II SA/Kr 547/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2013 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 lutego 2013 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego J. C. kwotę 500 zł (pięćset złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] marca 2013r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. znak: [...] działając na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo Budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243 póz. 1623 z póżn. zm.) – zwanej dalej p.b. - oraz art. 104 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 póz. 1071 z późn. zm.) –dalej zwanej k.p.a. - . orzekł na rzecz Pana J.C. jako inwestora robót budowlanych związanych z dachem budynku mieszkalnego stanowiących jego rozbudowę, zlokalizowanego w P. przy ul.[...], działka nr [...] o nakazie rozbiórki części obiektu budowlanego tj. "[...]" w połaci dachowej oraz obwodowo 40 cm okapu, jako wybudowanego bez wymaganej decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę. Równocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał prowadzić roboty budowlane zgodnie z przepisami prawa budowlanego, warunkami technicznymi, przepisami BHP obowiązującymi dla tego typu robót, pod nadzorem osób uprawnionych. W uzasadnieniu omawianej decyzji organ I instancji wskazał, iż prowadził postępowanie administracyjne z zakresu ustawy - Prawo Budowlane w sprawie robót budowlanych związanych z dachem budynku mieszkalnego stanowiących jego rozbudowę zlokalizowanego w P. przy ul. [...], na działce nr [...], których inwestorem był J.C. . W dalszej części uzasadnienia omawianej decyzji wskazano, iż PINB w O. w trakcie postępowania w dniu 29.05.2009r. przeprowadził czynności kontrolne na przedmiotowej nieruchomości, podczas których ustalono, iż inwestor J.C. na przełomie kwietnia i maja 2009r. wykonał w przedmiotowym budynku roboty budowlane, które spowodowały zwiększenie kubatury budynku. Roboty polegały na wymianie pokrycia dachowego z eternitu płaskiego chryzolitowego na blachodachówkę powlekaną oraz wymianie więźby dachowej, za wyjątkiem dwóch murłat od strony północnej i południowej, zamontowaniu trzech okien dachowych i włazu dachowego oraz wykonaniu od strony zachodniej tzw. jaskółki o maksymalnej wysokości 1,6 m mierząc od płaszczyzny połaci dachowej oraz rozpiętości 3,5 m (brak szklenia), zamurowaniu trzech okien w ściankach kolankowych, wykonaniu remontu kominów - jednego ponad poziomem stropów nad kondygnacją mieszkalną i drugiego ponad połacią dachową. Ponadto wykonano wymianę obróbek blacharskich oraz rynien. Według oświadczenia J.C. wysokość kalenicy nie uległa zmianie, natomiast okap wydłużył się w każdym kierunku o ok. 40cm. W świetle powyższych ustaleń, w ocenie organu nadzoru budowlanego roboty te stanowiły rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego, na wykonywanie których inwestor powinien posiadać pozwolenie na budowę. Inwestor zaś wykonał roboty budowlane na podstawie skutecznego zgłoszenia w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Jednak w zgłoszeniu zamierzone roboty budowlane określono jako remont, a faktycznie wykonano remont i rozbudowę. Zatem zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. uznać należy, że przedmiotowe roboty budowlane zostały zrealizowane bez wymaganej decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę. Z uwagi na powyższe organ I instancji postanowieniem z dnia 07.01.2010 r. o symbolu [...] orzekł w trybie art.48 ust.2 i 3 p.b. o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych i nałożeniu na inwestora obowiązku przedstawienia mu w terminie 60 dni od dnia doręczenia postanowienia niżej wymienionych dokumentów: - zaświadczenia Wójta Gminy P. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; - czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art.12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. przypomniał, iż w dniu 01.02.2010r. wpłynął do niego wniosek K.C. działającej jako pełnomocnik J.C. dotyczący przedłużenia terminu do złożenia niezbędnych dokumentów. Wniosek był rzeczowo uzasadniony. Z uwagi na powyższe organ podzielił argumentację strony i przychylił się do wniosku. Postanowieniem z dnia 10.02.2010r. organ I instancji orzekł o zmianie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...].01.2010r. o symbolu [...] w zakresie dotyczącym terminu przedstawienia niezbędnych dokumentów. W w/w postanowieniu oznaczono termin, zgodnie z wnioskiem strony do 30.04.2010r. Inwestor obowiązek określony w w/w postanowieniu wykonał i dostarczył do siedziby przedmiotowego organu nadzoru budowlanego wymagane dokumenty w dniu 28.04.2010r.. Organ I instancji wskazał następnie , iż działając na podstawie przepisu art. 49 ust. 1 pkt 1 p.b. zbadał zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń; wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. W związku z powyższym w dniu 21.05.2010r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. w oparciu o treść art. 49 ust.1 i 2 p.b. oraz art. 59f ust.1 p.b. ustalił postanowieniem o symbolu [...] wysokość opłaty legalizacyjnej na kwotę 50.000,00 PLN i nałożył na inwestora tj. J.C. , obowiązek uiszczenia tejże opłaty legalizacyjnej w kwocie jw. w terminie 7 dni od jego doręczenia pod rygorem wydania decyzji nakazującej rozbiórkę części przedmiotowego obiektu. Jak wynika z akt sprawy inwestor odebrał powyższe postanowienie w dniu 27.05.2010r. W dniu 02.06.2010r., a więc w ustawowo zakreślonym terminie wpłynęło zażalenie na w/w postanowienie, w którym zawarto również wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Z uwagi na wysokości ustalonej opłaty legalizacyjnej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. uznał za uzasadnione wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia 21.05.2010r. ustalającego wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie 50.000,00 PLN do czasu rozpatrzenia przez organ II instancji zażalenia na przedmiotowe postanowienie. Postanowieniem z dnia 29.12.2010r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy. W dalszej części uzasadnienia omawianej decyzji organ I instancji wskazał, iż warunkiem legalizacji obiektu lub części obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę jest łączne spełnienie wymogów określonych w art. 49 ust.1p.b. Legalizacja ta jest jednak uwarunkowana uiszczeniem stosownej opłaty legalizacyjnej w nieprzekraczalnym terminie 7 dni. Równocześnie nieuiszczenie wskazanej opłaty w terminie powoduje skutek w postaci obowiązku wydania nakazu rozbiórki obiektu. Termin do uiszczenia opłaty legalizacyjnej jest terminem prawa materialnego, a nie procesowego i niezależnie od oceny przyjętego rozwiązania nie podlega przywróceniu. W kontekście powyższego organ I instancji podniósł, iż decyzją z dnia 18.05.2011r. o symbolu [...] Wojewoda orzekł wobec J.C. o odmowie umorzenia w całości lub w części opłaty legalizacyjnej w wysokości 50.000 zł z tytułu rozbudowy budynku mieszkalnego zlokalizowanego w P. przy ul. [...], nałożonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 21.05.2010r.. J.C. działający przez pełnomocnika K.C. pismem z dnia 22.06.2011r. wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Minister Finansów decyzją z dnia 27.09.2011r. o symbolu [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody a następnie decyzją z dnia 12.12.2011r. o symbolu [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia 27.09.2011r. orzekającą w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 18.05.2011r. Od decyzji Ministra Finansów z dnia 27.09.2011r. J.C. nie wniósł skargi do sądu administracyjnego. Inwestor nie uiścił opłaty