II SA/Kr 1802/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski / spr. / WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w B. na decyzję Wojewody z dnia 9 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego A. Sp. z o.o. w B. kwotę 757 / siedemset pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania W dniu 26 maja 2011 r. Spółka [....] . z o.o. wystąpiła do Starosty T. ze zgłoszeniem budowy obiektu tymczasowego (sceny) na działce nr [....] położonej w B. przy ul. [....] . Jako rodzaj robót podano roboty ciesielskie a zakres robót – montaż sceny o konstrukcji szkieletowej drewnianej na peckach betonowych. Budynek tymczasowy – scena na okres 120 dni. W dniu 21 czerwca 2011 r. Starosta T. decyzją znak: [....] , doręczoną inwestorowi w dniu 27 czerwca 2011 r., wniósł sprzeciw w sprawie przedmiotowego zgłoszenia budowy obiektu tymczasowego (sceny) na działce nr [....] w B. Jako podstawę prawną powyższej decyzji wskazano art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że przedmiotowa inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w miejscowości B. w rejonie [....] , zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVIII/307/2006 Rady Gminy B. z dnia 9 czerwca 2006 r. Działka nr [....] położona jest bowiem w obszarze oznaczonym symbolem "2. US1 - tereny sportu i rekreacji" zgodnie z § 4 ust. 1 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w miejscowości B. w rejonie W. funkcją wiodącą są tereny sportu i rekreacji. Za zgodne z tą funkcją uznaje się: a) lokalizacją obiektów i urządzeń sportu i rekreacji: kolei krzesełkowej wraz ze stacjami kolei, b) lokalizacje budynków pomocniczych oraz zaplecza obsługi technicznej, c) lokalizacje infrastruktury towarzyszącej. Za zgodne z zagospodarowaniem uzupełniającym się uznaje się lokalizację urządzeń oraz sieci infrastruktury technicznej. Ponadto w tym terenie dopuszcza się lokalizowanie maksymalnie jednego budynku pomocniczego oraz jednego budynku zaplecza obsługi technicznej. Dopuszczono możliwość realizacji konstrukcji budowlanej (kładki) umożliwiającej przejazd dla narciarzy i funkcjonalne powiązanie terenów 1.US1 oraz 2.US1. Ponieważ przepisy planu miejscowego wymagają wykładni ścisłej, tym samym realizacja zamierzenia inwestycyjnego Spółki [....] takim celom nie służy. Organ I. instancji wskazał również, że w dniu 6 czerwca 2011 r. przeprowadzono kontrolę w ramach której stwierdzono, że zgłoszone roboty budowlane zostały już rozpoczęte. Wykonano podest oraz drewnianą szkieletową konstrukcję ścian i dachu. Tym samym inwestor naruszył art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Od decyzji tej w ustawowym terminie odwołała się Spółka [....] sp. z o.o. w Bj. Odwołująca się Spółka nie zgodziła ze stanowiskiem zaprezentowanym w skarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie: - art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane przez uchybienie terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszonych robót budowlanych, - art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez niewykazanie, że zgłoszone przez skarżącego roboty budowlane naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak dokonania wystarczających ustaleń faktycznych w sprawie celem wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że zgłoszenie robót budowlanych przez Spółkę nastąpiło w dniu 26 maja 2011 r., tym samym termin do wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji upływał w dniu 25 czerwca 2011 r. Zachowanie powyższego terminu przez właściwy organ polega na doręczeniu stronie decyzji zawierającej sprzeciw przed jego upływem (tak w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 marca 2010 r. II SA/Gd 787/2009). Zdaniem Spółki, organ I. instancji uchybił temu terminowi, albowiem skarżoną decyzję doręczył stronie w dniu 27 czerwca 2011 r., a zatem już po jego upływie. W konsekwencji decyzja ta nie wywołała żadnych skutków prawnych, wobec czego należałoby przyjąć, że organ I. instancji nie wniósł sprzeciwu co do zgłoszonych robót budowlanych. Wskazany w