I SA/Kr 1067/12

|Sygn. akt I SA/Kr 1067/12 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Nina Półtorak, Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2013 r., sprawy ze skargi Grupy "G". Sp. z o.o. w B., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 30 kwietnia 2012 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2006r. - skargę oddala - Decyzją z dnia 17 sierpnia 2011r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił "G" Sp. z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2006 w kwocie 5.601,00 zł.. Decyzja ta została wydana w wyniku przeprowadzonej kontroli, w toku której stwierdzono zawyżenie wysokości zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2006 o kwotę 107.136,00 zł. Organ stwierdził bowiem nieprawidłowości w ewidencjonowaniu przez Spółkę zdarzeń gospodarczych w zakresie przychodów i kosztów uzyskania przychodów. Według ustaleń zawartych w decyzji Spółka zawyżyła przychody o kwotę 3.858.000,00 zł, na którą składają się pozycje, których podstawą naliczenia były faktury dokumentujące fikcyjne zdarzenia gospodarcze, a to: - faktura VAT nr [...] z dnia 28 kwietnia 2006 r. wystawiona przez Spółkę na rzecz "C" sp. z o.o. w K. na kwotę netto 1.690.000,00 zł z tytułu sprzedaży roślin gerber, - faktura VAT nr [...] z dnia 28 kwietnia 2006 r. wystawiona przez Spółkę na rzecz "C" sp. z o.o. w K. na kwotę netto 2.000.000,00 zł z tytułu "Realizacji umowy z dnia 31.08.2005 r.", - faktura VAT nr [...] G. z dnia 28 sierpnia 2006 r. wystawiona przez Spółkę na rzecz K. sp. z o.o. na kwotę netto 168.000,00 zł z tytułu "realizacji umowy z dnia 2-05-2006 r. za okres 4-m-cy". W zakresie kosztów uzyskania przychodów stwierdzono ich zawyżenie o kwotę 3.294.125,50 zł. Na kwotę tę składają się wydatki zaliczone do kosztów podatkowych na podstawie faktur dokumentujących fikcyjne zdarzenia gospodarcze, a to: - faktura VAT nr [...] z dnia 6 lutego 2006 r. wystawiona przez F. sp. z o.o. z siedzibą w G. z tytułu "rośliny wg zestawienia" na kwotę netto 1.690.000,00 zł, - faktura VAT nr [...] S. z dnia 28 kwietnia 2006 r. wystawiona przez Specjalistyczne Gospodarstwo "S" na kwotę netto 1.490.000,00 zł z tytułu sprzedaży gerber ośmiu odmian, - faktura VAT nr [...] wystawiona 30 listopada 2006 r. przez Doradztwo Gospodarcze P.P., ul. K., K. tytułem "Obsługa prawna i doradztwo prawne" na kwotę netto 6.500,00 zł, - faktura VAT nr [...] S. wystawiona 31 lipca 2006 r. przez Gospodarstwo Ogrodnicze "S" na kwotę netto 95.000,00 zł z tytułu "materiał roślinny do obsadzenia oczka wodnego", oraz wydatek w kwocie 12.625,50 zł poniesiony na podstawie dokumentu nr [...], o numerze ewidencyjnym WBK 55, z tytułu "opłata sądowa do sprawy [...]". W toku postępowania ustalono, iż Spółka nie była stroną postępowania o takiej sygnaturze. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie licznych przepisów procedury podatkowej a w szczególności podniósł, że treść uzasadnienia decyzji wskazuje, iż w sprawie został przeprowadzony dowód z oględzin dokumentacji zabezpieczonej przez Wojewódzką Komendę Policji w K., przy czym strona nie została powiadomiona o tej czynności, a w aktach sprawy brak jest postanowienia o przeprowadzeniu dowodu oraz sporządzonego w ich trakcie protokołu, co uchybia przepisom art. 190, art. 123 oraz art. 172 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. 0 Ordynacja podatkowa (tekst jednolity – Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) Niemniej jednak analiza dokumentów znajdujących się w posiadaniu Wojewódzkiej Komendy Policji w K. może wskazywać wyłącznie na fakt, że dokonujący analizy nie znalazł w dokumentach poszukiwanych materiałów. Pełnomocnik zarzucił, że w sprawie zaniechano przesłuchania osób, które miały bezpośrednią wiedzę, dotyczącą zakupu i sprzedaży roślin, tj. A. Ś. M.K. oraz T.J.. Co istotne, drugi z wymienionych świadków kilkakrotnie informował, że nie będzie składał zeznań w obecności Inspektora S.N.. Nie stworzono jednak możliwości przesłuchania tego świadka bez obecności wskazanej osoby. Strona wniosła też o realizację wniosków dowodowych podniesionych w zastrzeżeniach do protokołu badania ksiąg, w tym w szczególności o zwrócenie się do podmiotu ukraińskiego z żądaniem wskazania wszelkich okoliczności dotyczących transakcji sprzedaży materiału roślinnego. Pełnomocnik argumentował w szczególności, że okoliczności związane z wystawieniem faktur za wykonane usługi oraz ich związek z zawartą umową z dnia 2 maja 2006 r. powinny zostać wyjaśnione poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron umowy, czego organ zaniechał w toku postępowania. Podnosił, że organ nie wskazał dowodów, na podstawie których ustalił, iż strona nie zatrudniała pracowników, którzy mogliby wykonywać prace na terenie B. w Z. ani nie posiadała sprzętu niezbędnego do utrzymania terenu "K" - naruszając tym samym art. 210 Ordynacji podatkowej. Tymczasem brak szczegółowych wyjaśnień strony w tym zakresie wynika z braku dostępu do dokumentacji Spółki. Odnośnie transakcji, która udokumentowana jest fakturą VAT [...], zdaniem strony organ zaniechał przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie, w szczególności nie przesłuchał stron transakcji. Nie podjął próby ustalenia czy Spółka zleciła innym podmiotom obsadzenie oczka wodnego. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje przy tym, że do końca 2006r. nie dokonano zapłaty w formie przelewu za zakup przedmiotowych roślin czy brak specyfikacji dotyczącej ilości i oznaczenia zakupionych roślin. Ustosunkowując się do ustaleń dotyczących spornej usługi objętej fakturą VAT nr [...] wystawioną przez Doradztwo Gospodarcze P.P. podkreślono natomiast, że organ nie zgromadził materiału dowodowego pozwalającego bezspornie uznać, że P.P. nie wykonał na rzecz Spółki opisanych na niej w niej usług. Braku wykonania usług nie potwierdza wbrew twierdzeniom organu fakt, że wśród zabezpieczonych materiałów nie znaleziono żadnych materialnych dowodów ich wykonania. W ocenie pełnomocnika organ zaniechał skutecznego wezwania na przesłuchanie kluczowego w tym zakresie dla sprawy świadka w osobie P.P. Decyzją z dnia 30 kwietnia 2012r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przypomniał, że ustalenia zmierzające do określenia Spółce wysokości należnego zobowiązania oparte zostały na dokumentach źródłowych - dokumentacji księgowej Spółki. Jednocześnie wzywano podatnika do przedłożenia stosownych dowodów mogących przyczynić się do wyjaśnienia poszczególnych zjawisk występujących w sprawie. Dążąc do wyjaśnienia zaistniałych problemów organ pierwszej instancji prowadził samodzielnie postępowanie dowodowe uzyskując dowody z różnych źródeł, które mogły przyczynić się do rozwiązania konkretnej kwestii. Postanowieniami Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej włączono do postępowania dokumenty ze śledztwa prowadzonego przez Komendę Wojewódzką Policji, dokumenty uzyskane z Prokuratury Okręgowej, dokumenty z akt postępowań kontrolnych przeprowadzonych u kontrahentów Spółki. Uzupełniając dowody z dokumentów źródłowych przeprowadzono dowody z przesłuchania świadków. Organ podkreślił, że z pisma Prokuratury Okręgowej z dnia 11 stycznia 2012 r. wynika, że Spółka nie występowała z wnioskiem o udostępnienie zabezpieczonej dokumentacji. Zupełnie bezzasadne jest zatem twierdzenie Odwołującej, iż brak szczegółowych wyjaśnień Strony w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji, wynika z braku dostępu do dokumentacji Spółki. Wyjaśniono również, że w sprawie - wbrew opinii strony - nie miało miejsca przeprowadzenie oględzin z dokumentów Spółki, stąd nieracjonalne jest stawianie zarzutu, iż strona nie została powiadomiona o terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin dokumentów zabezpieczonych przez Wojewódzką Komendę Policji. Następnie przypomniano, że jeśli chodzi o transakcję z F. sp. z o.o. (faktura VAT nr [...]) to miała ona nastąpić w dniu 31 grudnia 2005 r., jako termin płatności wskazano zaś 20 stycznia 2006 r. Do przedmiotowej faktury VAT nie załączono żadnego zestawienia, o którym mowa w tytule faktury VAT. Faktura ta została skorygowana 20 stycznia 2006 r. fakturą korygującą VAT nr [...], w ten sposób, że cena netto "roślin wg zestawienia" została zmieniona z 1.690.000,00 zł na 0,00 zł. Nie została skorygowana ilość dostarczonego towaru, lecz jedynie jego wartość. Z dokumentacji Spółki wynika, że rośliny zostały de facto wycofane z magazynu Spółki. Zgodnie z zapisami księgowymi Spółka nie posiadała więc roślin o wartości 1.690.000,00 zł. Nadto, w dokumentacji spółki Grupa Producentów Roślin – "G" Sp. z o.o., która została zabezpieczona przez funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji brak jest jakichkolwiek dokumentów magazynowanych poświadczających przyjęcie towaru do Spółki. Na fakturze VAT nr [...] oraz na fakturze korygującej VAT nr [...] został podany numer identyfikacji podatkowej Spółki, podczas gdy numer taki został wygenerowany dopiero 20 stycznia 2006 r. Organ zastrzegł, że na wyciągach z rachunków bankowych Spółki z 2006 r. nie został ujawniony przelew kwoty brutto faktury, a więc 1.740.700,00 zł na konto F. Sp. z o.o., mimo że na przedmiotowej fakturze jako sposób płatności widnieje przelew w ciągu 14 dni. Dodatkowo, jak wynika z materiału zgromadzonego w trakcie postępowania, F. sp. z o.o. nie figuruje w ewidencji płatników, co wskazuje na to, że nie zatrudniała pracowników. F. sp. z o.o. nie prowadziła działalności pod wskazanym adresem, a w jej dokumentacji księgowej zabezpieczonej przez Komendę Wojewódzką Policji, nie odnaleziono faktur zakupu roślin. Wobec tych okoliczności stwierdzono, że F. sp. z o.o. nie posiadała roślin, które mogłaby sprzedać Spółce, gdyż nie wyprodukowała ich ani nie zakupiła. Ponadto, na okoliczność zakupu roślin od Spółki F. Sp. z o.o., trzykrotnie podjęto próbę przesłuchania M. K. (ówczesnego prezesa strony jak i prezesa zarządu F. Sp. z o.o.), który jednak 18 lutego 2010 r. odmówił odpowiedzi na zadawane pytania, w dniu 1 kwietnia 2011 r. nie stawił się na przesłuchanie, a w dniu 10 maja 2011 opuścił miejsce przesłuchania bez zezwolenia Inspektora kontroli skarbowej. Organ wyjaśnił w tym kontekście, że odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie kierowania gróźb oraz przekroczeń uprawnień przez funkcjonariusza Urzędu Kontroli Skarbowej, stąd bezzasadna jest odmowa składania zeznań przez M. K. w obecności wskazywanego inspektora.. Omawiając transakcję ze Specjalistycznym Gospodarstwem Ogrodniczym "S" (faktura VAT nr [...]) przypomniano, że w świetle zeznań ówczesnego prezesa Spółki M. K. oraz jej pracownika rośliny kupione przez Spółkę 28 kwietnia 2006 r. od S.Z.O. "S" za kwotę netto 1.490.000,00 zł były następnie sprzedane Spółce "C" sp. z o.o. za kwotę netto 1.690.000,00 zł. Rośliny miały zostać sprzedane do "C" sp. z o.o. w tym samym dniu, w którym zostały zakupione przez Grupę Producentów Roślin – "G" Sp. z o.o. Następnie zostały one sprzedane podmiotowi ukraińskiemu. Tymczasem w swych zeznaniach przedstawicieli ukraińskiej "H" sp. z o.o. zaprzeczyli by osoby M.K., T.J. oraz, A. Ś. były im znane. Dodatkowo podkreślili, że ich firma nie miała z żadnym z wymienionych podmiotów stosunków flnansowo-ekonomicznych, gospodarczych, cywilnych, podpisanych umów oraz innych relacji biznesowych. W konsekwencji tych ustaleń za fikcyjną uznano również transakcję z "C" Sp. z o.o., sprzedaży materiału roślinnego (faktura VAT nr [...]). Oprócz faktury VAT nr [...] w dokumentacji księgowej nie ma żadnych innych dokumentów, które potwierdzałyby sprzedaż roślin. Za fikcyjnością sprzedaży roślin na rzecz "C"sp. z o.o. przemawiać mogą także inne transakcje sprzedaży dokonane przez Spółkę na rzecz innych kontrahentów, bowiem w przypadku tych transakcji w dokumentacji strony każdorazowo można odnaleźć inne dokumenty potwierdzające dokonaną sprzedaż. Tego typu dokumenty wystawiane są w przypadku sprzedaży o wartości już kilkuset złotych, tymczasem do sprzedaży o wartości 1.690.000,00 zł nie wystawiono takich dokumentów. Organy podatkowe zakwestionowały również umowę z "C" sp. z o.o. (faktura VAT nr [...]), której przedmiotem miało być pośrednictwo w pozyskaniu potencjalnego nabywcy budynku biurowego "K" znajdującego się w Z. W umowie pośrednictwa jako zleceniobiorca została wskazana Grupa Producentów Roślin – "G" Sp. z o.o. z siedzibą przy ul. K. w Z., wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS [...], którą charakteryzowano nadto numerem NIP [...]. Tymczasem 31 sierpnia 2005 r. podmiot funkcjonujący pod firmą "Grupa Producentów Roślin – G" sp. z o.o. nr [...], nr NIP [...] jeszcze nie istniał. Nie było zatem możliwe zawarcie przez Spółkę umowy w dniu 31 sierpnia 2005 r., gdyż w tym dniu funkcjonowała pod inną firmą, a nr NIP i KRS nie były jeszcze wygenerowane. Organ nie dał wiary zeznaniom i wyjaśnieniom złożonym przez M.K. który nie ma żadnej wiedzy na temat rzekomego pośrednictwa w sprzedaży budynku. Świadek w toku pięciu czynności, nie podał ani jednej informacji, która mogłaby być zweryfikowana. W jednym przesłuchaniu wskazuje, że usługi pośrednictwa były wykonywane w ramach podmiotów "C" Sp. z o.o. i "F" Sp. z o.o., w innym zaś, że w ramach "C"Sp. z o.o. i Grupa Producentów Roślin – "G" Sp. z o.o. Nie potrafi powiedzieć kto reprezentował sprzedającego i kupującego, raz mówi o grupie osób innym razem o jednym mężczyźnie. Jako pośrednik w sprzedaży budynku nie pamięta ceny, za jaką budynek miał być sprzedany. Jedynym faktem, którego świadek jest pewny to fakt, że do sprzedaży budynku doszło. Podobnie za niewiarygodne uznano zeznania P.K., księgowego, prezesa zarządu Spółki "B" Sp. z o.o., która to z kolei była odpowiedzialna za obsługę księgową spółek: Grupa Producentów Roślin – "G" Sp. z o.o., "C" Sp. z o.o., "F" Sp. z o.o., Specjalistyczne Gospodarstwo Ogrodnicze "S". i "K" Sp. z o.o. Winien mieć on zatem szczególną wiedzę na temat firm, pod którymi działają obsługiwane przez niego podmioty, czy też numerów pod którymi są zarejestrowane w odpowiednich rejestrach. W tym kontekście, podpisanie przez P.K. umowy w dniu 31 sierpnia 2005 r. w imieniu "C" Sp. z o.o., w treści której ujawniono dane, które jeszcze nie zostały wytworzone i nie funkcjonowały w obiegu prawnym, potwierdza tezę, że dokument ten został wytworzony dla potrzeb prowadzonego postępowania kontrolnego wobec "C" Sp. z o.o. Organy podatkowe odmówiły przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków A. Ś. i "B". Ten drugi nie reprezentował nabywcy budynku biurowego "K" A. Ś. natomiast reprezentował Spółkę "K" Sp. z o.o. w procesie sprzedaży budynku biurowego "K", mógł mieć wiedzę jedynie na temat świadczenia usług w tym zakresie na rzecz "K" przez "C" Sp. zo.o., a nie przez Grupę Producentów Roślin – "G" sp. z o.o. Naświetlając okoliczności dotyczące transakcji z "B" sp. z o.o. (faktura VAT nr [...] ) przypomniano, że umowa zlecenia zawarta 2 maja 2006 r. między Kraków Business Park sp. z o.o. - zleceniodawcą, a Grupą Producentów Roślin – "G" sp. z o.o. - zleceniobiorcą, dotyczyła prac i usług, które Strona miała wykonywać na terenie przyległym do budynku "K" na terenie "K" w Z., wokół "oczka wodnego" położonego na działce nr [...]