II SA/Kr 1558/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2014 r. sprawy ze skargi Gminy R. na decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 24 września 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala W dniu 23 marca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. wydał decyzję znak: [.....] , którą nakazał inwestorowi: Gminie R. wykonać rozbiórkę obiektu budowlanego - mostu o konstrukcji żelbetowej łączącego drogi oznaczone jako działka nr [.....] i [.....] w W. , na potoku W. nie posiadającego oznaczenia jako odrębna działka (mostu położonego w sąsiedztwie działek nr nr [.....] w W. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez Gminę R. [.....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 13 listopada 2013 r., znak: [.....] nr [.....] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, jako podstawę prawną wskazując art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 i 4 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy przypomniał, że przedmiotem postępowania są roboty budowlane polegające budowie mostu na potoku W. , łączącego drogi oznaczone jako działki nr nr [.....] w W. , wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sprawie orzekł nakaz rozbiórki wykonanego obiektu budowlanego w oparciu o art. 48 ust. 1 w związku z ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości. W 2006 r. zostały wykonane roboty budowlane polegające na budowie mostu. Zgodnie z wyjaśnieniami przedstawionymi przez M.T. , most został wykonany w związku ze zmianą trasy drogi gminnej. Wcześniej istniał przejazd przez potok po płytach betonowych. Inwestor nie legitymował się pozwoleniem na wykonanie ww. robót budowlanych co zostało potwierdzone pismem organu administracji architektoniczno-budowlanej. Obowiązek uzyskania zgody właściwego organu na prowadzenie robót budowlanych wynika z przepisów ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji, samowolne wykonanie robót budowlanych, polegających na budowie obiektu budowlanego, skutkuje nakazem rozbiórki tego obiektu. Jednakże ustawodawca w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego dopuścił możliwość zalegalizowania samowolnie wykonanych robót budowlanych. Nakaz rozbiórki może zostać orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji, bądź w sytuacji, gdy inwestor odstąpi od warunków zalegalizowania samowolnie wykonanego obiektu budowlanego. Przesłanki legalizacji samowoli budowlanej szczegółowo zostały określone w ustępie 2 artykułu 48 Ustawy Prawo budowlane i obejmują: ← zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ← brak naruszenia przepisów, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. W toku postępowania dowodowego PINB w T. ustalił, iż Gmina R. nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości L. W związku z tym organ I instancji umożliwił inwestorowi uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, celem legalizacji obiektu budowlanego - mostu. Decyzja taka została wydana, w związku z czym PINB w T. zobowiązał inwestora do przedłożenia pozostałych dokumentów, których przedłożenie umożliwiłoby zalegalizowanie samowolnie wykonanych robót budowlanych. Termin wykonania obowiązku został wyznaczony na dzień 28 lutego 2012 r. W wyznaczonym terminie inwestor nie przedłożył żądanych dokumentów, w związku z czym, organ I instancji wydał skarżoną decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu budowlanego. Opisana powyżej sekwencja czynności podjętych przez organ I instancji w związku z ustaleniem, iż samowolnie został wybudowany obiekt budowlany jest zgodna z przepisami prawa. Ze zgromadzonych akt postępowania jednoznacznie wynika, iż zobowiązany nie wykonał ciążącego na nim obowiązku nałożonego postanowieniem, pomimo pouczenia o ewentualnym nakazie rozbiórki w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków określonych w postanowieniu. W takiej sytuacji konieczne było wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę mostu. Trzeba bowiem podkreślić związany charakter decyzji podejmowanych w omawianym trybie, który nie pozwala na odstąpienie od nakazu rozbiórki według uznania organu. Celem PINB w T. było doprowadzenie do likwidacji stanu niezgodnego z prawem i ochrona interesu publicznego. Mając na uwadze powyższe należy uznać, iż organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa w niniejszej sprawie. Wydane rozstrzygnięcie jest konsekwencją odstąpienia przez inwestora od możliwości zalegalizowania samowolnie rozbudowanego obiektu budowlanego - mostu, stanowiącego budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W związku z powyższym należało orzec, jak w sentencji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu organ II instancji wskazał, iż nie znajdują one potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Odwołujący kwestionuje brak powiadomienia strony o przeprowadzeniu środka dowodowego w postaci przesłuchania świadka oraz niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności dotyczących terminu wykonania robót budowlanych oraz ich inwestora. Przede wszystkim należy wskazać, iż w toku postępowania dowodowego w niniejszej sprawie nie został przeprowadzony środek dowodowy w postać dowodu ze świadków. Materiałem dowodowym włączonym do akt postępowania organu I instancji jest protokół z przeprowadzonej w dniu 3 października 2008 r. kontroli robót budowlanych. W protokole tym zostało zawarte oświadczenie osoby uczestniczącej w kontroli o terminie wykonania robót budowlanych oraz o zakresie prowadzonych robót budowlanych. Ustalenia te zostało potwierdzone stosownym podpisem przez Sołtysa W. , biorącego udział w przeprowadzeniu czynności kontrolnych. Równocześnie wszystkie rozstrzygnięcia wydane w toku postępowania przed organem I instancji wskazują, iż inwestorem wykonanych robót budowlanych zgodnie z ustaleniami PINB w T. jest Gmina R. Organ odwoławczy nie stwierdził również naruszenia art. 77 k.p.a. stwierdzając, że w toku postępowania zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności stanowiące fakty prawotwórcze, a wiec takie z którymi związane są określone skutki prawne. Ponadto podkreślono, iż ciężar obalenia domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, jakim jest protokół z przeprowadzonej kontroli, spoczywa na zainteresowanym podmiocie. Skoro w ocenie Burmistrza R. reprezentującego Gminę R. oświadczenia złożone przez M.T. (pracownika Urzędu Gminy), potwierdzone przez Sołtysa W. , są niezgodne z prawdą, to przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, strony postępowania miały możliwość odniesienia się do zgromadzonych materiałów dowodowych i mogły dokonać ich oceny. Mogły również zawnioskować o przeprowadzenie nowego dowodu w sprawie lub samemu taki dowód przedłożyć, który podważałby ustalenia dokonane przez organ I instancji. Nawet w odwołaniu nie wskazano na okoliczności, które uprawdopodabniałby inny termin wykonania robót budowlanych, niż wskazany w protokole. Ponadto odwołujący nie wskazał, dlaczego oświadczenie złożone przez pracownika Urzędu Gminy, który, co jest wiadome organowi z urzędu, uczestniczył w przeprowadzeniu postępowań dowodowych w innych sprawach, w których inwestorem samowolnie wykonanych robót budowlanych jest Gmina R., było niezgodne z prawdą. Skoro brak podstaw do kwestionowania prawdziwości tych oświadczeń, w ocenie organu odwoławczego, są one wystarczające do ustalenia istotnych w sprawie okoliczności. Równocześnie należy wskazać, iż w toku prowadzonego postępowania organ I instancji kierował do Gminy R. jako inwestora wykonanych robót budowlanych rozstrzygnięcia w sprawie, z których postanowienie z dnia 8 grudnia 2008 r. było zaskarżalne. Gmina nie wniosła zażalenia na to postanowienie. Ponadto w toku całego prowadzonego postępowania legalizacyjnego Gmina nie kwestionowała faktu, iż była inwestorem wykonanych robót budowlanych. Co więcej, podjęła działania (uzyskała decyzję o warunkach zabudowy) umożliwiające kontynuowanie postępowania legalizacyjnego. Należy zatem uznać, iż faktyczne działania Gminy potwierdzają jej status inwestora samowolnie wykonanych robót budowlanych. Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gmina R., zarzucając jej 1) naruszenie art. 79 § 1 w związku z art. 10 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o miejscu i terminie przesłuchania świadka M.T. , 2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych dotyczących: a) czasu powstania obiektu budowlanego, b) podmiotu będącego inwestorem, c) stanu prawnego nieruchomości. Na podstawie tych zarzutów Gmina R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stan faktyczny niniejszej sprawy został ustalony z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na jego wynik. Z treści uzasadnienia PINB wynika jednoznacznie, że ustalenia dotyczące podmiotu będącego inwestorem oraz czasu powstania obiektu budowlanego zostały poczynione na podstawie "oświadczenia" M.T. , "przedstawiciela Gminy R". Trudno jednak ustalić na jakiej podstawie organy obu instancji uznały, iż osoba ta działała w charakterze przedstawiciela Gminy R. Stosownie do treści art. 31 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wójt (burmistrz, prezydent miasta), kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Może on powierzyć prowadzenie określonych spraw gminy w swoim imieniu zastępcy wójta lub sekretarzowi gminy (art. 33 ust. 4 ustawy) W ramach reprezentacji mieści się nie tylko składanie oświadczeń woli, ale i również oświadczeń wiedzy w imieniu danej gminy. PINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazał na jakiej podstawie stwierdził, że M.T. jest "przedstawicielem" Gminy R. , uprawnionym do składania oświadczeń wiedzy w jej imieniu. Z informacji posiadanych przez skarżącą nie wynika natomiast, żeby osoba ta była umocowana do składania tego typu oświadczeń. Gdyby nawet uznać, że M.T. została przesłuchana w charakterze świadka, to niewątpliwie przesłuchanie to odbyło się z naruszeniem przepisów postępowania. Stosownie bowiem do treści art. 79 § 1 k.p.a. strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków, biegłych lub oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem., co w tym przypadku nie miało miejsca. Zgodnie zaś z zasadą czynnego udziału stron, organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Z powyższego wynika więc, iż zasadnicze ustalenia dotyczące stanu faktycznego sprawy w tym odnoszące się do podmiotu będącego inwestorem oraz czasu wzniesienia obiektu (co może mieć znaczenie dla zastosowania właściwych przepisów prawa budowlanego), zostały poczynione na podstawie dowodów przeprowadzonych z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji nie podjął również niezbędnych działań w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości, na których wzniesiono obiekt. Ma to istotne znaczenie, gdyż stronami w postępowaniu administracyjnym w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 48 w zw. Z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). W odpowiedzi na skargę [.....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził istnienia naruszeń prawa materialnego, ani też przepisów postępowania. Organy nadzoru budowlanego zebrały kompletny materiał dowodowy i na tej podstawie w zaskarżonej decyzji ustalono stan faktyczny nie budzący wątpliwości oraz prawidłowo zastosowano obowiązujące przepisy prawa budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w T. uzyskał informację o samowoli budowlanej, polegającej na budowie mostu w miejscowości W. , z pisma Naczelnika Sekcji dw. z Przestępczością Gospodarczą w T. z dnia 25 czerwca 2008 r., w którym jako inwestora tych robót wskazano Gminę R. Organ I instancji zweryfikował informację o braku pozwolenia na budowę lub zgłoszenia przedmiotowej inwestycji do organu administracji architektoniczno - budowlanej bezpośrednio w tym organie tj. u Starosty T. , który brak takiego zgłoszenia i pozwolenia potwierdził w piśmie z dnia 6 października 2008 r. W tych okolicznościach PINB w T. prawidłowo wszczął procedurę, o której mowa w art. 48 prawa budowlanego, a po stwierdzeniu, że inwestor nie wykonał obowiązków umożliwiających legalizację samowolnie odbudowanego obiektu prawidłowo nakazano jego rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 prawa budowlanego. Zakres wykonanych robót budowlanych PINB ustalił w trakcie kontroli w dniu 3 października 2008 r. Podstawę prawną do przeprowadzenia tej kontroli stanowiły przepisy art. 84 ust. 1 pkt 1, art. 84a ust. 1 pkt 1, a w szczególności przepis art. 81a ustawy Prawo budowlane. W myśl pierwszego z powołanych przepisów do zadań organów nadzoru budowlanego należy kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego. Obejmuje ona między innymi kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 84a ust. 1 pkt 1). Zgodnie zaś z art. 81a ust. 1 organy nadzoru budowlanego lub osoby działające z ich upoważnienia mają prawo wstępu do obiektu budowlanego oraz na teren budowy. Czynności kontrolne, związane z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego, przeprowadza się w obecności inwestora, kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu pracy lub wyznaczonego pracownika, bądź osób przez nich upoważnionych albo w obecności właściciela lub zarządcy obiektu, a w lokalu mieszkalnym - w obecności pełnoletniego domownika i przedstawiciela administracji lub zarządcy budynku (art. 81a ust. 2). Na temat istoty kontroli dokonywanej przez organy nadzoru budowlanego na podstawie powołanych wyżej przepisów wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 maja 2013 r., sygn. II OSK 2681/11 (LEX nr 1327933) stwierdzając, że przepis art. 81a p.b. jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów k.p.a., w związku z czym do czynności kontrolnych nie mają zastosowania ogólne zasady prowadzenia postępowania dowodowego uregulowane w k.p.a. W podobny sposób wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 września 2007 r., sygn. II SA/Ol 363/07 (LEX nr 376749): "Z treści art. 81a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wynika, że stanowi on bezpośrednią podstawę prawną do przeprowadzenia przez uprawnione organy czynności inspekcyjno-kontrolnych. Czynności te nie są jednak oględzinami w rozumieniu art. 85 k.p.a., natomiast do sporządzenia protokołu mają zastosowanie przepisy art. 