I SA/Kr 786/25

|Sygn. akt I SA/Kr 786/25 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2026 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz, Sędzia: WSA Borys Marasek (spr.), Protokolant: Specjalista Renata Trojnar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2026 roku, sprawy ze skargi K. K., na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, z dnia 14 października 2025 roku nr 0113-KDIPT2-2.4011.727.2025.3.ACZ, w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, , I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną,, II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej koszty postępowania w kwocie 697 zł (sześćset, dziewięćdziesiąt siedem złotych)., , , Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez K. K. (dalej: Skarżąca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 14 października 2025 r. nr 0113-KDIPT2-2.4011.727.2025.3.ACZ stwierdzająca, że stanowisko skarżącej, przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. We wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przedstawiono następujący opis stanu faktycznego. Skarżąca jest [...], zatrudnionym na podstawie mianowania na czas nieokreślony. Z tego tytułu osiąga dochód w postaci comiesięcznego wynagrodzenia, którego suma przekracza pierwszy próg podatkowy. Skarżąca podlegała i nadal podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu [...] 2023 r. uprawomocnił się wyrok rozwodowy, którym orzeczono naprzemienną opiekę nad córką skarżącej i jej byłego męża oraz miejsce zamieszkania córki przy skarżącej. Dalej skarżąca podała, że nie posiada przyznanych alimentów na dziecko od byłego męża. Jej były mąż nie korzysta z możliwości rozliczenia podatkowego przewidzianego dla osób samotnie wychowujących dzieci. Skarżąca i jej były mąż nie mieszkają razem, a tym samym prowadzą oddzielne gospodarstwa. Skarżąca ponosi samodzielnie wszelkie koszty związane z utrzymaniem domu oraz utrzymaniem dziecka w okresie, gdy córka przebywa u niej (opieka naprzemienna w systemie tydzień na tydzień). Skarżąca samodzielnie wychowuje córkę w okresie, gdy córka przebywa u niej, zapewniając jej wszelkie potrzeby bytowe. Od dnia rozwodu skarżąca nie wstąpiła w ponowny związek małżeński, mieszka sama z córką. Skarżąca podała, że w stosunku do niej i do jej dziecka nie mają zastosowania przepisy art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o podatku tonażowym ani ustawy z dnia 6 lipca 2016 r. o aktywizacji przemysłu okrętowego i przemysłów komplementarnych. Jedyny przychód jaki posiada wynika ze stosunku służbowego. Wskazała też, że świadczenie wychowawcze, o którym mowa w art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dziecka, jest przelewane na jej konto, z uwagi na fakt, że to ona o nie wnioskowała. Ustalenie to nastąpiło za porozumieniem z ojcem dziecka i nie było przedmiotem rozstrzygnięcia sądowego w sprawie rozwodowej. W uzupełnieniu wniosku skarżąca podała, że zarówno ona, jak i były mąż –w 2024 r. i w 2025 r. posiadali i nadal posiadają pełną władzę rodzicielską wobec córki. Od uprawomocnienia się wyroku rozwodowego, tj. od [...] 2023 r., skarżąca, i jej były mąż stosują opiekę naprzemienną w systemie tydzień na tydzień. Opieka naprzemienna w takim systemie będzie zgodnie z wyrokiem Sądu nadal utrzymywana. Nie toczy się aktualnie w Sądzie żadne postępowanie, które miałoby uchylić taki zakres opieki nad córką. Skarżąca zajmuje się córką samodzielnie – bez pomocy ojca oraz innych osób, w tygodnie zaczynające się w dzień parzysty, a ojciec dziecka odwrotnie. Z córką jest cały tydzień, mieszka z nią od poniedziałku do poniedziałku, po czym po lekcjach dziecko jedzie do taty, gdzie spędza następny tydzień. W tygodniu, w czasie dnia skarżąca oraz jej córka wykonują swoje obowiązki, tj. skarżąca - zawodowe, a córka – szkolne. Najczęściej skarżąca odwozi córkę do szkoły, po południu odrabiają lekcje bądź spędzają czas wychodząc gdzieś wspólnie, tj. kino, kręgle, spacer, rower, restauracja. W weekendy często jeżdżą na wycieczki poza miasto – kajaki, góry itp. Skarżąca - gdy córka jest u niej, zapewnia jej opiekę i ponosi samodzielnie wszelkie koszty związane z jej utrzymaniem. Troszczy się o jej rozwój fizyczny przez zapewnienie córce zróżnicowanej aktywności fizycznej oraz odpowiedniej diety i regularnych posiłków. Dba również o rozwój psychiczny córki budując z nią silną i