II SA/Kr 639/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2025 r. sprawy ze skargi A. W. i R. W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 marca 2025 r. nr WI-I.7840.7.63.2024.DA w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oddala skargę. II SA/Kr 639/25 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 395/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – po rozpoznaniu skargi A. i R. W. – uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 stycznia 2023 r. znak: WI-I.7840.7.82.2021.DA w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej w tym dwóch z garażami wbudowanymi jednostanowiskowymi, wraz z zewnętrznymi odcinkami instalacji wewnętrznych w tym: wew. linii zasilających gazu i prądu, zewnętrznych odcinków kanalizacji sanitarnej z dwoma zbiornikami szczelnymi wybieralnymi o pojemności do 10 m3 każdy, wraz z utwardzeniem nawierzchni dojść, dojazdu i czterech zewnętrznych miejsc postojowych na działce nr [...] w B. , oraz poprzedzająca ją decyzje organu I Instancji. Ponownie rozpoznając sprawę, Starosta Krakowski decyzją nr AB.II-S.1.237.2024 z 18 czerwca 2024 r., znak: AB.II-S.6740.1.584.2020.KG, udzielił L. Sp. z o.o. w K. pozwolenia na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi w tym dwóch w zabudowie bliźniaczej, wraz z zewnętrznymi odcinkami instalacji wewnętrznych w tym: wewnętrznych linii zasilających gazu i prądu, zewnętrznych odcinków kanalizacji sanitarnej z dwoma zbiornikami szczelnymi wybieralnymi o pojemności do 10 m3 każdy, wraz z utwardzeniem nawierzchni dojść, dojazdu i trzech zewnętrznych miejsc postojowych na działce nr [...] w B. . Wojewoda Małopolski decyzją z 20 marca 2025 r., znak: WI-I.7840.7.63.2024.DA, wydaną po rozpatrzeniu odwołania A. i R. W., utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na obszar oddziaływania (działka inwestycyjna, działka nr [...] i działka nr [...]), a także na fakt przekształcenia inwestora (złożenie nowego wniosku wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane). Budynek "A" i budynki "B1", "B2" zlokalizowane zostały 8,20 m – 13,06 m od granicy z działką nr [...] (działka drogowa – KDD1, ul. [...]) od strony zachodniej, od strony północnej – budynek B - 4,05 m (działka nr [...]), od strony wschodniej – budynek A i B – 4,10 m – 4,80 m z działką nr [...] (działka odwołujących się) oraz od strony południowej – budynek A – 11,45 m – 11,58 m (działka nr [...]), co spełnia wymagania rozporządzenia WT. Najbliższe istniejące budynki mieszkalne znajdują się od projektowanych budynku "A" i budynków "B1", "B2" w odległościach 15,04 m (budynek nr [...] na działce nr [...] – odwołujących się), 17,73 m (budynek nr [...] na działce nr [...]) oraz 20,28 m (budynek nr [...] na działce nr [...]). Planowane budynki mieszkalne zlokalizowano w odległości 11,46 m - 11,50 m od osi jezdni. Budynki mieszkalne "A", "B-B" (o wysokości 7,56 m) znajdują się w odległościach od 15,04 do 20,28 m od budynków zlokalizowanych na innych działkach, więc odległość między budynkami jest większa niż wysokość przesłaniania. Dostęp do drogi publicznej przez projektowany teren utwardzony oraz zjazd (wg odrębnego opracowania) z działki inwestycyjną na działkę nr [...]