legalizacyjnej, nie uzyskał także umorzenia opłaty legalizacyjnej. W ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. wystąpiły zatem przesłanki określone w art. 49 ust. 3 zd. 2 p.b. i należało orzec o nakazie rozbiórki części przedmiotowego obiektu tj. J. i" oraz obwodowe 40 cm okapu. Pismem z dnia J.C. działający za pośrednictwem swojego pełnomocnika wniósł do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. odwołanie od opisanej powyżej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] marca 2012 r. Znak: [...] zarzucając jej: - naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 29 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 8 i art. 30 ust. 1 oraz art. 48 i 49 p.b. poprzez błędne przyjęcie, że inwestor działał w warunkach samowoli budowlanej. - naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a. wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej w zw. z art. 77 k.p.a. dotyczącego zbierania i oceny dowodów poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz art. 9 k.p.a. wyrażającego zasadę udzielania informacji przez organy administracji publicznej poprzez bezprawne poszerzenie zakresu przedmiotowego decyzji o rozbiórce w stosunku do zakresu przedmiotowego prowadzonego postępowania administracyjnego. Podnosząc przedmiotowe zarzuty J.C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o bezzasadności prowadzenia postępowania legalizacyjnego czyli uznanie, że inwestor nie działał w warunkach samowoli budowlanej, a więc brak było możliwości zastosowania art. 48 p.b. co wykluczało obowiązek zapłaty opłaty legalizacyjnej oraz orzeczenie nakazu rozbiórki [...] w połaci dachowej oraz obwodowo 40 cm okapu. W uzasadnieniu omawianego odwołania skarżący podniósł m.in., iż w toku postępowania nie otrzymał decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego. Z nakazem rozbiórki części obiektu budowlanego tj. [...] w połaci dachowej oraz obwodowe 40 cm okapu, jako wybudowanego bez wymaganej decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę nie zgadza się, gdyż nie działał w warunkach samowoli budowlanej co oznacza, że nie było możliwości zastosowania wobec niego art. 48 p.b.. Skoro tak, to nie miał obowiązku uiszczania opłaty legalizacyjnej, a PINB w O. nie był uprawniony do wydania decyzji nakazującej częściową rozbiórkę obiektu budowlanego z uwagi na jej nieuiszczenie. Odwołujący się wskazał, iż bezspornym jest, że w dniu 26 sierpnia 2008 r. po nawałnicy jaka miała miejsce w województwie [...] , w wyniku której poważnemu uszkodzeniu uległa konstrukcja dachu budynku przy ulicy [...] w P. , jego małżonka dokonała w Starostwie Powiatowym zgłoszenia wykonania robót budowlanych na podstawie art. 30 p.b.. W toku prowadzonego postępowania PINB zarzucał, że prowadzone prace w zgłoszeniu zostały określone jako remont podczas gdy w rzeczywistości stanowiły rozbudowę. Tak stanowi zarówno postanowienie z dnia 07 stycznia 2010 r. o wstrzymaniu prowadzenia robot budowlanych jak i postanowienie z dnia 21 maja 2010 r, o ustaleniu wysokości opłaty legalizacyjnej. Tymczasem w decyzji z dnia 12 marca 2012 r. o nakazie rozbiórki PINB dokonał prawdopodobnie zmiany kwalifikacji przeprowadzonych prac budowlanych orzekając, że w zgłoszeniu roboty budowlane określone zostały jako remont, a faktycznie wykonano remont i rozbudowę.. PINB nie wyjaśnił jednak powodów zmiany zajętego uprzednio stanowiska, przy czym wnioski jakie wyprowadził z poczynionych przez siebie ustaleń naruszają prawo. J.C. wskazał, iż jego małżonka dokonała zgłoszenia dwojakiego rodzaju robót, jakie z nim zamierzała wykonać tj. remontu dachu w P. przy ul. [...] oraz montażu okna w dachu co wprost wynika ze str. 1 wypełnionego zgłoszenia. Następnie przybliżając zakres robót mieszczących się pod zgłoszonym zamiarem wskazała na zmianę pokrycia dachu oraz elementów więźby, które nie zmienią konstrukcji dachu. Zgodnie bowiem z pouczeniem, jakie otrzymała od przyjmującego zgłoszenie pracownika organu, aby można było mówić, że dach nie zmieni swojej konstrukcji musi on mieć konstrukcję czterospadową a nie dwuspadową, bo to było pierwotnym zamiarem zgłaszającej. Z uwagi na koszty małżonkowie planowali bowiem zastąpienie dachu czterospadowego dachem dwuspadowym. Zgłaszająca została jednak poinformowana, że zmiana dachu z czterospadowego na dwuspadowy byłaby zmianą konstrukcji dachu, na co wymagane jest pozwolenie na budowę, a czas oczekiwania na decyzję o pozwoleniu na budowę w powiecie o. wynosi 2,5 roku. Ponieważ stan dachu nie pozwalał na takie oczekiwanie zgłaszająca skorzystała z wyjaśnień przyjmującego zgłoszenie, zrezygnowała ze zmiany konstrukcji dachu i zdecydowała o poprzestaniu na wykonaniu na dachu czterospadowym wyłącznie takich prac, które mogą być objęte zgłoszeniem wykonania robót budowlanych. W dalszej części odwołania J.C. wskazał, iż stosownie do art. 29 ust. 2 pkt 1 p.b. pozwolenie na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 8 p.b. przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż w stanie pierwotnym. Remont polega zatem na wykonaniu robót niezbędnych do utrzymania obiektu w odpowiednim stanie technicznym, by nie uległ on pogorszeniu z powodu eksploatacji. Z modernizacją zaś mamy do czynienia, gdy odtworzenie stanu pierwotnego (remont) połączone jest z unowocześnieniem obiektu. Za remont i modernizację nie mogą być więc uznane roboty, w wyniku których powstają nowe elementy (wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 09 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 809/08). Dach w momencie dokonywania zgłoszenia nie posiadał wystającego z połaci dachowej okna, dlatego zgłaszająca wielokrotnie upewniała się u przyjmującego zgłoszenie pracownika organu czy w ramach tego zgłoszenia byłoby możliwe zamontowanie takiego okna w dachu. Zgłaszająca dokładnie opisywała w jakiego rodzaju dodatkowe okno chciałaby wyposażyć dach, gdyż biorąc pod uwagę, że byłby to nowy element nie miała w tym zakresie pewności. Po uzyskaniu potwierdzenia montaż okna w dachu dopisała obok remontu dachu, żeby zaznaczyć odrębność tych dwóch zakresów robót. Zgłoszenie z dnia 26 sierpnia 2008r. objęło zatem zarówno remont dachu jak i montaż w dachu okna. Przy czym zgłaszająca nie określiła okna mianem lukarny, gdyż w jej przekonaniu lukarna jest oknem zawierającym obmurowania, gdy tymczasem małżonkowie chcieli wykonać jedynie okno wystające z połaci dachu, oparte na krokwiach, zadaszone, bez obmurowań. Stąd też w zgłoszeniu znalazło się odrębne określenie "montaż w dachu" niezależnie od wcześniej zapisanego "remontu". Możliwość montażu takiego nie została zakwestionowana podczas sporządzania zgłoszenia. Odwołujący się przyznał, iż formularz zgłoszenia oprócz ogólnego sformułowania, że oprócz remontu wykonany zostanie również montaż okna w dachu nie zawiera istotnie żadnych dodatkowych danych o tym oknie. Zgłoszenie w tej części mogłoby być uznane za zawierające braki co do opisu, ale w takim razie wymagać powinno uzupełnienia. Do tego uzupełnienia organ jednak inwestora nie wezwał ani nie wniósł w tym zakresie sprzeciwu. Reasumując J.C. podkreślił, iż w sprawie będącej przedmiotem niniejszego odwołania działał na podstawie prawnie skutecznego zgłoszenia robót budowlanych do Starosty O. z dnia 26 sierpnia 2008 r., od którego nie wniesiono sprzeciwu -wbrew twierdzeniom PINB w granicach tegoż zgłoszenia. Brak sprzeciwu wyłącza zarzut wykonania samowolnie określonych robot budowlanych. Jeżeli zgłoszenie nie spełnia ustawowych wymogów bądź zawiera braki, organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien wezwać inwestora do jego uzupełnienia. Nie można