emocjonalną więź. Z uwagi na fakt, że dla córki rozwód rodziców nie był łatwą sytuacją, skarżąca szczególnie skupia się na budowaniu z nią więzi w tygodniu, kiedy jest z nią, tak aby czuła, że jest dla niej najważniejsza i stara się żeby niczego jej nie zabrakło. Od czasu rozwodu skarżąca zabezpiecza potrzeby bytowe, zdrowotne oraz edukacyjne córki w tygodniu, gdy córka jest u niej. Skarżąca samodzielnie ponosi koszty wakacji, bądź krótszych weekendowych wycieczek, na które wyjeżdża z córką. Ten aspekt jest dla niej ważny, gdyż chciałaby córce pokazać różne miejsca na świecie, żeby mogła poszerzać swoje horyzonty i eksplorować świat. Są one organizowane w tygodniach, kiedy córka jest u skarżącej. Skarżąca dba też o rozwój zainteresowań córki. Interesuje się życiem szkolnym i pozaszkolnym córki. W dni przypadające na sprawowaną przez nią opiekę, to ona organizuje ich życie codzienne i sprawuje nad córką opiekę, ponosząc koszty utrzymania córki i reagując na bieżące potrzeby zdrowotne i edukacyjne. Gdy córka jest u ojca, skarżąca wie co u córki słychać, gdyż mają stały kontakt telefoniczny. Ojciec opiekuje się córką w tygodnie rozpoczynające się od dni nieparzystych. Córka mieszka u niego w te tygodnie i to on wówczas ponosi koszty związane z jej utrzymaniem. On wówczas sprawuje opiekę, organizuje czas wolny, dba o rozwój fizyczny i psychiczny córki. Gdy wyjeżdżają na wakacje czy krótsze wycieczki, to on ponosi ich koszty. Jest zaangażowany w edukację córki, pomaga jej w nauce. W tygodniu, kiedy córka jest u ojca, on dba o nią i jej potrzeby bytowe, zapewnia wszystko czego jej trzeba. Skarżąca podała, że nie jest i nie była matką, ani opiekunem prawnym innych dzieci. Ma jedną córkę, o której mowa we wniosku. Nie jest też w żadnym związku, mieszka sama i sama wychowuje oraz opiekuje się córką w tygodniach, kiedy jest u niej. Skarżąca podała, że świadczenie wychowawcze 800+ nie zostało przyznanie zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci obydwojgu rodzicom. Po uzgodnieniach z byłym mężem, to ona złożyła wniosek o przyznanie tego świadczenia - na podstawie art. 5 ust. 1, aby świadczenie przelewane było w całości na jedno konto. Skarżąca i jej były mąż nie chcieli, aby świadczenie było dzielone na pół uznając, że z tych pieniędzy nie będą korzystać na co dzień, a będą one odkładane na konto oszczędnościowe córki i będzie korzystała z nich gdy dorośnie. Skarżąca wskazała też, że w całym 2024 r. i od początku 2025 r. pobierała i pobiera świadczenie wychowawcze na córkę w całości. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym skarżąca zadała pytania: 1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym przysługuje jej prawo do rozliczania się z podatku dochodowego od osób fizycznych w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko, zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2025 i w latach następnych do chwili zmiany stanu faktycznego lub zmian w prawie podatkowym; 2. Czy może złożyć korektę zeznania podatkowego za rok 2024, w którym nie skorzystała z możliwości rozliczenia jako samotny rodzic, z uwagi na brak wiedzy o przysługującym jej uprawnieniu. Zdaniem skarżącej, na tak zadane pytanie należy udzielić odpowiedzi pozytywnej, tj. że przysługuje jej prawo do preferencyjnego rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych jako osoby samotnie wychowującej dziecko, a także istnieje możliwość złożenia korekty zeznania podatkowego za rok 2024. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca podała, że w przedstawionym stanie faktycznym, spełnia kryteria do uznania jej za osobę samotnie wychowującą dziecko w rozumieniu art. 6 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co uprawnia ją do skorzystania z preferencyjnego sposobu opodatkowania za rok 2025 i lata następne, a także do korekty zeznania za rok 2024. W jej ocenie, pojęcie rodzica "samotnie wychowującego dziecko" w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, w szczególności Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest interpretowane szeroko i obejmuje również przypadki, gdy drugi rodzic partycypuje w opiece, o ile podatnik faktycznie samotnie ponosi ciężar wychowania dziecka w okresach, w których dziecko przebywa pod jego opieką. Skarżąca powołała się na wyroki NSA z: 20 lutego 2020 r. II FSK 752/18, 20 maja 2020 r. II FSK 383/20, 5 kwietnia 2018 r. II FSK 573/15, 17 