. Teren utwardzony i zjazd ma szerokość 5 m, co spełnia wymogi § 14 rozporządzenia WT. Co do § 23 ust. 4 rozporządzenia WT, to z uwagi na charakter projektowanej zabudowy przepis nie reguluje, ani nie ogranicza odległości od granic działki inwestycyjnej oraz od okien i drzwi budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Miejsce do gromadzenia odpadów zostało zaprojektowane przy granicy zachodniej. Zaprojektowano 3 miejsca postojowe niezadaszone (jedno wolnostojące oraz dwa zlokalizowane obok siebie) i 3 miejsca w garażach zaplanowanych w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych. § 19 rozporządzenia WT nie określa minimalnych odległości miejsc postojowych w garażach zamkniętych w odniesieniu do granic działki. Wody opadowe zagospodarowane na terenie inwestycji. Budynki wyposażone w daszki i gzymsy z rozwiązaniami pozwalającymi na naturalną wegetację roślin oraz magazynowanie wody. Łączna pojemność retencyjna pozwala na co najmniej godzinną retencje wody. Teren ma niewielki spadek w kierunku północno-zachodnim. Inwestor planuje odprowadzać wody opadowe na teren działki inwestycyjnej w związku z brakiem kanalizacji opadowej. Kierunek wód opadowych od wschodu do zachodu. Inwestor planuje wykonać skarpy, więc nie ma możliwości zalewania działek sąsiednich. Poza tym Sąd podzielił stanowisko, że inwestycja nie spowoduje zmiany naturalnego spływu wód opadowych. Budynki (A, B-B’) zostały usytuowane w odległościach od 15,04 m do 20,28 m na działkach [...], [...] i [...]. Budynek zaprojektowano w konstrukcji murowanej, z elementami konstrukcyjnymi żelbetowymi. Drewniane elementy konstrukcji i wykończenia należy zabezpieczyć środkami ogniochronnymi, posiadającymi stosowny atest techniczny – w taki sposób, aby ściany, schody, stropy i dachy klasyfikowały się jako nierozprzestrzeniające ognia NRO (budynek A). Budynek zaprojektowano w konstrukcji murowanej, z elementami konstrukcyjnymi żelbetowymi. Drewniane elementy konstrukcji i wykończenia należy zabezpieczyć środkami ogniochronnymi, posiadającymi stosowny atest techniczny – w taki sposób, aby ściany, schody, stropy i dachy klasyfikowały się jako nierozprzestrzeniające ognia NRO. Budynek pełni funkcję mieszkalną, cześć garażowa należy do PM,500MJ/m2 oddzielona zostanie drzwiami o odporności ogniowej EI-30 (Budynek B-B’). Dodatkowo między budynkami (B-B’). Rozwiązania projektowe potwierdzają twierdzenia projektanta. Obowiązek stosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego działa w przypadku sytuowania budynku jednorodzinnego w granicy działek. Ściana oddzielenia przeciwpożarowego jest stosowana zazwyczaj, gdy mamy do czynienia z sytuowaniem budynku w odległości mniejszej niż 6 m od budynku na sąsiedniej działce, tak aby zapewnione były odległości wynikające z § 271 rozporządzenia WT. Inwestycja zgodna z planem miejscowym (uchwała nr V/38/2007 Rady Gminy Mogilany z dnia 1 marca 2007 r. w sprawie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Mogilany). Na terenie MU1 zaprojektowano 3 budynki mieszkalne jednorodzinne: jeden wolnostojący z wbudowanym garażem oraz dwa budynki w układzie bliźniaczym z wbudowanymi garażami wraz z towarzyszącą infrastrukturą. Budynki o wysokości 7,56 m nie przekraczają maksymalnej wysokości zabudowy (9,5 m). Minimalny (35%) wskaźnik terenu biologicznie czynnego (52,30%) oraz wskaźnik (40%) powierzchni zabudowy (21,58%) są spełnione. Zaprojektowano dachy dwuspadowe o jednakowym kącie nachylenia 35° z wysuniętym przed lico budynków okapem kryte blachodachówką w kolorze grafitowym. Zastosowano tynk w odcieniu białym, stolarka okienna w odcieniu naturalnego drewna, balustrady w odcieniu grafitowym, a dekor w odcieniu brązowym. Zaprojektowano 3 miejsca postojowe oraz 3 miejsca postojowe w trzech garażach dobudowanych w budynku B" oraz budynku "A". Budynek "A" został zaprojektowany kalenicowo do drogi w nawiązaniu do sąsiadujących po stronie wschodniej oraz południowej budynków na dz. nr [...] i [...], natomiast budynek "B" usytuowany jest szczytowo do drogi oraz w nawiązaniu do sąsiadującego budynku na działce nr [...] i budynków powyżej. Stosunek boków zawiera się w przedziale 1:1,2-1:2,5. Budynek A: 8,50 m : 10,80 m = 1:1,270; Budynek "B": 8,5 m : 10,6 m = 1:1,247. Zaprojektowano