II SA/Kr 1237/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Joanna Człowiekowska Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi B.M. i M.M. na uchwałę Nr XVI/207/2013 Rady Gminy Lisia Góra z dnia 7 lutego 2013 roku w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Lisia Góra postanawia: odrzucić skargę. B. C., B. M., M. M., L. C. i A. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr XVI/207/2013 Rady Gminy Lisia Góra z dnia 7 lutego 2013 roku w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Lisia Góra zaskarżając ją w części, tj. w zakresie w jakim powyższa regulacja: w części graficznej Studium zawiera symbol P (produkcja) jako oznaczenie dopuszczalnego przeznaczenia danego terenu w odniesieniu do wszystkich działek na terenie sołectwa Śmigno, gdyż nie koresponduje ono z istniejącą zabudową oraz narusza zasadę dobrego sąsiedztwa, jak również wprowadzone zostało niezgodnie z obowiązującą procedurą; w części graficznej Studium zawiera symbol MP (mieszkaniowe - produkcyjne) jako oznaczenie dopuszczalnego przeznaczenia danego terenu w odniesieniu do wszystkich działek na terenie sołectwa Ś. , gdyż: nie koresponduje ono z istniejącą zabudową oraz narusza zasadę dobrego sąsiedztwa; oznaczenie to jest niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązujących norm prawnych; wprowadzone zostało niezgodnie z obowiązującą procedurą. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili w szczególności naruszenie następujących norm prawnych: art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; rozporządzenia w sprawie zakresu projektu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; art. 2 Konstytucji RP. Skarżący zaznaczyli, że wniesieniem skargi do sądu wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały w części, tj. w zakresie w jakim: a) przewiduje w części graficznej Studium symbol P (produkcja) w odniesieniu do wszystkich działek na terenie sołectwa Śmigno; b) przewiduje w części graficznej Studium symbol MP (mieszkaniowo - produkcyjne) w odniesieniu do wszystkich działek na terenie sołectwa Ś. . W przypadku uznania, że orzeczenie stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały nie jest możliwe, skarżący wnieśli o orzeczenie niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Domagali się również zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podali, że analiza dostępnej dokumentacji związanej z procedurą uchwalania Studium prowadzi do wniosku, że podczas uchwalania Studium doszło do szeregu naruszeń obowiązujących przepisów prawa. Pomimo faktu, że na terenie m. Ś. nigdy nie prowadzono działalności produkcyjnej, a dominującą funkcją zabudowy jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, to na niektórych działkach (znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie domów jednorodzinnych) w Studium dopuszczono działalność produkcyjną. Studium w odniesieniu do wielu działek na terenie sołectwa Ś. jako oznaczenie dotyczące przeznaczenia danego terenu wskazuje symbol MP (mieszkaniowo- produkcyjne), które jest niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązujących norm prawnych, w szczególności załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz rozporządzenia w sprawie zakresu projektu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wprowadzenie takiej regulacji w Studium doprowadziło do wewnętrznej sprzeczności tego aktu na skutek połączenia na jednym obszarze terenów o funkcjach wzajemnie się wykluczających. Powyższe stanowi naruszenie zasady przyzwoitej legislacji, znajdującej swoje źródło w wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP zasadzie państwa prawnego. W toku postępowania w sprawie uchwalenia Studium w trakcie tzw. drugiego wyłożenia projektu Studium uwzględniono zmiany w zakresie oznaczenia sposobu nieruchomości i dopuszczenia na nich działalności produkcyjnej w stosunku do działek położonych w m. Ś. , które w ogóle nie były przedmiotem wnioskowania przez mieszkańców. Dotyczy to w szczególności działek o nr: [...], [...], [...]