sierpnia 2021 r. II FSK 3083/19, 6 maja 2021 r. II FSK 412/19, 6 maja 2021 r. II FSK 412/19, 14 lipca 2021 r. II FSK 3790/18, 28 listopada 2024 r. II FSK 319/22, 4 lutego 2025 r. II FSK 584/22, 2 grudnia 2021 r. II FSK 775/19, 3 lutego 2022 r. II FSK 1513/19, 10 lipca 2024 r. II FSK 972/21, 15 czerwca 2023 r. II FSK 42/21. Podała też, że ww. wyrokach NSA konsekwentnie przyjmuje, że leksykalne znaczenie wyrazu "samotny" ("samotność") wskazuje na rozumienie sformułowania "rodzic samotnie wychowujący dzieci" jako rodzica wychowującego dzieci w odosobnieniu od drugiego rodzica i bez jego udziału, przebywającego z dziećmi w innym miejscu niż drugi rodzic. Skoro zatem rozwiedziony rodzic nie wykonuje w tym samym czasie i w tym samym miejscu czynności wychowawczych przy współudziale drugiego rodzica, to twierdzenie o wspólnym wychowywaniu jest nielogiczne. Podobne stanowisko prezentuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, m.in. w wyroku z 7 grudnia 2021 r. III SA/Wa 1458/21 oraz z 28 lutego 2022 r. III SA/Wa 1939/21. Sądy podkreślają, że celem ulgi jest umożliwienie preferencyjnego rozliczenia podatkowego dla osób, które faktycznie doświadczają samotnej i samodzielnej pieczy nad dzieckiem. Zgodnie z art. 71 ust. 1 Konstytucji RP, Państwo uwzględnia dobro rodziny, w tym rodzin niepełnych, które mają prawo do szczególnej pomocy. Nie jest przy tym konieczne całkowite wyeliminowanie drugiego rodzica z opieki, gdyż takie rozumienie przeczyłoby polityce prorodzinnej Państwa. Dodatkowo, na poparcie swojego stanowiska, skarżąca wskazała na przykład indywidualnej interpretacji podatkowej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nr 0114-KDIP3-2.4011.222.2021.2.MS, która początkowo była niekorzystna dla podatnika, lecz po skardze do WSA w Warszawie (wyrok z 7 grudnia 2021 r. sygn. akt III SA/Wa 1458/21) i oddaleniu skargi kasacyjnej przez NSA (wyrok z 28 listopada 2024 r. II FSK 319/22), Dyrektor KIS zmienił interpretację (sygn. 0114-KDIP3-2.4011.222.2021.14.JK2), uznając prawo podatnika do rozliczenia jako samotny rodzic. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w wydanej interpretacji indywidualnej uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Zdaniem organu interpretacyjnego, nie można uznać, że w przypadku skarżącej spełnione zostały wszystkie warunki wymagane dla rozliczenia się jako osoba samotnie wychowująca dziecko oraz że skarżącej przysługuje sposób rozliczenia jako osoba samotnie wychowująca dziecko. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał na treść art. 6 ust. 4c, ust. 4d, ust. 4e, ust. 4f, art. 6 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 163; dalej: u.p.d.o.f.) oraz art. 5 ust.1 i ust. 2a, art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. z 2024 r. poz. 1576). DKIS podał, że ustawodawca uzależnił prawo do skorzystania z preferencyjnych zasad obliczania podatku dochodowego dla osób samotnie wychowujących dzieci od spełnienia łącznie kilku warunków. Używając w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych sformułowania: "od dochodów jednego rodzica lub opiekuna prawnego", przywrócił od 1 stycznia 2022 r. do treści przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uszczegółowienie, że "jeden rodzic lub opiekun prawny" może skorzystać z preferencyjnego rozliczenia. Ponadto, w szczególności osoba chcąca skorzystać z tej preferencji podatkowej, musi posiadać określony status. Przy czym przepis art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia enumeratywnie osoby, którym przysługuje status osób samotnie wychowujących dzieci, odwołując się zarówno do statusu cywilnoprawnego osoby wychowującej dzieci (panna, kawaler, wdowa, wdowiec, rozwódka, rozwodnik), jak również do tego, że osoba ta musi faktycznie w roku podatkowym wychowywać dzieci samotnie. Ustawodawca w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawarł definicji pojęcia "wychowywać", należy odwołać się zatem do jego definicji słownikowych. "Wychowywać" w słownikowym rozumieniu oznacza: zapewniając byt doprowadzić do osiągnięcia pełnego rozwoju psychicznego i fizycznego. Wychowywanie polega na stałym troszczeniu się o byt materialny dziecka oraz o jego rozwój emocjonalny. Wychowanie dziecka można określić jako kształtowanie osobowości dziecka poprzez kształtowanie jego samodzielności, obowiązkowości, rozwijanie predyspozycji intelektualnych