II SA/Kr 599/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz (spr.) AWSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent Kinga Ładyga po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2023 r. sprawy ze skargi H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na uchwałę numer III/13/2018 Rady Gminy Lanckorona z dnia 5 grudnia 2018 roku w sprawie zmiany numer 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Lanckorona postanawia: I. skargę odrzucić; II. zwrócić stronie skarżącej H. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. H. Spółka z o.o. z siedzibą w S. (dalej: skarżąca) wniosła na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 40, dalej: u.s.g.) skargę na uchwałę nr III/13/2018 Rady Gminy Lanckorona z dnia 5 grudnia 2018 r. w sprawie zmiany Nr 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona. Skarżąca zaskarżyła uchwałę w całości. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: 1. art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U z 2023 r. poz. 633, dalej: p.g.g.) w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503, dalej: u.p.z.p.) polegające na braku ujawnienia udokumentowanego złoża piaskowców krośnieńskich "S. " w treści przedmiotowej uchwały, pomimo obowiązku ujawnienia udokumentowanych złóż kopalin w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, czego skutkiem było istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. art. 72 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 roku – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2022 r. poz. 2556, dalej: p.o.ś) w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. polegające na braku uwzględnienia obszaru występowania złoża oraz obecnych i przyszłych potrzeb eksploatacji tego złoża w treści przedmiotowej uchwały, jak również na naruszeniu zasady ochrony złoża oraz zasady racjonalnego gospodarowania złożem, czego skutkiem było istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 3. art. 1 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. polegające na naruszeniu ładu przestrzennego poprzez niezgodność treści zaskarżonej uchwały z treścią obowiązującego w dniu jej wydania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zmienionego zarządzeniem zastępczym Wojewody Małopolskiego z dnia 2 lutego 2016 r. czego skutkiem było istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 4. art. 15 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. polegające na uchwaleniu planu nieodpowiadającego treści zarządzenia zastępczego Wojewody Małopolskiego modyfikującego treść studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy obowiązującego w chwili uchwalania zaskarżonej uchwały, jak również na braku podjęcia stosownej uchwały w przedmiocie zgodności treści planu miejscowego z obowiązującym studium, czego skutkiem było istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 5. art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 7 p.g.g. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. polegające na nieuzasadnionym i nieproporcjonalnym ograniczeniu przez Radę Gminy możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie działalności wydobywczej przez skarżącą w ramach złoża kopalin, czego skutkiem było istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 6. § 3 pkt. 4 i §4 pkt. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 15 ust.2 pkt. 7 u.p.z.p. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. polegające na nieuprawnionej modyfikacji terenu górniczego na teren rolny i braku zamieszczenia granic i określenia sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, czego konsekwencją było istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Wskazując naruszenie interesu prawnego skarżącej podniosła ona, że jest właścicielem nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], położonych w S. , gmina Lanckorona. Skarżąca jest podmiotem zainteresowanym wykupem bądź wydzierżawieniem pozostałej części udokumentowanego złoża piaskowców krośnieńskich "S. " kat. C1, po otrzymaniu koncesji. Nadmienić przy tym należy, że powierzchnia rzeczonego złoża stanowi obszar powyżej 2 ha. Jak podała skarżąca, przedmiotowe nieruchomości są objęte zakresem zaskarżonego planu i są częścią udokumentowanego złoża piaskowców. Zdaniem skarżącej uchwała narusza interes prawny Spółki zarówno jako właściciela nieruchomości, jak również jako przedsiębiorcy zamierzającego prowadzić działalność wydobywczą, z uwagi na brak ujawnienia w treści przedmiotowej uchwały, udokumentowanego złoża piaskowców pomimo ciążącego na organach gminy obowiązku, jak również z uwagi na wprowadzenie w treści zaskarżonej uchwały zakazu ujętego w § 9 pkt 2. W dalszej części skargi spółka rozwinęła podniesione zarzuty. W konkluzji spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, wskazując, że nie można aktami planistycznymi blokować uzgodnień warunków koncesyjnych przez organy gminy. