II SA/Ke 503/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu T. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz T. S.A. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 22 czerwca 2018 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania T. S.A. 01, działając na podstawie art. 138 § 2 Kpa, uchyliło do ponownego rozpatrzenia decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 17 kwietnia 2018 r., znak: [...], o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej [...] na działce nr 114/4 przy ul. K. w S., w skład której wchodzą: stalowa wieża kratowa o wysokości całkowitej do 50 m; anteny sektorowe – 6 sztuk montowane na wieży; anteny radiolinii – 2 sztuki umieszczone na wieży; oraz urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze u podnóża wieży. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Organ I instancji, odmawiając ustalenia lokalizacji ww. inwestycji, stwierdził, że jej realizacja jest niezgodna "z ładem przestrzennym urbanistyki i architektury oraz krajobrazowej potrzeby interesu publicznego", ograniczy kolejne inwestycje na terenie zabudowy mieszkaniowej, a wieże telefonii komórkowej jako element dominanty krajobrazowej są sprzeczne z polityką przestrzenną przyjętą dla analizowanego obszaru. W odwołaniu inwestor zarzucił powyższej decyzji naruszenie art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej "upzp", również w zw. z art. 1 ust. 2 tej ustawy, naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp oraz naruszenie art. 107 § 3 Kpa. Organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjną stwierdził, że zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji przesłanki odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego są bezpodstawne. Zgodnie ze stanowiskiem organu, w świetle art. 1 ust. 2 i art. 56 upzp, ustalone przez organ I instancji okoliczności faktyczne, tj. naruszenie wymogów ładu przestrzennego, w tym urbanistyki, architektury i walorów architektonicznych i krajobrazowych oraz ograniczenie w użytkowaniu sąsiednich terenów nie mają znaczenia prawnego przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy, ponieważ nie zostały ujęte w katalogu przesłanek odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 56 upzp). Przywołując treść art. 53 ust. 3 upzp Kolegium wskazało na związany charakter decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, uznając że podstawą odmowy nie może być niezgodność z normami niedookreślonymi, np. art. 2 pkt 1 i 4 upzp. Zdaniem organu odwoławczego oparcie decyzji negatywnej na klauzuli generalnej, tj. ładu przestrzennego, jego kształtowania i ochrony, czyni z niej orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego. W świetle art. 56 upzp odmawiając ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego należy opierać się na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z nakładającymi expressis verbis konkretne ograniczenia przepisami upzp lub odrębnymi (art. 53 ust. 3 pkt 1 upzp). Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że odmawiając ustalenia lokalizacji dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego organ I instancji nie wykazał by zamierzenie to nie było faktycznie zgodne z przepisami odrębnymi. Zdaniem Kolegium decyzja organu I instancji została wydana przedwcześnie, bez wyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, nie odpowiada więc wymogom art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa, a rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego we wskazanej wyżej części. Organowi I instancji polecono przeprowadzić postępowanie uzupełniająco-dowodowe. W sprzeciwie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach T. S.A. zarzuciła decyzji Kolegium naruszenie: – art. 138 § 2 Kpa, w sytuacji gdy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji dawał podstawę do wydania decyzji co do istoty; – art. 56 zd. 2 w zw. z art. 1 ust. 2 upzp poprzez jego niezastosowanie; – art. 6, art. 7 i art. 7 Kpa poprzez brak wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i brak wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów. W uzasadnieniu sprzeciwu podniesiono, że uzasadnienie uchylenia decyzji do ponownego rozpatrzenia sprowadza się do przytoczenia przepisów prawa i ogólnego stwierdzenia, że decyzja została wydana przedwcześnie. Tymczasem w toku postępowania zgromadzony został obszerny materiał dowodowy. W ocenie Spółki, brak jest uzasadnienia dla wprowadzenia zakazu lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej bez wykazania, że mogą mieć negatywny wpływ na otoczenie. W niniejszej sprawie organ odwoławczy powinien więc wydać decyzję reformującą, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśniło, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był niewystarczający do dokonania oceny poprawności wydanego rozstrzygnięcia. Do wniosku dołączono bowiem mapę ewidencyjną niespełniającą wymogów z art. 52 ust. 2 upzp. W konsekwencji, konieczne