art. 30 ust. 5 termin do wniesienia sprzeciwu jest tzw. terminem materialnym, co oznacza, że z jego upływem następuje wygaśnięcie kompetencji organu. Tylko zatem w zakreślonych ramach czasowych organ administracji uprawniony jest do korzystania ze swoich kompetencji. Nie wykazał organ I. instancji w należyty sposób, jakoby zgłoszone roboty budowlane były niezgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z cytowanym przez organy § 4 ust. 1 tego planu, działka [....] położona jest w obszarze oznaczonym symbolem 2.US1 - tereny sportu i rekreacji. Na terenie tym, zgodnie z ust. 1 pkt 2c ww. przepisu, dopuszczalna jest lokalizacja infrastruktury towarzyszącej do wskazanego wyżej przeznaczenia tj. sportu i rekreacji. Przedmiotowym zgłoszeniem objęto roboty budowlane budynku tymczasowego w postaci drewnianej sceny według załączonej do zgłoszenia dokumentacji projektowej. Tego rodzaju budynek ze swej istoty jest związany ze sportem i rekreacją, albowiem wykorzystywany jest na organizowanie różnego rodzaju wydarzeń o charakterze rekreacyjnym. Podkreślono, że Spółka prowadzi swą działalność nie tylko w zimie, kiedy funkcjonuje trasa narciarska, ale przez cały rok, również w lecie, kiedy wykorzystuje zainstalowane koleje krzesełkowe wraz ze stacjami kolei w ramach powyższego przeznaczenia terenu na cele sportu i rekreacji. Spółka wykazała tą okoliczność przedkładając do odwołania od decyzji organu I instancji decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego zezwalającą na eksploatację kolei krzesełkowej skarżącej Spółce w okresie letnim. Organ II. instancji nie odniósł się jednak w żaden sposób do tego faktu. Skoro powołany przez organ I. instancji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 4 nie ogranicza wykorzystania, a tym samym zagospodarowania zabudowy objętego nim terenu tylko do okresu zimowego, zatem należałoby stwierdzić, że przedmiotowy budynek sceny wchodzi w zakres zdefiniowanego w planie pojęcia infrastruktura towarzysząca, której instalacja na działce [....] jest dopuszczona na podstawie tego planu. Spółka zarzuciła, że organ administracji nie poczynił jednak tych ustaleń w powyższym zakresie, nie wyjaśnił zatem w należyty sposób stanu faktycznego celem wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Decyzją z dnia 9 września 2011 r. znak: [....] Wojewoda [....] , na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Spółki [....] sp. z o.o. w B. , od decyzji Starosty T. z dnia 8 lipca 2011 r. znak: [....] , wnoszącej sprzeciw w sprawie zgłoszenia dotyczącego "budowy obiektu tymczasowego (sceny) na działce nr ewid. [....] położonej w B. ", utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane, wszelkie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady określają art. 29-31 Prawa budowlanego, gdzie wyliczono w sposób enumeratywny rodzaje budów oraz innych robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Należy stwierdzić, że katalog obiektów zawarty w tych przepisach ma charakter zamknięty co oznacza, że tylko wymienione w nich roboty budowlane i obiekty budowlane mogą być wykonane bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast w myśl art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Organ odwoławczy ustalił, że zgodnie z tym co Starosta T. wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, działka nr [....] położona w B. , na której planowana jest przedmiotowa inwestycja, zlokalizowana jest w obszarze oznaczonym symbolem "2. US1 - tereny sportu i rekreacji" zgodnie z § 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w miejscowości B. w rejonie [....] , zatwierdzonego Uchwałą Nr XXXVIII/307/2006 Rady Gminy B. z dnia 9 czerwca 2006 r. W powyższym planie w przepisie § 4 ust. 1 pkt 2 za zgodne z funkcją wiodącą terenu uznaje się: a) lokalizacją obiektów i urządzeń sportu i rekreacji: kolei krzesełkowej wraz ze stacjami kolei, b) lokalizacje budynków pomocniczych oraz zaplecza obsługi technicznej, c) lokalizacje infrastruktury towarzyszącej. Dla terenów oznaczonych symbolem 2.US1 zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 4 wprowadza się zasady zabudowy oraz zagospodarowania terenu: a) w terenach 1.US1 i 2.US1 dopuszcza się lokalizacje maksymalnie jednego budynku pomocniczego oraz jednego budynku zaplecza obsługi technicznej, b) w terenach 3.US1 dopuszcza się lokalizacje maksymalnie jednego budynku pomocniczego oraz jednego budynku zaplecza obsługi technicznej, c) w terenach 1.US1 i 2.US1 dopuszcza się lokalizację konstrukcji budowlanej (kładki) umożliwiającej przejazd dla narciarzy i funkcjonalne powiązanie terenów 1.US1 oraz 2.US1, d) powierzchnia zabudowy pod poszczególnymi budynkami nie powinna przekraczać 50 m2, (...). Wyjaśniono, że przywołany powyżej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza budowę budynku pomocniczego, budynku zaplecza obsługi technicznej oraz lokalizację infrastruktury towarzyszącej. W przepisie § 2 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zdefiniowano, że jako budynek pomocniczy rozumieć należy budynki garażowe oraz budynki gospodarcze. Natomiast jako infrastrukturę towarzysząca należy rozumieć urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, a także sieci i urządzenia techniczne związane z uzbrojeniem terenu. Wojewoda uznał zatem, że przedmiotowa budowa obiektu tymczasowego (sceny) nie zalicza się do tych inwestycji, których realizację dopuszcza plan na terenach oznaczonych symbolem 2.US1. Odnośnie poruszanej kwestii w odwołaniu, że: "właściwy organ ma termin 30 dni na wniesienie sprzeciwu w stosunku do zgłoszonych robót budowlanych od dnia doręczenia mu tego zgłoszenia" wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że inwestor zgłosił zamiar budowy obiektu tymczasowego (sceny) do organu I. instancji w dniu 26 maja 2011 r., zatem Starosta T. posiadał kompetencję do wniesienia sprzeciwu w sprawie w terminie do dnia 25 czerwca 2011 r. Z uwagi na fakt, że 25 czerwca 2011 r. wypadał w sobotę, decyzja winna być doręczona inwestorowi najpóźniej do dnia 27 czerwca 2011 r., zgodnie z uchwalą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I OPS 1/11, sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 K.p.a. Inwestor odebrał przedmiotową decyzję w dniu 27 czerwca 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru nr ....), a zatem w myśl art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, decyzja sprzeciwu była skuteczne doręczona Inwestorowi. Dodatkowo zaznaczono, że w materiale dowodowym znajduje się protokół sporządzony przez pracownika organu I instancji w dniu 6 czerwca 2011 r., z którego wynika, że inwestor rozpoczął roboty budowlane określone w zgłoszeniu. Zatem wykonanie przez inwestora zgłaszanych robót budowlanych przed terminem określonym w art. 30 ust 5 ustawy Prawo budowlane nie daje podstaw prawnych do przyjęcia zgłoszenia. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych dopóki nie upłynie termin 30 dni, dopóty organ administracji architektoniczno-budowlanej ma kompetencje do wydania decyzji administracyjnej w sprawie sprzeciwu. Kompetencji tej nie traci w szczególności na skutek rozpoczęcia przed upływem wskazanego terminu przez inwestora robót budowlanych. Rozpoczęcie robót budowlanych przed upływem terminu 30 dni od dnia ich zgłoszenia nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania w sprawie ich zgłoszenia. Jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zdania, że zgłoszone mu roboty budowlane zostały wykonane przed upływem 30 dni od ich zgłoszenia, to winien powiadomić o tym właściwy organ nadzoru budowlanego, który oceni, czy istnieją w związku z tym podstawy do zastosowania art. 49b ust. 1 lub 2 albo art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 2042/06). W przypadku rozpoczęcia robót budowlanych przez inwestora przed upływem terminu 30 dni od daty zgłoszenia, organem właściwym do podjęcia stosownych działań w myśl art. 49b ustawy Prawo budowlane jest organ nadzoru budowlanego. Z powyższą decyzją nie zgodziła się Spółka "[....] " sp. z o.o. w B. wnosząc w dniu 21 października 2011 r. skargę do sądu