II SA/Kr 570/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: starszy ref. sąd. Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia 26 marca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego D. H. kwotę 1000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postepowania. Wojewoda, decyzją z dnia 26 marca 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. H. i D. H. od decyzji Starosty [...] z dnia 26 października 2018 r., znak [...], o odmowie uchylenia własnej decyzji Nr [...] z dnia 28 marca 2018 r., znak [...], dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę M. B. dla inwestycji pn.: Budowa samoobsługowej myjni samochodowej, trzystanowiskowej wraz z wewnętrzną instalacją gazową oraz niezbędną infrastrukturą, zlokalizowanej na działce nr [...], obręb: [...], jednostka ew. K. miasto – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Starosta [...], decyzją Nr [...] z dnia 28 marca 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. 2017 r. poz. 1332 ) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 21 lutego 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę M. B. dla inwestycji pn.: Budowa samoobsługowej myjni samochodowej, trzystanowiskowej wraz z wewnętrzną instalacją gazową oraz niezbędną infrastrukturą, zlokalizowanej na działce nr [...], obręb: K. [...], jednostka ew. K. miasto. W decyzji tej wskazano w szczególności, że organ administracji architektoniczno-budowlanej zbadał czy nieruchomości sąsiednie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a jej właściciele będą stronami w przedmiotowym postępowaniu. Pod uwagę wzięto między innymi przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym oraz zawartym w projekcie rysunkiem projektu zagospodarowania terenu obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicy działki [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna: [...] Pismem z dnia 30 kwietnia 2018 r. S. H. i D. H. wraz z innymi osobami wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia 28 marca 2018 r. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania wskazano na negatywne oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na sąsiednie działki, zwłaszcza hałas oraz zanieczyszczenie środowiska, rakotwórcze działanie substancji używanych w myjniach samochodowych, wpływ na wody podziemne – brak kanalizacji deszczowej, negatywny wpływ na znajdujący się park oraz plac zabaw dla dzieci, bliskość obszaru Natura 2000. Ponadto wniesiono o zaprojektowanie ekranów dźwiękochłonnych oraz nasadzeń wysoką zielenią, zmianę lokalizacji stanowisk myjni samochodowej, informację o spełnieniu normy o dopuszczalnym poziomie emisji hałasu do środowiska oraz konsultację z mieszkańcami. Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2018 r. Starosta [...] wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. W toku postępowania wznowionego inwestor przedłożył ocenę wpływu na klimat akustyczny samoobsługowej myjni samochodowej trzystanowiskowej na działce nr [...] w K. przy ul. [...], opracowaną przez mgr J. R. – Zakład Ochrony Środowiska i Informatyki [...]" oraz ustosunkował się do zarzutów wnioskodawców. Starosta [...], decyzją z dnia 26 października 2018 r., działając na podstawie art. 80 ust 1, art. 82 ust. 1 i 2, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202) oraz na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257), po rozpatrzeniu wniosku S. H. i D. H. oraz pozostałych wnioskodawców z dnia 30 kwietnia 2018 r. w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] [...] z dnia 28 marca 2018r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę na rzecz M. B., na inwestycję obejmującą: budowę samoobsługowej myjni samochodowej trzystanowiskowej wraz z wewnętrzną instalacją gazową oraz niezbędną infrastrukturą, zlokalizowanej w K., obręb: [...], jednostka ew. K. miasto, na działce nr [...] – odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] [...] z dnia 28 marca 2018 r. znak: [...] W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji przytoczył i wyjaśnił art. 28 Prawa budowlanego, a dalej wskazał w szczególności, że decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia 28 marca 2018 r. odpowiada prawu i spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestycja znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy usługowej, oznaczonym symbolem 110.MU. Charakter usługowy obiektu jest zgodny z przeznaczeniem podstawowym ustalonym dla ww. jednostki. Budowa myjni samochodowej na działce nr [...] w K. zaprojektowana została zgodnie z wymogami określonymi między innymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W rozpatrywanej sprawie projekt budowlany przewiduje usytuowanie myjni względem granic działek w odległości od strony północno - wschodniej – 5,50 m, od strony południowo - zachodniej – 17,50 m, od strony południowo – wschodniej – 7,95 m, od strony północno - zachodniej – 30,15 m, natomiast względem istniejącej zabudowy w odległości od strony północno - zachodniej – 51,50 m, od istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...], od strony północno - wschodniej – 41,50 m od istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...], od strony południowej – brak istniejącej zabudowy, od strony wschodniej – brak istniejącej zabudowy, od strony zachodniej – brak istniejącej zabudowy. Analiza przesłaniania zabudowy sposób wiarygodny obrazuje brak jakiegokolwiek wpływu (nawet potencjalnego) na teren nieruchomości sąsiednich, który mógłby determinować sposób zagospodarowania sąsiednich działek. Odległość najbliżej położonych istniejących budynków mieszkalnych wynosi ok. 41,50 m i 51,50 m. Z uwagi na znaczną odległość pomiędzy obiektami oraz niewielką wysokość projektowanej myjni wynoszącą 5,00 m nie będzie występowało zjawisko przesłaniania istniejącej zabudowy zgodnie z § 13 warunków technicznych. Ponownej analizie został również poddany obiekt pod kątem spełnienia warunków wynikających z konieczności spełnienia warunków ochrony przeciwpożarowej. Projektowana myjnia została zaliczona do kategorii ZL III zagrożenia ludzi znajdująca się w jednej strefie pożarowej o obciążeniu do 500 MJ/m2. W obiekcie nie będą występować pomieszczenia zagrożone wybuchem. Odległości pomiędzy obiektami na działkach sąsiednich ze względu na ochronę przeciwpożarową są zachowane. Planowana inwestycja nie wpłynie w żaden sposób na istniejący dostęp wnioskodawców do drogi publicznej, nie wpłynie na naturalne oświetlenie, nie wpłynie na możliwość korzystania do szeroko rozumianych mediów (prąd, gaz, woda, środki łączności, odbiór ścieków itp.). W projekcie zamieszczono informacje o danych technicznych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko, zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie. Opisana w projekcie gospodarka ściekami, odpadami oraz emisji zanieczyszczeń gazowych, w tym zapachowych, pyłowych i płynnych będzie prowadzona zgodnie z obowiązującymi wymaganiami ochrony środowiska i nie wpłynie negatywnie na istniejący drzewostan, powierzchnię ziemi oraz wodę. Dla założonego programu użytkowego nie wystąpi związana z eksploatacją emisja hałasu większa niż dopuszczalna, która dla terenów objętych inwestycją wynosi maksimum 55dB (pora dzienna) oraz 45dB (pora nocna). Dodatkowo, inwestycja nie narusza przepisów ochrony środowiska, zwłaszcza nie wpływa na pogorszenie stanu środowiska i nie wymaga dodatkowych zabiegów w postaci sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, czy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Odnosząc się do uwag wnioskodawców, organ I instancji wskazał – w kwestii generowanego hałasu – że zarówno z projektu budowlanego, jak i dołączonej do materiału dowodowego oceny wpływu na klimat akustyczny samoobsługowej myjni samochodowej trzystanowiskowej na działce nr [...] w K. przy ul. [...], opracowanej przez mgr J. R. - Z. Ochrony Środowiska i Informatyki "[...]", wynika, iż działalność prowadzona w porze dziennej i nocnej związana z użytkowaniem projektowanej myjni nie będzie wpływała na klimat akustyczny przy najbliższej zabudowie mieszkaniowo-usługowej. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, należy przyjąć, iż eksploatacja projektowanej samoobsługowej myjni samochodowej trzystanowiskowej nie będzie wpływała negatywnie na tereny podlegające ochronie akustycznej. Jedynie będzie obejmowała swoim oddziaływaniem część ulicy dojazdowej od strony wschodniej, a więc teren nie podlegający ochronie akustycznej. Odnośnie szkodliwych substancji i odpadów niebezpiecznych wytwarzanych podczas eksploatacji myjni wyjaśniono, iż zgodnie z informacjami produktowymi oraz kartami charakterystyki środki czyszczące, konserwujące oraz nabłyszczające firmy [...] nie zawierają kwasu nitrylotrioctowego (NTA) oraz innych substancji rakotwórczych, jak również produkty nie zawierają żadnych organicznych związków halogenowych (AOX), azotanów oraz związków metali ciężkich. Produkty łatwo ulegają biodegradacji. Projektowana myjnia samochodowa nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż myjnie samochodowe nie zostały wymienione w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji inwestycja z punktu widzenia przepisów regulujących ochronę środowiska nie wymaga wydania decyzji środowiskowej, która między innymi rozstrzyga kwestie emisji hałasu i substancji szkodliwych. Organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę może badać wyłącznie kwestie spełnienia przez wnioskodawcę wymogów art. 35 ust. 1 i 4 oraz 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i w razie ich spełnienia nie może odmówić pozwolenia na budowę. Rozważenie zakresu i skutków tych oddziaływań jest zadaniem organu prowadzącego postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Opisana w projekcie budowlanym gospodarka odpadami pozwala stwierdzić, iż zarówno rodzaj, jak i ilość wytwarzanych odpadów nie wpłyną znacząco na stan środowiska naturalnego. Odpady będą gromadzone w kontenerach opróżnianych okresowo przez koncesjonowany zakład oczyszczania zgodnie z systemem przyjętym w gospodarce komunalnej Gminy K.. Ponadto projektant wyjaśnił, iż ilość ewentualnych odpadów niebezpiecznych wytwarzanych podczas eksploatacji myjni nie przekroczy wartości 1 Mg rocznie, oraz innych niż niebezpieczne wartości 5000 Mg rocznie, w związku z tym nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na wytwarzanie odpadów. Również gospodarka ściekami