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Organ podkreślił, że skarżona uchwała dotyczy zmiany planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości w miejscowości Lanckorona w obszarze o powierzchni 0,1299 ha. W tej miejscowości skarżący nie posiada żadnych nieruchomości i na tym terenie nie są zlokalizowane i ujawnione żadne złoża kopalne piaskowców krośnieńskich. Organ wiec zarzucił brak interesu prawnego skarżącej w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Celem uchwały było rozstrzygnięcie planistyczne w zakresie opisanego obszaru z przeznaczeniem go pod drogę – poszerzenie drogi gminnej lokalnej. Jak zaznaczył organ, na terenie objętym planem brak jest ujawnionych złóż piaskowców stad zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Rozpoznając skargę na uchwałę samorządu terytorialnego sąd w pierwszej kolejności z urzędu bada dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Zgodnie art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Rozpatrzenie merytoryczne skargi złożonej na podstawie wyżej wskazanej regulacji może nastąpić wówczas, gdy zostanie wykazane nie tylko posiadanie przez stronę wnoszącą skargę interesu prawnego lub uprawnienia, ale także naruszenie tych chronionych prawem wartości. Do cech interesu prawnego zalicza się jego realność, co powoduje wykluczenie interesów przewidywalnych w przyszłości lub interesów czysto hipotetycznych. Jak zasadnie wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2023 r. II OSK 605/23 naruszenie interesu prawnego to ograniczenie lub pozbawienie praw lub uprawnień wynikających z przepisów prawa materialnego. Naruszenie to nie może mieć formy potencjalnego czy przyszłego naruszenia ale musi mieć aktualny charakter w chwili powoływania się na jego naruszenie uchwałą. Zdaniem sądu, skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym, którego ewentualne naruszenie otwarłoby jej drogę do merytorycznej kontroli uchwały w rozpoznaniu jej skargi. Interes prawny to rzeczywista, a nie hipotetycznie istniejąca potrzeba ochrony prawnej określonego podmiotu. O istnieniu tak rozumianego interesu możemy mówić wówczas, kiedy działanie organu administracji o wymiarze konkretnym dotyka w sposób bezpośredni normatywnie ukształtowaną sytuację konkretnego podmiotu. Wnoszący skargę musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z dnia 7 marca 2003r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r. Nr 7, poz. 114, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004r., II SA/Bk 364/04, Lex nr 173736). Interes ten powinien być bezpośredni i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005r., I OSK 715/05, LEX nr 192482, por. też wyrok NSA z dnia 4 września 2001r., II SA 1410/01, Lex nr 53376, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 199 r., II SA 1933/95, publ.: ONSA z 1996r. Nr 4, poz. 170, wyroki WSA w Białymstoku z dnia 4 maja 2006r., II SA/Bk 764/06 i II SA/Bk 763/05). Interes prawny skarżącej musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma zatem charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje interes faktyczny, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też zagrożenie w przyszłości naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi mieć miejsce, musi być realne i wynikać z aktu, na który w trybie art.101 u.s.g. wnoszona jest skarga (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, Baza Orzeczeń Lex nr 151236; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). Jak zasadnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2022 r. II OSK 2336/19 podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia planu miejscowego są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Ustalenia planu miejscowego co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 K.c. W orzecznictwie występuje też pogląd, że plan miejscowy może naruszać interes prawny właścicieli nieruchomości sąsiednich także wtedy, gdy nieruchomości te nie są objęte zapisami tego planu. Jak podkreśla się, naruszenie przez plan miejscowy interesu prawnego właścicieli nieruchomości znajdujących się poza obszarem objętym planem, wynika ze znaczenia, jakie plan miejscowy ma dla kształtowania prawa sąsiedzkiego, co wynika z art. 144 K.c. Skoro bowiem właściciel nieruchomości objętej planem miejscowym będzie mógł z tej nieruchomości korzystać w sposób określony w planie miejscowym, to właściciele sąsiednich nieruchomości, w tym znajdujących się poza obszarem tego planu, będą musieli znosić ten sposób korzystania. Kryterium wykonywania prawa własności, które zakłada powstrzymywanie się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, o