II SA/Kr 1037/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Mirosław Bator po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2022 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w N. S. z dnia [...] sierpnia 2021 r , [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej skargę oddala R. S. pismem z dnia 26 maja 2021 r. zwrócił się do Sądu Rejonowego w N. S. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci udostępnienia kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniem, wydanych w 2020 r.. zarejestrowanych w rep. C pod symbolem 325. Zgodnie z wnioskiem wnioskodawcy żądane informacje mogły być zapisane na płytce CD/DVD. Prezes Sądu Rejonowego w N. S., działając w oparciu o art. 16 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2020.2176 t.j.) w dniu 6 lipca 2021 r. wydał decyzje o odmowie udostępnienia Panu R. S. żądanej przez niego informacji. W uzasadnieniu tej decyzji Organ I instancji podał, że pismem z dnia 16 czerwca 2021 r. Prezes Sądu Rejonowego w N. S. poinformował R. S., iż po analizie jego wniosku ustalono, że informacja publiczna, o którą wnioskuje jest informacją publiczną przetworzoną ponieważ Sąd Rejonowy nie posiada gotowego zestawienia żądanych informacji, które mógłby udostępnić odwołującemu się, oraz że zakres wnioskowanej informacji obejmuje obowiązek przetworzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ I instancji ww. pismem wezwał również do wykazania w terminie 14 dni. iż uzyskanie żądanej informacji publicznej przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. R. S. nie zgodził się ze stanowiskiem Prezesa Sądu Rejonowego w N. S. kwalifikującym żądaną informację do kategorii informacji przetworzonej, nie wykazał jednak z jakich powodów udostępnienie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego ograniczając się jedynie do stwierdzenia , iż nie zgadza się z zakwalifikowaniem żądanej informacji do kategorii informacji przetworzonej. Analizując tę sytuację Organ I instancji uznał, że R. S. nie wykazał, iż żądane przez niego informacje były szczególnie istotne dla interesu publicznego i by istniał obowiązek przetwarzania, a następnie udostępniania. Została dokonana analiza liczby dokumentów, które podlegałyby czynnościom związanym z udostępnieniem żądanej informacji. W przypadku wielu orzeczeń zaistniałaby konieczność przeprowadzenia procesu ich anonimizacji (również ręcznego sporządzenia anonimizacji), co wiązałoby się z zaangażowaniem wielu pracowników do dodatkowej pracy, co zasadniczo zdezorganizowałoby bieżącą pracę I i VII Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w N. S.. Po rozpatrzeniu odwołania Prezes Sądu [....] decyzją z dnia 11 sierpnia 2021 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.735 t.j.) w związku z art. 16 ust. l i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2020.2176 t.j.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że żądana informacja stanowi informacje publiczną. Z przepisów art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, jakimi są treść i postać dokumentów urzędowych (wyrok WSA w Krakowie z 21 grudnia 2007 r., II SAB/Kr 92/07). Zakres wnioskowanej informacji obejmuje obowiązek przetworzenia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Ustawa nie zawiera jednak definicji informacji przetworzonej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja przetworzona - to taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13). Zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Jak słusznie zauważa Organ I instancji istotą informacji publicznej przetworzonej, w odróżnieniu od informacji publicznej prostej, która udostępniana jest bez wykazywania przesłanki interesu publicznego, jest fakt składania się na taką informację pewnej sumy informacji publicznej prostej, której przygotowanie poprzedzone jest przeprowadzeniem odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem czy też dokonanie stosownej anonimizacji treści. W świetle powyższego należy również przytoczyć poglądy, iż suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów jakie musi ponieść organ (w tym przypadku Sąd), czasochłonności czy liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona. Uzasadnia to m.in. wyrok wydany w dniu 31 maja 2019 r. przez WSA w Krakowie, sygn. II SA/Kr 334/19, w którym "zebrano" dotychczasowe zapatrywanie na zbiór informacji prostych, który pod pewnymi warunkami może stanowić informację przekształconą. Sąd podkreślił, iż w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. W świetle powyższego Sąd Rejonowy w N. S. dokonał oszacowania liczby dokumentów, które podlegałyby czynnościom związanym z udostępnieniem żądanej informacji. Kierownicy Sekretariatów: I Wydziału Cywilnego oraz VII Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w M. wskazali szacunkową liczbę dokumentów, które powinny zostać poddane anonimizacji w celu udostępnienia