dwa wbudowane garaże. Budynki "A", "B" i "B’", dach o spadku równym z spadkiem głównym (35°). Z Planu Odnowy Miejscowości B. na lata 2009-2013 oraz uchwały z 2020 r. zmieniającej studium wynika, że we wsi dominuje zabudowa jednorodzinna. Zabudowania są dość zwarte i skupiają się na obrzeżach środkowego odcinka Doliny R. , gdzie spływa kilka krótkich potoków żłobiących wąskie i głębokie wąwozy. Dzięki temu rzeźba terenu jest dość urozmaicona. Dominuje zabudowa niska, złożona głównie z jedno i dwukondygnacyjnych domów mieszkalnych. W latach 2016-2018 liczba wydanych pozwoleń na budowę w gminie M. systematycznie wzrastała. Łącznie wydano 415 pozwoleń na budowę. Skoro zdecydowana większość dotyczyła pojedynczych budynków w zabudowie jednorodzinnej, to planowana inwestycja wpisuje się w powyższe (zabudowa jednorodzinna dwukondygnacyjna). Wzdłuż ul. [...] dominuje usytuowanie szczytowe (działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] – budynki gospodarcze, [...], [...], [...] i [...]). Z kolei kalenicowo są usytuowane budynki na działkach nr [...], [...] – działka odwołujących się, [...], [...] – budynek mieszkalny z dobudowanymi budynkami gospodarczymi, [...] – budynek gospodarczy za budynkiem mieszkalnym oraz budynek mieszkalny na działce nr [...]). Zatem oba usytuowania budynków są zgodne z planem miejscowym. Należy zaznaczyć, że budynek odwołujących się jest usytuowany kalenicowo do ul. [...], czyli w mniejszości rodzaju sytuowania domów przy ul. [...]. Usytuowano dwa szczelne zbiorniki na nieczystości ciekle zlokalizowane powyżej zjazdu/wjazdu na teren działki. Wloty usytuowane 6 metrów od krawędzi z drogą (ul. [...]) oraz powyżej 5 metrów od drzwi zewnętrznych i okien do pomieszczeń na pobyt stały (od budynku A – drzwi 9 m, okna 10 m; od budynku B – drzwi 7,5 m, okna 7 m – pomiar z rys. PZT przy pomocy skalówki). Odległość najbliższego zbiornika na nieczystości od istniejącej studni na działce nr [...] wynosi 35,60 m, a od granicy z działką [...] ok. 23 m (pomiar na rys. PZT przy pomocy skalówki), zatem jest to powyżej 15 m wymaganych w § 31 rozporządzenia WT. Usytuowanie szczelnych zbiorników na nieczystości ciekłe zostało opisane przez osobę uprawnioną do projektowania w zakresie instalacji sanitarnych. Zbiorniki na nieczystości ciekłe są zgodne z wiedzą techniczną i tak: od rurociągów z gazem lub wodociągu to 1,5 m – jest od rurociągu z gazem 3 m, od rurociągu z woda 2 m (pomiar z rys. PZT przy pomocy skalówki); - od przewodów elektrycznych 0,8 m – jest 1 m (pomiar z rys. PZT przy pomocy skalówki). Obliczenia dot. ścieków i wód opadowych wykazuje się w projekcie technicznym, a nie w PZT i PAB. PZT sporządzone na kopii aktualnej mapy przyjętej 16 września 2020 r. do PZGiK, więc nie ma podstaw do podważania aktualności mapy do celów projektowych. Inwestor ma obowiązek wykazania aktualności mapy przede wszystkim w zakresie terenu inwestycji. Z materiału dowodowego nie wynika, aby nastąpiła zmiana powierzchni działki inwestycyjnej, jak i sąsiednich. Odwołujący nie przedstawili kontr-mapy sporządzonej przez osobę pełniącą samodzielne funkcje techniczne w budownictwie. Planowane budynki jednorodzinne mają dwie kondygnacje nadziemne, poddasze nieużytkowe itd. Wobec zarzutu nieczytelności rysunku PZT należy wskazać, że został on sporządzony w skali 1:500 (zgodnie z § 9 ust. 55 rozporządzenia) oraz zostały w nim umieszczone wszystkie informacje wymagane § 15 rozporządzenia. Opinia geotechniczna z listopada 2020 r. dla inwestycji obejmującej cztery (a nie trzy) budynki jest wystarczająca. Nie ma potrzeby wykonywania nowej opinii geotechnicznej dla budynku A, gdyż wpisuje się w miejsca wykonania wierceń penetracyjnych z zaznaczoną linią przekroju. Zgodnie