prowadzona będzie zgodnie z obowiązującymi wymaganiami ochrony środowiska, nie naruszy równowagi biologicznej działki inwestycyjnej, jak również działek sąsiednich. Ścieki technologiczne będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej, zgodnie z warunkami technicznymi wykonania przyłącza kanalizacyjnego wydanymi przez Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji w K., a następnie do miejskiej oczyszczalni ścieków. Na projektowanym przyłączu kanalizacyjnym zabudowany zostanie separator substancji ropopochodnych oraz części mineralnych, którego zadaniem będzie zatrzymanie w odprowadzanych ściekach niebezpieczne dla zdrowia substancje jakich jak benzyny, oleje czy smary, jak również osady mineralny np. piasek, ziemia, żwir itp. Zgodnie z wyjaśnieniami projektanta podczyszczone ścieki odprowadzone do miejskiej sieci kanalizacyjnej nie będą zawierały substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, które wymienione są w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 15 grudnia 2008 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie substancji szczególne szkodliwych dla środowiska wodnego, których wprowadzanie w ściekach przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Ponadto pełnomocnik inwestora wyjaśnił, powołując się na wyniki badań przeprowadzonych przez firmę [...] określających parametry ścieku, iż z przeprowadzonych badań wynika, że poziomy poszczególnych substancji nie przekraczają wartości normowych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzeniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego. Odnośnie odprowadzania wód deszczowych z dachu oraz utwardzeń w postaci płyt ażurowych, to zgodnie z opisem w projekcie budowlanym, z uwagi na brak kanalizacji deszczowej, będą one odprowadzone zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na teren nieutwardzony działki bez pogorszenia stosunków wodnych na działkach sąsiednich. Projekt budowlany nie przewiduje budowy miejsc parkingowych i placów z trwałej nawierzchni. Zgodnie z interpretacją Ministerstwa Środowiska wody opadowe i roztopowe spływające z dachów nie są uznawane za ściek. Podobnie perforowane płyty betonowe, czy inne ażurowe płyty stosowane do budowy parkingów, placów, czy np. dróg wewnętrznych, jako elementy nieszczelne nie są uznawane za nawierzchnie trwałe. Odległość projektowanej myjni względem placu zabaw dla dzieci wynosi 70m; dodatkowo jest ona oddzielona przebiegającą drogą powiatową – obrazuje to brak jakiegokolwiek negatywnego wpływu. Dotyczy to również obszaru Natura 2000. Projektowana inwestycja zlokalizowana jest w odległości ok. 0,37 km od obszaru Natura 2000 Dolina Dolnej Soły PLB120004 oraz ok. 0,42 km od obszaru Natura 2000 Dolna Soła PLH120083 i tym samym nie może mieć na niego negatywnego wpływu. Eksploatacja samoobsługowej myjni samochodowej trzystanowiskowej nie wpłynie w żaden sposób na ekosystem obszaru Natura 2000 Dolina Dolnej Soły oraz Dolna Soła. Bliskość obszarów Natura 2000 nie wyklucza realizacji danego przedsięwzięcia w projektowanym miejscu. Natomiast odnośnie budowy drugiego zjazdu – od strony północnej – wyjaśniono, iż projektowany zjazd zostanie wykonany w nawiązaniu do istniejącej rzędnej terenu znajdującej się na działce inwestycyjnej. Takie rozwiązanie projektowe nie naruszenia § 29 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, gdyż nie dokonano zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Kontynuując argumentację, Starosta [...] wskazał, że organ dokonuje oceny na podstawie materiału dowodowego w postaci przedłożonej dokumentacji projektowej, w której przyjęte rozwiązania projektowe są zgodne z przepisami prawa. Organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę na podstawie przepisów prawa budowlanego związany jest zakresem wniosku i nie ma możliwości ingerowania w przebieg inwestycji przedstawiony przez wnioskodawcę. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych inwestycji. Spełnienie przez wnioskodawcę warunków określonych w ustawie Prawo budowlane obliguje organ do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji, ponieważ organ dokonuje jedynie oceny prawnej dopuszczalności inwestycji będąc związany wnioskiem inwestora. Nie jest natomiast uprawniony do badania wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej pod kątem celowości i racjonalności przyjętych rozwiązań projektowych. Organ I instancji zauważył, że z uwagi na dobro sąsiedzkie w granicach terenu inwestycji inwestor w ramach kompensowania oddziaływania na środowisko przewidział nasadzenie zieleni o charakterze izolacyjno-osłonowym ograniczającej emisję hałasu oraz rozpylania środków myjących poza obszar inwestycji, która będzie pełnić dodatkową ekologiczną barierę ochronną. W aktach sprawy znajduje się mapa z projektem nowych nasadzeń krzewów wzdłuż drogi wewnętrznej, przedłożona z pismem z dnia 18 października 2018 r. W konkluzji organ I instancji stwierdził, że oddziaływanie obiektu będącego przedmiotem analizy w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie wykracza poza granice działki obejmującej inwestycję. Zgodnie z rysunkiem "projekt zagospodarowania terenu" działka o nr [...] znajduje się w odległości