również jak to robił początkowo PINB czynić zarzutu, że wykonanie tego okna strona zaliczyła w zgłoszeniu do remontu dachu, bo jak wskazano powyżej, tego nie uczyniła. Zamiar wykonania tego okna został wyraźnie wskazany obok zamiaru wykonania prac remontowych dachu. Z całą stanowczością podkreślił, że nie wykonał innych prac oprócz tych, które objęto zgłoszeniem. Ponadto wskazał, iż zgłaszająca wypełniając formularz w siedzibie organu architektoniczno-budowlanego, dokładnie, chociaż ustnie, opisywała rozmiar zamierzonych prac. Uzyskała informację, że zamiana dachu czterospadowego na dwuspadowy przekracza granice zgłoszenia remontu, w związku z czym od takiego rodzaju prac małżonkowie odstąpili i w wyraźny sposób zaznaczono to na zgłoszeniu. Nie zgłoszono jednak żadnych zastrzeżeń, co do montażu dodatkowego okna, choć dokładnie przed wypełnieniem zgłoszenia zgłaszająca wyjaśniała, o jakie okno chodzi. W chwili przyjmowania zgłoszenia organowi znany był zatem dokładnie zakres zamierzonych prac i organ nie zgłaszał zastrzeżeń co do użytych na opisanie przedstawionych ustnie prac sformułowań bądź braku ich ew. szczegółowości. W następnej kolejności J.C. zwrócił uwagę, że w decyzji z dnia 12 marca 2012 r. PINB orzekł o rozbiórce części obiektu budowlanego tj. [...] w połaci dachowej oraz obwodowe 40 cm okapu, jako wybudowanego bez wymaganej decyzji orzekającej o pozwoleniu na budowę. Nakaz rozbiórki obwodowe 40 cm okapu dachu całkowicie go zaskoczył, bowiem tę okoliczność PINB podniósł po raz pierwszy w ciągu toczącego się od 2009 r. postępowania na etapie wydawania decyzji o rozbiórce. Do tego momentu PINB zgłaszał zastrzeżenia jedynie do [...] jako zwiększającej kubaturę budynku co przesądzać miało o zakwalifikowaniu prac budowlanych do rozbudowy. Odwołujący się wskazał, iż w postanowieniu PINB o ustaleniu opłaty legalizacyjnej z dnia 21 maja 2010 r. został pouczony przez organ, iż "W przypadku nie uiszczenia w zakreślonym terminie opłaty legalizacyjnej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wyda decyzję nakazującą rozbiórkę części obiektu budowlanego określonego w wyrzeczeniu niniejszego postanowienia tj. "[...] " jako wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na J.C. z treści tego pouczenia jasno wynika, że PINB za przyczynę, która przesądza o zakwalifikowaniu wykonanych prac do rozbudowy budynku uznaje wykonanie [...], gdyż zwiększa ona - jak wynika z treści postanowienia - kubaturę budynku. Z treści postanowienia, z żadnego jego zdania nie wynika, że PINB kwestionuje prawidłowość lub parametry wykonania okapu. Znalazło to wyraz w rzeczonym pouczeniu. W pouczeniu tym nie było żadnej mowy o rozbiórce obwodowo 40 cm okapu. Kwestia ta nie pojawiła się wcześniej na żadnym etapie prowadzonego postępowania. Niezrozumiałym zatem pozostaje dla odwołującego się na jakiej podstawie PINB porusza tę kwestię w decyzji o rozbiórce rozszerzając zakres przedmiotowy sprawy, skoro wcześniej kwestię tę sam usankcjonował. W takich bowiem kategoriach należy zdaniem skarżącego rozpatrywać fakt, że przed wydaniem decyzji o rozbiórce, jako zwiększająca kubaturę budynku wskazywana była przez PINB wyłącznie jaskółka. Zatem wyłącznie jaskółka stanowić winna teraz przedmiot decyzji o rozbiórce. W pozostałym zakresie PINB przyjął, że wykonanie okapu nie budzi zastrzeżeń i w takim przekonaniu utrzymywał skarżącego przez cały czas toczącego się postępowania. Poszerzenie przedmiotu decyzji dopiero na ostatnim etapie postępowania, jest zatem niedopuszczalne i stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego w tym obowiązku prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa. Dla odwołującego się nie jest też jasnym na jakiej podstawie PINB wyprowadził wniosek o obowiązku skrócenia okapu o 40 cm skoro w tym zakresie nie przeprowadził ustaleń stanu faktycznego. Podczas wykonywania czynności kontrolnych w dniu 29 maja 2009 r. kwestia okapu została zupełnie zbagatelizowania przez kontrolujących. Odwołujący przyznał, iż złożył w tym dniu oświadczenie, że wysokość kalenicy nie została zwiększona, co znalazło odzwierciedlenie w protokole w postaci zapisu, że zmianie nie uległa wysokość kalenicy, natomiast kwestia wydłużenia okapu o 40 cm nie była przedmiotem jego oświadczenia. Wartość tę podali kontrolujący, na podstawie własnej li tylko oceny. Równocześnie J.C. podkreślił., iż zaoponował razem z małżonką dokonanie pomiarów elementów starej więźby dachowej usuniętych podczas wymiany, która wówczas była jeszcze zabezpieczona w całości w ogrodzie na- tyłach domu, ale PINB zrezygnował z wykonania tych czynności, nie przypisując temu pomiarowi najwyraźniej istotnego znaczenia. Małżonkowie nie zgłosili więc sprzeciwu podczas podpisywania protokołu z czynności kontrolnych, nie przypuszczali bowiem wówczas, że druga część zdania, która została im przypisana odegra tak doniosłą rolę. Zdaniem J.C. przywoływane postanowienie było przedmiotem kontroli przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który również zaakceptował takie a nie inne skutki nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej w terminie. Nie było w nich mowy o rozbiórce obwodowo okapu - ani 40 cm, ani żadnej innej ilości centymetrów. Stąd orzekanie na tym etapie postępowania w tejże materii uznać należy za naruszenie prawa. Niezależnie od powyższego J.C. wskazał, że zgodnie z art. 48 ust. 1 p.b., na który powołuje się PINB, określonym w nim rygorom podlega zarówno cały obiekt jak i część takiego obiektu, innymi słowy właściwy organ może nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Przy czym zgodnie z przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych zasadą, nakazać rozbiórkę można tylko w takim zakresie, w jakim obiekt wybudowano z naruszeniem prawa (wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2000 r. sygn. akt IV SA 394/98). Nie wolno również zapominać, że zarówno w judykaturze jak i orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że nakaz rozbiórki części obiektu można wydać tylko wówczas, gdy część tę da się wydzielić bez uszczerbku dla reszty określonej całości. Zdaniem odwołującego się okap nie może być więc rozebrany bez istotnej ingerencji w pozostałą część obiektu budowlanego. Szerokość okapu, choć kwestionowana przez PINB, jest zgodna z przepisami prawa budowlanego. Jego skrócenie obwodowo oznaczałoby w pierwszej kolejności usunięcie obwodowo rynien, w następnej kolejności usunięcie z całej powierzchni dachu blachodachówki, następnie, usunięcie folii, odbicie na całej szerokości obwodowo boazerii i wreszcie skrócenie krokwi. Wszystkie te prace w prosty sposób oznaczają, że w rzeczywistości obowiązek nałożony przez PINB jest niewykonalny w momencie jego nałożenia z uwagi na fakt, że w rzeczywistości prowadzi do rozbiórki w całości dachu budynku, którego remont został przecież wykonany zgodnie z prawem. Mało tego, skrócenie krokwi może spowodować, że zmienią się wszystkie parametry więźby. J.C. zaznaczył, że nie ma pewności, że skrócenie więźby. nie jest równoznaczne z całkowitym jej rozbiorem i ułożeniem od nowa, gdyż mogłoby się okazać, że po skróceniu cała konstrukcja nie będzie we właściwy sposób utrzymana na obiekcie. Może pojawić się więc obawa całkowitej rozbiórki więźby. Odwołujący ponadto zarzucił organowi I instancji, że ten dołączył do sprawy materiały toczącego się przed Wojewoda postępowania do akt sprawy postępowania prowadzonego przez PINB co stanowi naruszenie prawa. Postępowanie o zastosowanie ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej było bowiem postępowaniem całkowicie odrębnym od postępowania prowadzonego przed PINB. Różniło się zarówno zakresem przedmiotowym jak i podmiotowym. Stroną tego postępowania był wyłącznie inwestor. W postępowaniu tym nie brał również udziału PINB, jego zainteresowanie powinno ograniczać się więc wyłącznie do informacji o przebiegu i sposobie zakończenia postępowania (o którą to informację do Wojewody wystąpił i którą otrzymał) a nie do pełnej treści decyzji wydanej dla strony. W zakresie połączenia materiałów obu postępowań PINB nie wydał nawet postanowienia o włączeniu w poczet materiału dowodowego materiałów postępowania przed Wojewodą , na które stronie przysługiwałby środek zaskarżenia. Rozpoznając przedmiotowe odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] lutego 2013r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję . Jako podstawę prawną wydanej przez siebie decyzji organ II instancji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 104 k.p.a. oraz 48 ust. 1, art. 83 ust. 2 p.b.. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy, stwierdził m.in., iż organ ten uczynił zadość przepisom ustawy Prawo budowlane oraz przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, a skarżona decyzja została wydana prawidłowo. Równocześnie organ II instancji przypomniał, iż przedmiotem postępowania w przedmiotowej sprawie jest wykonanie przez inwestora wymiany pokrycia dachowego z eternitu płaskiego chryzolitowego na blachodachówkę powlekaną oraz wymiana więźby dachowej z wyjątkiem dwóch murłat od strony północnej i południowej oraz zamontowaniu trzech okien dachowych i włazu dachowego, a także wykonaniu od strony zachodniej tzw. jaskółki. Następnie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podkreślił, iż przepis art. 48 ust. 1 p.b. zawiera zasadę, iż obiekt budowlany wybudowany bez koniecznego pozwolenia na budowę podlega przymusowej rozbiórce. Od rozbiórki można odstąpić wówczas, gdy budowa odpowiada warunkom z art. 48 ust. 2 p.b., a inwestor spełni wszystkie warunki. Warunkiem, od którego uzależnione jest zatwierdzenie projektu budowlanego i ewentualne udzielenie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, co jest równoznaczne z odstąpieniem od nakazu rozbiórki, jest uiszczenie opłaty legalizacyjnej. Brak uiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej skutkuje, zgodnie z art. 49 ust. 3 zdanie 2 w zw. z art. 48 ust. 1 p.b. wydaniem decyzji o rozbiórce. Organ odwoławczy zauważył, iż w przedmiotowej sprawie wdrożono procedurę legalizacyjną w trybie art. 48 p.b. dając możliwość inwestorowi zalegalizowania przedmiotowych robót wykonanych samowolnie przy wymianie konstrukcji dachu. Postanowienie o ustaleniu skarżącemu opłaty legalizacyjnej stało się ostateczne w dniu 29 grudnia 2010 r., to jest po jego utrzymaniu przez WINB w K. w mocy postanowieniem znak: [...]. Od daty otrzymania postanowienia WINB w K. biegł siedmiodniowy termin do uiszczenia przez inwestora opłaty, będącej warunkiem zalegalizowania wykonanych robót. Jest faktem bezspornym, że skarżący opłaty nie uiścił. W efekcie zdaniem organu II instancji organ nadzoru budowlanego I instancji miał pełne podstawy do wydania decyzji o rozbiórce. Tym samym w ocenie organu odwoławczego skarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zauważył, że kluczowym zagadnieniem w sprawie było ustalenie, czy prace budowlane wykonane przez inwestora wymagały uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 p.b. jest to, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 p.b. Katalog wyłączeń z obowiązku uzyskania takiej decyzji w odniesieniu do budowy, a także, zgodnie z art. 3 pkt 6 p.b. odbudowy, rozbudowy i nadbudowy obiektu budowlanego zawiera art. 29 ust. 1 p.b., zaś w odniesieniu do innych niż budowa robót budowlanych, zgodnie z art. 3 pkt 7 p.b., przebudowy, montażu, remontu, rozbiórki obiektu budowlanego odnosi się art. 29 ust. 2 p.b.. Dodatkowo ustawodawca w art. 30 p.b. wskazał rodzaje budowy i innych robót budowlanych nie wymagających pozwolenia, dla których konieczne jest dokonanie jedynie zgłoszenia. W ocenie organu odwoławczego niewątpliwym jest, iż w przedmiotowej sprawie doszło do rozbudowy budynku podczas wykonywania wymiany konstrukcji dachu, polegającej na wykonaniu rozbudowy konstrukcji dachu. Ustalony przez organ nadzoru budowlanego I instancji zakres wykonanych robót budowlanych niewątpliwie wskazuje na zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu. Skoro zatem doszło do rozbudowy, a wykonanych prac budowlanych nie sposób przyporządkować do któregokolwiek z wyjątków opisanych w art. 29 p.b. inwestor zobligowany był na podstawie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 6 p.b. do uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, że w przedmiotowej sprawie zgłoszenie obejmowało dwie czynności tj. "remont" i "montaż okna w dachu", organ II instancji zauważył, że okna połaciowe w liczbie sztuk 3 zostały zamontowane, o czym świadczy materiał fotograficzny oraz przedłożona dokumentacja pt. "Inwentaryzacja budowlana wraz z ekspertyzą techniczną - legalizacja poddasza w P. przy ul [...], działka nr: [...] ", którą opracował P. S.W. . Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. odstąpienie od zgłoszenia i wykonanie tzw. jaskółki, argumentowane faktem wprowadzenia inwestora w błąd przez pracownika organu architektoniczno-budowlanego podczas składania zgłoszenia, nie znajduje potwierdzenia w dowodach oraz nie stanowi usprawiedliwienia dla dokonanego odstąpienia od zgłoszenia. Końcowo organ II instancji za nieuzasadniony uznał pogląd odwołującego, iż usunięcie samowolnie wykonanej rozbudowy jest niemożliwe z tego tylko powodu, że doszłoby do szkód w powstałej wskutek tejże rozbudowy substancji materiałowej. Z istoty rzeczy bowiem wynika, iż w sytuacji wymaganej prawem likwidacji skutków samowoli budowlanej mogą powstać w toku wykonywania takich czynności technicznych uszkodzenia substancji. Z omówioną powyżej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nie zgodził się J.C. , który pismem z dnia 30 marca 2013r. zaskarżył ją w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W wywiedzionej skardze skarżący zarzucił jej rażące naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 48 ust.1 p.b. i 49 p.b. w zw. z art. 30 ust. 1 i 6 p.b. oraz art. 29 ust. 2 pkt 1p.b. w zw. z art. 3 pkt 8 p.b. poprzez : - błędne przyjęcie, że istnieje możliwość rozbiórki zamontowanego w dachu okna w sytuacji dokonanego prawidłowego zgłoszenia montażu tego okna i braku sprzeciwu ze strony organu architektoniczno-budowlanego a tym samym przyjęcie, że Inwestor działał w warunkach samowoli budowlanej oraz - orzeczenie nakazu rozbiórki części obiektu tj. 40 cm okapu w sytuacji, kiedy jest to część obiektu, która nie może być uznana za samodzielną i niezależną od pozostałej części obiektu wybudowanego zgodnie z prawem i nie może być rozebrana bez istotnej ingerencji w pozostałą część obiektu budowlanego, a sposób wykonania okapu został usankcjonowany przez PINB w toku prowadzonego postępowania, - naruszenie art. 2 i art.7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez niedozwolone poszerzenie zakresu przedmiotowego postępowania prowadzonego przed PINB i wydanie decyzji orzekającej o nakazie rozbiórki stojącej w sprzeczności z poprzedzającym ją postanowieniem tego samego organu o ustaleniu wysokość opłaty legalizacyjnej, dokładniej z pouczeniem zawartym w tym postanowieniu, - rażące naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a. wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej w zw. z art. 77 k.p.a. dotyczącym zbierania i oceny dowodów poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, art. 8 k.p.a. wyrażającego zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz art. 9 k.p.a. wyrażającego zasadę udzielania informacji przez organy administracji publicznej - poprzez bezprawne poszerzenie zakresu w decyzji o rozbiórce w stosunku do zakresu przedmiotowego prowadzonego postępowania administracyjnego, - rażące naruszenie art. 35 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w postępowaniu odwoławczym po upływie miesiąca od dnia otrzymania odwołania oraz art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez lakoniczne uzasadnienie decyzji. Podnosząc przedmiotowe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia 28 lutego 2013 r. Znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] marca 2012 r. Znak: [...] orzeczenie o bezzasadności prowadzenia postępowania legalizacyjnego czyli uznanie, że inwestor nie działał w warunkach samowoli budowlanej, a więc brak było możliwości zastosowania art. 48 p.b. co wyklucza orzeczenie nakazu rozbiórki jaskółki w połaci dachowej oraz obwodowe 40 cm okapu. Jednocześnie J.C. złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi skarżący zasadniczo powtórzył argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wywiedzionego wcześniej odwołania, zaznaczając przy tym m.in., iż dach w momencie dokonywania zgłoszenia nie posiadał wystającego z połaci dachowej okna, dlatego zgłaszająca wielokrotnie upewniała się u przyjmującego zgłoszenie pracownika organu czy w ramach tego zgłoszenia byłoby możliwe zamontowanie takiego okna w dachu. Zgłaszająca dokładnie opisywała w jakiego rodzaju dodatkowe okno chciałaby wyposażyć dach, gdyż biorąc pod uwagę, że miał to być nowy element nie miała w tym zakresie pewności. Po uzyskaniu potwierdzenia montaż okna w dachu dopisała obok remontu dachu, żeby zaznaczyć odrębność tych dwóch zakresów robót a jednocześnie nie pominąć w jej ocenie istotnej informacji na temat planowanych prac. Zamontowanie tego okna od początku nie było związane z funkcją mieszkalną poddasza, gdyż poddasze budynku ma charakter wyłącznie niemieszkalny z uwagi na jego parametry, a okno miało służyć jedynie celom estetycznym. W tych okolicznościach zdaniem skarżącego sugerowanie przez MWINB, że figurujący w zgłoszeniu "montaż okna w dachu" dotyczył montażu 3 okien połaciowych mija się z prawdą i przeczy materiałowi dowodowemu. Małżonka Skarżącego nie zgłaszała montażu 3 okien połaciowych, gdyż dopuszczalność takiego montażu nie budziła żadnych wątpliwości, lecz wyłącznie montaż jednego okna w dachu tego, które było przedmiotem zapytań kierowanych do przyjmującego zgłoszenie pracownika organu architektoniczno-budowlanego. I wynika to jasno z treści zgłoszenia z dnia 26 sierpnia 2008 r., gdzie nie ma mowy o montażu 3 okien połaciowych tylko o montażu okna w dachu - użyta liczba pojedyncza wskazuje na 1 sztukę okna, a więc przedmiotem tego zgłoszenia na pewno nie były 3 okna połaciowe. Skarżący przyznał równocześnie, iż formularz zgłoszenia oprócz ogólnego sformułowania, że obok remontu wykonany zostanie również montaż okna w dachu nie zawiera istotnie żadnych dodatkowych danych, ale danych takich nie wymagał pracownik przyjmujący głoszenie. Zgłoszenie w tej części mogłoby być uznane za zawierające braki co do opisu, ale w takim razie wymagać powinno ono uzupełnienia. Do tego uzupełnienia organ jednak Inwestora nie wezwał ani nie wniósł w tym zakresie sprzeciwu. Skarżący zwrócił także uwagę , iż w orzecznictwie wielokrotnie wskazywano, że organy architektoniczno-budowlane dysponują wszak ustawowym uprawnieniem wezwania inwestora do uzupełnienia zgłoszenia domagając się uszczegółowienia planowanych prac, szkiców, rysunków by dopiero po ich złożeniu ocenić należycie rodzaj i zakres zamierzonych robót wnosząc ewentualnie sprzeciw. W razie braku w ustanowionym przez prawo terminie takiej reakcji właściwego do przyjęcia zgłoszenia organu, wykluczone jest stwierdzanie samowoli budowlanej (wyrok NSA w Warszawie z dnia 06,.grudnia 2002 r. sygn. akt IV SA 2765/00, Majchrzak Bartosz Glosa do wyroku NSA, z dnia 06 grudnia 2002 r., IV SA 2765/00 GSP-Prz.Orz.2006.2.3, wyrok NSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA/Łd 401/00, wyrok NSA z dnia 23 marca 1999 r. sygn. akt IV SA 1793/96 oraz wyrok NSA z dnia 27 lipca 1999 r. IV SA 797/97 - nie publ.). W ocenie skarżącego, w przedstawionym stanie faktycznym nie można było zastosować sankcji przewidzianej w art. 48 p.b. a więc i całej objętej tym przepisem procedury legalizacji. Tym samym w ocenie skarżącego nie miał on obowiązku uiszczania opłaty legalizacyjnej i bez znaczenia pozostaje, że tego nie zrobił. Zdaniem J.C. nie na próżno właściwe organy zostały wyposażone w możliwość zgłoszenia sprzeciwu lub wezwania do uzupełnienia zgłoszenia. Skoro z niego nie korzystają, to godzą się na ewentualne konsekwencje jakie wiążą się z podobnym zaniechaniem. Jeśli inwestor pisze, że wykona okno w dachu, to rzeczą organu jest wnieść sprzeciw albo ustalić co to za okno i czy zgłoszona praca nie wymaga jednak pozwolenia na budowę. Skoro więc w przedmiotowej sprawie nie można mówić o samowoli budowlanej przewidzianej w art. 48 ust. 1 p.b., to należy wyłączyć również możliwość legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 ust. 2 i 3 tej ustawy i w konsekwencji nakazanie rozbiórki przedmiotowego obiektu na podstawie art. 48 ust.1 p.b. z powodu nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej. W następnej kolejności skarżący zwrócił uwagę, że w decyzji z dnia 12 marca 2012 r. PINB orzekł o rozbiórce części obiektu budowlanego tj. jaskółki w połaci dachowej oraz obwodowo 40 cm okapu, jako wybudowanego bez wymaganej decyzji orzekającej pozwoleniu na budowę. Jak podkreślił skarżący nakaz rozbiórki obwodowo 40 cm okapu dachu całkowicie go zaskoczył, bowiem tę okoliczność PINB podniósł po raz pierwszy w ciągu toczącego się od 2009 r. postępowania na etapie wydawania decyzji o rozbiórce. Do tego momentu PINB zgłaszał zastrzeżenia jedynie do okna jako zwiększającego kubaturę budynku co przesądzać miało o zakwalifikowaniu prac budowlanych do rozbudowy. Kolejny raz skarżący odwołał się do postanowienia PINB o ustaleniu opłaty legalizacyjnej z dnia 21 maja 2010 r.-gdzie na str. 3 czytamy we fragmencie zaznaczonym pogrubionym drukiem: "W przypadku nie uiszczenia w zakreślonym terminie opłaty legalizacyjnej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wyda decyzję nakazującą rozbiórkę części obiektu budowlanego określonego w wyrzeczeniu niniejszego postanowienia tj. "jaskółki" jako wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (art. 49 ust. 3 w zw. z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane)." Zdaniem skarżącego z treści tego pouczenia jasno wynika, że PINB za przyczynę, która przesądza o zakwalifikowaniu wykonanych prac do rozbudowy budynku uznaje wyłącznie wykonanie "jaskółki", gdyż zwiększa ona - jak wynika z treści postanowienia - kubaturę budynku. Poszerzenie przedmiotu decyzji dopiero na ostatnim etapie postępowania jest zatem niedopuszczalne i stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego w tym obowiązku prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa. Z dalszej części uzasadnienia omawianej skargi wynika, iż nie jest też jasnym dla skarżącego na jakiej podstawie PINB wyprowadził wniosek o obowiązku skrócenia okapu o 40 cm skoro w tym zakresie nie przeprowadził na żadnym etapie postępowania jakichkolwiek ustaleń stanu faktycznego. Podczas wykonywania czynności kontrolnych w dniu 29 maja 2009 r. kwestia okapu została zupełnie zignorowana przez kontrolujących. Skarżący złożył wówczas oświadczenie, że wysokość kalenicy nie została zwiększona, co