i umiejętności praktycznych, kształtowanie światopoglądu, systemu wartości oraz postaw emocjonalnych. Organ wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem utrwalonym zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prawa – wszelkie preferencje podatkowe stanowią wyłom od zasady powszechności opodatkowania oraz mają charakter przywileju, z którego podatnik ma prawo, a nie obowiązek korzystania. Muszą one być zatem interpretowane bez dokonywania wykładni rozszerzającej, a także zawężającej danego przepisu prawa podatkowego. Nadto, przy wszelkiej interpretacji przepisów prawa podatkowego i próbach odkodowania zawartych w nich norm prawnych należy posługiwać się przede wszystkim wykładnią językową. W konsekwencji, korzystanie z każdej preferencji podatkowej, w tym przewidzianej w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzależnione jest od spełnienia wszystkich przesłanek wymaganych do jej zastosowania. DKIS uznał, że w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Od 1 stycznia 2022 r. ustawodawca zdecydował się bowiem na zmianę normatywną, która zgodnie z art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie przyznaje preferencji osobie, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Wychowywanie dziecka w systemie opieki naprzemiennej przez rozwiedzionych rodziców nie stanowi zatem samo w sobie przesłanki negatywnej, która pozbawia rodzica prawa do opodatkowania dochodów na zasadach przewidzianych dla osób samotnie wychowujących dzieci, gdyż do zastosowania wyłączenia z art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek. W rezultacie, rodzice sprawujący naprzemienną opiekę mogą być rodzicami samotnie wychowującymi dzieci. Nie oznacza to jednak, że zarówno ojciec, jak i matka dziecka, mogą opodatkować swoje dochody na zasadach przewidzianych dla rodziców samotnie wychowujących dzieci, ponieważ zgodnie z art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych prawo to przysługuje tylko jednemu rodzicowi, pod warunkiem, że spełnia pozostałe warunki dla tej preferencji. W przypadku zatem rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, którzy samotnie wychowują dziecko/dzieci w porównywalnych okresach w systemie opieki naprzemiennej (w tym wskazanej w orzeczeniu sądu), stosownie do art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, prawo do preferencyjnego opodatkowania dochodów na zasadach przewidzianych w art. 6 ust. 4c ww. ustawy, jeżeli tylko jeden z rodziców pobiera świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa – przysługuje temu rodzicowi, który nie pobiera świadczenia wychowawczego. Organ wskazał, że w przedstawionym opisie sprawy nie ulega wątpliwości, że każde z rodziców odrębnie bez udziału drugiego z rodziców wychowuje małoletnią córkę. Jak bowiem wskazała skarżąca, zarówno w 2024 r., jak i w 2025 r. opieka nad małoletnią córką była i jest realizowana przez obojga rodziców zgodnie z wyrokiem Sądu, tj. tydzień na tydzień (opieka naprzemienna). Jednocześnie skarżąca wskazała, że świadczenie wychowawcze, o którym mowa w art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dziecka, jest przelewane na jej konto, z uwagi na fakt, że ona o nie wnioskowała. Tym samym w sprawie wystąpiła określona w art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych negatywna przesłanka uniemożliwiająca skarżącej skorzystanie z preferencyjnego opodatkowania dochodów na zasadach przewidzianych w art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skoro bowiem w 2024 r. i w 2025 r. wykonując z ojcem dziecka opiekę naprzemienną nad małoletnią córką zgodnie z postanowieniem Sądu, to skarżąca pobierała i pobiera świadczenie wychowawcze, o którym mowa w art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dziecka – prawo do preferencyjnego rozliczenia skrzącej nie przysługuje. Jak wynika z brzmienia art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, sposób opodatkowania, o którym mowa w art. 6 ust. 4d ww. ustawy, nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje dziecko wspólnie z drugim rodzicem, w tym również, gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W konsekwencji Organ uznał, że za 2024 r. skarżąca nie może rozliczyć się jako rodzic samotnie wychowujący dziecko na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c i 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Uprawnienie do rozliczenia