jest zbadanie, czy wnioskowana inwestycja z uwagi na moc, azymut, wysokość pochylenia i tilt każdej z projektowanych anten wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji nie dokonał stosownie do art. 53 ust. 3 upzp poprawnej, wyczerpującej i szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu. Tymczasem powinien, w aspekcie mocy każdej anteny, jej azymutu i nachylenia ocenić, na jakiej wysokości i w jakiej odległości od projektowanej stacji występują miejsca dostępne dla ludności. Ustalenia w tym zakresie zostały bowiem poczynione jedynie przez inwestora. W tym kontekście organ odwoławczy przywołał rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z którego wynika, że kryterium kwalifikacji do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest już tylko wartość równoważnej mocy promieniowania izotopowo wyznaczonego oraz częstotliwość wartości emisji i pola elektromagnetycznego, ale również odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Dalej organ wskazał, co należy rozumieć pod pojęciem miejsc dostępnych dla ludności i odległości tych miejsc od środka elektrycznego anteny. Zgodnie ze stanowiskiem Kolegium, przedstawiona przez inwestora "Analiza środowiskowa" wskazująca miejsca dostępne dla ludności, nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 Kpa. Organ I instancji nie dokonał jednak wnikliwej oceny tego opracowania. Przede wszystkim powinien ustalić, w jakiej odległości (i o jakiej wysokości) od projektowanej stacji (w szczególności głównych wiązek promieniowania anten) występuje zabudowa przeznaczona na pobyt ludzi. Dodatkowo Kolegium wskazało na braki wniosku, np. niewskazanie powierzchni terenu ulegającego przekształceniu w wyniku realizacji inwestycji. Wyjaśniło, że nie mogło wydać rozstrzygnięcia również z powodu konieczności sporządzenia projektu decyzji przez osobę mającą stosowne uprawnienia (art. 50 ust. 5 upzp) oraz uzgodnienia takiego projektu przez organy wymienione w art. 53 upzp. Zdaniem Kolegium organ I instancji błędnie zastosował art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp oraz rozpatrzył sprawę bez sprawdzenia kompletności wniosku. Wobec skomplikowanego charakteru sprawy oraz licznych błędów decyzji organu I instancji, uzupełnienie materiału dowodowego oraz przeprowadzenie postępowania w powyższym zakresie może nastąpić wyłącznie przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), dalej "Ppsa", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kpa skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 Kpa (art. 64e Ppsa). Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 Kpa sąd administracyjny nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej ww. unormowaniem, a w przypadku uznania, że uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji nie wynikało z przyczyn wymienionych w art. 138 § 2 Kpa, sąd uwzględnia sprzeciw (art. 151a § 1 Ppsa). Zgodnie z art. 138 § 2 Kpa, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Jednocześnie, przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W tym miejscu należy podkreślić, że celem ustanowienia instytucji sprzeciwu od decyzji, uregulowanej w przepisach rozdziału 3a działu III Ppsa jest zmniejszenie liczby pochopnie wydawanych przez organy odwoławcze decyzji kasacyjnych na podstawie art. 138 § 2 Kpa, pomimo istniejącej obiektywnie możliwości załatwienia sprawy merytorycznie i wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt lub 2 Kpa. Sprzeciw od decyzji kasacyjnej powinien mobilizować organ odwoławczy do wykonania jego ustawowej funkcji wynikającej z obowiązku dwukrotnego merytorycznego, a nie wyłącznie kontrolnego rozpatrzenia sprawy (por. wyroki NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. II OSK 3011/17 i II OSK 3012/17). W orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że problem zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 Kpa i wydania decyzji reformatoryjnej sprowadza się do ustalenia, czy organ II instancji pomimo obowiązujących zasad postępowania administracyjnego, we własnym zakresie przeprowadził postępowanie wyjaśniające w znacznym zakresie, czy tylko dokonał stosownego uzupełnienia materiału dowodowego. Istota zasady dwuinstancyjności polega bowiem na przeprowadzeniu postępowania administracyjnego przez organy obu instancji w odniesieniu do całokształtu sprawy, a zatem na podstawie materiału dowodowego (procesowego) uzyskanego w postępowaniu odwoławczym przy zastosowaniu art. 136 Kpa. Dla stwierdzenia legalności postępowania administracyjnego przeprowadzanego w obu instancjach nie ma natomiast znaczenia odmienna materialnoprawna ocena dokonana przez organy obu instancji tych samych okoliczności wynikających z akt sprawy. Innymi słowy, zasada dwuinstancyjności wymaga, aby sprawa administracyjna była rozpatrzona w dwóch instancjach, nie zaś aby wszystkie dowody przeprowadzono i oceniono na etapie postępowania prowadzonego przed organem I instancji (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. II OSK 2198/15). W obowiązującym stanie prawnym nie ma podstaw do uznania, że w przypadku decyzji dotyczącej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego organ odwoławczy nie ma kompetencji do pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora. Ani w przepisach Kpa, ani w upzp ustawodawca nie zastrzegł ograniczenia kompetencji orzeczniczych organu odwoławczego. Innymi słowy, nie sposób przyjąć, że kompetencja właściwego organu administracji publicznej do wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego nie może być przeniesiona na organ II instancji, rozpatrujący odwołanie od decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 lutego 2018 r., sygn. II SA/Po 1153/17, wydany na tle decyzji w przedmiocie warunków zabudowy). W sprawach o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wydanie decyzji musi być poprzedzone powołaniem osoby o odpowiednich kwalifikacjach, która sporządzi projekt decyzji lokalizacyjnej (art. 50 ust. 5 w zw. z art. 5 upzp), a nadto przeprowadzeniem analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji (art. 53 ust. 3 pkt 1-2 upzp). Dodatkowo, stosownie do art. 53 ust. 4 upzp decyzja lokalizacyjna powinna być wydana po uzgodnieniu z podmiotami wskazanymi w punktach 1-12 w zakresie wynikającym z tych przepisów. Zakres uzgodnień zależy zaś od okoliczności konkretnej sprawy (charakteru terenu inwestycji i planowanego przedsięwzięcia oraz sąsiedztwa). W świetle powyższego, przyjęcie, że zakres postępowania wyjaśniającego (dowodowego), jaki miałby przeprowadzić organ II instancji, wykracza poza granice uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 136 Kpa, musiałoby zostać poprzedzone szczegółową analizą okoliczności sprawy, czego w niniejszej sprawie po stronie Kolegium zabrakło. W orzecznictwie przyjmuje się, że tylko niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych zapisanych w hipotetycznym stanie faktycznym daje podstawy do ustalenia, że spełniona jest przesłanka, według której konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2018 r., sygn. II OSK 384/18). W rozpoznawanej sprawie, w uzasadnieniu zaskarżonej sprzeciwem decyzji organ odwoławczy, poza przywołaniem treści art. 7, art. 77 i art. 80 Kpa, nie wskazał na czym polegało naruszenie przepisów postępowania, jaki zakres sprawy jest konieczny do jej wyjaśnienia i dlaczego ma on istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Co więcej, na wstępie Kolegium stwierdza wręcz, że zawarte w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej przesłanki odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego są bezpodstawne. Wyjaśnia też, że podstawą odmowy ustalenia lokalizacji nie może być niezgodność z normami niedookreślonymi, tj. art. 2 pkt 1 i 4 upzp. Dalej argumentacja Kolegium sprowadza się do przywołania i interpretacji stosownych przepisów upzp, stwierdzenia, że odmowa lokalizacji inwestycji celu publicznego musi opierać się na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym konkretne ograniczenia, wreszcie konkluzji, że organ I instancji nie dowiódł, iż zamierzenie inwestycyjne nie jest faktycznie zgodne z przepisami odrębnymi. Ewidentnie takie sformułowanie uzasadnienia decyzji nie może być uznane za wykazanie podstaw do zastosowania art. 138 § 2 Kpa. Dopiero w odpowiedzi na sprzeciw Kolegium zwróciło uwagę na niespełniającą wymogów z art. 52 ust. 2 upzp mapę ewidencyjną, braki wniosku, konieczność zbadania, czy wnioskowana inwestycja z uwagi na moc, azymut, wysokość pochylenia i tilt każdej z projektowanych anten wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, po ocenie, na jakiej wysokości i w jakiej odległości od projektowanej stacji występują miejsca dostępne dla ludności. Wskazano przy tym, że stosowne ustalenia zostały poczynione jedynie przez inwestora. W tym miejscu podkreślić należy, że zawarcie dopiero w odpowiedzi na sprzeciw szerszej argumentacji uzasadniającej wydanie takiego, a nie innego rozstrzygnięcia nie sanuje uchybień tego rozstrzygnięcia. Odpowiedź na sprzeciw jest pismem procesowym składanym po zakończeniu postępowania i powinno zawierać jedynie odniesienie się do zarzutów sprzeciwu. W szczególności odpowiedź na sprzeciw nie wiąże organu I instancji. Treść art. 138 § 2 i art. 107 § 3 nie pozostawia wątpliwości, że uzasadnienie decyzji odgrywa szczególną rolę w przypadku decyzji kasacyjnej, skoro od treści tego uzasadnienia zależy, czy organ I instancji prawidłowo przeprowadzi ponownie postępowanie administracyjne i wyeliminuje wszystkie dostrzeżone w ramach kontroli instancyjnej nieprawidłowości. W niniejszej sprawie stwierdzić jednak należy, że nawet gdyby argumentacja z odpowiedzi na sprzeciw znalazła się w uzasadnieniu decyzji Kolegium, to i tak nie można by przyjąć, że spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 138 § 2 Kpa. Z uzasadnienia odpowiedzi na sprzeciw wynika, że kluczową kwestią do rozstrzygnięcia jest ustalenie, na