z mapą zostały wykonane trzy wiercenia: - 1 zachodnia część działki przy budynku B; - 2 wschodnia część działki przy budynku B’; - 3 południowa część działki przy budynku A. Budynek A zlokalizowany został między odwiertami nr 3 a nr 2 w odległości 6,95 m w części południowej działki z granicą działki nr [...] (drogą), natomiast obecnie budynek A jest zlokalizowany 2 w odległości 8,20 m w części południowej działki z granicą działki nr [...], jednak nadal się wpisuje w lokalizację między odwiertem nr 3 a nr 2. Inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zabudowie działki nr [...], skoro znajduje się w odległości około 11,58 m od strony południowej granicy z działką nr [...] oraz 20,28 m od znajdującego się na niej domu. W kwestii odległości szczelnych zbiorników na nieczystości ciekłe od granicy z działką nr [...] wyjaśnić należy, że najbliższy ze zbiorników znajduje się 20,50 m (pomiar na rys. PZT za pomocą skalówki), zatem brak jest oddziaływania na tę działkę. Zjazd całkowicie usytuowany na terenie inwestycji w zachodniej części działki (poniżej połowy) nie oddziałuje na działkę nr [...]. W granicy z działką nr [...] na terenie inwestycji jest ustalony 5 m pas służebność, z którego m.in. korzystają odwołujący się, aby dojechać do swojej działki. W skardze A. i R. W. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa przez ponowne zaniechanie wnikliwego wyjaśnienia sprawy, a to zbadanie: a) poszanowania interesów właścicieli sąsiednich, w tym działki nr [...], b) odległości szamb od krawędzi jezdni, studni, okien i drzwi budynku mieszkalnego, granicy działki, drogi oraz rurociągów z wodą lub gazem i przewodów elektrycznych, c) tradycyjnego usytuowania domów w danej części sołectwa; 2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 138 § 2 kpa przez utrzymanie decyzji w mocy; 3) art. 8 i 9 kpa w zw. z art. 35 ust. 1 Pb przez przyjęcie, że projekt budowlany jest zgodny z Pb i planem miejscowym; 4) art. 28 Pb przez przeprowadzenie postępowania bez zapewnienia udziału wszystkich stron, a to właścicieli działki nr [...], na którą oddziałują lokalizacje wjazdu i szamba; 5) § 36 ust. 5 pkt 2 planu miejscowego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 4 Pb przez utrzymanie decyzji w mocy mimo braku dochowania obowiązku sytuowania budynków mieszkalnych kalenicowo do drogi publicznej; 6) art. 34 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 6 Pb w zw. z § 1, § 3, § 6, § 7 i § 8 ust. 3 pkt 2-3, § 11 ust. 2 i § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, bo mało czytelny PZT jest sporządzony na nieaktualnej mapie z czerwca 2020 r. oraz zawiera sprzeczne informacje w zakresie ilości kondygnacji i użyteczności poddasza; 7) § 36 ust. 2 rozporządzenia WT w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 4 Pb przez utrzymanie decyzji w mocy mimo błędnej lokalizacji zbiorników na nieczystości stałe (pomiary nie zostały naniesione wprost na projekt, a skala sprawia, że używanie skalówki przez organ jest nieprecyzyjne). W uzasadnieniu zarzutu piątego podnieśli, że tradycyjnym usytuowaniem domów w tej części sołectwa jest usytuowanie domów kalenicowo do ul. [...] i jednorodne na jednej działce. Usytuowanie różnorodne na jednej działce odznacza się czymś nowym, dlatego nie może być uznane za tradycyjne, podobnie jak usytuowanie budynku B szczytowo. Tymczasem organ: 1) pominął 7 działek i 9 domów (32% zabudowań); 2) uwzględnił budynki gospodarcze, które nie są domami; 3) nie sprawdził dotychczasowego sposobu sytuowania domów na jednej działce; 4) pominął działki nr [...] i nr [...] (obie zabudowane dwoma domami); 5) nie wykazał, które z budynków są domami, a które budynkami gospodarczymi; 6) nie ustalił okresu powstania poszczególnych