administracyjnego, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I. instancji. Zakwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 138 § 1pkt 1 K.p.a. przez bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I. instancji; - art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane przez nieuwzględnienie uchybienia przez organ I instancji terminu do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszonych robót budowlanych; - art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane przez niewskazanie, że zgłoszone przez skarżącego roboty budowlane naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak dokonania wystarczających ustaleń faktycznych w sprawie celem wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi podano, że w niniejszej sprawie zgłoszenie robót budowlanych przez skarżącą Spółkę nastąpiło w dniu 26 maja 2011 r., tym samym termin do wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji upływał w dniu 25 czerwca 2011 r. Zachowanie powyższego terminu przez właściwy organ polega na doręczeniu stronie decyzji zawierającej sprzeciw przed jego upływem (tak w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 marca 2010 r. II SA/Gd 787/2009). Zdaniem skarżącej spółki, organ I. instancji uchybił temu terminowi, albowiem skarżoną decyzję doręczył stronie w dniu 27 czerwca 2011 r., a zatem już po jego upływie. W konsekwencji decyzja ta nie wywołała żadnych skutków prawnych, wobec czego należałoby przyjąć, że organ I. instancji nie wniósł sprzeciwu co do zgłoszonych robót budowlanych. Wskazany w art. 30 ust. 5 termin do wniesienia sprzeciwu jest tzw. terminem materialnym, co oznacza, że z jego upływem następuje wygaśnięcie kompetencji organu. Tylko zatem w zakreślonych ramach czasowych organ administracji uprawniony jest do korzystania ze swoich kompetencji. Skarżąca Spółka podniosła, że wskazana przez organ II. instancji uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I OPS 1/11, powinna znaleźć zastosowanie wyłącznie w przypadku wnoszenia pism i dokonywania innych czynności przez strony, a nie przez organy administracyjne, gdyż na taką właśnie wykładnię wskazuje treść art. 57 - 60 K.p.a. dotyczących terminów w postępowaniu administracyjnym. Niezależnie od powyższego, organy obu instancji nie wykazały w ocenie skarżącej Spółki w należyty sposób swych twierdzeń, jakoby zgłoszone roboty budowlane były niezgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z cytowanym przez organy § 4 ust. 1 tego planu, działka [....] położona jest w obszarze oznaczonym symbolem 2.US1 - tereny sportu i rekreacji. Na terenie tym, zgodnie z ust. 1 pkt 2c ww. przepisu, dopuszczalna jest lokalizacja infrastruktury towarzyszącej do wskazanego wyżej przeznaczenia tj. sportu i rekreacji. Przedmiotowym zgłoszeniem objęto roboty budowlane budynku tymczasowego w postaci drewnianej sceny według załączonej do zgłoszenia dokumentacji projektowej. Tego rodzaju budynek ze swej istoty jest związany ze sportem i rekreacją, albowiem wykorzystywany jest na organizowanie różnego rodzaju wydarzeń o charakterze rekreacyjnym. Podkreślono, że skarżąca Spółka prowadzi swą działalność nie tylko w zimie, kiedy funkcjonuje trasa narciarska, ale przez cały rok, również w lecie, kiedy wykorzystuje zainstalowane koleje krzesełkowe wraz ze stacjami kolei w ramach powyższego przeznaczenia terenu na cele sportu i rekreacji. Skarżąca Spółka wykazała tą okoliczność przedkładając do odwołania od decyzji organu I instancji decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego zezwalającą na eksploatację kolei krzesełkowej skarżącej Spółce w okresie letnim. Organ II. instancji nie odniósł się jednak w żaden sposób do tego faktu. Skoro powołany przez organy obu instancji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 4 nie ogranicza wykorzystania, a tym samym zagospodarowania zabudowy objętego nim terenu tylko do okresu zimowego, zatem należy stwierdzić, że przedmiotowy budynek sceny wchodzi w zakres zdefiniowanego w planie pojęcia infrastruktura towarzysząca, której instalacja na działce [....] jest