. Organ zwrócił uwagę, że teren, na którym Strona miała wykonywać prace nie był własnością "K" Sp. z o.o. lecz spółki K. sp. z o.o. B.; sp. z o.o. nie posiadała także żadnego innego tytułu prawnego do tego terenu a "K" sp. z o.o., nie zlecała "K" Sp. z o.o. wykonania prac, które zostały w efekcie zlecone stronie, nie może więc być mowy o "podzleceniu" tych prac. Spółka, w okresie którego dotyczy wspomniana faktura, a więc od 2 maja 2006 r. do końca sierpnia 2006 r. zatrudniała tylko jednego pracownika –T.J.. Strona nie zleciła także wykonania prac i usług wynikających z umowy innemu podmiotowi, gdyż w rejestrze zakupu VAT oraz w księgach rachunkowych Spółki nie została ujęta żadna faktura z tego tytułu. Osób, które miałyby wykonać prace objęte przedmiotową umową nie potrafił również wskazać T.J.. Z dokumentacji Spółki, a zwłaszcza, z bilansu sporządzonego na dzień 31` grudnia 2006 r. nie wynika przy tym, aby Spółka posiadała jakiekolwiek maszyny i urządzenia, którymi mogłaby wykonać przedmiotowe prace. Spółka w 2006 r. nie posiadała również żadnych pojazdów samochodowych. Pomimo zaś wezwania organu strona nie przedłożyła żadnych materialnych dowodów wykonania usług ani żadnych wyjaśnień. Faktura dokumentująca wykonanie usług prawnych przez P.P. (faktura VAT nr [...] ) wzbudziła natomiast wątpliwości organów, gdyż w dokumentach Spółki zabezpieczonych przez Komendę Wojewódzką Policji w K. nie znaleziono żadnych materialnych dowodów wykonania powyższych usług. Analiza dokumentacji związanej z kontrahentami Strony, w tym z odbiorcami, wskazuje, że umowy z sieciami handlowymi zostały podpisane w pierwszym półroczu 2006 r. Nie istnieje więc umowa, którą w listopadzie 2006 r. P.P. mógłby weryfikować. Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2012 r. organ odwoławczy włączył do akt postępowania wypis z prawomocnej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wydanej dla P.P., z której wynika, iż P. P. nie świadczył w 2006 r. usług na rzecz Grupy Producentów Roślin – "G" Sp. z o.o. Końcowo wreszcie Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów kwotę 95.000,00 zł na podstawie faktury VAT nr [...] wystawionej 31 lipca 2006 r. przez Specjalistyczne Gospodarstwo Ogrodnicze "S" z tytułu "materiał roślinny do obsadzenia oczka wodnego". Zapłata za powyższą fakturę powinna nastąpić przelewem do 14 sierpnia 2006 r., jednak, jak wynika z analizy wyciągów z rachunków bankowych Spółki, od momentu wystawienia tej faktury, do końca roku 2006 Strona nie dokonała żadnego przelewu na rzecz Specjalistycznego Gospodarstwa Ogrodniczego "S", a w tytułach przelewów później dokonywanych nie występuje faktura VAT nr [...] Dodatkowo do faktury tej nie dołączono żadnych dokumentów, w szczególności nie ma dokumentu WZ ani żadnego wyszczególnienia czy wskazania ilości roślin, które zakupiła Spółka. Spółka nie posiadała ani nie dzierżawiła w 2006 r. żadnych terenów, na których mogłoby się mieścić oczko wodne. W dokumentach księgowych Spółki nie odnaleziono także żadnych informacji na temat tego, jakiego oczka wodnego dotyczy powyższa faktura. Fakturę tę można jedynie powiązać z umową zlecenia zawartą 2 maja 2006 r. między "K" sp. z o.o. - zleceniodawcą, a stroną - zleceniobiorcą, która dotyczy prac i usług, które Strona ma wykonywać na terenie przyległym do budynku K. Skoro jednak Spółka nie wykonywała prac wynikających ze wskazanej umowy, nie pielęgnowała także oczka wodnego mieszczącego się na terenie K., to nie był jej potrzebny materiał roślinny do jego obsadzenia, a poniesiony koszt nie ma związku z osiąganymi przychodami. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik Spółki zarzucił organowi naruszenie: - art. 122 w zw. z art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wadliwie ustalonym stanie faktycznym, - art. 180 § 1 w zw. z art. 188 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę - dla wykazania istotnych dla wyniku sprawy okoliczności, w szczególności przesłuchania M. K., A. Ś., B i P. P. oraz poprzez dopuszczenie dowodów niezgodnych z prawem, - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak podjęcia wszelkich starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to ze względu na brak zebrania całego materiału dowodowego i jego wnikliwego rozpatrzenia, - art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne uzasadnienie faktyczne decyzji, - art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, - art. 190 art. 123 oraz art. 171 Ordynacji podatkowej poprzez przeprowadzenie i udokumentowanie dowodu z oględzin w sposób niezgodny z przepisami prawa. W konsekwencji tych zarzutów zażądano uchylenia w całości opisanej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Ponadto, wniesiono o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - zarządzenia o uznaniu pisma za bezskuteczne na okoliczność ustalenia, że pełnomocnikowi – doradcy podatkowemu nie mogą zostać udostępnione dokumenty spółki pozostające w dyspozycji prokuratora. Wniosek ten na rozprawie przed WSA w Krakowie wycofano, nie przedkładając żadnego dokumentu ani nie konkretyzując złożonego wniosku. W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty odwołania, rozwijając jednakże argumentację mającą służyć ich uzasadnieniu. W pierwszej kolejności przypomniano i położono akcent na to, że organ pierwszej instancji przeprowadził dowód z oględzin dokumentacji zabezpieczonej przez Komendę Wojewódzką Policji w sposób sprzeczny z zasadami Ordynacji podatkowej, uniemożliwiając stronie czynny udział w tej części postępowania. Dodatkowo organ w sposób nieuprawniony przerzucił na stronę postępowania ciężar dowodzenia faktów w postępowaniu podatkowym, wywodząc bezpodstawnie negatywne dla niej konsekwencje z braku aktywności dowodowej. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że wbrew twierdzeniom organu w aktach sprawy znajduje się dowód potwierdzający fakt wykonywania usług w zakresie pielęgnacji oczka wodnego, a to faktura VAT dokumentująca zakup materiału roślinnego do obsadzenia oczka wodnego z dnia 31 lipca 2006r. nr [...]. Organ miał też pominąć fakt, że z zeznań świadka T.J. wyraźnie wynika, iż Spółka posiadała sprzęt odpowiedni do wykonania zakwestionowanych przez organ usług. Pełnomocnik ponownie podkreślił, że organ wyolbrzymia znaczenie niezapłacenia w formie przelewu należności wynikającej z tej faktury oraz braku specyfikacji dotyczącej ilości i oznaczenia zakupionych roślin. Wyjaśniono również, że oczywistym uzasadnieniem zakupu materiału roślinnego do oczka wodnego było zobowiązanie do nasadzenia roślin wynikające z umowy z dnia 2 maja 2006r. Organ nie podjął zaś nawet próby ustalenia, czy Spółka zleciła innym podmiotom obsadzenie oczka wodnego, w tym w szczególności przesądzenia, czego dotyczyła faktura dokumentująca zakup roślin – samego tylko towaru, czy też obejmowała również usługę nasadzenia. Organ nie mając przy tym wiedzy w zakresie rzeczywistego zakresu usług a priori wykluczył możliwość wykonania zleconych prac przez jedną tylko osobę. Pełnomocnik zakwestionował ustalenia organu w zakresie usług wykonywanych przez P.P.. Jego zdaniem, organ ponownie nadużywa argumentu z braku udokumentowania ich materiałami zabezpieczonymi przez pracowników Komendy Wojewódzkiej Policji . Braku wykonania usług nie potwierdza również fakt, że zarządca nieruchomości przy ul., K. nie wynajmował mu lokalu ani też fakt, że w zabezpieczonej niego dokumentacji nie odnaleziono faktur VAT z tytułu najmu bądź podnajmu lokalu. O braku współpracy pomiędzy Spółką a P. P. nie świadczą też zeznania pracowników L., gdyż fakt, że wszelkie negocjacje prowadzili z T. J. nie oznacza, że umowy nie były analizowane przez P. P. Wykonanie spornych usług potwierdził zresztą wyraźnie w swych zeznaniach T.J. W ocenie pełnomocnika w toku postępowania dopuszczono się nadto naruszenia tajemnicy skarbowej i tajemnicy przedsiębiorstwa, a to: - czyniąc podstawą ustaleń faktycznych umowę pomiędzy "T" sp. z o.o. a "C" sp. z o.o. dotyczącą utrzymywania terenów zielonych, podczas gdy chodzi tu o stosunek prawny pomiędzy osobami trzecimi, - przesłuchując świadka T.J. w dniu 2 marca 2012r. jednocześnie na potrzeby postępowań prowadzonych względem trzech różnych podmiotów. Oznacza to że w sprawie skorzystano z dowodów sprzecznych z prawem, a co więcej uczyniono je podstawą dokonanych ustaleń faktycznych sprawy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Żądanie skargi może być więc uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy). Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem wbrew podniesionym w skardze zarzutom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie była ocena prawidłowości postępowania organów podatkowych w zakresie stwierdzenia zawyżenia przychodów Spółki o kwotę 3.858.000,00 zł oraz zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 3.294.125,50 zł na skutek uwzględnienia w rozliczeniu faktur dokumentujących fikcyjne zdarzenia gospodarcze, czego konsekwencją było zawyżenie wysokości zobowiązania podatkowego Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006r. o kwotę 107.136,00 zł. Skutkiem wydania zaskarżonej decyzji była konieczność uiszczenia tego zobowiązania jedynie w kwocie 5.601,00 zł, z czym jednak nie zgadzała się strona skarżąca. W sytuacji, gdy skarga koncentrowała się na wskazywaniu naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności, ocenie należało poddać zarzuty dotyczące tej kwestii, skoro i tak prawidłowość zastosowania przepisów prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wtedy, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę wydania zaskarżonej decyzji nie nasuwa zastrzeżeń. Analiza akt przeprowadzonego postępowania podatkowego w kontekście zarzutów postawionych w skardze doprowadziły Sąd do przekonania, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło się naruszeń przepisów postępowania, które w sposób istotny wpłynęłyby na wynik sprawy. W szczególności, Sąd uznał za nietrafny zarzut naruszenia art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wadliwie ustalonym stanie faktycznym, brak podjęcia wszelkich starań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a to ze względu na brak zebrania całego materiału dowodowego