znalazło odzwierciedlenie w protokole w postaci zapisu, że zmianie nie uległa wysokość kalenicy, natomiast kwestia wydłużenia okapu o 40 cm nie była w ogóle przedmiotem oświadczenia Skarżącego, choć co innego zapisano w protokole. Wartość tę podał jeden z kontrolujących, na podstawie własnej li tylko oceny. Skarżący zaprotestował i zaproponował razem z małżonką dokonanie pomiarów elementów starej więźby dachowej usuniętych podczas wymiany, która wówczas była jeszcze zabezpieczona w całości w ogrodzie na tyłach domu, ale PINB odmówił wykonania czynności, nie przypisując temu pomiarowi żadnego znaczenia. Małżonkowie nie zgłosili sprzeciwu podczas podpisywania protokołu z czynności kontrolnych tylko dlatego, że kontrolujący wskazywali, że ta kwestia nie budzi ich zastrzeżeń. J.C/. dziwi zachowanie WINB, który w zaskarżonej decyzji z dnia 28 lutego 2013 r. nawet nie zechciał odnieść się do tego zarzutu podnoszonego przez niego w odwołaniu. Zamiast tego organ ten uznał, że decyzja PINB została wydana zgodnie z prawem kompletnie ignorując niezgodność pouczenia zawartego w postanowieniu o ustaleniu opłaty legalizacyjnej z dnia 21 maja 2010 r. - które sam przecież kontrolował w toku postępowania odwoławczego uznając prawidłowość postanowienia - z treścią decyzji PINB w sposób niedopuszczalny poszerzającą zakres przedmiotowy postępowania. Skarżący podniósł, że gdyby uznać, że tego rodzaju praktyka organów nadzoru budowlanego jest dozwolona, to doszłoby do sytuacji, kiedy inwestor świadomie rezygnuje z uiszczenia opłaty legalizacyjnej spodziewając się skutku, o którym uprzedza go w pouczeniu na wypadek nieuiszczenia opłaty organ, po czym z decyzji o nakazie rozbiórki inwestor dowiaduje się, że skutek nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej w terminie, który już upłynął, będzie jeszcze inny niż ten o jakim organ wcześniej uprzedzał, bo organ zmienił zdanie. Tylko, że wówczas inwestor byłby pozbawiony szans na zapobiegnięcie temu skutkowi bo nie uiścił wcześniej opłaty legalizacyjnej, termin uiszczenia której był zaś nieprzywracalnym i nieprzekraczalnym terminem prawa materialnego. Podobnie jak w odwołaniu skarżący także i w skardze powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych i judykaturę zaprezentował pogląd zgodnie z którym nakaz rozbiórki może być wydany tylko wówczas, gdy objęta nim część jest na tyle niezależna, że da się wydzielić bez uszczerbku dla reszty obiektu, nie stwarzając konieczności doprowadzenia obiektu przez inwestora do stanu poprzedniego. Tymczasem zdaniem skarżącego ani PINB, ani WINB nie dokonali w ogóle oceny zakresu robót budowlanych, jakie w następstwie orzeczenia rozbiórki inwestor byłby zmuszony wykonać -pod kątem wyżej przytoczonych reguł, które należy w sprawach dotyczących rozbiórki części obiektu budowlanego stosować, czym naruszono przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa, co w konsekwencji miało istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia. Oczywistym jest bowiem, że okap nie jest ani samodzielną, ani niezależną częścią dachu, którego remont skarżący przeprowadził zgodnie z prawem, na podstawie prawnie skutecznego zgłoszenia. Okap nie może być więc rozebrany bez istotnej ingerencji w pozostałą część obiektu budowlanego. Ponadto J.C. zarzucił organowi odwoławczemu , iż ten w zaskarżonej decyzji przyjął, iż za ewentualną szkodę w substancji materiałowej wynikającej z orzeczonego nakazu rozbiórki odpowiedzialność ponosi wyłącznie skarżący, który wykonywał roboty budowlane. W ocenie skarżącego postawienie przez WINB powyższego wniosku świadczy o braku analizy zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, z którego wynika, że odpowiedzialność za zaistniały stan rzeczy ponosi również PINB, który podejmował czynności procesowe w sprawie z naruszeniem terminów przewidzianych w art. 35 kpa przyczyniając się w wydatny sposób do rozmiarów ewentualnej szkody. Z akt sprawy wynika, że postępowanie w sprawie zgodności wykonywania robot budowlanych związanych z dachem budynku mieszkalnego zlokalizowanego przy ul. [...] w P. PINB wszczął na wniosek sąsiada Skarżącego w dniu 30 kwietnia 2009 r. Do wniosku dołączony został plik zdjęć, na których uwidoczniono przebieg prac budowlanych wraz z żądaniem "wstrzymania prąc budowlanych polegających na zmianie konstrukcji dachu prowadzonych bez pozwolenia na budowę". W dniu 30 kwietnia 2009 r. PINB dysponował więc dowodami, w oparciu o które mógł podjąć czynności procesowe. Roboty budowlane nie były wówczas jeszcze ukończone. Tymczasem czynności kontrolne PINB wyznaczył dopiero na dzień 29 maja 2009 r., a więc długo po zakończeniu prowadzonych przez małżonków robót. wydając postanowienie o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych w dniu 07 stycznia 2010 r. a więc po 7 miesiącach od przeprowadzenia czynności kontrolnych. W tym czasie skarżący wobec milczenia organu nadzoru musiał zadbać o oszklenie okna przed zimą. Opieszałość PINB w przeprowadzeniu czynności kontrolnych spowodowała, że inwestor kończył prace zgodnie z pierwotnym zgłoszeniem, działając w dobrej wierze, w zaufaniu do organu administracji publicznej, któremu zgłosił zamiar wykonania tych prac. Potem zaś wobec milczenia organu nadzoru oszklił okno, żeby uszczelnić dom przed zimą. Niezależnie od tego J.C. zauważył, iż organ nadzoru budowlanego II instancji nie zauważył, że powodem przystąpienia skarżącego do prowadzonych prac była bezwzględna konieczność. Budynek mieszkalny skarżącego ucierpiał bowiem w nawałnicy, która latem 2008 r. przeszła przez województwo [...]. Gmina P. , w której położony jest budynek znalazła się nawet w rozporządzeniu obejmującym wykaz gmin, i miejscowości, w których stosuje się szczególne zasady odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych a także szczególne zasady zagospodarowania terenów oraz zasady i tryb nabywania nieruchomości w związku z osunięciami ziemi wydanym na podstawie ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. (Dz. U. Nr 84, póz. 906) o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (o istnieniu tej ustawy skarżący dowiedział się kilka miesięcy temu). Na skutek nawałnicy uszkodzona została konstrukcja dachu i jego pokrycie. Skarżący oraz jego żona stanęli w obliczu konieczności przystąpienia do podjęcia robót. Wykonali je kiedy tylko zgromadzili środki finansowe i materiały. J.C. podkreślił także, iż decyzja organu odwoławczego jest niemal w całości pozbawiona uzasadnienia faktycznego, a to uzasadnienie, które zawiera jest lakoniczne, z ogólnikowym odesłaniem do materiału dowodowego, jego dowolną oceną, ignoruje większość zarzutów zgłaszanych przez skarżącego przeciwko decyzji PINB. W ocenie skarżącego działanie WINB i PINB narusza art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiących odpowiednio, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej oraz że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Organ odwoławczy za zgodne z prawem traktuje działanie PINB, który decyzję administracyjną wydaje wbrew treści wcześniejszego postanowienia wydanego przez siebie i kierowanego do skarżącego ustalając dla niego konsekwencje odmienne od tych, o których sam wcześniej pouczał, sankcjonuje brak dokładnego zbadania okoliczności sprawy, formułuje wnioski nie mające pokrycia w materiale dowodowym (jakoby zgłoszenie nie dotyczyło montażu "jaskółki", ale 3 okien połaciowych) i narusza terminy załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga zawiera częściowo uzasadnione zarzuty, wobec czego należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji orzekająca o nakazie rozbiórki części obiektu