domów; 7) nie przedstawił wykładni pojęcia "tradycyjne". W uzasadnieniu zarzutu szóstego podnieśli, że projekt opracowano z uwzględnieniem nieaktualnego (z 2020 r.) projektu geotechnicznego odwołującego się do wcześniejszego zamierzenia dotyczącego czterech (a nie trzech) budynków. Aktualizacja jest niezbędna ze względu na zmianę lokalizacji posadowienia budynku A, która może potencjalnie wpływać na warunki geotechniczne m.in. ze względu na bliskie sąsiedztwo terenów osuwiskowych (część działki nr [...] i działka [...]), kierunek zapadania terenu działki (południowo- zachodni), ryzyko powierzchniowego spływu wód opadowych z wyżej położonych części terenu oraz ryzyko sączenia wód pochodzenia wsiąkowego, nakaz lokalizowania budynków w jednorodnych warunkach geotechnicznych na średnio nośnych gruntach zaliczonych do warstwy geotechnicznej nr II. Część poprawek wykonana jest bez pieczątki oraz podpisu projektanta, choć dotyczy odległości szamba czy sieci technicznych od osi jezdni. Część rysunkowa w wielu miejscach ze względu na nagromadzenie danych nie ujawnia odległości poszczególnych wymaganych prawem elementów w sposób czytelny. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi, wskazując przy tym, że zarzut nieuwzględnienia w kręgu stron właściciela działki nr [...] skutecznie podnieść mógłby tylko właściciel działki nr [...]. Pismem z dnia 4 września 2025 r. uczestnik postępowania L. sp. z o.o. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona. Na wstępie przypomnieć należy, że poprzednio wydana w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym decyzja została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 395/23. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901). Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (tak WSA w Krakowie w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr 1152/15). Spór w sprawie zarówno w poprzednio prowadzonym postępowaniu, jak i obecnie, koncentruje się w głównej mierze wokół sposobu posadowienia budynków na działce inwestycyjnej, a to w z związku z brzmieniem § 36 ust. 5 pkt. 2) obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym przepisem, w terenach MU1 nowe budynki mieszkalne mają być sytuowane kalenicowo lub szczytowo do drogi publicznej w zależności od tradycyjnego usytuowania domów w danej części sołectwa. Osią sporu wciąż jest ten właśnie sposób usytuowania budynków: kalenicowy lub szczytowy względem drogi publicznej. W pierwszej kolejności wskazać należy, ze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w cytowanym wyroku z dnia 7 września 2023 r., sygn. II SA/Kr 395/23, w zakresie sytuowania budynków wiążąco przesądził, że: 1. zaprojektowana zabudowa nie ma charakteru zabudowy atrialnej, zatem tym zakresie zachowana została zgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ("Przedmiotem zamierzenia są bowiem niezależne budynki, które bez wątpienia nie mają charakteru zabudowy atrialnej"), 2. w świetle zapisów planu miejscowego możliwe jest, aby na jednej działce mogły być usytuowane dwa budynki w ten sposób, że jeden budynek jest usytuowany na działce kalenicowo, natomiast drugi budynek jest usytuowany szczytowo, bo z zapisów planu miejscowego wynika jedynie, że nowe budynki mieszkalne sytuowane mają być kalenicowo lub szczytowo do drogi publicznej w zależności od tradycyjnego usytuowania domów w danej części sołectwa. Natomiast uchylając poprzednio wydane decyzje, sąd zobowiązał organ do dokonania oceny zgodności projektu budowlanego (projektu zagospodarowania terenu) z § 36 ust. 5 pkt. 2) mpzp, poprzez ustalenie – stosownie do cytowanego zapisu planu miejscowego – jakie jest tradycyjne usytuowanie domów w danej części sołectwa. Dopiero po ustaleniu tej okoliczności