ok. 15m od projektowanej myjni, którą oddziela droga gminna (działka niezabudowana), działka o nr [...] znajduje się w odległości ok. 30m od projektowanej myjni, którą oddziela droga gminna (działka zabudowana, budynek zlokalizowany w odległości ok. 51,50m). Działka nr [...] jest działką, na której urządzona jest droga dojazdowa do działki nr [...], na której znajduje się budynek zlokalizowany w odległości 90m od projektowanego obiektu (oddzielona drogą gminną). Działka nr [...] znajduje się w odległości ok. 30m od projektowanej myjni (działka zabudowana budynek zlokalizowany w odległości ok. 41,50m). Wnioskodawcy, mieszkańcy budynku nr [...] przy ul. [...], nie są właścicielami działki nr [...] (odległość do projektowanej myjni wynosi około 55m, oddzielona drogą powiatową). Powstały obiekt, z uwagi na swoją lokalizację, nie wpływa na aktualny ani przyszły sposób zagospodarowania sąsiednich działek. Wnioskodawcy w sposób swobodny mogą zagospodarować swoje działki tj. działki [...], [...], [...], [...], [...] zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania. Sam fakt sąsiedztwa działki z działką inwestycyjną nie daje podstaw, aby jej właściciel został uznany za stronę postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Dla uznania danej osoby za stronę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę istotny jest także, obok samego położenia nieruchomości na działce bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją, ujemny charakter oddziaływania obiektu na nieruchomość. Stawia to w kręgu stron postępowania jedynie te osoby, których interes prawny, skutkiem oddziaływania obiektu, doznaje uszczerbku. Przymiot strony służyłby wnioskodawcom wówczas, gdyby nieruchomość pozostawała w zasięgu oddziaływania inwestycji wyznaczonym przepisami prawa materialnego. Analiza przyjętego w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę obszaru oddziaływania inwestycji wykazała, iż obszar oddziaływania ten mieści się w granicy działki inwestycyjnej. Nie stwierdzono zaistnienia przesłanek do uznania wnioskodawców – właścicieli działek [...], [...], [...], [...], [...] za stronę postępowania administracyjnego w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Działając na skutek odwołania S. H. i D. H., Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 26 marca 2019 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zwrócił uwagę na omyłkowe oznaczenie numeru decyzji ostatecznej w orzeczeniu Starosty [...] oraz podzielił stanowisko organu I instancji co do tego, że termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania został dochowany. Dalej organ odwoławczy przytoczył zbieżne z ustaleniami organu I instancji ustalenia co do przeznaczenia planistycznego działki inwestycyjnej, usytuowania i odległości działki inwestycyjnej od nieruchomości sąsiednich, braku przesłaniania istniejącej zabudowy, spełnienia warunków w zakresie ochrony przeciwpożarowej. Organ odwoławczy stwierdził także, że planowana inwestycja nie wpłynie w żaden sposób na istniejący dostęp wnioskodawców do drogi publicznej, nie wpłynie na naturalne oświetlenie, nie wpłynie na możliwość korzystania z mediów (prąd, gaz, woda, środki łączności, odbiór ścieków itp.). W projekcie zamieszczono informacje o danych technicznych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko, zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie. Opisana w projekcie gospodarka ściekami, odpadami oraz emisji zanieczyszczeń gazowych, w tym zapachowych, pyłowych i płynnych będzie prowadzona zgodnie z obowiązującymi wymaganiami ochrony środowiska i nie wpłynie negatywnie na istniejący drzewostan, powierzchnię ziemi oraz wodę. Dla założonego programu użytkowego nie wystąpi związana z eksploatacją emisja hałasu większa niż dopuszczalna, która dla terenów objętych inwestycją wynosi maksimum 55dB (pora dzienna) oraz 45dB (pora nocna). Inwestycja nie narusza przepisów ochrony środowiska i nie wymaga wydania decyzji środowiskowej. Organ odwoławczy skonkludował, że planowana inwestycja nie oddziałuje w rozumieniu przywołanego art. 3 ust. 20 Prawa budowlanego na okoliczne działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] należące do wnioskodawców. Oznacza to, że wnioskodawcy nie są właścicielami, użytkownikami wieczystymi lub zarządcami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, nie przysługiwał im więc przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę badanej inwestycji. Zatem nie można potwierdzić przesłanki wskazanej jako podstawa do wznowienia postępowania. Gdy organ właściwy do wznowienia postępowania stwierdzi brak podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. odmawia jej uchylenia (art. 151 § 1 ust. 1 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda zacytował stanowisko organu I instancji co do poziomu hałasu w godzinach nocnych oraz co do rzekomego obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego – i dodał, że nie znalazł podstaw do ponownego wyjaśniania tych kwestii. W odniesieniu do zarzutu, iż Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany, w którym inwestor planuje odprowadzenie wód opadowych i roztopowych z terenu inwestycji na teren działki nr [...] pozostającej własnością odwołujących, Wojewoda wyjaśnił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej związane są zakresem wniosku o pozwolenie na budowę oraz treścią załączonego do niego projektu budowlanego; mają również obowiązek wyjaśniać istotne w postępowaniu niezgodności na podstawie zebranych dowodów. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu, zatwierdzonego badaną decyzją z dnia 28 marca 2018 r., nie wynika, by wody opadowe i roztopowe miały być odprowadzane na teren sąsiednich działek z naruszeniem § 29 warunków technicznych. Z mapy do celów projektowych, sporządzonej przez uprawnionego geodetę, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu, wynika, że teren, na którym zlokalizowana jest planowana inwestycja, jest płaski (ok. 274 m n.p.m.). Z projektu budowlanego również nie wynika, by planowano jego przekształcenie poprzez zmianę jego ukształtowania. Wnioskodawca swego zarzutu nie poparł również dowodami w postaci opracowań eksperckich. Dowody w sprawie nie potwierdzają zatem zarzutu odwołujących. Nawiązując do zarzutu, iż aktualnie ruch kołowy po nieutwardzonej drodze [...] odbywa się częściowo po działce [...], pozostającej własnością odwołujących, organ odwoławczy wyjaśnił, że z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej dla działki nr [...], wynika, że nie ustalono na jej terenie żadnej służebności (np. przejazdu, przechodu) na rzecz właścicieli innych nieruchomości. Z wypisu z rejestru gruntów sporządzonego dla tej działki również nie wynika, by na jej terenie został ustalony użytek drogowy, jedyne ustalone użytki to rolny i leśny. Organ odwoławczy zaznaczył, że nie podważa informacji o nieuregulowanym przebiegu drogi po terenie działki odwołujących – potwierdza to również treść mapy do celów projektowych – niemniej nieuregulowany przebieg faktyczny drogi nie stanowi okoliczności wiążącej w postępowaniach prawno-administracyjnych. Z pisma Zarządu Powiatu z dnia 24 stycznia 2018 r. wynika, że planowana inwestycja ma zapewnione połączenie z drogą publiczną, ul. [...], na działce [...], poprzez drogę wewnętrzną na działce nr [...]. Urząd Gminy K., właściciel działki nr [...], pismem z dnia 2 lutego 2018 r. wyraził zgodę na lokalizację dwóch zjazdów na teren działki nr [...] obr. [...], objętej omawianą inwestycją. W piśmie tym wyrażono również zgodę na dysponowanie działką nr [...] na cele budowlane. Przedstawione dowody potwierdzają, że omawiana inwestycja posiada połączenie z drogą publiczną poprzez drogę wewnętrzną na działce nr [...]. Pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r. D. H. wniósł skargę na decyzję Wojewody z dnia 26 marca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie licznych przepisów postępowania, a to art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, 2 i 4, art. 80, art. 84 § 1, art. 85 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy przez organy obu instancji, pominięcie przez organ II instancji niektórych dowodów, w tym analizy akustycznej przedstawionej przez odwołujących (także w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym nie odniesiono się do tego dokumentu, jakby w ogóle nie istniał), zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sytuacji, gdy organ II instancji nie miał odpowiedniej wiedzy (na co wskazuje jego brak ustosunkowania się do analizy akustycznej), aby sprawdzić oddziaływanie akustyczne planowanej inwestycji i zestawić wyniki oraz analizy zawarte w materiałach przedstawionych mu przez inwestora i odwołujących; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe sprawdzenie zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska oraz brak posiadania wymaganych pozwoleń (wodnoprawnych), gdyż: a) z planowanej inwestycji ścieki przemysłowe mogłyby być odprowadzane na grunty sąsiednie (zakaz z art. 234 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego); b) inwestor nie miał możliwości odprowadzania ścieków przemysłowych do kanalizacji sanitarnej, a zatem powinien posiadać pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód (obowiązek wynikający z art. 388 ust. 2 pkt 1 w zw. z 389 pkt 2 i art. 34 pkt 13 Prawa wodnego); c) organy obu instancji nie sprawdziły, czy substancje pochodzące z użytkowania planowanej inwestycji będą spełniały wymogi z rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego z dnia 24 lipca 2006 r. (Dz.U. Nr 137, poz. 984) w odniesieniu do poszczególnych substancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotności kosztów minimalnych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne. Postanowieniem z dnia 26 września 2019 r. Sąd dopuścił do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika M. S., na którego przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę została przeniesiona. Uczestnik wniósł o oddalenie skargi; pismem z dnia 19 listopada 2019 r. oraz na rozprawie odniósł się do zarzutów skargi uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawienia jej mocy wiążącej, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty skargi okazały się zasadne. 1. Powszechnie przyjmuje się, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego (zob. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 638). Odstępstwo od zasady ne bis in idem i od zasady trwałości decyzji ostatecznej jest tu zatem podyktowane nie tyle wadliwością samego rozstrzygnięcia, ile wadliwością poprzedzających je czynności procesowych (por. E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego, Warszawa – Zielona Góra 1994, s. 19). Przedmiot postępowania prowadzonego na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania jest złożony, ponieważ obejmuje – ściśle biorąc, może obejmować – dwie odmienne kwestie prawne; powstanie tudzież aktualność i potrzeba rozstrzygnięcia drugiej jest przy tym uwarunkowana sposobem, w jaki rozstrzygnięta zostanie pierwsza. W każdym przypadku uruchomienia instytucji wznowienia postępowania od razu pojawia się kwestia istnienia przyczyn opisanych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. W dalszej kolejności, i tylko w wypadku pozytywnych ustaleń co do przyczyn wznowienia postępowania, wyłania się, niejako na dalszym planie, kwestia, której dotyczyła decyzja wydana w toku instancji i która wobec uchylenia tej decyzji musi być rozstrzygnięta na nowo. Idzie tu oczywiście o sprawę administracyjną – tę samą sprawę administracyjną, która była już wcześniej przedmiotem czynności jurysdykcyjnych. "W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania dopuszczalne jest wyłącznie rozstrzygnięcie tożsamej pod względem podmiotowym, przedmiotowym i podstawy prawnej sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną" (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, tamże, s. 695). 2. Zanim jednak dojdzie do wznowienia postępowania w konkretnej sprawie muszą zostać zweryfikowane przesłanki jego dopuszczalności – przesłanki rozumiane jako warunki, od których zależy samo uruchomienie odnośnego trybu nadzwyczajnego. Kształtują się one różnie w zależności od tego, czy wznowienie ma nastąpić z urzędu, czy też na żądanie strony. Zawsze należy do nich zakończenie sprawy decyzją ostateczną (art. 145 § 1 ab initio k.p.a.) oraz brak przepisu szczególnego wyłączającego dopuszczalność wznowienia postępowania. W tym drugim przypadku dodatkowo trzeba brać pod uwagę: legitymację składającego podanie, zachowanie terminu do złożenia podania oraz wskazanie w podaniu okoliczności odpowiadającej przyczynie wznowienia postępowania (por. wyrok NSA z 12 lipca 2011 r., II OSK 2598/10, LEX nr 1083642). Niespełnienie przesłanek, o których mowa, jest podstawą do wydania postanowienia odmownego, przewidzianego w art. 149 § 3 k.p.a. Gdyby zaś organ z takich czy innych przyczyn wszczął (wznowił) postępowanie podlega ono umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. wyrok NSA z 18 lutego 2011 r., II OSK 176/10, CBOSA; wyrok WSA w Bydgoszczy z 21 czerwca 2011 r., II SA/Bd 464/11, LEX nr 1085635; E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka, Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego, Samorząd Terytorialny 2006, nr 7-8, s. 121). 3. Etapy procedury wznowienia postępowania wraz z przypisanymi do nich okolicznościami, które wymagają zbadania, w ogólnym zarysie wydają się wprawdzie dość oczywiste, ale precyzyjne rozgraniczenie tudzież dokładne ustalenie zakresu każdego z nich napotyka już na znaczne trudności i bywa źródłem dylematów interpretacyjnych, różnie rozstrzyganych w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dotyczą one w szczególności "styku" między weryfikacją dopuszczalności wznowienia a postępowaniem wznowionym. Ich egzemplifikacją jest dylemat związany z przyczyną wznowienia opisaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W razie powołania się na nią przez wnioskodawcę nie jest bowiem do końca jasne, kiedy – przed czy po wydaniu postanowienia z art. 149 k.p.a. – należy poczynić ustalenia co do jego legitymacji procesowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że "w przypadku przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. ustawodawca założył, że badanie przymiotu strony dokonywane jest przed wydaniem czy to postanowienia o wszczęciu postępowania, czy też decyzji (obecnie postanowienia) o odmowie wszczęcia postępowania, a jedynie po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania następuje kolejny etap procedury, jakim jest badanie, czy podmiot już uznany przez organ za stronę ponosi winę lub nie ponosi winy co do braku jego udziału w innym zakończonym ostateczną decyzją postępowaniu" (wyrok WSA w Krakowie z 18 kwietnia 2011 r., II SA/Kr 154/11, LEX nr 993262; zob. też wyrok WSA w Krakowie z 8 lutego 2011 r., II SA/Kr 1345/10, LEX nr 993219; wyrok NSA z 30 czerwca 2011 r., II OSK 1158/10, LEX nr 1083556). Ale występuje także stanowisko odmienne, w świetle którego w przypadku wskazania w podaniu o wznowienie postępowania przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ rozpatrujący to podanie nie bada od razu, czy podmiot domagający się wznowienia postępowania istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a. (zob. wyrok WSA w Krakowie z 1 grudnia 2010 r., I SA/Kr 1516/10, LEX nr 749189; wyrok NSA z 11 stycznia 2011 r., II OSK 2064/09, LEX nr 953022; wyrok NSA z 10 kwietnia 2013 r., II OSK 2397/11, LEX nr 1337356). Stanowisko niejako pośrednie zostało zawarte w tezach wyroku NSA z 20 sierpnia 2010 