i jego wnikliwego rozpatrzenia. W ocenie Sądu, organy podatkowe zgromadziły materiał dowodowy w sposób zgodny z wymogami zasady prawdy obiektywnej, wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, jak również dokonały jego analizy i oceny mieszczącej się w granicach zakreślonych art. 191 Ordynacji podatkowej. Z art. 122 ustawy wynika obowiązek organu prowadzącego postępowanie wszechstronnego zbadania sprawy tak pod względem faktycznym, jak i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Realizację tej zasady zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, a zwłaszcza w art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W opinii Sądu, w sprawie został zgromadzony potrzebny do rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Dokonana przez organy podatkowe ocena posiadanych i zgromadzonych dowodów, w szczególności dowodów z dokumentów oraz zeznań świadków, nie nosi znamion dowolności. Organy obu instancji wszechstronnie rozważyły zebrany w sprawie materiał i wyprowadziły z niego logiczne wnioski, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które w pełni odpowiada wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. Nie może być uznany za zasadny sformułowany w tym zakresie zarzut, że to na organach podatkowych spoczywał obowiązek zebrania pełnego materiału dowodowego także i z tego powodu, że spółka nie miała dostępu do dokumentacji podatkowej i księgowej w tym za 2006r., ponieważ dokumentacja ta została przejęta przez Komendę Wojewódzką Policji w K. i Prokuraturę. W aktach sprawy znajduje się pismo Prokuratury Okręgowej z dnia 11 stycznia 2012r., w którym informuje się Dyrektora Izby Skarbowej, że Spółka nie miała w jakikolwiek sposób ograniczonego dostępu do całości zabezpieczonej dokumentacji i z tego prawa dostępu korzystała. Skarżąca próbowała też dowieść, że dowód z oględzin dokumentów Spółki zabezpieczonych przez Komendę Wojewódzką Policji i Prokuraturę został przeprowadzony bez zawiadomienia strony o miejscu i terminie w/w czynności, co stanowi z kolei naruszenie art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej a w szczególności, że był w ogóle przeprowadzony. Tymczasem okoliczności sprawy czynią te zarzuty nieuprawnionymi w kontekście faktu, włączenia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniami z dnia 21 lutego 2011r. i z dnia 23 maja 2011 r. do postępowania kontrolnego części akt ze śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową oraz dokumentów zabezpieczonych przez Komendę Wojewódzką Policji. A zatem – w ocenie Sądu – nie doszło do naruszenia art. 190, 123 i 171 Ordynacji podatkowej, poprzez wadliwe przeprowadzenie i nie udokumentowanie dowodu z oględzin skoro dowód taki nie był w sprawie przeprowadzony. W kontekście powyższych ustaleń nie można również zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że w sprawie nie został zebrany wystarczający materiał dowodowy. Należy z całą mocą podkreślić, że w toku prowadzonego postępowania skarżąca spółka nie wskazała na żadne dowody nieznane organom podatkowym, które uzasadniałyby przyjęcie, że sporne wydatki zostały faktycznie poniesione i to w celu uzyskania przychodu oraz, że zostały uzyskane zakwestionowane przychody. Tymczasem, jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, na organy podatkowe nie można nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów, jeżeli dowodów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, a z ustaleń organu podatkowego wynikają wnioski przeciwne do twierdzeń podatnika (por. wyrok WSA z dnia 7 kwietnia 2004r., sygn. akt III SA 2081/02). Sformułowany w skardze został także zarzut naruszenia art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w kontekście przeprowadzenia w dniu 2 marca 2012r. dowodu z przesłuchania świadka T. J. równocześnie na potrzeby trzech postępowań oraz przyjęcia za podstawę ustaleń faktycznych danych z umowy na utrzymanie terenów zielonych zawartej pomiędzy podmiotami niezwiązanymi ze sprawą i upublicznienie uzyskanych z jej treści informacji w aktach co oznaczało przeprowadzenie tych dowodów z naruszeniem tajemnicy skarbowej, co pozwala uznać je za dowody sprzeczne z prawem. W opinii Sądu zarzut ten jest całkowicie chybiony. Stosownie do art. 180 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei, zgodnie z art. 293 § 1 Ordynacji podatkowej tajemnicą skarbową objęte są indywidualne dane zawarte w deklaracjach oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów. Z przepisu tego wynika, że tajemnicą skarbową objęte są dane indywidualne danego podmiotu takie jak; dane osobowe, dane dotyczące źródeł i wysokości osiąganych przychodów i kosztów. W wyroku z dnia 15 lipca 2008r., sygn. akt III SA/Wa 54/08 WSA stwierdził, że jeżeli organy podatkowe w postępowaniu dowodowym wykorzystują informacje dotyczące podatników niezwiązanych ze sprawą, mają obowiązek utrzymać w tajemnicy tylko te ich cechy, które pozwoliłyby osobom nieuprawnionym na ich identyfikację. Nie dotyczy to informacji o samych procesach gospodarczych zachodzących w prowadzonych przez tych podatników