I SA/Kr 1911/12

Dnia 11 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 10 października 2012r. nr [...] w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za drugi kwartał 2011r. zobowiązania podatkowego w kwocie 2.073,00 zł postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji We wniesionej do tut. Sądu skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z 10 października 2012r. nr [...]w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za drugi kwartał 2011r. zobowiązania podatkowego w kwocie 2.073,00 zł, M. D. zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej-p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61§3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przytoczonej regulacji chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z 28 października 2010r. sygn. akt: II GZ 313/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd może zatem udzielić skarżącemu tzw. "ochrony tymczasowej", która polega na wstrzymaniu wykonania np. egzekucji należności pieniężnych wynikających z zaskarżonej decyzji podatkowej, aż do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego rozstrzygnięcia. Należy przy tym podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności tego aktu (zob. postanowienie NSA z 20 kwietnia 2011r. sygn. akt: II OZ 358/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004r. sygn. akt: OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z 9 marca 2005r. sygn. akt: II OZ 52/05, niepubl.). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z 17 listopada 2010r. sygn. akt: II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący upatruje ziszczenia się przesłanek z art. 61§3 p.p.s.a. w naruszeniu podstaw egzystencji jego i jego rodziny bowiem jest osoba ubogą, zajmuje się przede wszystkim rolnictwem a jedynie ubocznie prowadzi działalność gospodarczą w zakresie zakupu i sprzedaży samochodów. Działalność ta nie jest dochodowa a zysk ze sprzedaży jednego samochodu wynosi 400,00-500,00 zł. Dodatkowo wskazał, że zapłata kwoty wynikającej z decyzji, która jest o 1.910,00 zł wyższa od tej wykazanej w deklaracji VAT-7k za II kwartał 2011r. Skarżący nie przedstawił przy tym wyczerpującej informacji o źródłach utrzymania poprzestając na ogólnikowym stwierdzeniu, że jest osobą ubogą a jednocześnie zaznaczył, że zysk ze sprzedaży samochody waha się w kwocie pomiędzy 400,00 a 500,00 zł. Należy bowiem wskazać, że skarżący nie przedstawił żadnych bliższych informacji dotyczących jego majątku. Na podstawie wniosku skarżącego nie można jednak stwierdzić, że okoliczności te uniemożliwiają zapłatę kwoty wynikającej z decyzji. Nie wiadomo, jak przedstawia się sytuacja majątkowa skarżącego, jakie osiąga dochody, jakie ponosi wydatki. Skarżący może bowiem posiadać np. oszczędności, które pozwolą na uregulowanie należności. Ponadto należy wskazać, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Stanowisko takie zostało wyrażone między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2012r. (sygn. akt: II FSK 404/12 orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący nie wykazał tymczasem istnienia powyższych przesłanek. Godzi się zauważyć, że sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie wyegzekwowane kwoty zostaną zwrócone. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 października 2010r. (sygn. akt: I FZ 317/10 www.orzeczenia.nsa.gov.pl), egzekucja skierowana do składnika majątkowego strony, nie stanowi samodzielnej przesłanki uzasadniającej udzielenie jej tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji. Strona musi bowiem wykazać następstwo czynności egzekucyjnych, które może rodzić zagrożenie, o którym mowa w art. 61§3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie wykazał jakie następstwo będzie miało wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Na marginesie zauważyć należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zwrócić należy również uwagę na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 października 2010r. (sygn. akt: I FZ 389/10 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym zostało stwierdzone, że wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowo administracyjnym, bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. W tym stanie rzeczy ponownie należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji wywołało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego przedmiotowy wniosek strony skarżącej należało oddalić jako bezzasadny w świetle art. 61§3 w zw z art. 160 p.p.s.a.