67-72 k.p.a.". Powyższe wyroki mają istotne znaczenie w świetle zarzutów skargi dotyczących przebiegu kontroli, a w szczególności bezpodstawnego - zdaniem skarżącej - uznania, że M.T. była przedstawicielem Gminy R. i że w trakcie kontroli wypowiadała się w jej imieniu. Jak wynika z protokołu kontroli z 3 października 2008 r. M.T. była obecna w trakcie tej kontroli, a w protokole została wpisana w rubryce "kontrolowany i jego pełnomocnicy" jako "pracownik UM w R. ". W trakcie oględzin M.T. oświadczyła, że "most został wybudowany w 2006 r., a na jego budowę Gmina R. nie posiadała pozwolenia na budowę. W związku ze zmianą trasy drogi gminnej istniała konieczność wykonania nowego mostu. Wcześniej istniał przejazd przez potok po płytach betonowych". Powyższe oświadczenia pracownika Urzędu Miasta w R. nie wymagały udzielenia specjalnego pełnomocnictwa przez Burmistrza, nie stanowiły również - wbrew ocenie skarżącego - dowodu z zeznań świadka. Okoliczności podnoszone w skardze nie pozbawiają tych oświadczeń wiarygodności, tym bardziej, że M.T. jako przedstawiciel Gminy R. uczestniczyła również w innych postępowaniach prowadzonych przez PINB. Podkreślenia wymaga, że Gmina R. w skardze nie kwestionuje ani podanej przez M.T. daty wykonania mostu, ani też ustalenia, że skarżąca Gmina była inwestorem przedmiotowych robót budowlanych. Co do tego ostatniego należy podkreślić, że w trakcie postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązał Gminę R. do przedstawienia decyzji o warunkach zabudowy, a skarżąca Gmina zastosowała się do tego zobowiązania i przedłożyła do akt sprawy stosowną decyzję, w której to właśnie Gmina widnieje jako inwestor przedmiotowej inwestycji. Również postanowienie z dnia 22 lipca 2011 r., w którym inwestora - Gminę R. zobowiązano do przedłożenia dokumentów wymienionych w art. 48 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nie było przez Gminę w żaden sposób kwestionowane. Natomiast w dniu 14 marca 2012 r. Gmina wniosła o przedłużenie terminu "wyznaczonego na wykonanie obowiązków nałożonych na Inwestora". Oznacza to, że strona skarżąca w trakcie całego postępowania zachowywała się jak inwestor, stosowała do obowiązków nałożonych na nią jako na inwestora i w żaden sposób nie podważała ustalenia, iż to właśnie ona była inwestorem przedmiotowych robót budowlanych. Skoro oświadczenie składane w trakcie kontroli wykonywanej przez organy nadzoru budowlanego nie ma charakteru zeznań świadka ani tym bardziej zeznań w charakterze strony, to zarzuty naruszenia art. 79 § 1 k.p.a. należy uznać za chybione. Podobnie nieuzasadnione są podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim organy rozstrzygające sprawę oparły się na oświadczeniach M.T. złożonych w trakcie kontroli. Ustaliwszy, że inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę organ I instancji prawidłowo wszczął postępowanie legalizacyjne, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Ponieważ jednak inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych na niego postanowieniem z dnia 22 lipca 2011 r., a wniosek o przedłużenie terminu złożył już po jego upływie, organ nadzoru budowlanego zobligowany był do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego mostu na podstawie art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Podkreślić przy tym należy, że w przywołanym postanowieniu określono inwestorowi stosunkowo długi, siedmiomiesięczny termin do przedłożenia stosownej dokumentacji. W orzecznictwie wskazuje się, że termin wyznaczony stronie w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 prawa budowlanego do dostarczenia dokumentów powinien być realny, a przy jego wyznaczaniu należy uwzględnić czas, jaki jest niezbędny do uzyskania tych dokumentów. Powszechnie przyjmuje się, że jest to termin procesowy, który może być skracany lub przedłużany w zależności od okoliczności (na przykład wyroki: NSA z dnia 28 marca 2008 r., sygn. II OSK 308/07, LEX nr 468750, WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. VII SA/Wa 682/08, LEX nr 508483; WSA w Łodzi z dnia 22 października 2008 r., sygn. II SA/Łd 390/08, LEX nr 505895; WSA w Gdańsku z dnia 27 marca 2008 r., sygn. II SA/Gd 37/08, LEX nr 488024). Wyznaczony stronie w niniejszej sprawie termin był z pewnością wystarczający, odpowiedni i realny. Po jego bezskutecznym upływie nie było możliwości przedłużenia tego terminu, bowiem art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane nakazuje bezwzględnie, by w takiej sytuacji zastosować przepis art. 48 ust. 1, a więc wydać nakaz rozbiórki. Reasumując należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a postępowanie dowodowe przeprowadzone w tej sprawie nie budzi zastrzeżeń. Z tego względu skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.