którym mowa w art. 144 K.c. nie może być bowiem ustalane bez uwzględnieniu norm o charakterze administracyjnoprawnym, w tym wynikające z uchwalonych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2021 r. II OSK 472/21 postanowienia NSA: z dnia 21 października 2020 r. II OSK 2387/20; z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1103/20 i powołane w nich orzecznictwo). Dotyczy to jednak stosunków sąsiedzkich, a nie jakichkolwiek stosunków prawnych czy wynikających z czynności faktycznych czy prawnych dokonywanych przez podmioty, nie objęte zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konkludując ten wątek, przywołać należy wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2017 r. II OSK 1141/16, LEX nr 2354137, między innymi stwierdzający, że "Każdorazowo więc konieczna jest analiza, czy przyjęty w uchwalonym planie sposób zagospodarowania oznaczonego terenu powoduje pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości sąsiednich". W postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2017 r. II OSK 1402/17, LEX nr 2388616 NSA wskazał: "1. Sąsiedztwo terenów przewidzianych pod zabudowę wielorodzinną i usługi ma realny wymiar wykonywania prawa własności przez właścicieli nieruchomości jednorodzinnych. .Jeżeli zatem dochodzi do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, który daje właścicielowi nieruchomości sąsiedniej (znajdującej się w sferze oddziaływania) w stosunku do nieruchomości wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., możliwości szerszego wykonywania swego prawa własności, to ma to wpływ na zakres wykonywania własności przez skarżących, gdyż tym samym muszą oni więcej znosić. 2. Naruszeniem interesu prawnego może być również takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących z działką stanowiącą własność osób wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., które udaremni bądź utrudni zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu prawem własności. Przeznaczenie określonych nieruchomości pod zabudowę wielorodzinną z dopuszczeniem usług wpływa na sposób korzystania z prawa własności działek sąsiadujących z tymi nieruchomościami, a wiąże się to chociażby ze znoszeniem uciążliwości np. zacienienia działki, domu". Problem oddziaływania na działki leżące poza planem poruszył NSA także w wyroku z dnia 3 grudnia 2014 r. II OSK 1206/13, LEX nr 1646231: "Co do zasady należy się zgodzić z tym, że art. 144 k.c. może być w sprawie ze skargi na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego powoływany w celu uzasadnienia twierdzenia, że plan miejscowy narusza interes prawny właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości położonych poza obszarem objętym tym planem. Jeżeli właściciel nieruchomości (nieruchomości wyjściowej) przy wykonywaniu swego prawa podejmuje działania, które ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, zakłócają korzystanie z nieruchomości sąsiednich, właścicielowi nieruchomości sąsiedniej przysługuje roszczenie mające na celu ochronę jego prawa własności. Kryteria przeciętnej miary, o której mowa w tym przepisie, mogą być ustalane przy uwzględnieniu norm o charakterze administracyjnoprawnym, w tym wynikających z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zatem, istnieje bezpośredni związek pomiędzy ustaleniami planu dla nieruchomości wyjściowej, a sytuacją prawną właścicieli nieruchomości sąsiednich. Związek ten polega na tym, że ustalenia planu, poprzez to, że stanowią podstawę dla określenia przeciętnej miary w rozumieniu art. 144 k.c. dla nieruchomości wyjściowej, oddziałują na zakres praw właścicieli nieruchomości sąsiednich. Jest to zależność polegająca na tym, że im więcej może właściciel nieruchomości wyjściowej, tym więcej musi znosić właściciel nieruchomości sąsiedniej". Dalej: w orzecznictwie znajdujemy następującą konstatację: "1. Właściciel nieruchomości sąsiedniej ma prawo kwestionować postanowienia planu miejscowego, jeżeli planowana zabudowa będzie związana z uciążliwościami dla jego nieruchomości. Chodzi przede wszystkim o to, czy przyjęty w uchwalonym planie sposób zagospodarowania oznaczonego terenu powoduje pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości sąsiednich. Sam fakt, że rozwiązania przyjęte w planie nie zmieniają przeznaczenia gruntu należącego do podmiotu kwestionującego jego ustalenia nie uzasadnia twierdzenia o braku jego legitymacji do zaskarżenia uchwały. 