I SA/Kr 1433/12

|Sygn. akt I SA/Kr 1433/12 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 stycznia 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013r., sprawy ze skargi J.W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 11 czerwca 2012r. nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012r., - skargę oddala - Decyzją – nakazem płatniczym z dnia 21 lutego 2012r., nr [...] Wójt Gminy Go. ustalił skarżącemu J. W. podatek rolny i podatek od nieruchomości na 2012 rok w łącznej kwocie 204 zł. Za przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym organ podatkowy pierwszej instancji przyjął użytki rolne o obszarze 1,2982 ha, co stanowi 0,95 ha przeliczeniowego oraz powierzchnię budynku mieszkalnego wynoszącej 50 m2. Jednocześnie działając na podstawie uchwały Nr XXXVIII/331/2010 Rady Gminy Gorlice z dnia 21 września 2010r. zastosowano zwolnienie z opodatkowania gruntów stanowiących drogę obszaru 0,0304 ha. Ponadto zwolnił z podatku od nieruchomości grunty podatnika oznaczone w ewidencji gruntów symbolem (LZ). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przedstawił sposób wyliczenia podatku oraz wyjaśnił, że powierzchnię budynku ustalił na podstawie złożonej przez podatnika informacji za rok 2007, zaś powierzchnię gruntów ustalił na podstawie aktualnych danych wynikających z ewidencji gruntów. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, kwestionując wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego w części dotyczącej powierzchni gruntów będących przedmiotem opodatkowania. Zdaniem skarżącego, w rzeczywistości powierzchnia gruntów jest inna (wyższa), niż przyjęta do opodatkowania w zaskarżonej decyzji. Podniósł, że pomiary gruntu były sporządzone bez jego udziału i na podstawie nieprawdziwych danych. Na skutek rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 czerwca 2012r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że powierzchnię spornego gruntu ustalono zgodnie z aktualnymi danymi z rejestru gruntów sporządzonego dla jednostki rejestrowej: Nr [...] (R.), a prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w G. Z powyższych danych jednocześnie wynika, że wymienione w niej działki gruntu stanowią w całości wyłączną własność skarżącego zaś ich obszar łączny wynosi 1,7755 ha. A zatem nie można było przyjąć jak chce strona innej powierzchni niż ta, która wynika z aktualnej ewidencji gruntów i budynków. Organ podniósł, że tak ustalony w doktrynie pogląd podzielają również sądy administracyjne twierdząc, że podatkowe przy wymiarze podatku od nieruchomości związane są zapisami w ewidencji gruntów. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze powtórzył zarzuty odwołania, twierdząc, że powierzchnia opodatkowanego gruntu jest inna niż wykazana w ewidencji gruntów. Skarżący zaznaczył, że pomiarów gruntów dokonano bez jego obecności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Jednocześnie zgodnie z art. 134 P.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając niniejszą sprawę w oparciu o powyższe zasady, Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego uzasadniających usunięcie zaskarżonej decyzji z obiegu prawnego. Skarżący kwestionuje prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów - będących podstawą wymiaru podatku od nieruchomości. Organy podatkowe – powołując się z kolei na dane zawarte w ewidencji gruntów – wskazały natomiast, że z dokumentów tych wynika, że skarżący posiada użytki rolne o obszarze 1,2982 ha, co stanowi 0,95 ha przeliczeniowego oraz powierzchnię budynku mieszkalnego wynoszącej 50 m2. W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko organów. Sąd podziela pogląd, że dla organów podatkowych wiążące były w tym zakresie dane wynikające z ewidencji gruntów. Artykuł 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r., Nr 193 poz.1287), dalej "u.p.g.k.", stanowi, iż podstawą wymiaru podatku są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez starostwa powiatowe. Dane te wskazują m.in. na przedmiot opodatkowania. Ustalenia organów podatkowych oparte o treść ewidencji gruntów stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując tych ustaleń organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji. Pogląd odmawiający uprawnienia organom ustalającym wysokość podatku od nieruchomości do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt II FSK 533/10, z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010r. sygn. akt II FSK 1586/08, wojewódzkich sądów administracyjnych: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 461/10, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 955/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 363/09 - dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyrokach tych, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i podziela, wyrażono, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Analiza akt sprawy wskazuje, że prawidłowo w niniejszej sprawie organ I instancji ustalił podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przyjmując, stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613), że dla gruntów podstawę opodatkowania stanowiła ich powierzchnia, zaś dla budynków i ich części – powierzchni użytkowa. Prawidłowo też na podstawie uchwały nr IX/71/11z dnia 26 października 2011 r. Rady Gminy Gorlice zastosowano stawki podatku: odpowiednio 0,55 zł/m² dla budynków mieszkalnych oraz 0,16 zł/m² dla gruntów pozostałych. Sąd stwierdza, że w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku od nieruchomości nie jest dopuszczalne kwestionowanie zgodności danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, albowiem organy podatkowe nie prowadzą - bo nie mają do tego prawa - postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W postępowaniu podatkowym nie zapadają żadne rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów. Należy zauważyć, że organy właściwe do prowadzenia ewidencji oraz sposób korygowania danych w nich zawartych zostały określone w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz. 454). Na podstawie art. 22 ust. 1 u.p.g.k., ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie. Jeżeli więc skarżący kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, to powinien najpierw wystąpić o ich korektę, a następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Stwierdzenie naruszenia prawa w zakresie, w którym skarżący kwestionuje dane wynikające z ewidencji, nie mogą odnieść skutku w przedmiotowym postępowaniu. Prowadzenie, w tym zmiany, uaktualnianie, ewidencji, jak wyżej wskazano, nie należy do postępowania podatkowego. W zaskarżonych do sądu administracyjnego sprawach podatkowych nie mogą zapadać podlegające ewentualnie odrębnemu zaskarżeniu akty lub czynności z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów. W przedmiotowej sprawie ewidencja nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny Sądu, który kontroluje legalność wykonywania administracji publicznej w postępowaniu podatkowym, uregulowanym w Ordynacji podatkowej. Innymi słowy, skoro w postępowaniu podatkowym nie zapadają rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów, to nie mogą one być przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2010r. sygn. akt II FSK 1291/09). Stąd nie mogły zostać poddane analizie zarzuty skarżącego i złożona w tym zakresie do akt sprawy dokumentacja. Uwzględniając powyższe Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się także naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek stanowiących podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Nie wystąpiły zatem przesłanki do jej wyeliminowania z obrotu prawnego, wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a. W takim stanie rzeczy Sąd, działając w oparciu o art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.