jakiej wysokości i w jakiej odległości od projektowanej stacji występują miejsca dostępne dla ludności, w szczególności poprzez weryfikację znajdującej się w aktach sprawy "Analizy środowiskowej". Przeniesienie na organ I instancji obowiązku poczynienia ww. ustaleń nie może jednak być uznane za prawidłowe zastosowanie art. 138 § 2 Kpa. Podstawowym zadaniem organu rozpatrującego wniosek o ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego jest przeprowadzenie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ewentualne braki w analizie mogą więc uzasadniać wydanie decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy, jeżeli zostanie wykazane, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2016 r. sygn. II OSK 1560/14). Wady decyzji organu I instancji same z siebie nie oznaczają, że organ odwoławczy nie może posiłkować się art. 136 Kpa dla podjęcia próby usunięcia stwierdzonych niedostatków postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji. Z uwagi na merytoryczny charakter postępowania administracyjnego w obu instancjach, przeprowadzenie ww. analizy przez organ odwoławczy oraz dokonanie oceny wniosków z niej płynących nie przekracza możliwości organu odwoławczego do wydania w sprawie decyzji co do istoty (por. R. Sawuła, glosa krytyczna do wyroku NSA z dnia 8 listopada 2011 r. sygn. II OSK 1564/10, OSP 2013/4/41, s. 281). W szczególności gdy, tak jak w niniejszej sprawie, zadanie organu odwoławczego w istocie sprowadzałoby się do weryfikacji przedłożonej przez inwestora "Analizy środowiskowej". Nie ma również przeszkód by na etapie postępowania odwoławczego inwestor usunął ewentualne braki wniosku. W świetle powyższego, powtórnie rozpoznając niniejszą sprawę, Kolegium powinno rozpoznać sprawę administracyjną, której przedmiotem pozostaje ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jeżeli w trakcie postępowania odwoławczego Kolegium uzna, że materiał zebrany w aktach administracyjnych jest niewystarczający powinno uzupełnić materiał procesowy przy wykorzystaniu instytucji uzupełniającego postępowania wyjaśniającego (art. 136 Kpa), w szczególności może zlecić organowi I instancji jego uzupełnienie. Dotyczy to także uzupełnienia analizy środowiskowej, jeżeli zajdzie taka potrzeba. Trzeba mieć przy tym na uwadze, że przepisy upzp nie wymagają sporządzenia analizy przez osobę o szczególnym przygotowaniu zawodowym. Jeśli zaś chodzi o kwestię sporządzenia projektu decyzji lokalizacyjnej, jak i ewentualnych uzgodnień, jakich może wymagać wydanie decyzji pozytywnej, to Kolegium może powołać osobę o odpowiednich kwalifikacjach we własnym zakresie lub zlecić to organowi I instancji, w zależności od oceny sytuacji. Odnośnie do ewentualnego poddania projektu decyzji odpowiednim uzgodnieniom, to zakres tych uzgodnień zależy od okoliczności konkretnej sprawy (charakteru terenu inwestycji i planowanego przedsięwzięcia oraz sąsiedztwa). W ocenie Sądu, organ II instancji, rozpatrując odwołanie od decyzji odmawiającej ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, może co do zasady sam uzyskać niezbędne uzgodnienia. Każda bowiem sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku złożenia odwołania przez uprawniony podmiot ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. II OSK 1299/11). Skoro zatem organ I instancji przed wydaniem decyzji negatywnej nie rozważał przeprowadzenia w sprawie odpowiednich uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 upzp, to zakres takich uzgodnień i ich ewentualne przeprowadzenie podlega ocenie przez organ odwoławczy. Tylko w razie ustalenia, że decyzja pozytywna wymaga przeprowadzenia szerokich uzgodnień z wieloma organami określonymi w art. 53 ust. 4 upzp lub wprowadzania zasadniczych zmian do treści decyzji w wyniku uwzględnienia uzyskanych uzgodnień, czy korekty wniosku inwestora, organ II instancji będzie uprawniony do zastosowania art. 138 § 2 Kpa. W takich warunkach powinien jednak wyczerpująco sformułować wobec organu I instancji wskazania co do tego, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podsumowując, w ocenie tut. Sądu organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, pomimo poczynienia niektórych trafnych ustaleń i uwag prawnych dotyczących uchybień po stronie organu I instancji, dopuścił się naruszenia art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 136 Kpa, ponieważ co najmniej przedwcześnie uznał, że zakres postępowania wyjaśniającego konieczny do przeprowadzenia czyni niemożliwym wydanie rozstrzygnięcia reformatoryjnego w drugiej instancji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 Ppsa), uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 151a § 1 Ppsa. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64b § 1 Ppsa, uwzględniając wynik sprawy i wysokość poniesionych przez skarżącą Spółkę kosztów sądowych (wpis od sprzeciwu 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika 480 zł, opłata od pełnomocnictwa 17 zł).