dopuszczona na podstawie tego planu. Skarżąca Spółka zarzuciła, że organy obu instancji nie poczyniły jednak tych ustaleń w powyższym zakresie, nie wyjaśniły zatem w należyty sposób stanu faktycznego celem wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji nie widząc podstaw do jej zmiany z powodu argumentacji zawartej w treści skargi, ponieważ argumentacja skargi sprowadza się do powtórzenia zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wojewoda powtórzył argumentację, która zawarta była w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia 9 września 2011 r. znak: [....] wskazując, że analiza akt zgromadzonych w sprawie wykazała, że wbrew temu, co twierdzi pełnomocnik skarżącej, Starosta T. posiadał prawo do wniesienia sprzeciwu przy zachowaniu terminu do jego wniesienia. Decyzja doręczona została Inwestorowi w dniu 27 czerwca 2011 r., a więc zgodnie z dyspozycją art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego została skutecznie doręczona (analiza z przywołaniem i porównaniem dat została dokonana w uzasadnieniu spornej decyzji (str. 2 uzasadnienia). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w skrócie jako "P.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, określone są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Podstawową kwestią podlegająca ocenie w tej sprawie jest zajęcie przez Sąd stanowiska co do charakteru terminu do wniesienia sprzeciwu i ustalenia, czy w tej sprawie taki sprzeciw został w terminie wniesiony. Art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) określa zakres inwestycji, których legalna budowa wymaga uprzedniego dokonania zgłoszenia. Zgodnie z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgłoszenie wykonania robót należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia tych robót. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego określają podstawy wnoszenia sprzeciwu. Z przedstawionej regulacji wynika, że postępowanie administracyjne wszczęte omawianym zgłoszeniem kończone jest bądź milczącą zgodą organu polegającą na braku wniesienia w ustawowo zakreślonym terminie sprzeciwu, bądź wniesieniem sprzeciwu, który przybiera formę decyzji administracyjnej. Organ administracji jest zatem uprawniony w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia do wniesienia w formie decyzji sprzeciwu z przyczyn wskazanych w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, albo w sytuacji wystąpienia przesłanek określonych w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego do nałożenia na inwestora w decyzji o sprzeciwie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1. W ocenie Sądu rozpoznającego tą sprawę, termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego - ze względu na jego skutki – winien być uznany za termin prawa materialnego (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 sierpnia 2007 r. II SA/Kr 971/05; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005 r. VII SA/Wa 555/04, LEX nr 169408; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2005 r. VII SA/Wa 1450/04; Z.Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, s. 374). Termin ten ma charakter zawity i nie jest dopuszczalne jego przedłużanie przez organ administracji. Jedynie w przypadku dokonania niekompletnego zgłoszenia, obowiązkiem organu jest wydawane postanowienia na podstawie art. 30 ust. 2, które przerywa bieg tego terminu. Przekroczenie omawianego terminu skutkuje pozbawieniem organu kompetencji do wniesienia sprzeciwu. W czasie biegu tego terminu inwestor ma obowiązek powstrzymać się od rozpoczęcia robót budowlanych. Brak w omawianym okresie reakcji organu jest zaś równoznaczny ze zgodą na rozpoczęcie i prowadzenie robót budowlanych. Skutki przekroczenia terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego potwierdzają, że mamy w tym przepisie do czynienia z terminem prawa materialnego, a nie terminem proceduralnym. Skutki upływu terminu prawa materialnego są bowiem bardziej doniosłe niż terminu procesowego. W pierwszym przypadku organ zostaje pozbawiony