organ będzie mógł ocenić, czy usytuowanie zaprojektowanych budynków na dz. nr [...] w miejscowości B. gmina M. jest zgodne z zapisami planu miejscowego. Natomiast bez ustalenia tej okoliczności nie jest możliwe dokonanie oceny, czy projekt zagospodarowania działki jest zgodny z mpzp. Sąd podkreślił również, że – zgodnie z zapisami mpzp – sytuowanie budynków na działce ma być zgodne z tradycyjnym usytuowaniem domów w danej części sołectwa. Nie ma zatem znaczenia, na gruncie niniejszej sprawy, usytuowanie budynków na działkach nr [...] i [...] sąsiadujących z terenem inwestycji po stronie wschodniej oraz południowej. Sąd wskazał też, że akta administracyjne nie zawierają jakiegokolwiek dokumentu, który pozwoliłby na określenie jaka zabudowa (w kontekście usytuowania budynków na działce – terenie inwestycji) faktycznie istnieje w danej części sołectwa. Z tego względu jakiekolwiek ustalenia organu w tym zakresie muszą zostać uznane za dowolne, albowiem nie mają one jakiegokolwiek potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Jednocześnie sąd wskazał, że "tradycyjne usytuowanie domów w danej części sołectwa determinuje – zgodnie z planem miejscowym – możliwość określonego sytuowania budynków mieszkalnych na działce. Nie można bowiem wykluczyć, że ze względu na istniejącą w danej części sołectwa zabudowę nie będzie możliwe jednoznaczne określenie tradycyjnego usytuowania domów." Zdaniem Sądu, w obecnie kontrolowanej decyzji, organ wykonał wiążące zalecenia Sądu w tym zakresie. W zaskarżonej decyzji wyjaśniono co następuje: "Następnie wskazać należy, iż wzdłuż ul. [...] (działka nr [...]) dominuje usytuowanie szczytowe (działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] budynki gospodarcze, [...], [...], [...] i [...]) z kolei kalenicowo są usytuowane budynki na działkach nr [...], [...] - działka Odwołujących się, [...], [...] - budynek mieszkalny z dobudowanymi budynkami gospodarczymi, [...] - budynek gospodarczy za budynkiem mieszkalnym oraz budynek mieszkalny na działce nr [...]) - dane z [...]- mapa "ORTO", zatem biorą po uwagę powyższe tutejszy organ odwoławczy stoi na stanowisku, iż oba usytuowania budynków: szczytowo i kalenicowo do drogi są zgodne z ustaleniami mpzp. Na marginesie budynek Odwołujących się jest usytuowany kalenicowo do ul. [...], czyli w mniejszości rodzaju sytuowania domów przy ul. [...]". System Informacji Przestrzennej jest powszechnie dostępnym rejestrem publicznym, prowadzonym przez Głównego Geodetę Kraju na podstawie art. 13 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 242). Wobec powyższego ustalenia organu poddają się kontroli sądu, bo możliwe było zbadanie w tym systemie, czy ustalenia organu są prawidłowe. W aktach administracyjnych znajduje się również (k. 225) fragment wydruku z tego systemu – ortofotomapy, z naniesionymi granicami i numerami działek oraz budynkami na nich posadowionymi. Analiza mapy w systemie informatycznym daje oczywiście rozleglejszy wgląd w istniejąca zabudowę, jednak nawet ten fragment mapy dostatecznie dobrze ukazuje sposób zabudowy i usytuowanie budynków względem drogi publicznej – ul. [...]. Dodatkowo w załączeniu do pisma z dnia 4 września 2025 r. uczestnik postępowania L. sp. z o.o. (inwestor) przedstawił pismo z dnia 30 grudnia 2024 r. sporządzone z up. Wójta Gminy M. przez mgr inż. arch. P. S., z którego wynika, że "zarówno kalenicowe jak i szczytowe usytuowanie budynków mieszkalnych względem drogi publicznej (ul. [...]) spełnia ustalenia planu (w związku z faktem, że w przedmiotowej części sołectwa B. brak wyraźnie dominującego układu kalenic względem drogi)" – k. 85 – 97 akt sądowych. Nie jest to oczywiście sam w sobie dowód na okoliczność stwierdzenia zgodności zaprojektowanego