2. Realizacja zabudowy usługowo-produkcyjnej w bliskim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej, zawsze powoduje poważne zwiększenie uciążliwości dla właścicieli domów jednorodzinnych sąsiadujących z taką inwestycją". Jak z tego wynika, mowa tutaj o wzajemnym oddziaływaniu, a nie o jego całkowitym braku. W podsumowaniu wskazać należy, że przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie może być odczytywany w oderwaniu od art. 101 ust. 1 u.s.g., który stanowi podstawę do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez podmioty indywidualne. Naruszenie interesu prawnego skarżącego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., nie zawsze jednak wynika z ustaleń planu odnoszących się wyłącznie do jego nieruchomości, lecz często również z ustaleń dotyczących nieruchomości sąsiednich (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2016 r. II OSK 2770/14 LEX nr 2102238). Jednak, jak to już wskazano, taka sytuacja odziaływania nie występuje w niniejszej sprawie. W niniejszej sprawie skarżąca powołuje się na to, że jest właścicielem działek położonych w S. , która to miejscowość nie jest objęta zapisami zaskarżonej uchwały. Zmiana planu, dokonana zaskarżoną uchwałą, obejmuje bowiem miejscowość Lanckorona, w której skarżąca nie wykazuje własności jakiejkolwiek nieruchomości. Co więcej, miejscowość S. leży około [...] km od Lanckorony. Należy w tym miejscu zreasumować w sposób kategoryczny zakres zmiany planu. Otóż zakres ten został określony uchwałą nr XXX/268/18 Rady Gminy Lanckorona z dnia 28 lutego 2018r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany nr 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lanckorona /k. 1.3. akt planistycznych/, gdzie w załączniku nr 1, będącym integralną częścią uchwały wskazano obszar zmiany, obejmujący dwie działki: nr [...] i nr [...] w miejscowości Lanckorona. Z uzasadnienia tej uchwały wynika, że celem przystąpienia do zmiany planu w tym zakresie było wybudowanie na przedmiotowych działkach remizy strażackiej. Fakt, że skarżąca prowadzi działalność polegającą na wydobywaniu kopalin i jest zainteresowana nabyciem lub wydzierżawieniem gruntów pod to wydobycie nie przesądza, że został naruszony jej interes prawny lub uprawnienie. Jak mowa wyżej, naruszenie takiego interesu musi mieć podstawę w materialnym unormowaniu prawnym, a nie jedynie w naruszeniu planów podmiotu, który dąży do tego by zapisy planu miejscowego zamiary jego uwzględniały. Prawo do domagania się stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają jedynie podmioty, których zapisy tego prawa naruszają ich prawo własności (użytkowania wieczystego), choćby, jak mowa wyżej, byli właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych poza granicami uchwalonego planu. Interes jaki wykazuje skarżąca spółka to interes faktyczny, a nie interes prawny. Nie daje on zatem stronie skarżącej prawa do uruchomienia merytorycznego rozpoznania skargi. Skarżąca powołuje się na postanowienie NSA z 7.07.2022r. II OSK 1293/22, publ. CBOSA. Passus, o który chodzi w uzasadnieniu przywołanego orzeczenia, brzmi: "Wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego co do regulacji art. 95 p.g.g. ( prawa geologicznego i górniczego) znajduje oparcie w orzecznictwie, w którym utrwalony jest pogląd, że z wymienionego przepisu wykładanego łącznie z art. 96 p.g.g. nie wynika obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i zmiany planu, w przypadku udokumentowania złoża kopaliny. Obowiązek ujawnienia złoża kopaliny dotyczy sytuacji, gdy miejscowy plan jest sporządzany lub zmieniany, a więc jeśli rozpoczęto procedurę planistyczną. Wymóg ujawnienia złoża kopalin, przewidziany w art. 95 ust. 1 p.g.g. nie oznacza jednak obowiązku sporządzenia lub zmiany planu miejscowego". Skarżąca odczytuje powyższe w taki sposób, że każda zmiana planu, nie ujawniająca udokumentowanego złoża, może zostać zakwestionowana. Tymczasem chodzi oczywiście o sytuację gdy jest sporządzany cały plan, względnie zmiana "punktowa" (jak w niniejszej sprawie) – ale zmiana dotycząca obszaru, na którym znajduje się złoże, a nie zmiana dowolnego obszaru, nie mającego nic wspólnego z działkami w S. . W ocenie sądu także wykazywane przez skarżącą działania zmierzające do zmian w dokumentach planistycznych gminy, nie świadczą o istnieniu po stronie skarżącej interesu prawnego, który zostałby naruszony tą konkretną, przedmiotową uchwałą. Podobnie jak w przypadku zamiarów inwestycyjnych spółki, kwestie te dotyczą jej interesu faktycznego, a nie prawnego. Nie istnieje bowiem przepis prawa materialnego, który by w tej sytuacji dawał jej prawo do żądania od organu podjęcia działań, zaniechania, czy dokonania innych czynności o charakterze prawnym. Najlepszym tego dowodem jest fakt, że nawet gdyby hipotetycznie stwierdzić nieważność uchwały, to w żaden sposób nie wpłynęłoby to na sytuację prawną skarżącego. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia braku naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia po stronie skarżącej, Sąd odrzucił skargę, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.