. Brak jest podstaw wprowadzenia do Studium dla niektórych działek w m.. działalności o charakterze produkcyjnym (brak wniosków mieszkańców oraz innych przyczyn uzasadniających wprowadzenia takiej zmiany) - dotyczy to w szczególności działek o nr: [...], [...], [...], [...], [...]. Ww. naruszenia stanowią jedynie te, które skarżący byli w stanie ustalić w oparciu o szczątkową dokumentację ogólnodostępną na stronach internetowych Biuletynu Informacji Publicznej oraz www.sip.lisiagora.pl. Próba uzyskania kompletnej dokumentacji w ramach dostępu do informacji publicznej spotkała się z odmową wójta. Dalej skarżący wywodzili, że zważywszy na treść uchwały Rady Gminy Śmigno nr XXXV/414/2018 z dnia 15 marca 2018 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Lisia Góra, Studium z 2013 roku determinuje treść aktualnie uchwalanego studium, które będzie stanowiło podstawę (zgodnie z art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) uchwalenia planu miejscowego. Niebagatelne znaczenie ma w tym kontekście fakt, że Rada Gminy Lisa Góra podjęła w dniu 15 marca 2018 roku uchwałę nr XXXV/413/2018, w sprawie przystąpienia do uchwalenia planu miejscowego wyłącznie dla sołectwa Śmigno. Ma to na celu usankcjonowanie ww. naruszeń przy uchwalaniu Studium z 2013 roku, jak również naruszeń przy wydawaniu licznych decyzji o warunkach zabudowy dopuszczających prowadzenie działalności produkcyjnej niezgodnie z obowiązującymi przepisami, w szczególności z zasadą dobrego sąsiedztwa wyrażoną w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W stosunku do części z tych decyzji zapadły już prawomocne rozstrzygnięcia organu II instancji i sądu administracyjnego wykluczające możliwość prowadzenia działalności produkcyjnej. Skarżona uchwała narusza interes prawny i uprawnienia skarżących będących właścicielami nieruchomości sąsiadujących z terenami, dla których w Studium dopuszczono możliwość wprowadzenia działalności produkcyjnej. B. C. jest właścicielką działki nr [...] sąsiadującej z działką nr [...] (obecnie nr [...], [...]), [...] (oznaczenie MP w studium). B. M. jest właścicielką działki nr [...] sąsiadującej z działką Nr [...] (obecnie nr [...], [...]) (oznaczenie MP w studium). M. M. jest właścicielką działki nr [...] sąsiadującej z działką nr [...], [...], [...], [...], [...] (oznaczenie MP w studium). L. C. jest właścicielką działki nr [...] sąsiadującej z działką nr [...],[...] (oznaczenie MP w studium). A. M. jest właścicielem działki nr [...] sąsiadującej z działką nr [...], [...] (oznaczenie MP w studium). Interes prawny wnioskodawców w niniejszym postępowaniu wynika zatem z przysługującego im prawa własności nieruchomości sąsiednich w stosunku do tych, na których dopuszczono możliwość prowadzenia działalności produkcyjnej. Wnioskodawcom przysługuje zatem interes prawny wynikający z art. 140 k.c. i 144 k.c., gdyż uchwalone Studium tak ukształtowało stosunki na nieruchomościach sąsiednich (produkcyjnych) oraz sposób korzystania z tych nieruchomości, iż determinuje to treść i sposób wykonywanego prawa własności przez skarżących oraz wpływa na treść procedowanego planu miejscowego. Działalność produkcyjna prowadzona w sąsiedztwie działek zamieszkanych przez skarżących generuje immisje takie jak hałas, nieprzyjemne zapachy, kurz, wzmożony ruch samochodów dostawczych, itp. Odwołując się do orzecznictwa skarżący wskazali, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy wiąże organy gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, a plany miejscowe nie mogą naruszać ustaleń studium. Studium narusza interes prawny właścicieli nieruchomości znajdujących się na terenie gminy, gdyż już na etapie jego uchwalania ogranicza prawo własności nieruchomości (wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., II OSK 3086/14). Niniejsze rozumowanie zostało przyjęte również w wyroku z dnia 1 czerwca 2016 r., II OSK 44/15, oraz w wyroku z dnia 25 września 2014 r., II OSK 706/13, a także w postanowieniu z dnia 29 grudnia 2015 r., II OSK 2947/15. Twierdzenie przeciwne skutkowałoby tym, iż ochrona praw właścicieli nieruchomości na etapie uchwalania planu miejscowego (obligatoryjnie zgodnego ze studium) miałoby charakter iluzoryczny. Na koniec skarżący podkreślili, że ostatnie nowelizacje regulacji dot. planowania przestrzennego spowodowały wzmocnienie stopnia związania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Skarżący podnieśli również, że uchwała dotycząca Studium to akt prawa miejscowego, stąd nie ma rocznego terminu na jej wniesienie. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Lisia Góra wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niedochowanie terminu na jej wniesienie, a z ostrożności procesowej jej oddalenie. Organ wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania. W ocenie organu, zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z wymaganą prawnie procedurą, gdyż Wójt Gminy Lisia Góra wyłożył projekt Studium do publicznego wglądu, co stanowiło realizację uprawnienia przysługującego społeczności lokalnej oraz innym jednostkom zainteresowanym zamierzeniami planistycznymi na obszarze gminy. Dalej, na kolejnym etapie społecznej partycypacji w sporządzaniu Studium dla gminy Wójt Gminy Lisia Góra wyznaczył termin, w którym osoby prawne i fizyczne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogły wnosić uwagi dotyczące projektu studium. Każda z uwag była odrębnie rozpatrzona i rozstrzygnięta. Wśród wniosków społeczności lokalnej zabrakło, tych które zostały zgłoszone w dniu 26 lipca 2019 roku przez B. C., B. M., M. M., A. M. oraz L. C., które zostały powielone w skardze z 18 września 2019 roku. Zatem w/w osoby pomimo ustawowo zagwarantowanej możliwości zgłoszenia uwag, nie skorzystały w zakreślonym terminie z przysługujących im uprawnień. Dalej organ podkreślił, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa politykę przestrzenną gminy uwzględniając zasady, ustalenia i uwarunkowania. Część ustaleń określających cele i kierunki polityki przestrzennej ma charakter wytycznych ukierunkowanych na dalsze prace planistyczne, w tym opracowywanie planów miejscowych. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych postanowienia Studium są kierowane do organów gminy i wiążą je przy sporządzaniu planów miejscowych, nie są natomiast adresowane ani też bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Przy tak ustawowo określonym charakterze Studium trudno mówić o przypadku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wbrew twierdzeniom skargi, zaskarżona uchwała nie jest zaliczana, do przepisów prawa miejscowego. Art. 9 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprost reguluje tę kwestię, co potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny z dnia 20 marca 2014 sygn. akt. II OSK 2572/12. Zatem, wbrew twierdzeniom skargi, roczny termin przewidziany przepisami prawa do jej złożenia musi zostać zachowany. Niniejsza skarga została złożona z naruszeniem terminu i z tego względu jako złożona po terminie winna zostać odrzucona. Odnosząc się jedynie z ostrożności procesowej do zarzutów merytorycznych skargi, dotyczących pojawienia się w części graficznej oznaczenia symbolem MP (mieszkaniowo-produkcyjne) w odniesieniu do działek sołectwa Śmigno jak również wskazania w części graficznej Studium symbolu P (produkcja) jako oznaczenie dopuszczalne dla wszystkich działek na terenie sołectwa Śmigno, organ stwierdził, że jest to zarzut nieuzasadniony. Zgodnie z obowiązującym prawem dopuszczalne jest takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym terenie inwestycji o różnym przeznaczeniu, pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne (wyrok WSA w l co nastepuje Gorzowie sygn. akt. II Są/Go 322/16). Nie można uznać, że funkcja mieszkaniowa i produkcyjna wzajemnie się wykluczają. Gmina jest zdania, że zestawienie tych funkcji, nie prowadzi do naruszenia wymagań ładu przestrzennego. Załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiera "podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów, które należy stosować na projekcie rysunku planu miejscowego", natomiast nie wskazuje funkcji wzajemnie się wykluczających. Wobec powyższego nie można uznać, że zarzuty skarżących w tym zakresie zasługują na uwzględnienie, bowiem skarżący nie wskazują aby gmina kolorystycznie nieprawidłowo oznakowała