kompetencji do działania, w drugim zobowiązany jest nadal prowadzić postępowanie, a nawet może przedłużyć termin załatwienia sprawy (art. 36 K.p.a.), co niedopuszczalne jest w pierwszym przypadku. Ponieważ jest to termin prawa materialnego, może on skutecznie skończyć się również w sobotę lub niedzielę. Nie mają bowiem do niego zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego regulujące jedynie terminy procesowe. Następną kwestią, którą należy rozważyć, to określenie, co rozumieć należy pod pojęciem "wniesienia sprzeciwu". Możliwe są bowiem w tym zakresie trzy możliwości: wniesienie sprzeciwu może być interpretowane jako równoznaczne z datą wydania decyzji przez organ, wniesienie sprzeciwu może być interpretowane jako data nadania decyzji u publicznego operatora pocztowego celem jej doręczenia adresatowi lub trzecia możliwość – wniesienie sprzeciwu to moment doręczenia decyzji adresatowi. Na tle omawianego przepisu w orzecznictwie i doktrynie pojawiły się poglądy, że termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zakreślony jest dla organu i stanowi termin załatwienia sprawy, a nie termin wydania decyzji, dlatego obejmuje również doręczenie decyzji stronie postępowania administracyjnego (por. np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005 r., VII SA/Wa 555/05, LEX nr 169408; z dnia 7 października 2004 r., IV SA 1244/03, LEX nr 160775; z dnia 20 marca 2007 r., VIII SA/Wa 168/07; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 sierpnia 2007 r., II SA/Kr 971/05; z dnia 20 czerwca 2007 r. II SA/Kr 890/05; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2006 r. II OSK 956/05; ONSAiWSA 2007, Nr 1, poz. 12). Początkiem biegu terminu jest dzień, po dniu, w którym dokonano odpowiadającego wszelkim wymogom formalnym zgłoszenia. Od tego momentu organ ma zagwarantowane 30 dni na podjęcie czynności wyjaśniających oraz na zajęcie stanowiska i ewentualne wniesienie sprzeciwu. Wniesienie sprzeciwu polega natomiast nie tylko na wydaniu decyzji, ale również na poinformowaniu strony o jej treści, co może nastąpić jedynie przez doręczenie jej inwestorowi. W ocenie Sądu sprzeciw, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego zostaje wniesiony w chwili doręczenia decyzji inwestorowi. Za przedstawionym poglądem przemawia przede wszystkim wykładnia celowościowa i gramatyczna. Celem wprowadzonej w art. 30 Prawa budowlanego instytucji zgłoszenia było uproszczenie i przyspieszenie procedury inwestycyjnej w przypadku robót budowlanych o mniejszym ciężarze gatunkowym (inwestycji o niewielkim stopniu skomplikowania). Wykładnia gramatyczna przepisu jednocześnie wskazuje, że inwestor może przystąpić do wykonywania zgłoszonych robót bezpośrednio po upływie 30 dni od dnia zgłoszenia. Ustawodawca nie pozostawił tutaj żadnego marginesu czasowego związanego z doręczeniem decyzji zawierającej sprzeciw, co oczywiście może być z kolei utrudnieniem dla organu. W świetle obowiązujących regulacji oznacza to jednak konieczność szczególnego uwzględniania omawianego elementu w postępowaniu, w którym organ ocenia zgłoszenie. Na powyższą kwestię uwagę zwrócił również Naczelny Sąd Administracyjny, który w przywołanym już wcześniej wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. zauważył, że dochowanie jedynie terminu z art. 30 ust. 5 (bez wzywania do uzupełniania dokumentów) musi w praktyce powodować trudności, skoro obowiązuje art. 44 § 1 K.p.a. i organ musi z odpowiednim wyprzedzeniem wydać decyzję wyrażającą sprzeciw, by doręczenie nastąpiło w terminie 30 dni. Dalej sąd ten wskazał, że przepis nie spełnia oczekiwań, a jego wady mogą prowadzić do niepożądanych społecznie skutków w postaci chociażby braku możliwości sprawdzenia w określonym terminie zasadności zgłoszenia. Wreszcie zwrócić należy uwagę na wyrażane w judykaturze poglądy, że specyfika postępowania wszczętego na skutek zgłoszenia oraz wprowadzenie do art. 30 ust. 5 ustawy terminu prawa materialnego powoduje, że do postępowania tego nie mają zastosowania wszystkie regulacje Kodeksu postępowania administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2005 r., II OSK 197/05). Konsekwencją takiego ukształtowania instytucji zgłoszenia jest wyeliminowanie czynności, które przedłużałyby czasowo kompetencje do wniesienia sprzeciwu dotyczących zawieszenia postępowania, a nawet obliczania terminów, czy ich przywracania. Z akt sprawy wynika, że zgłoszenie w przedmiocie wykonania robót budowlanych wpłynęło do organu I. instancji dnia 25 maja 2011 r., a sprzeciw wniesiony decyzją z dnia 21 czerwca 2011 r. został doręczony skarżącej Spółce w dniu 27 czerwca 2011 r. Tym samym sprzeciw został doręczony stronie 2 dni po upływie 30-dniowego terminu. Ponieważ jest to termin prawa materialnego, może on skutecznie zakończyć swój bieg nawet w niedzielę lub sobotę – tak jak to miało miejsce w tej sprawie. Tym samym skoro ostatecznie omawiany termin nie został zachowany, to decyzje organów obu instancji, jako naruszające prawo materialne, podlegają uchyleniu. Sąd w tej sprawie w pełni akceptuje p[ogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 756/10, opub. w LEX nr 737775. Niezależnie jednak od tego trzeba stwierdzić, że drugi z podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów nie jest trafny. Zawarty w zgłoszeniu opis zamierzonej inwestycji nie jest zgodny z treścią planu miejscowego. § 4 planu miejscowego określając przeznaczenie terenu 2.US1 bardzo precyzyjnie opisuje sposób zagospodarowania tego obszaru. Zawarte w tym zakresie stanowisko organu II. Instancji jest trafne. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 tego planu za zgodne z funkcją wiodącą terenu uznaje się: a) lokalizacją obiektów i urządzeń sportu i rekreacji: kolei krzesełkowej wraz ze stacjami kolei, b) lokalizacje budynków pomocniczych oraz zaplecza obsługi technicznej, c) lokalizacje infrastruktury towarzyszącej. Dla terenów oznaczonych symbolem 2.US1 zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 4 wprowadza się zasady zabudowy oraz zagospodarowania terenu: a) w terenach 1.US1 i 2.US1 dopuszcza się lokalizacje maksymalnie jednego budynku pomocniczego oraz jednego budynku zaplecza obsługi technicznej, b) w terenach 3.US1 dopuszcza się lokalizacje maksymalnie jednego budynku pomocniczego oraz jednego budynku zaplecza obsługi technicznej, c) w terenach 1.US1 i 2.US1 dopuszcza się lokalizację konstrukcji budowlanej (kładki) umożliwiającej przejazd dla narciarzy i funkcjonalne powiązanie terenów 1.US1 oraz 2.US1, d) powierzchnia zabudowy pod poszczególnymi budynkami nie powinna przekraczać 50 m2, (...), itd. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza budowę budynku pomocniczego, budynku zaplecza obsługi technicznej oraz lokalizację infrastruktury towarzyszącej. W przepisie § 2 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zdefiniowano, że jako budynek pomocniczy rozumieć należy budynki garażowe oraz budynki gospodarcze. Natomiast jako infrastrukturę towarzysząca należy rozumieć urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, a także sieci i urządzenia techniczne związane z uzbrojeniem terenu. Wojewoda uznał zatem, że przedmiotowa budowa obiektu tymczasowego (sceny) nie zalicza się do tych inwestycji, których realizację dopuszcza plan na terenach oznaczonych symbolem 2.US1. Tym samym w świetle takiej treści planu miejscowego nie pozostawiono swobody interpretacyjnej co do tego, jak rozumieć infrastrukturę techniczną albo obiekt o przeznaczeniu rekreacyjnym. Nie mają więc znaczenia podnoszone przez skarżącą Spółkę także argumenty dotyczące czasowości wykonywania przez nią pewnych funkcji. Niezależnie od tego, jaki zamiar miałaby spółka, maksymalny termin "pozostawania" danego tymczasowego obiektu na nieruchomości gruntowej (działce) nie może przekraczać 120 dni (art. 29 ust. 1 pkt 12 prawa budowlanego). Mając jednak powyższe na uwadze, a w szczególności wobec wniesienia sprzeciwu rozumianego jako data doręczenia go inwestorowi po upływie 30-dnmiwego terminu, Sąd uznał skargę za zasadną. O wstrzymaniu wykonywania decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.