I SA/Kr 1371/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1371/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 lutego 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Grażyna Firek, Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r., sprawy ze skargi Spółki G. Sp. z o.o. Oddział w T., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 29 maja 2014 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości, za 2011 r., - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia 29 maja 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia 10 lutego 2014r. znak [...], odmawiającą skarżącej spółce – Polskiej Spółce G. Sp. z o.o. stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 2356,98 zł. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Skarżąca spółka jest właścicielem obiektu budowlanego - kontenerowej stacji redukcyjno-pomiarowej posadowionej na działce nr 554/2 o pow. 0,02 ha położonej w miejscowości D. W dniu 28 grudnia 2012r. spółka zwróciła się do organu podatkowego l instancji z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2011, oraz o zwrot nadpłaty bądź zaliczenie jej na poczet zobowiązań podatkowych. Do wniosku dołączono korektę deklaracji podatkowej za rok 2011 wykazując zmniejszoną wartość budowli stanowiących przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty wskazano, iż zmniejszenie wartości nieruchomości jest związane z tym, że przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowią jedynie fundamenty stacji redukcyjno-pomiarowej, na których posadowione zostały urządzenia stacji oraz obudowa stacji (kontener) - jeżeli jest trwale związany z gruntem. Natomiast urządzenia stacji nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i Prawa budowlanego. Obiekty te zdaniem skarżącej spółki powinny zostać potraktowane jako urządzenia techniczne. Organ podatkowy l instancji, decyzją z dnia 9 września 2013r., znak: [...] określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 w kwocie 20.548 zł. Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, w następstwie którego decyzją z dnia 20 grudnia 2013r., sygn. akt:[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło uchylić w całości zaskarżoną decyzję organu l instancji z dnia 9 września 2013r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 w kwocie 20.548,00 zł i umorzyć postępowanie w sprawie. Decyzją z dnia 10 lutego 2014r. Wójt Gminy B. odmówił skarżącej spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono że nie można mówić o przesyłaniu i dystrybucji gazu bez urządzeń stacji redukcyjnych i pomiarowych. Zatem przyjęto, że cała sieć gazowa jest budowlą. Budowlą w rozumieniu przepisów ustawy jest bowiem nie tylko sam obiekt, ale również wszelkiego rodzaju urządzenia towarzyszące, które umożliwiają jego funkcjonalne użytkowanie zgodnie z jego przeznaczeniem. Zatem stwierdzono, że gazociąg wraz z całą infrastrukturą (urządzeniami), na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości, powinien być traktowany nie jako pojedynczy obiekt lecz jako budowla składająca się z poszczególnych obiektów (urządzeń) funkcjonalnie ze sobą powiązanych. Skoro, jak stwierdził organ, wskazane obiekty i urządzenia stanowią całość techniczno-użytkową służącą prowadzeniu działalności gospodarczej to od całości powinien być naliczony podatek od nieruchomości. Od powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 3 pkt 1 lit. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, poprzez opodatkowanie od wartości urządzeń technicznych zlokalizowanych wewnątrz budynku, podczas gdy stanowią one przedmiot opodatkowania łącznie z budynkiem, co oznacza, że podstawą opodatkowania powinna być powierzchnia użytkowa tego budynku; art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego oraz art. 3 pkt 2 tej ustawy poprzez uznanie, iż stacja redukcyjno-pomiarowa nie spełnia definicji budynku; art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo iż są one częścią budynku; art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne, mimo braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częścią budowlaną, a tym bardziej siecią gazową, oraz - naruszenie prawa proceduralnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego; art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej czyli naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie; art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ponieważ Organ nie zbadał w sposób wyczerpujący, czy stacje redukcyjno-pomiarowe spełniają cechy budynku; art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewykazanie spółce istnienia powiązań o charakterze technicznym pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi spornych obiektów, a tym samym niewyjaśnienie zasadności podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie; art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmówienie waloru dowodu opiniom prawnym przedstawionym przez spółkę; art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie wskutek braku powołania biegłego oraz nieuwzględnienie opinii biegłych i ekspertyz prawnych - przytoczonych przez spółkę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przywołując mające zastosowanie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ustawy Prawo budowlane oraz Ordynacji podatkowej, a także powołując się na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych uznano, że względem skarżącej spółki nie ma podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. Za zasadne uznano przyjęcie przez organ pierwszej instancji kwoty podatku od nieruchomości zadeklarowanej przez skarżącą spółkę w deklaracji pierwotnej gdzie określono wartość budowli przy uwzględnieniu wartości całej stacji redukcyjno – pomiarowej. Na powyższą decyzję skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 3 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. z 2010 r., Dz.U. Nr 243 poz. 1623 ze zm. ) w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity z dnia 14 maja 2014 r., Dz.U. z 2014r., poz. 849;) oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 tej ustawy poprzez opodatkowanie od wartości urządzeń technicznych zlokalizowanych wewnątrz budynku, podczas gdy stanowią one przedmiot opodatkowania łącznie z budynkiem, co oznacza, że podstawą opodatkowania powinna być powierzchnia użytkowa tego budynku; - art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego oraz art. 3 pkt 2 oraz pkt 3 tej ustawy poprzez uznanie, iż stacja redukcyjno-pomiarowa jest budowlą, mimo że spełnia definicję budynku; - art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo iż są one częścią budynku; - art. 3 pkt 1 lit. b) Prawa budowlanego i art. 3 pkt 3 tej ustawy w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektem budowlanym stanowiącym budowlę są urządzenia techniczne niezależnie od części budowlanych tych urządzeń i w konsekwencji pominięcie braku związku technicznego pomiędzy urządzeniem technicznym, a ich częścią budowlaną skutkującą przyjęciem, że urządzenia techniczne są budowlami; - art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne, mimo braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częścią budowlaną, a tym bardziej siecią gazową; 2. naruszenie prawa proceduralnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.; - art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego; - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie; - art. 122 Ordynacji podatkowej, czyli niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ponieważ Organ nie zbadał, czy stacja redukcyjno-pomiarowa spełnia cechy budynku; - art. 124 Ordynacji podatkowej poprzez niewykazanie spółce istnienia powiązań o charakterze technicznym pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi spornych obiektów, a tym samym niewyjaśnienie zasadności podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie; - art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie wskutek braku powołania biegłego oraz wskutek nieuwzględnienia dowodów spółki - opinii biegłych rzeczoznawców, budowlanego i majątkowego oraz ekspertyzy prawnej - przytoczonych przez spółkę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" oraz kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Istota sporu w sprawie sprowadzała się do podatkowoprawnej kwalifikacji urządzeń technicznych stacji redukcyjno-pomiarowych gazu (zlokalizowanych w blaszanych kontenerach) jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Skarżąca spółka składając korektę deklaracji i domagając się stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2011 r. stanęła na stanowisku (odmiennie niż w pierwotnej deklaracji), że zmniejszenie wartości nieruchomości jest związane z tym, że przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowią jedynie fundamenty stacji redukcyjno-pomiarowej, na których posadowione zostały urządzenia stacji oraz obudowa stacji (kontener) - jeżeli jest trwale związany z gruntem. Natomiast urządzenia stacji nie stanowią zdaniem skarżącej spółki budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i ustawy Prawo budowlane. Organ natomiast stanął na stanowisku przeciwnym przyjmując, że na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości gazociąg wraz z całą infrastrukturą (urządzeniami) powinien być traktowany nie jako pojedynczy obiekt lecz jako budowla składająca się z poszczególnych obiektów (urządzeń) funkcjonalnie ze sobą powiązanych. Skoro wskazane obiekty i urządzenia stanowią całość techniczno-użytkową służącą prowadzeniu działalności gospodarczej to od całości powinien być naliczony podatek od nieruchomości. Poprzedzając szczegółowe rozważania Sąd podkreśla, że zagadnienie charakteru prawnego urządzeń technicznych stacji redukcyjno-pomiarowych gazu na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości było już przedmiotem kilku orzeczeń sądów administracyjnych (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu: z dnia 17 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1071/12; z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 509/13; z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1132/14; wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1377/14; wyrok WSA z Poznania z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Po 635/14 dostępne na stronie: cbois.nsa.gov.pl), a Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela zawartą w tych orzeczeniach argumentację i przyjmuję ją za własną. W ocenie Sądu stanowisko organu podatkowego co do spornej kwestii kwalifikacji dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości urządzeń technicznych służących do redukcji i pomiaru gazu (zlokalizowanych w kontenerze posadowionym na fundamencie tzw. stacji redukcyjno-pomiarowych) jest prawidłowe, a decyzja o odmowie stwierdzenia nadpłaty nie narusza prawa. Skarżony organ podatkowy dokonał prawidłowej wykładni wskazanych w skargach przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 2 ust. 1 pkt. 3, w zw. z art. 1a pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w powiązaniu z art. 3 pkt. 3 (także art. 3 pkt. 1 lit. b i pkt. 3a) ustawy Prawo budowlane. W tym zakresie organ przepisy te właściwie zastosował do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przedmiot opodatkowania w kontrolowanej sprawie określa art. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych który w ust. 1 pkt. 3 stanowi, że opodatkowaniu tym podatkiem podlegają "budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Definicję "budowli" - użytego na potrzeby ustawy podatkowej - zawiera art. 1a, który w ust. 1 pkt. 2 który stwierdza, że budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z definicji tej wynika, że budowlą jest każdy obiekt budowlany, z wyłączeniem budynku lub obiektu małej architektury. Wobec tego w kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości zdefiniowanie pojęcia budowli musi nastąpić z uwzględnieniem przepisów prawa budowlanego, a więc przy zastosowaniu wykładni systemowej opartej na tej gałęzi prawa. NSA w wyroku z 2 lutego 2010r. (sygn. akt: II FSK 1022/08) wskazał, że przy określeniu zasad opodatkowania danego obiektu trzeba zastosować tryb postępowania, w którym w pierwszej kolejności należy stwierdzić, czy dany obiekt jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a po ustaleniu, że jest to obiekt budowlany, wyjaśnić, czy nie jest to obiekt małej architektury i czy obiekt budowlany ma cechy budynku z art. 1a ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i jeżeli to zostanie wykluczone, gdyż dany obiekt nie spełnia wymogów definicji budynku, należy go uznać za budowlę w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy. W tej kwestii sporne urządzenia techniczne służące do redukcji i pomiaru gazu nie są ani budynkiem, ani też obiektem małej architektury. Zatem należy rozważyć, czy jest on budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Definicja budowli zawarta została w art. 3 pkt. 3 ustawy Prawo budowlane, według którego przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W pkt. 3a tego przepisu scharakteryzowano obiekt liniowy jako obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego. Przytoczona definicja budowli, zawierająca zarazem - w art. 3 pkt. 3 i 3a ustawy Prawo budowlane - katalog budowli, ma charakter otwarty i przykładowy. Jednocześnie wskazuje na możliwość, że pewne obiekty mogą występować jako odrębne budowle (instalacje przemysłowe, urządzenia techniczne, części budowlane urządzeń technicznych, fundamenty pod maszyny i urządzenia), a w konkretnych sytuacjach mogą tworzyć jedną budowlę z uwagi na zachodzącą między nimi spójność techniczno-użytkową (por. wyrok NSA z 2 lutego 2010r. sygn. akt: II FSK 1022/08 i wyrok NSA z 28 listopada 2006r., sygn. akt: II FSK 1403/05). Aby zatem rozstrzygnąć czy stanowiące przedmiot sporu urządzenia techniczne stacji redukcyjno-pomiarowych gazu, zlokalizowane w kontenerach posadowionych na fundamentach, stanowią budowle na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 3, w zw. z art. 1a ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należy ustalić charakter tych urządzeń. W ocenie Sądu, o tym, że sporne urządzenia techniczne stacji redukcyjno-pomiarowych gazu należą do budowli przesądza fakt, że stanowią one, wbrew stanowisku strony, całość techniczno-użytkową, która zapewnia możliwość korzystania z sieci gazowej zgodnie z jej przeznaczeniem. Odłączenie tych urządzeń czyniłoby budowle bezużytecznymi. Przytoczona wyżej definicja budowli wskazuje na kompletność obiektu budowlanego przez użycie sformułowania jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Nie ma przy tym znaczenia, czy do wytworzenia lub zamontowania urządzeń konieczne są roboty budowlane i czy prowadzone są one na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę, czy zgłoszenia wykonania robót budowlanych. Nie jest także istotna okoliczność braku ich trwałego połączenia z gruntem, czy też możliwość wymiany urządzeń (ich przeniesienia w inne miejsce). Przepisy prawa nie przewidują takich wymogów. Natomiast wskazywana i szczegółowo uzasadniana przez stronę skarżącą kwestia wyróżnienia fundamentów i obudowy urządzeń (kontenerów trwale związanych z fundamentami), jako odrębnych przedmiotów opodatkowania, czy też podział na część budowlaną i niebudowlaną (fundamentów i urządzeń technicznych) nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż ustawodawca nie rozróżnia części sieci gazowej budowlanych i niebudowlanych lecz traktuje sieci jako pewnej całości. W ocenie Sądu demontaż poszczególnych elementów sieci gazowej, połączonych i współpracujących ze sobą, służących do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, należących do przedsiębiorstwa gazowniczego, skutkowałby niemożnością funkcjonowania gazociągu, nie mówiąc o całości sieci gazowej i zarządzającym nią przedsiębiorstwie. Sąd podziela zatem w całości stanowisko wyrażone w wyroku WSA we Wrocławiu z 29 listopada 2013 r., sygn. akt: I SA/Wr 1033/13, w którym skład orzekający wskazał na wyrok NSA z 21 stycznia 2011r. (sygn. akt: II FSK 2017/10), odwołujący się do rozporządzenia Ministra Gospodarki z 30 kwietnia 2001r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 2001r., Nr 97, poz. 1055), wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, zawierającego definicję sieci gazowej. Definicja ta i dalsze