r. (II OSK 1332/09, LEX nr 737704): "Co do zasady, w sytuacji gdy wniosek o wznowienie opiera się o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera stwierdzenie, że składający to podanie podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, w którym został pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Nie oznacza to jednak, iż w każdym przypadku koniecznym jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania i przeprowadzenie postępowania w tym zakresie. Jeżeli bowiem w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w sposób ewidentny, nie budzący żadnej wątpliwości wynika, że wniosek składa podmiot niebędący stroną, organ wydaje na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. decyzję (obecnie postanowienie) o odmowie wznowienia postępowania". Sąd orzekający w niniejszej sprawie stanowisko to podziela. 4. W niniejszej sprawie organy obu instancji pozytywnie zweryfikowały formalne przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania w postaci istnienia decyzji ostatecznej (decyzja Starosty [...] [...] z dnia 28 marca 2018 r., znak [...], przy czym zgodzić się należy ze stanowiskiem Wojewody co do tego, że błędne wskazanie numeru tej decyzji w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym ma znamiona oczywistej omyłki), wskazania przez wnioskodawczynię określonej normatywnie przyczyny wznowienia (niezawiniony brak udziału strony w postępowaniu – art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) i zachowania określonego w art. 148 § 2 k.p.a. terminu do złożenia podania. W ocenie Sądu stanowisko organów w tej mierze jest prawidłowe. 5. Starosta [...], a następnie także Wojewoda przyjęli w niniejszej sprawie koncepcję, w myśl której w razie powołania się przez wnioskodawcę na przyczynę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zbadanie i rozstrzygnięcie o legitymacji procesowej wnioskodawcy powinno nastąpić w toku postępowania wznowionego. Okoliczności sprawy, zdaniem Sądu, uzasadniały przyjęcie i zastosowanie właśnie tej koncepcji; z pewnością nie można bowiem powiedzieć, że wnioskodawcy w sposób zupełnie oczywisty nie mieli legitymacji procesowej w przedmiotowej sprawie. Ilekroć jednak w takim przypadku legitymacja wnioskodawcy zostanie później w toku postępowania zweryfikowana negatywnie, tylekroć można rozważać albo umorzenie postępowania wznowionego, albo odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 k.p.a. Organy zastosowały to drugie rozwiązanie – jego wybór może budzić pewne wątpliwości, ale z pewnością nie można w tym upatrywać istotnego naruszenia prawa. 6. Kluczowe w niniejszej sprawie – na odnośnym etapie postępowania wznowionego – było zatem ustalenie, czy wnioskodawcy, a w szczególności skarżący D. H. miał legitymację procesową i w konsekwencji powinien mieć możliwość udziału jako strona w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] [...] z dnia 28 marca 2018 r., znak [...] Organy obu instancji oceniły, że nie – Sąd, mimo że w dużej mierze podziela argumentację sformułowaną na jej poparcie, uznał tę ocenę za przedwczesną z przyczyn wskazanych dalej. 7. W postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę legitymacja procesowa została ukształtowania w sposób szczególny, odmienny od rozwiązania kodeksowego. Artykuł 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., dalej "pr.bud.") stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu (art. 3 pkt 20 pr.bud.). Określenie obszaru oddziaływania obiektu należy do podstawowych obowiązków projektanta (art. 20 ust. 1 pkt 1c pr.bud.); projekt budowalny powinien zawierać informację o obszarze oddziaływania obiektu (art. 34 ust. 3 pkt 5 pr.bud.). Ustalenia projektanta nie są wiążące; ostateczne ustalenie obszaru oddziaływania obiektu zawsze pozostaje w kompetencji organu. W piśmiennictwie wskazuje się, że w art. 28 ust. 2 pr.bud. ustawodawca ograniczył, w porównaniu z regulacją art. 28 k.p.a., zakres podmiotowy postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę przez, z jednej strony, wskazanie kategorii podmiotów uprawnionych do bycia stroną tego postępowania, z drugiej zaś – przez zdefiniowanie pojęcia obszaru oddziaływania obiektu, które w założeniu miało ułatwić ustalenie interesu prawnego właściciela, użytkownika wieczystego oraz zarządcy sąsiednich nieruchomości (zob. A. Ostrowska, Komentarz do art. 28 ustawy – Prawo budowlane, LEX/el. teza 18). Artykuł 28 ust. 2 pr.bud. nie wyeliminował jednak całkowicie stosowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę regulacji kodeksu postępowania administracyjnego. Bez wątpienia bowiem aktualne pozostaje zagadnienie interesu prawnego, gdyż podmioty, które znalazły się w kręgu stron postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, zostały wyodrębnione na podstawie kryterium ochrony ich interesu prawnego (zob. tamże). Interes prawny uprawniający do udziału w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony (art. 28 k.p.a.) musi znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego; powinien wyrażać się w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji wobec konkretnego podmiotu prawa. Nie może być on jedynie potencjalny. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest realny i aktualny charakter interesu prawnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 października 2016 r., (II OSK 246/16, CBOSA) "celem regulacji art. 28 ust 2 prawa budowlanego było przesądzenie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Ograniczenie w zagospodarowaniu terenu nie może być następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa". 8. Weryfikując ewentualne oddziaływanie inwestycji na działki sąsiednie organy poczyniły precyzyjne ustalenia co do ich usytuowania względem działki inwestycyjnej, co do spełniania przez przedmiotowy obiekt warunków ochrony przeciwpożarowej, co do dostępu do drogi publicznej, co do możliwości korzystania z mediów, co do wpływu inwestycji na środowisko, co do gospodarki ściekami i odpadami, co do emisji zanieczyszczeń gazowych i hałasu. Przeprowadziwszy analizę tych ustaleń przez pryzmat relewantnych przepisów organy wykluczyły możliwość oddziaływania przedmiotowej myjni samochodowej na działki sąsiednie – oddziaływania spełniającego kryteria z art. 3 ust. 20 pr.bud. Zdaniem Sądu, stanowisko organów w tej mierze jest generalnie prawidłowe i przekonująco uzasadnione – jako nie do końca wyjaśniona jawi się jedynie kwestia ewentualnej ponadnormatywnej emisji hałasu. 9. W kontekście wspomnianej emisji hałasu trzeba zauważyć, że organ I instancji ustalił, że eksploatacja projektowanej samoobsługowej myjni samochodowej trzystanowiskowej nie będzie wpływała negatywnie na tereny podlegające ochronie akustycznej; obszar oddziaływania projektowanej myjni samochodowej nieznacznie będzie wykraczać poza działkę inwestycyjną i obejmować będzie działki drogowe nr [...] oraz [...]. Ustalenie to zostało poczynione zasadniczo na podstawie przedłożonej przez inwestora oceny wpływu na klimat akustyczny samoobsługowej myjni samochodowej trzystanowiskowej na działce nr [...] w K. przy ul. [...], opracowanej przez mgr J. R. – Zakład Ochrony Środowiska i Informatyki "[...]". Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutu dotyczącego poziomu hałasu w godzinach nocnych, zacytował fragment uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej i – i dodał, że nie znalazł podstaw do ponownego wyjaśniania tej kwestii. Takie ustosunkowanie się do przedmiotowego zarzutu samo przez się może budzić wątpliwości, ale istotniejsze jest to, że w toku postępowania odwoławczego D. H. przedłożył sporządzoną na jego zlecenie opinię prywatną – a organ odwoławczy w ogóle się do niej nie odniósł. Trzeba przy tym zauważyć, że wspomniana opinia zawiera odmienne wnioski od wniosków opinii przedłożonej przez inwestora i będącej podstawą ustaleń organu I instancji. Z samej zaś opinii przedłożonej przez inwestora wynika wprawdzie, że obszar oddziaływania myjni nie obejmuje działek objętych ochroną akustyczną, ale granice tego oddziaływania i granice odnośnych działek nie są od siebie oddalone. W tych okolicznościach organ odwoławczy, zdaniem Sądu, obowiązany był dokonać oceny dowodu oferowanego przez odwołującego się – tym bardziej, że zgodnie z art. 80 k.p.a. ocenie podlega "całokształt materiału dowodowego", a art. 107 § 3 k.p.a. wymaga wskazania nie tylko tych dowodów, na których organ się oparł, ale także przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Zdaniem Sądu, we wskazanym tu zakresie doszło do naruszenia powołanych przepisów, a nadto art. 7 k.p.a.; mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy bowiem jest zrelatywizowane do potencjalnie istotnej okoliczności faktycznej – w ewentualnym ponadnormatywnym oddziaływaniu akustycznym rzutującym na korzystanie z działki zgodnie z jej przeznaczeniem można by upatrywać czynnika determinującego status strony. 10. Zarzuty skargi Sąd uznał za zasadne tylko w zakresie, w jakim korelują one z niniejszym uzasadnieniem. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe sprawdzenie zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska oraz brak posiadania wymaganych pozwoleń (wodnoprawnych) – należy stwierdzić, że odnośne kwestie zostały należycie i wystarczająco wyjaśnione, w zakresie adekwatnym do etapu i przedmiotu niniejszego postępowania. Zauważyć przy tym wypada, że badanie legitymacji procesowej wnioskodawcy nie może przekształcić się w osąd nad wydaną ongiś decyzją ostateczną ani też nie może przekształcić się w ponowne rozpoznawanie sprawy co do istoty – mogłoby to nastąpić dopiero na kolejnym etapie procedury wznowienia postępowania, do którego w niniejszym przypadku nie doszło (i obecnie niepodobna przesądzać, czy ten kolejny etap w ogóle będzie miał miejsce). 11. W ponownym postępowaniu w sprawie organ powinien w oparciu o całokształt materiału dowodowego (nie pomijając opinii prywatnej przedłożonej na etapie postępowania odwoławczego) rozważyć kwestię legitymacji procesowej wnioskodawcy D. H. w kontekście ewentualnego oddziaływania akustycznego przedmiotowej inwestycji. 12. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w punkcie II sentencji wyroku. W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie znajdował uzasadnienia wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania w wysokości wyższej, w szczególności w wysokości dwukrotności kosztów minimalnych.