przedsięwzięciach gospodarczych. Mogą one być wykorzystywane w prowadzonym postępowaniu podatkowym, a zatem również udostępniane stronom, które mają prawo oceniać ich wiarygodność i moc dowodową. Sąd w składzie orzekającym w sprawie w pełni podziela powyższe stanowisko. Okoliczności rozpoznawanej sprawy nie pozwalają na postawienie tezy, iż ustalenia stanu faktycznego sprawy oparto na dowodach sprzecznych z prawem. Obowiązek utrzymania tajemnicy skarbowej nie dotyczy informacji o podmiotach uczestniczących we wspólnych przedsięwzięciach gospodarczych, tym bardziej w sytuacji istnienia między nimi powiązań o charakterze kapitałowym, gospodarczym czy personalnym – jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Co do tych okoliczności prowadzono dowód z zeznań świadka T. J. Zarzut ten jest tym bardziej iluzoryczny, jeżeli się zważy, iż wszystkie podmioty gospodarcze, których dotyczyły składane zeznania były reprezentowane przez tego samego pełnomocnika, będącego dodatkowo autorem skargi i tym samym autorem podniesionego w niej zarzutu. W tej kwestionowanej czynności procesowej nie brały udziału inne osoby. Co do dopuszczenia w poczet dowodów umowy zawartej pomiędzy kontrahentem skarżącej spółki; "C" Sp. z o.o. a jej kontrahentem spółką; "T" Sp. z o.o. uznać należy, iż umowa ta zawierała dane istotne dla rozstrzygnięcia sprawy a zatem w tej sytuacji zasadnie wraz z pozostałym materiałem dowodowym włączona została do akt sprawy, między innymi również po to aby umożliwić pełnomocnikowi podatnika ustosunkowanie się do tej części materiału dowodowego. Co istotne, umowa ta dotyczyła również podmiotów powiązanych gospodarczo czy personalnie. Kończąc ocenę zarzutów naruszenia przepisów postępowania należy też podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie.(vide wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r. sygn. akt: II FSK 1665/06 LEX nr 471526). Oceniając stan faktyczny ustalony przez organy w rozpoznawanej sprawie, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia wszystkie ustalenia faktyczne poczynione przez te organy albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Pozwoliło to podzielić i przyjąć za własne poglądy organu zaprezentowane w uzasadnieniu zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji. Ocenę zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego należy rozpocząć od przypomnienia, że katalog przychodów podatników podatku dochodowego od osób prawnych zawarty został w treści art. 12 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2006r. (Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), zgodnie natomiast z art. 15 ust. 1 tej ustawy kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 tejże ustawy. Negatywna przesłanka zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodu jest określona przez ustawodawcę w sposób ścisły poprzez odesłanie do zapisów art. 16 natomiast przesłanka pozytywna, której spełnienie pozwala na zakwalifikowanie konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodu jest określona w sposób ogólny poprzez wskazanie, że kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu. Zgodnie z ustalonym w orzecznictwie i literaturze stanowiskiem, podatnik uprawniony jest do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wszelkich faktycznie poniesionych kosztów, które pozostając w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a konkretniej z określonym przychodem, mają charakter celowy, tj. spowodowały lub obiektywnie mogły spowodować osiągnięcie przychodu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 3 listopada 1992r., sygn. akt SA/Po 1393/92, z dnia 28 września 1998r., sygn. akt I SA/Ka 2293/96, z dnia 10 lutego 1999r., sygn. akt I SA/Ka 1075-1076/97, wyrok WSA z dnia 28 marca 2011r., sygn. akt I SA/Gl 312/10, wyrok WSA z dnia 9 listopada 2011r., sygn. akt I SA/Wr 1385/11, wyrok WSA z dnia 4 maja 2011r., sygn. akt III SA/Wa 2148/10, wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011r., sygn. akt II FSK 260/10, wyrok NSA z dnia 16 marca 2012r., sygn. akt II FSK 2030/10). Podkreślić należy, że wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodu nie stwarza domniemania, że wszystkie pozostałe koszty zostają z mocy samego prawa uznane za koszty podlegające odliczeniu. Podatnik ma bowiem możliwość odliczenia od przychodów wszelkich kosztów pod warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma bądź może mieć wpływ wielkość osiągniętego przychodu. Warunkiem koniecznym uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu, co wynika z przytoczonej definicji jest jego poniesienie i to nie tylko w sensie ewidencyjnym, ale w znaczeniu realnym i faktycznym, co należy rozumieć jako wydatkowanie określonej kwoty będącej świadczeniem wzajemnym za rzeczywiste wykonanie usługi lub nabyty towar, kontrahentowi wskazanemu w posiadanej fakturze. W konsekwencji należy uznać, że nie wystarczy dysponować fakturą, jeżeli nie towarzyszy jej wykonanie określonej i rzeczywistej czynności, którą dokumentuje. Sam fakt wystawienia faktury nie daje więc od razu podstawy do przyjęcia, że