuację prawną (zakres udzielonego zezwolenia) do istniejącej już sytuacji faktycznej w postaci nie podjęcia w ogóle działalności w niektórych punktach gry objętych zezwoleniem. Podkreślić należy, że w przypadku przepisu art. 48 ust.2 ustawy o grach hazardowych, żaden ze wskazanych warunków, stanowiących w świetle ww. wyroku Trybunału kryterium weryfikacji technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych, nie występuje. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zarówno z treści uzasadnienia wyroku Trybunału, jak i zakresu przedstawionych Trybunałowi pytań prejudycjalnych, wynika że problem ewentualnego braku notyfikacji projektu ustawy o grach hazardowych nie dotyczy wszystkich przepisów wskazanej ustawy, lecz wyłącznie tych z nich, jak podkreślił to Trybunał w sentencji wyroku, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Tymczasem stanowiący podstawę prawną, zaskarżonej do tutejszego Sądu decyzji, przepis art. 48 ust.2 zastosowany w sprawie w związku z treścią art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, ani nie stanowi przepisu zakazującego wydawanie, przedłużanie i zmianę zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, jak miało to miejsce w przypadku spraw w których zwrócono się z pytaniem prejudycjalnych do Trybunału, ani też nie wprowadza on jakichkolwiek nowych, w stosunku do tych istniejących w dotychczasowym stanie prawnym, warunków mogących mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż automatów do gier, będąc w ten sposób obojętnym dla chronionej dyrektywą 98/34/WE zasady swobody przepływu towarów. Jest konsekwencją nie podjęcia w ogóle w określonym czasie działalności w niektórych (części) punktów gier na automatach o niskich wygranych objętych zezwoleniem. Nie ma więc podstaw, w świetle treści ww. wyroku Trybunału Sprawiedliwości oraz postanowień dyrektywy 98/34/WE, do stwierdzenia technicznego charakteru przepisu art. 48 ust.2 ustawy o grach hazardowych, a tym samym, wbrew zarzutowi skarżącej, nie zachodziły przesłanki do poddania tego przepisu procedurze notyfikacyjnej określonej w art. 8 dyrektywy 98/34/WE. Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem o zgodność art.59 pkt 4 u.g.h. z Konstytucją RP, ponieważ przepis ten nie miał w tej sprawie zastosowania ani też nie znalazł podstaw do wystąpienia z takim pytaniem, odnośnie art.48 ust.1 u.g.h. z przyczyn wyżej wskazanych. Z art. 4 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wynika, że każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. W ocenie Sądu w tej sprawie prawidłowo zastosowano art.48 ust.2 u.g.h. Mając powyższe na względzie, Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a.