budowlanego tj. tzw. "jaskółki" w połaci dachowej oraz obwodowo 40 cm okapu, jako wybudowanej bez wymagalnego pozwolenia na budowę . W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż rację mają organy administracyjne obu instancji , iż w realiach niniejszej sprawy zastosowanie znajduje regulacja przewidziana w art.48 p.b.. Przesądza o tym fakcie jednoznacznie wykonanie przez skarżącego tzw. jaskółki, a który to fakt organy nadzoru budowlanego należycie udokumentowały zarówno co do jej dokładnych rozmiarów, kształtu i położenia. Bezspornym jest co wydaje się przyznawać także sam skarżący, iż przedmiotowa zmiana w pierwotnej konstrukcji dachu doprowadziła do zwiększenia kubatury obiektu zlokalizowanego przy ul. [...] w P. , co tym samym pozwala zakwalifikować ją jako rozbudowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 p.b.. Ustawodawca we wspomnianym artykule przewidział między innymi, iż przez budowę należy rozumieć rozbudowę. Przez rozbudowę należy rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość (wniosek a contrario z definicji legalnej "przebudowy" - art. 3 pkt 7a p.b.). Ten sam artykuł tyle, że w jego pkt.7 przewiduje, iż przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Równocześnie art.3 pkt 12 p.b. stanowi , iż przez użyte w ustawie pojęcie pozwolenia na budowę należy rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Z treścią definicji legalnej pozwolenia na budowę koresponduje art.28 p.b., zgodnie z którym roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 p.b.. Przedmiotowe zastrzeżenie stanowi katalog wyłączeń z obowiązku uzyskania takiej decyzji w odniesieniu do budowy, a także, zgodnie z art. 3 pkt 6 p.b., odbudowy, rozbudowy i nadbudowy obiektu budowlanego zawiera art. 29 ust. 1 p.b., zaś w odniesieniu do innych niż budowa robót budowlanych, zgodnie z art. 3 pkt 7 p.b. przebudowy, montażu, remontu, rozbiórki obiektu budowlanego odnosi się art. 29 ust. 2 p.b.. Dodatkowo ustawodawca w art. 30 p.b. wskazał rodzaje budowy i innych robót budowlanych nie wymagających pozwolenia, dla których konieczne jest dokonanie jedynie zgłoszenia. W art.31 p.b. został uregulowany szczególny rodzaj robót budowlanych - rozbiórka obiektu budowlanego co do których ustawodawca przewidział wyłączenie od zasady uzyskania pozwolenia na budowę na przeprowadzenie rozbiórki. W ramach przedstawionych powyżej wyłączeniach nie mieści się jednak rozpoznawany przypadek. Tak więc inwestor w momencie w jakim zdecydował się na wykonanie przedmiotowej jaskółki w dachu winien wystąpić do właściwego organu architektury o uzyskanie stosownego pozwolenia na budowę czego jednak zaniechał. W żaden sposób nie legalizuje wykonanej przez niego rozbudowy fakt, iż w dniu 26.06.2006r. w zgłoszeniu do Starosty O. zadeklarowano obok zamiaru wykonania remontu dachu także montaż w nim okna. W orzecznictwie dobitnie podkreśla się, że w wyniku remontu nie może powstać obiekt budowlany o innych parametrach technicznych, niż obiekt pierwotny (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 kwietnia 2011 r., II OSK 610/2010- Lex Polonica nr 2542882; z dnia 25 stycznia 2008 r., II OSK 1945/2006 - Lex Polonica nr 2476127) – wszystkie orzeczenie przywołane przez Sąd opublikowane są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych. Sąd podziela bowiem ukształtowany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym w sytuacji, gdy strona zgłosiła wykonanie remontu i na tej podstawie wykonała rozbudowę, nadbudowę lub odbudowę budynku wymagającą pozwolenia na budowę, to dopuszcza się samowoli budowlanej podlegającej ocenie na podstawie art. 48 p.b. bowiem w tych przypadkach zakres prac objętych remontem jest zdecydowanie różny i przyjęcie, że zgłoszenie odniosłoby skutek prawny, chociaż konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, prowadziłoby do niedopuszczalnego obchodzenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2012 r. II OSK 293/11 i wyrok NSA z dnia 21 listopada 2006 r., II OSK 1375/05, wyrok WSA w Lublinie art.16.10.2012r. sygn. akt II SA/Lu 550/12). Oceny prawnej w tym zakresie nie zmienia także fakt, nie zgłoszenia przez organ w terminie sprzeciwu, o którym mowa w art. 30 ust.5 p.b.. Nie sanuje bowiem postępowania inwestora okoliczność, iż wykorzystując procedurę przewidzianą dla zgłoszenia robót budowlanych, o której mowa w art.29 p.b. i 30 p.b. wykonuje roboty budowlane, o których mowa w art.28 p.b.. Niezależnie od tego nie słusznie skarżący stawia zarzut organowi nadzoru budowlanego, iż ten wobec nie jasnej treści wniosku winien wezwać go o: dodatkowe wyjaśnienia, uzupełnienie wniosku bądź złożyć w terminie sprzeciw. Wbrew twierdzeniom skarżącego treść wniosku z 26.06.2006r. jest jednoznaczna i nie można z niego wywieść faktu, iż zgłaszający zadeklarował w nim zamiar wykonania jaskółki tzw. lukarny. W niniejszej jednak sprawie przedmiotem decyzji rozbiórkowej organu I i II instancji było obok wspomnianej jaskółki także 40 cm obwodowego okapu. W tym zakresie za zasadny należy uznać zarzut skargi, w którym skarżący wskazując na naruszenie art.7 , art.77 k.p.a. kwestionuje m.in. sposób ustalenia długości okapu, o którą został on wydłużony podczas remontu dachu. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż w aktach sprawy brak jest dokumentacji poświadczającej, iż pracownicy organu nadzoru budowlanego podczas czynności kontrolnych w terenie dokonali takiego pomiaru. Organ nadzoru budowlanego nie ustalił i nie porównał obecnej długości przedmiotowego okapu ze stanem sprzed rozpoczęcia robót. W sytuacji, kiedy inwestycja w zakresie okapu podczas kontroli została zrealizowana organ winien porównać obecną długość okapu z dotychczasową dokumentacją projektową budynku. Za nie wystarczające w tym zakresie należy uznać poprzestanie organów nadzoru na oświadczeniu J.C. , jakie zawarł on w tym zakresie w protokole kontroli z dnia 29.05.2009r., a którego autentyczność nie tyko w skardze, ale też w odwołaniu skarżący konsekwentnie kwestionuje . Niezależnie od tego zauważyć należy , że w treści przedmiotowego protokołu widnieje jedynie oświadczenie J.C. o orientacyjnej długości ( sformułowanie "około") o jaką miał zostać wydłużony okap. Obowiązkiem organu nadzoru budowlanego w przypadku pozyskania takiej informacji było jej zweryfikowanie na miejscu kontrolowanej inwestycji i dokonanie w tym celu stosownych pomiarów, które pozwoliłyby w konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym potwierdzić tą relację lub ją zakwestionować, w przypadku gdyby wydłużenie okapu było większe lub w ogóle nie miało miejsca. Tym samym stwierdzić należy, że organy administracyjne obu instancji dopuścił się naruszenia zasad postępowania administracyjnego w zakresie obowiązku prawidłowego wyjaśnienia sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. Zdaniem sądu ustalenia faktyczne obu organów w zakresie samowolnego wydłużenia okapu nie spełniają wymogów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. jak również art. 107 § 3 k.p.a.. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasada ta znajduje rozwinięcie w dalszych przepisach, między innymi w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie, z którym organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy. Z kolei w myśl art. 80 k.p.a. ocena dowodów powinna być oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Stosownie natomiast do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. A zatem prawidłowe uzasadnienie, to takie które zawiera wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy fakty, które uznał za udowodnione. Brak w uzasadnieniu zaskarżanej decyzji ustaleń oraz rozważenia okoliczności związanych z przedmiotem postępowania stanowi naruszenie dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W kontekście powyższego należy zauważyć, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie odniósł się w żaden sposób do podnoszonych w odwołaniu braków dowodowych w zakresie prawidłowego ustalenia długości okapu. Z uwagi na to, że materiał dowodowy jaki znajduje się w aktach sprawy nie daje żadnej możliwości weryfikacji ustaleń jakich dokonał organ I i II instancji w zakwestionowanym przez Sąd zakresie, stwierdzić należy, że pogląd prawny wyrażony przez organ I i II instancji dotyczący konieczności rozbiórki obwodowo 40 cm okapu, jako wykonanego w ramach samowoli budowlanej jest poglądem przedwczesnym. Niezależnie od tego rację ma skarżący wskazując, iż w postanowieniu PINB o ustaleniu opłaty legalizacyjnej z dnia 21 maja 2010 r. został pouczony przez organ, iż "W przypadku nie uiszczenia w zakreślonym terminie opłaty legalizacyjnej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. wyda decyzję nakazującą rozbiórkę części obiektu budowlanego określonego w wyrzeczeniu niniejszego postanowienia tj. "jaskółki" jako wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę (art. 49 ust. 3 w zw., z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane)." Takie pouczenie jest prawnie relewantne albowiem bezpośrednio może wpływać na postawę autora samowoli budowlanej co do wyboru sposobu zakończenia postępowania legalizacyjnego. Treść tej decyzji, w tym zawarte w niej pouczenie o konsekwencjach braku uiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej o, której mowa w art.49 ust.1 i 2 p.b. musi korelować z treścią ewentualnej późniejszej decyzji o rozbiórce wydanej w trybie art.49 ust.3 p.b.. Organ nadzoru budowlanego nie może bowiem zaskakiwać strony postępowania rozszerzeniem konsekwencji w zakresie likwidacji skutków samowoli w decyzji orzekającej o rozbiórce, jeżeli w postanowieniu o ustaleniu opłaty legalizacyjnej skutki, a zarazem rygor nieuiszczenia opłaty ustalił odpowiednio węziej. W realiach niniejszej sprawy PINB w O. ustalając we wspomnianym postanowieniu rygor nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej całkowicie pominął kwestię spornego okapu, by następnie wobec nieuiszczenia opłaty orzec o jego rozbiórce. Słusznie więc skarżący podnosi, że gdyby uznać, że tego rodzaju praktyka organów nadzoru budowlanego jest dozwolona, to doszłoby do sytuacji, kiedy inwestor świadomie rezygnuje z uiszczenia opłaty legalizacyjnej spodziewając się i godząc ze skutkiem, o którym uprzedza go w pouczeniu na wypadek nieuiszczenia opłaty organ, po czym z decyzji o nakazie rozbiórki inwestor dowiaduje się, że skutek nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej w terminie, który już upłynął, jest dużo dalej idący niż ten o jakim organ wcześnie go uprzedzał. W takiej sytuacji inwestor jest dodatkowo pozbawiony szans na zapobiegnięcie temu skutkowi albowiem termin do uiszczenia opłaty legalizacyjnej jako termin prawa materialnego jest nieprzywracalnym i nieprzekraczalnym.(por. postanowienie . NSA z dnia 29.03.2011 sygn. akt II OZ 209/11, publ. LEX nr 1080467). Opisany sposób procedowania jest zatem niedopuszczalny i stanowi naruszenie przepisów prawa procesowego w tym obowiązku prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa i stanowi oczywiste naruszenie art.8 k.p.a.. Kolejną kwestią, która budzi istotne zastrzeżenia Sądu jest sposób w jaki organy administracyjne nadzoru budowlanego ustaliły krąg uczestników postępowania legalizacyjnego kierując decyzje orzekające o rozbiórce wyłącznie do J.C. . Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem decyzje orzekające o rozbiórce powinny być kierowane obok inwestora, także do wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, których rozbiórka dotyczy. (por. wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 374/13, wyrok WSA w Białymstoku z 10.05.2012r. sygn. akt II SA/Bk 44/12, wyrok NSA z dnia 4.02.2011r. sygn. akt II OSK 247/10). W ślad za przywołanym orzecznictwem należy skonstatować, iż przepis art. 48 p.b. nie reguluje, kto powinien być adresatem decyzji nakazującej rozbiórkę samowoli budowlanej, ani kto jest stroną postępowania w takiej sprawie. Skoro jednak przedmiotem tego postępowania jest legalizacja samowoli budowlanej, a więc m.in. sytuacja, gdy obiekt budowlany zostanie wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, to odpowiednie zastosowanie znajduje tu art. 28 ust. 2 p.b., który wskazuje strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W myśl tego przepisu, stronami takiego postępowania są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Powyższe koresponduje, także z regulacją art. 52 p.b. , który stanowi, iż inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, iż organy nadzoru budowlanego pominęły w niniejszej sprawie osobę S.C. , która była autorem zgłoszenia z dnia 26 sierpnia 2008r..i podpisała się pod nim w miejscu przewidzianym dla inwestora lub osoby działającej w jego imieniu. W toku dalszego postępowania zadaniem organów będzie więc ustalenie po pierwsze osoby będącej w niniejszej sprawie inwestorem ( w tym także czy S.C. składając zgłoszenie z dnia 26 sierpnia 2008r. działała w imieniu własnym czy też w charakterze pełnomocnika), a po drugie stanu właścicielskiego działki nr [...] zlokalizowanej w P. przy ul [...] Jednocześnie na marginesie należy zauważyć, iż skarżący w skardze podniósł, iż remont dachu związany był z nawałnicą, podczas której jego budynek ucierpiał latem w 2008 r.. Skarżący podnosi, iż przedmiotowa nawałnica przeszła przez województwo małopolskie. Gmina P. , w której położony jest budynek znalazła się nawet w rozporządzeniu obejmującym wykaz gmin, i miejscowości, w których stosuje się szczególne zasady odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych a także szczególne zasady zagospodarowania terenów oraz zasady i tryb nabywania nieruchomości w związku z osunięciami ziemi wydanym na podstawie ustawy z dnia 11 sierpnia 2001 r. (Dz. U. Nr 84, póz. 906) o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu. W kontekście tej informacji należy podkreślić, iż rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia z dnia 28 maja 2008 r. w sprawie gmin i miejscowości, w których stosuje się szczególne zasady odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu (Dz. U. z dnia 10 czerwca 2008 r.) przewidziano, iż jedynie w miejscowości P. wchodzącej w skład gminy P. stosuje się szczególne zasady odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działania żywiołu, o których mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2001r.. Tym samym miejscowość P. nie została objęta tym szczególnym trybem postępowania . Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7, art.8, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym uznając, że zaskarżona decyzja narusza prawo, sąd orzekł jak w punkcie l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określając jednocześnie - na zasadzie art. 152 p.p.s.a. - że zaskarżona decyzja nie może być wykonywane (pkt II sentencji wyroku). Podstawą uchylenia decyzji organu pierwszej instancji był art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i ta decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów prawa procesowego, jej uchylenie stało się konieczne. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na kwotę kosztów postępowania w niniejszej sprawie złożyła się kwota 500 zł tytułem zwrotu wpisu uiszczonego od skargi (§ 2 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2003 r., Nr 221, Póz. 2193 z późn. zm.)