dane usługi zostały wykonane dla lub przez podmiot wystawiający fakturę.. Opisane zasady kwalifikowania wydatków (niewymienionych w katalogu zawartym w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) nakazują organom podatkowym indywidualnie oceniać dopuszczalność zaliczenia konkretnych wydatków do kosztów uzyskania przychodu. Podobne rygory dotyczą określania przychodów osiąganych przez podatników. Postępowanie dowodowe w tym zakresie musi zostać przeprowadzone zgodnie z zasadami określonymi w rozdziale 11 działu IV Ordynacji podatkowej, a zebrany materiał dowodowy oceniony z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów i z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego. Organ podatkowy zobowiązany jest do wyczerpującego ustosunkowania się do przedstawionej przez podatnika argumentacji w tym wniosków dowodowych. W ocenie Sądu, opisanych powyżej zasad w niniejszej sprawie nie naruszono, co zostało już wcześniej wykazane przy ocenie podniesionych w skardze zarzutów natury proceduralnej. Organ podatkowy w obszernym i szczegółowym uzasadnieniu, stosując się do art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej wykazał na podstawie, jakich faktów uznał, że zakwestionowane przychody nie zostały w rzeczywistości uzyskane a zakwestionowane wydatki nie zostały poniesione, co uniemożliwia uwzględnienie ich w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006r. Sąd nie zauważył też by organ pominął jakiś istotny dla sprawy dowód bądź by pozostawił jakąś kwestię niewyjaśnioną. Dokonaną przez organy obydwu instancji szczegółową ocenę każdej ze stwierdzonych nieprawidłowości Sąd w pełni podziela, akceptując także użytą argumentację. Jak to trafnie zauważył WSA w Krakowie w wyroku z dnia 26.09.2008 r. sygn. akt I SA/Kr 628/08, "ciężar dowodzenia poniesienia wydatku ciąży na podatniku, który zresztą z reguły, w swoim dobrze rozumianym interesie, powinien wykazywać dbałość o dostarczenie środków dowodowych. To podatnik powinien posiadać w swojej dokumentacji dowody potwierdzające rzetelność deklarowanych podstaw opodatkowania, a w odniesieniu do kosztów nie tylko fakt ich poniesienia ale i dokonania w celu uzyskania przychodów. Tylko wiarygodne, wolne od wad i rzetelne dowody źródłowe mogą zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.p. stanowić podstawę wpisu do ewidencji podatkowej dla określenia wysokości dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. Przeciwnie, niewiarygodne i nierzetelne dokumenty księgowe, a więc dowodzące zdarzeń, które nie zaistniały nigdy nie mogą być podstawą wpisu do ewidencji podatkowej". Reasumując, w przekonaniu Sądu, za zasadne uznać należy stanowisko organów podatkowych, że skarżąca spółka zawyżyła w 2006 roku wysokość uzyskanych przychodów oraz zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki, które nie zostały faktycznie poniesione. Zwraca uwagę, że strona kwestionuje ustalenia faktyczne nie przedstawiając żadnych przekonywujących a nawet konkretnych dowodów lecz jedynie koncentruje się na wykazaniu uchybień proceduralnych organu – co w ocenie Sądu wskazuje, że takich dowodów nie ma a podnosząc tak sformułowane zarzuty zmierza nie do wykazania rzeczywistego stanu rzeczy a do doprowadzenia do uchylenia decyzji jakimkolwiek z możliwych sposobów. Gruntowna analiza akt postępowania połączona z analizą stanowiska prezentowanego przez podatnika w trakcie prowadzonego postępowania pozwala Sądowi na postawienie tezy, iż postępowanie podatnika zmierzało w 2006r. do wykreowania określonych skutków podatkowych a nie do rzetelnego dokumentowania zdarzeń gospodarczych, wywołujących określone skutki podatkowe. Na taką ocenę wpływa nie tylko analiza materiału dowodowego sprawy obrazująca sposób postępowania samego podatnika lecz także informacje jakie Sąd posiada z urzędu z innych postępowań w przedmiocie podobnych nieprawidłowości, jakich dopuszczali się w tym samym okresie kontrahenci spółki, którzy lub dla których wystawiano zakwestionowane faktury. Co znaczące, były to firmy w których księgowość prowadziła ta sama osoba P. K., działający w imieniu Spółki z o.o. B. Chodzi tu o firmy; "A", K Sp. z o.o., "C" Sp. z o.o. i "F" Sp. z o.o.. Co również znamienne, w sprawach niektórych z wyżej wymienionych kontrahentów strony skarżącej tut. Sąd wydał już wyroki potwierdzające dokumentowanie fikcyjnych zdarzeń gospodarczych a prawidłowość tych rozstrzygnięć potwierdził też w niektórych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny. Nie sposób też nie zauważyć, że co do osób zarządzających tymi firmami toczy się w badanym zakresie postępowanie karne. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a decyzja stanowiąca przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej nie narusza prawa. Jej wydanie poprzedzone zostało postępowaniem przeprowadzonym bez uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, również zarzuty skargi oraz mające je wesprzeć argumenty nie mogą podważyć prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia organów. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.