zgodnie z wnioskiem (łącznie ok. 36 orzeczeń z uzasadnieniami ). W przypadku wielu z tych spraw znajduje się obszerne uzasadnienie zarówno I jak i II instancji składające się średnio od 6 do 20 stron. W przypadku orzeczeń i uzasadnień Sadu II instancji istnieje konieczność ręcznego sporządzenia anonimizacji zarówno orzeczenia, jak i uzasadnienia. Ponadto w każdym przypadku, w którym anonimizacja może być wykonywana w sposób automatyczny, dokument również musi być sprawdzony przez pracownika osobiście. Zdarza się bowiem, iż proces automatycznej anonimizacji nie do końca w sposób prawidłowy przetwarza treść zawierające informacje niejawne w sposób uniemożliwiający identyfikację występujących osób. Wnioskodawca nie wskazał żadnych realnych i konkretnych możliwości wykorzystania żądanej informacji publicznej dla dobra ogółu lub ochrony interes-publicznego, a co za tym idzie - nie można przyjąć, że istnieją jakieś realne, konkretne, możliwości wykorzystania żądanej informacji w sposób, który mógłby znacząco wpłynąć na realizację interesu publicznego. W świetle powyższego uznano, że wnioskodawca nie wykazał okoliczność: wskazujących na istnienie szczególnie uzasadnionego interesu publicznego w przetworzeniu informacji, a takiej informacji dotyczył wniosek. Jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy prawdopodobnym jest, że żądane informacje służą jedynie prywatnym celom wnioskodawcę, który osadzony jest w Zakładzie Karnym i systematycznie składa wnioski do różnych sądów o informację publiczną. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. S.. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu [....] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 stycznia 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na istniejące zagrożenie epidemiczne oraz biorąc pod uwagę pismo organu z dnia 11 stycznia 2022 r (k - 37) brak było możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego o rozpoznanie sprawy na rozprawie (k - 41). Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję na podstawie wskazanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, że jest ona prawidłowa a wywiedziona skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176) obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W rozpoznawanej sprawie Prezes Sądu Rejonowego w N. S., jako organ I instancji oraz Prezes Sądu [....], jako organ II instancji są podmiotami obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, a żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną. Organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowali żądaną przez skarżącego informację, jako informację publiczną przetworzoną, a następnie, że jej uzyskanie nie było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p.– prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci. Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Te pojedyncze wiadomości mogą być ze sobą w różny sposób powiązane i mogą występować w różnej formie. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez jednostkę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacją przetworzoną jest również ta udzielona na wniosek który obejmuje wprawdzie informacje proste, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że jest to informacja przetworzona. To szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Potrzebę przetworzenia informacji nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może również polegać na wydobyciu poszczególnych informacji z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych może być traktowana, jako informacja przetworzona. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (na konieczność analizowania pojęcia informacji przetworzonej w kontekście obu powyższych sytuacji wskazał WSA Krakowie w wyroku z dnia 17 marca 2017 r., II SA/Kr 1612/16 oraz w wyroku z dnia 9 lutego 2021 r., II SA/Kr 924/20 CBOSA). W orzecznictwie podkreśla się, że informacja publiczna przetworzona jest wynikiem ponadstandardowego nakładu pracy podmiotu zobowiązanego, wymagającej użycia dodatkowych sił i środków oraz zaangażowania intelektualnego w stosunku do posiadanych przez niego danych i wyodrębniana w związku z żądaniem wnioskodawcy oraz na podstawie kryteriów przez niego wskazanych; jest to zatem informacja przygotowywana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów, na podstawie pierwotnego zasobu danych (zob. wyroki NSA: z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, LEX nr 1368968; z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, LEX nr 281369; a także wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/12; z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13; z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OSK 747/14 – dostępne w CBOSA). W pewnych przypadkach suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może przekształcić się w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania (zob. wyrok NSA z 06.10.2011 r., I OSK 1199/11, CBOSA; podobnie wyrok NSA z 17.05.2012 r., I OSK 416/12, CBOSA). Także suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznane za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11; z 25 kwietnia 2012 r., I OSK 202/12; z 5 marca 2015 r., I OSK 863/14; z 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1645/14; z 25 listopada 2016 r., I OSK 1513/15; z 14 kwietnia 2017 r., I OSK 2791/16; z 26 marca 2018 r., I OSK 2349/17; z 27 marca 2018 r., I OSK 1526/16 – CBOSA). Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela wyżej przedstawiany pogląd. Ponadto Sąd podziela stanowisko judykatury, zgodnie z którym przy ocenie zaistnienia przesłanek do odmowy udzielenia informacji publicznej z uwagi na przedmiot i zakres żądanych informacji należy brać pod uwagę także m.in. ilość i częstotliwość wniosków składanych przez tego samego wnioskodawcę oraz jego postawę, mogącą wskazywać na nadużycie prawa do informacji publicznej, a także wpływ składanych przez tego wnioskodawcę licznych wniosków na normalną pracę sądu, powołanego do rozstrzygania spraw o różnym charakterze (por. wyrok WSA w Łodzi z 28 października 2020 r., II SA/Łd 493/20, CBOSA). Wniosek skarżącego z 26 maja 2021 r. nie był jedynym takim jego wnioskiem skierowanym do Prezesa Sądu Rejonowego, bowiem skarżący sukcesywnie występuje z analogicznymi wnioskami do różnych sądów, obejmującymi kolejne lata kalendarzowe. W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że skarżący wnioskował w rzeczywistości o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, nie zaś informacji prostej. Takie stanowisko zajmował też Naczelny Sąd Administracyjny w analogicznych sprawach (por. np. wyroki NSA: z 28 października 2016 r., I OSK 1656/15; z 25 listopada 2016 r., I OSK 908/15, I OSK 1297/15 i I OSK 1513/15; z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1362/17; z 22 listopada 2018 r., I OSK 2587/16 i I OSK 2622/16 – dostępne w CBOSA). Z dostępnej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu bazy orzeczniczej sądów administracyjnych (CBOSA) wynika, że skarżący tego rodzaju wnioski, jak w niniejszej sprawie, złożył do sądów powszechnych w całej Polsce (por. przykładowo wyroki w sprawach: WSA w Łodzi sygn. akt: II SA/Łd 626/20, II SA/Łd 493/20, II SA/Łd 425/20; WSA w Opolu sygn. akt II SA/Op 297/20; WSA we Wrocławiu sygn. akt: IV SA/Wr 237/20, IV SA/Wr 358/20, IV SAB/Wr 221/20; WSA w Gdańsku sygn. akt: II SAB/Gd 53/20, II SAB/Gd 61/20; WSA w Bydgoszczy sygn. akt II SAB/Bd 35/20; WSA w Gliwicach sygn. akt III SAB/Gl 136/20; WSA w Poznaniu sygn. akt: IV SA/Po 462/20, IV SAB/Po 36/16; WSA w Rzeszowie sygn. akt: II SA/Rz 639/16, II SAB/Rz 41/20, II SAB/Rz 25/20). Podkreślenia wymaga, że norma zawarta w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. ma na celu przeciwdziałanie lawinie wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej do realizacji celów osobistych lub komercyjnych i zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Dlatego wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej powinien wyjaśnić, w jaki sposób zamierza ją wykorzystać dla ochrony szczególnie uzasadnionego interesu publicznego (zob. wyroki NSA: z 9 grudnia 2010 r., I OSK 1768/10, LEX nr 1612055; z 7 grudnia 2010 r., I OSK 1737/10, LEX nr 745157). Organ słusznie wezwał R. S. (pismem z dnia 16 czerwca 2021r) do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego, która uzasadniałaby udostępnienie mu wnioskowanych informacji – jak tego wymaga art. 3 ust. 1 pkt u.d.i.p. Skarżący tej przesłanki przekonująco nie wykazał. Powoływane w uzasadnieniu skargi ( pismo k – 43-45) argumenty z orzecznictwa dotyczące anonimizacji decyzji – w żaden sposób nie zostały odniesione do okoliczności rozpatrywanej sprawy i indywidualnej sytuacji skarżącego R. S., składającego wiele wniosków do różnych sądów o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii wszystkich wyroków wydanych w sprawach wpływających do tych sądów wraz z uzasadnieniami w różnych latach. Nie wiadomo, w jaki sposób skarżący zamierza spożytkować ten ogrom informacji, zgodnie z interesem publicznym. Dodatkowo wskazać należy, że ilość i zakres objętych wielokrotnymi wnioskami skarżącego R. S. informacji, może utrudnić normalne funkcjonowanie i wypełnianie swoich ustawowych kompetencji przez wymiar sprawiedliwości. Może to zostać zakwalifikowane, jako próba skorzystania z prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu zupełnie innego, niż troska o dobro publiczne i rozpatrywane w kategorii nadużycia prawa. W konsekwencji Prezes Sądu Rejonowego w N. S., jako organ I instancji, zasadnie odmówił R. S. udostępnienia wnioskowanych informacji, a Prezes Sądu Okręgowego, występując w roli organu odwoławczego, prawidłowo tę odmowną decyzję utrzymał w mocy i uzasadnił. Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.