teren. Przepisy nie nakładają na organy obowiązku, określenia konkretnego rodzaju produkcji, które mogą być realizowane na terenie objętym postanowieniami studium. Dlatego też zestawienie tych funkcji na gruncie przedmiotowej sprawy, wbrew twierdzeniu skarżących, nie prowadzi do naruszenia wymagań ładu przestrzennego. Nadto, mieszane przeznaczenie terenu nie świadczy o pozbawieniu organu gminy oraz innych organów, w tym organów administracji architektoniczno-budowlanej, realnego wpływu na zagospodarowanie terenu, w tym określenie konkretnego rodzaju działalności produkcyjnej w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Skarżący wskazują, że doszło do naruszenia art. 9, 10, 11, 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże nie precyzują w jakim zakresie gmina podejmując uchwałę naruszyła wskazane przepisy. Przepisy te, określają wymogi dla uchwały o przystąpieniu do sporządzania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania, przestrzennego gminy oraz elementy uwzględniane i określane w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, jak również procedurę planistyczną. Dalej organ wskazał, że wbrew twierdzeniom skargi, uchwalone Studium nie narusza w żaden sposób prawa własności nieruchomości. Skarżący nie wskazali na czym ich zdaniem polega naruszenie tego prawa w tym konkretnym przypadku, a jedynie enigmatycznie wskazali, że do naruszeń prawa własności doszło. Mając na uwadze fakt, że skarżący nie określili dokładnie jakie przepisy zostały naruszone jak również jakiego rodzaju naruszeń dopuściła się Rada Gminy Lisia Góra uchwalając Studium, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stanowisko to w świetle obowiązującego prawa należy uznać za uzasadnione skoro postanowienia Studium nie mają charakteru normatywnego. Postanowienia Studium są kierowane do organów gminy i wiążą je przy sporządzaniu planów miejscowych, nie są natomiast adresowane, ani też bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej. Skarga złożona przez mieszkańców została tak sporządzona, jak gdyby rzeczą oczywistą i pewną było, że zaskarżoną uchwałą został naruszony interes prawny skarżących, tymczasem jest to wyłącznie subiektywne odczucie wnoszących skargę, absolutnie rozmijające się z oceną prawną. Skarżący L. C., A. M. i B.§usława C. mimo wezwania sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi w postaci podania nr PESEL oraz wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w zakreślonym 7-dniowym terminie nie uzupełnili braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. W tym miejscu wypada zaznaczyć, że niniejszym postanowienie Wojewódzki Sad Administracyjny w K. orzekł jedynie w odniesieniu do skargi M. M. i B. M. natomiast w odniesieniu do pozostałych skarżących tj. B. C., L. C. i A. M. skargę odrzucił odrębnym postanowieniem wydanym w dniu 6 lutego 2020 r. w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowiącym, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych. Wskazać nadto trzeba, że ponieważ zaskarżona uchwała nr XVI/207/2013 Rady Gminy Lisia Góra w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Lisia Góra została przyjęta w dniu 7 lutego 2013 r. , to stosownie do regulacji przepisu art. 52 § 2 -3 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej art. 17 ust 2 w zw z art. 9 ust. 2 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017.935) jej zaskarżenie musiało zostać poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarga została poprzedzona wezwaniem organu przez strony skarżące pismem z dnia 26 lipca 2019 r. do usunięcia naruszenia prawa. Skarga została wniesiona w dniu 18 września 2019 (data na prezentacie organu) bez uchybienia terminu ponieważ odpowiedź na ww. wezwanie została udzielona w dniu 4 września 2019 r. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506, dalej w skrócie "u.s.g."), który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Oznacza to, że skutecznie skargę taką może wnieść jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone skarżoną uchwałą. Interes prawny strony skarżącej, o którym stanowi cyt. art. 101 ust 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się przede wszystkim, że interes ten musi być bezpośredni, konkretny, aktualny i realny i jak już wskazano - wynikający z prawa materialnego. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podkreśla się, że do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie legitymuje, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., musi być rzeczywisty i bezpośredni, powinien on realnie istnieć w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w 101 ust. 1 u.s.g., musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem (por. wyrok WSA w Łodzi z 19.07. 2019 r. sygn. akt II SA 84/19, . wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1. 10. 2013 r. sygn. akt I OSK 1209/13; wyrok NSA z 24. 01. 2013 r. sygn. akt II OSK 2400/12). Obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt. 5 i 6 p.p.s.a., a więc także na uchwałę przyjmująca Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy powstaje dopiero wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej strony jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Nie ma zatem podstawy do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącej strony jest co prawda naruszone, ale naruszenie takie jest dopuszczalne w obowiązującym prawie i pozostaje w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego , z mocy art. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z z 27. 03. 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U., 2017.1073 z póżn. zm., dalej w skrócie u.p.z.p.), a w odniesieniu do Studium także art. 9-13 u.p.z.p. Podkreślić należy – co wynika z przedstawionych uwag - że przed przystąpieniem do badania zarzutów dotyczących naruszenia procedury czy zasad postępowania (które to naruszenia muszą być istotne), sąd musi rozstrzygnąć, czy postanowienia zaskarżonego studium naruszają indywidualny, wynikający z normy prawa materialnego interes prawny. W pierwszej kolejności trzeba zatem ocenić czy w wyniku przyjęcia zaskarżonej uchwały interes skarżących stron został naruszony. W rozpoznawanej sprawie z treści skargi wynika, że zarówno M. M. jak B. M. upatrują naruszenia swojego interesu prawnego w okoliczności wynikających z posiadania przez każdą z nich nieruchomości położonej w obszarze objętym zaskarżoną uchwałą tj. w sołectwie Śmigno, gmina Lisia Góra. Jak już wskazano w skardze kwestionują one ustalenia Studium dotyczące obszaru sołectwa Śmigno w zakresie terenów oznaczonych w Studium symbolem "MP" (przeznaczenie mieszkaniowo-produkcyjne) oraz symbolem "P" (produkcja). W tym miejscu należy uściślić, że każda z nich jest właścicielka innej nieruchomości tj. M. M. nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. Nr [...], a B. M. nieruchomości oznaczonej jako działka ewid Nr [...]. Zgodnie z ustaleniami sądu dokonanymi w oparciu o dokumentację przedłożoną do akt administracyjnych sprawy, uzupełnionymi o zgodne oświadczenie stron złożone podczas rozprawy w dniu 6 lutego 2020 r. tj. organu reprezentowanego przez pełnomocnika r.pr. T. S. oraz M. M. i B. M. - reprezentowaną przez fachowego pełnomocnika poza sporem jest, że nieruchomości oznaczone jako działka ewid. nr [...] i nr [...] znajdują się w terenie "MN" objętym ustaleniami skarżonego Studium i graniczą bezpośrednio z terenem oznaczonym "MP". Tren oznaczony symbolem "P" znajduje się w znacznej odległości od działek obu skarżących. Zgodnie z ustaleniami Studium dla terenu o symbolu "MN" (tereny zabudowy mieszkaniowej) jako podstawowe zagospodarowanie przewidziano: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą, bliźniaczą bądź szeregową, zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (do 5 mieszkań), sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, ulice, drogi dojazdowe i wewnętrzne, budynki gospodarcze i garażowe, zieleń, ciągi pieszo-jezdne. Jako dopuszczalne zagospodarowanie w Studium wskazano: zabudowę usługową, sportowo-rekreacyjną i parkingi. Z kolei dla terenów zabudowy mieszkaniowej i usługowo produkcyjnej oznaczonych symbolem "MP" ustalono jako przeznaczenie podstawowe: zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną wolnostojącą, bliźniaczą bądź szeregową, zabudowę mieszkaniową wielorodzinną (do 5 mieszkań), zabudowę produkcyjną, składy i magazyny nie stwarzające uciążliwości dla środowiska, obiekty handlowe o pow. sprzedaży do 2000 m kw., sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, ulice, drogi dojazdowe i wewnętrzne, budynki gospodarcze i garażowe, zieleń, ciągi pieszo-jezdne. Jako dopuszczalne zagospodarowanie przewidziano: zabudowę usługową nie stwarzającą uciążliwości dla środowiska, zabudowę sportowo-rekreacyjną i parkingi. W związku z powyższym oceniając legitymację skargową B. M. i M. M. należy uznać, że jako właścicielki nieruchomości położonych w obszarze objętym zaskarżonym Studium wykazały interes prawny wynikający chociażby z treści art. 140 k.c., nie wykazały natomiast naruszenia tego interesu, co stanowi niezbędny warunek merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi. Trzeba przy tym zwrócić uwagę, że studium nie będąc aktem prawa miejscowego nie narusza bezpośrednio interesu prawnego podmiotów będących właścicielami nieruchomości objętych jego ustaleniami, nie przyznaje też uprawnień tym podmiotom. Ty niemniej będąc aktem prawa wewnętrznego o charakterze planistycznym wywiera wpływ na treść planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), jakkolwiek nie determinuje treści planów miejscowych. W szczególności wynika to z treści przepisu art. 20 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu , że nie naruszać ustaleń studium (...).. Dopóki jednak plan miejscowy nie został uchwalony podmiot skarżący ustalenia studium musiałby wykazać, że już z ustaleń obowiązującego studium jego uprawnienia właścicielskie zostały naruszone. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżące kwestionujące ustalenia dotyczące terenów oznaczonych symbolem "MP" i "P" nie wykazały takich ograniczeń, a zatem nie wykazały też naruszenia prawa w zakresie przysługującego każdej z nich prawa własności nieruchomości położonych w terenie oznaczonym symbolem "MN". Podkreślić trzeba, że w sprawie nie ulega wątpliwości, że nieruchomości, do których przysługuje każdej ze skarżących prawo znajdują się – stosownie do z ustaleń Studium w terenie o symbolu " MN", a zatem mogą być przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i skarżące nie kwestionują w żadnym zakresie ustaleń Studium przewidzianych dla terenu oznaczonego symbolerm "MN". Samo zaś przewidywanie, że przeznaczenie terenów przyległych jednocześnie pod zabudowę mieszkaniową i zabudowę produkcyjną czy handlową będzie negatywnie oddziaływać na działki skarżących i innych właścicieli terenów przeznaczonych w Studium pod zabudowę mieszkaniową nie stanowi o naruszeniu ich interesu prawnego, a co najwyżej interesu faktycznego. Jak wskazano źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Taki związek skarżące wykazały jako właścicielki ww. nieruchomości. Tym niemniej - co w sprawie ma istotne znaczenie - .stosownie do przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g., dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ g miny w sprawie z zakresu administracji publicznej umożliwia skuteczne zaskarżenie uchwały do sądu administracyjnego. Skarga wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. skuteczna będzie dopiero w przypadku, gdy dojdzie do naruszenia interesu prawnego i naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Konieczne zatem było wykazanie istnienia związku pomiędzy naruszeniem prawa przez zaskarżoną uchwałę oraz negatywnym oddziaływanie na sferę prawnomaterialną skarżących. Ponieważ skarżące nie wykazały takiego naruszenia interesu prawnego w sprawie znajduje zastosowanie norma z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a, zgodnie z którą sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa wart 3 § 2 pkt 5 i 6 nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W rozpoznawanej sprawie przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 u.g.m. W przedmiotowej sprawie skarżące takiego związku skutecznie nie wykazały. Z uwagi na powyższe sąd na podstawie . 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.