się jako rodzic samotnie wychowujący dziecko na zasadach określonych w art. 6 ust. 4c i 4d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie będzie przysługiwać także w zeznaniach podatkowych składanych za 2025 r. oraz za lata następne, jeżeli sytuacja skarżącej nie zmieni się i nie ulegną zmianie przepisy prawa podatkowego w tym zakresie. Organ wskazał też, że art. 6 ust. 4 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r. i mającym zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych do tego dnia, został uchylony ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105), która weszła w życie 1 stycznia 2022 r. Wobec powyższego, z uwagi na fakt, że przedmiotem analizowanej sprawy jest 2024 r., 2025 r. oraz kolejne lata, zastosowanie ma wyłącznie art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dodany ustawą z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1265), która weszła w życie 1 lipca 2022 r. i który ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca zaskarżyła interpretację indywidualną w całości i wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżącą zarzuciła naruszenie: 1. art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym w latach 2024 oraz 2025 i kolejnych nie była i nie będzie osobą samotnie wychowującą dziecko, i w konsekwencji nie spełniała, i nie będzie spełniała przesłanki do preferencyjnego opodatkowania dochodów na podstawie art. 6 ust. 4c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu pozwala na preferencyjne opodatkowanie dochodów osób, które samotnie i samodzielnie, choć naprzemiennie z drugim rodzicem sprawowały opiekę i wychowywały małoletnie dzieci, pod warunkiem niepobierania przez obojga rodziców świadczenia wychowawczego (obecnie 800+), 2. art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym skarżąca nie ma prawa do preferencyjnego opodatkowania w roku 2024, 2025 i kolejnych pomimo faktu, że nie zachodzi w sprawie przewidziana we wskazanym przepisie sytuacja ustalenia świadczenia wychowawczego na rzecz obydwojga rodziców stanowiąca przesłankę negatywną możności preferencyjnego opodatkowania, gdyż faktycznie świadczenie to zostało ustalone na rzecz jednego z rodziców - skarżącej, żaden zaś przepis, w tym w szczególności art. 6 ust. 4f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie stanowi, że to rodzic na rzecz, którego ustalono prawo do świadczenia wychowawczego jako jedynego w sytuacji opieki naprzemiennej nie może skorzystać z preferencji podatkowej, lecz wyłącza taką możliwość wyłącznie w sytuacji ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz obydwojga rodziców, co w przedmiotowej sytuacji nie ma miejsca; 3. art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przy orzeczonej przez sąd opiece naprzemiennej nad dzieckiem nie jest możliwe ustalenie i pobieranie świadczenia wychowawczego w pełnej wysokości przez jednego z rodziców, względnie przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że sam fakt orzeczenia i funkcjonowania systemu opieki naprzemiennej nad dzieckiem stanowi per se ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na rzecz obydwojga rodziców (podział tego świadczenia), co stanowi przesłankę negatywną możliwości preferencyjnego opodatkowania jednego z rodziców. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowanie w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 14b § 1 o.p. interpretacje wydawane są na pisemny wniosek zainteresowanego w jego indywidualnej sprawie. Stosownie do art. 14b § 3 tej ustawy składający wniosek o wydanie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 o.p.). Organ interpretacyjny dokonując oceny, czy Skarżącej przysługuje prawo do preferencyjnego opodatkowania dochodów na zasadach przewidzianych w art. 6 ust. 4c u.p.d.o.f. wskazał, że wychowywanie dziecka w systemie opieki naprzemiennej przez rozwiedzionych rodziców, nie stanowi samo w sobie przesłanki negatywnej, która pozbawia rodzica prawa do opodatkowania dochodów na zasadach przewidzianych dla osób samotnie wychowujących dzieci. Wobec tego w kontrolowanej przez Sąd sprawie nie jest spornym, że Skarżąca jest osobą samotnie wychowującą dziecko, o której stanowi art. 6 ust. 4d u.p.d.o.f. Zdaniem DKIS Skarżąca z preferencyjnego sposobu rozliczenia nie może skorzystać nie dlatego, że nie posiada statusu osoby samotnie wychowującej dziecko, lecz dlatego, że podlega wyłączeniu zawartemu w art. 6 ust. 4f u.p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem sposób opodatkowania, o którym mowa w ust. 4d, nie ma zastosowania do osoby, która wychowuje wspólnie z drugim rodzicem albo opiekunem prawnym co najmniej jedno dziecko, w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1576). Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego. W wyroku z dnia 29 września 2025 r., sygn. I SA/Kr 473/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że art. 6 ust. 4f u.p.d.o.f. należy wykładać w świetle wykładni systemowej, którą należy stosować dla całego zakresu sformułowania użytego w omawianej części wykładanego przepisu. Ten zaś w końcowej części stanowi: "w tym również gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną, w związku z którą obydwojgu rodzicom zostało ustalone świadczenie wychowawcze zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2022 r. poz. 1577 i 2140; zw. dalej "ustawa o pomocy")". Dokonując wykładni językowej tego sformułowania należy podkreślić, że niekorzystne dla podatnika skutki mogłyby wynikać z sytuacji, w której spełnione są łącznie obie przesłanki ustanowione w omawianej części art. 6 ust. 4f u.p.d.o.f. (pomijając tymczasowo zakaz stosowania prawa wstecz). Pierwsza przesłanka dotyczy sytuacji, w której dziecko jest pod opieką naprzemienną. Druga przesłanka dotyczy zaś ustalenia (w czasie dokonanym) na rzecz "obydwojga rodziców" stosownego świadczenia wychowawczego (tzw. "500+", a od 1 stycznia 2024 r. tzw. "800+"). W świetle art. 6 ust. 4f u.p.d.o.f. obie ww. przesłanki muszą zaistnieć łącznie. Użycie przez ustawodawcę czasu dokonanego oznacza zaś, że niewystarczające jest nabycie przez obydwoje rodziców samego prawa do owego świadczenia. Jest to przesłanka niezbędna do wydania stosownego rozstrzygnięcia przez właściwy organ, tj. ustalenia świadczenia wychowawczego obydwojgu rodzicom, zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy (w brzmieniu obowiązującym od 1 sierpnia 2017 r.). Przepis ten wciąż stanowi, że "[W]w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, kwotę świadczenia wychowawczego ustala się każdemu z rodziców w wysokości połowy kwoty przysługującego za dany miesiąc świadczenia wychowawczego". Warunkiem koniecznym do zastosowania ograniczenia przewidzianego w art. 6 ust. 4f u.p.d.o.f. (kwestią prejudycjalną) jest zatem wydanie stosownego orzeczenia przez sąd powszechny w przedmiocie opieki naprzemiennej. Faktyczne sprawowanie owej opieki jest zaś istotne dla przyznania świadczenia wychowawczego, a nie dla ograniczenia prawa do tzw. ulgi dla osób samotnie wychowujących dzieci. Z przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego, którym zarówno Sąd, jak i Organ interpretacyjny są związani, jednoznacznie wynika, że ustalenie świadczenia wychowawczego nastąpiło na rzecz jednego z rodziców tj. Skarżącej. Słusznie zatem zarzuciła Skarżąca, że w jej przypadku nie znajduje zastosowania wyłączenie z art. 6 ust. 4f u.p.d.o.f., w sytuacji gdy świadczenie to nie zostało ustalone obydwojgu rodzicom, zgodnie z art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Stanowisko Organu, że zastosowanie ulgi względem Skarżącej nie jest możliwe w sytuacji, gdy to na jej rzecz nastąpiło ustalenie świadczenia wychowawczego, nie znajduje normatywnej podstawy w treści art. 6 ust. 4f u.p.d.o.f., gdyż przepis ten nie zawiera tego rodzaju ograniczenia. Nie wynika z niego, że ustalenie i pobieranie świadczenia przez jednego z rodziców wyklucza go z preferencyjnego opodatkowania. Takie wyłączenie może mieć miejsce tylko wówczas, gdy dotyczy ono obydwojga rodziców wychowujących dziecko naprzemiennie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 marca 2025 r., sygn. I SA/Gd 1030/24). W świetle powyższych rozważań zasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w skardze. Z tego względu interpretacja wymaga uchylenia na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Organ interpretacyjny wyda nową interpretację, dokonując ponownej oceny stanowiska Skarżącej zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku. Sąd orzekł o kosztach, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Organu na rzecz Skarżącej koszty postępowania w kwocie 697 zł, na które składają się: wpis sądowy w wysokości 200 zł, opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika, będącego adwokatem – 480 zł.