przepisy rozporządzenia wskazują na to, że sieć gazową zdefiniowano jako gazociągi wraz ze stacjami gazowymi, układami pomiarowymi, tłoczniami gazu, magazynami gazu, połączone i współpracujące ze sobą, służące do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych, należące do przedsiębiorstwa gazowniczego (§2 pkt. 1 rozporządzenia). NSA ocenił, że definicja ta i dalsze przepisy rozporządzenia oznaczają, że - dla celów budowlanych - pod pojęciem sieci gazowej ustawodawca rozumie pewną całość, składającą się z wielu połączonych ze sobą - w sposób podany w rozporządzeniu (warunki techniczne) - elementów, służących wspólnie do osiągnięcia określonego celu przy czym połączenie to nie musi mieć charakteru trwałego (§13 i §17 rozporządzenia). Cechy takie przypisać można także innym obiektom sieciowym. Sąd podziela również podobne stanowiska wyrażone w wyroku z 20 września 2011r. (sygn. akt: II FSK 554/10), jaki i wyrokach w sprawach II FSK 144/10, II FSK 484/10, w których NSA uznał, że tworzenie całości techniczno-użytkowej należy rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Jeśli nawet nie można wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, to budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową". Podobnie niektóre z ocenianych w niniejszej sprawie elementów, po ich wymontowaniu, mogą odrębnie posiadać wartość techniczno-użytkową, jednakże demontaż któregokolwiek elementu spowoduje, że celowość istnienia budowli zostanie zaburzona, powodując niemożność jej funkcjonowania. Zatem nie można uznać, aby pojęcie obiektu budowlanego wymagało zaistnienia związku urządzeń z budowlą o charakterze technicznym i użytkowym, a o braku występowania tego związku świadczyła możliwość odrębnego istnienia urządzeń redukcyjno - pomiarowych i gazociągu, czy też trwałego połączenia ich z gruntem. Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela pogląd, iż budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, stanowiący całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, niezależnie od sposobu ich powiązania z gruntem (wyrok WSA w Warszawie z 2 grudnia 2005r. (sygn. akt: III SA/Wa 2342/05). Wobec tego w ocenie Sądu sporne urządzenia techniczne, niezależnie od ich usytuowania, stanowią elementy składowe sieci gazowej podlegającej jako budowla opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stosownie do art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Do pojęcia budowli na gruncie ustawy Prawo budowlane (art. 3 pkt 3 i 9) zaliczono bowiem również sieci techniczne i urządzenia techniczne pod warunkiem, że stanowią całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi. W związku z tym dekompletowanie sieci gazowej na poszczególne elementy i wyodrębnianie z niej fundamentów ma charakter sztuczny i jest sprzeczny ze wskazaniami zawartymi w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo. Z powyższych powodów nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skargach zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego. Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty strony skarżącej odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120-122, art. 124, art. 125, art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Co do art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa zdaniem strony skarżącej naruszenie tego przepisu nastąpiło przez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa materialnego. Wobec tego o niezasadności tego zarzutu decyduje w ocenie Sądu przedstawiona powyżej argumentacja Sądu w zakresie braku naruszenia przez organy prawa materialnego. Nie można także uznać, że naruszono podnoszone przez stronę skarżącą przepisy art. 121 w zw. z art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa z powodu tego, iż organy podatkowe nie podzieliły stanowiska strony co do tego, jakie przepisy prawa materialnego mają zastosowanie w tej sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji wyjaśniono bowiem motywy rozstrzygnięcia, co oznacza, iż organ wykonał zatem ciążący na nim obowiązek realizacji zasady przekonywania, określonej w art. 124 O.p. i spełniona została zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa). W ocenie Sądu organy podatkowe nie naruszyły także art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, przeprowadzając prawidłowo postępowanie dowodowe, nie naruszając jednocześnie przepisów gwarantujących przestrzeganie praw strony w postępowaniu dowodowym. Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organy zasad procesowych określonych w art. 122 i 187 ustawy Ordynacja podatkowa na skutek nie powołania biegłego. Zdaniem Sądu w sprawie, dla zastosowania przepisów prawa podatkowego, w powiązaniu z przepisami prawa budowlanego, nie były wymagane wiadomości specjalne (wiedza techniczna), lecz wiedza w zakresie prawa. Organy podatkowe mają kompetencje do takiej oceny, a ponadto dokonując oceny prawnej organy wskazywały na istotne dla rozstrzygnięcia zagadnienia prawne posługując się przy tym szeregiem orzeczeń sądowych. Dokonana przez organy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nie narusza swobodnej oceny dowodów i znajduje oparcie w treści art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Stąd niezasadny był także zarzut naruszenia art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa w zakresie prawidłowości uzasadnienia decyzji. Mając powyższe działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.