sposobu posadowienia budynków w zgodzie z planem miejscowym, ale niewątpliwe wzmacnia argumentację organu w tym zakresie. Nie mają też racji skarżący, że skoro domy przy ul. [...] (układ kalenicowy, działka [...]) i [...] (układ szczytowy, działka [...]) są stare to nie powinny być brane pod uwagę w dokonywanej analizie usytuowania kalenic. Jest wręcz przeciwnie. To właśnie stare domy najpełniej odzwierciedlają "tradycyjne" usytuowanie budynków względem drogi publicznej. W konkluzji stwierdzić należy, że organ prawidłowo ustalił, że wobec braku jednoznacznego, tradycyjnego usytuowania (kalenicowego lub szczytowego) budynków mieszkalnych wobec do drogi publicznej w analizowanej ("danej") części sołectwa tj. wzdłuż ul. [...], zaprojektowane usytuowanie budynków pozostaje w zgodności z planem miejscowym. Zarzuty skargi w tym zakresie są zatem nieuzasadnione. Drugie z wiążących wskazań Sądu zawarte w wyroku sygn. II SA/Kr 395/23 dotyczyło weryfikacji zachowania odległości zbiornika na nieczystości od studni na działce nr [...]. Obecnie na projekcie zagospodarowania terenu odległości ta została zwymiarowana i wynosi 33,6 metra; co pozostaje w zgodzie z § 31 ust. 1 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.), który wyznacza minimalną odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, licząc od osi studni - co najmniej 15 m do zbiorników do gromadzenia nieczystości. Wbrew zarzutom skarżących przedstawiony obecnie projekt zagospodarowania terenu jest dostatecznie czytelny i możliwe jest zwymiarowanie odległość zaprojektowanych zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe - zarówno od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jak i od granicy działki oraz drogi. Zgodnie z § 36 ust. 2 rozporządzenia WT, w zabudowie jednorodzinnej odległości te wynoszą co najmniej: 1) od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi - 5 m, przy czym nie dotyczy to dołów ustępowych w zabudowie jednorodzinnej; 2) od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego - 2 m. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że odległość szamb od granicy z działką drogową to 10 metrów, odległości zaś od obu projektowanych budynków (w linii prostej) to 10 -11 metrów. Możliwe jest dokonanie tego pomiaru skalówką, co Sąd uczynił, zaś odległości zaprojektowane względem minimalnych wymaganych przepisami są tego rodzaju, że nawet metr niedokładnego pomiaru nie robiłby różnicy w zakresie stwierdzenia spełnienia przytoczonych wyżej wymogów warunków technicznych. Zbiorniki te znajdują się nadto (w linii prostej) w odległości 25 metrów od granicy działki skarżących i ok 30 metrów od domu skarżących. Nie są uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia art. 34 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 6 Pb w zw. z § 1, § 3, § 6, § 7 i § 8 ust. 3 pkt 2-3, § 11 ust. 2 i § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, bo mało czytelny PZT jest sporządzony na nieaktualnej mapie z czerwca 2020 r. oraz zawiera sprzeczne informacje w zakresie ilości kondygnacji i użyteczności poddasza. Co do aktualności mapy dla celów projektowych to Sąd podziela w całości pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z 25.02.2025 r., II OSK 22/24, LEX nr 3860440, zgodnie z którym "Mapa do celów projektowych spełniająca wymogi z art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. powinna posiadać aktualne informacje dotyczące szczegółów terenowych. W konsekwencji należy stwierdzić, że mapa jest aktualna tak długo, jak długo odzwierciedla obecny (teraźniejszy) stan rzeczy istniejący na danym terenie. Zachowanie aktualności mapy nie zależy zatem bezpośrednio od daty jej opracowania, lecz od niezmienności stanu faktycznego na tej mapie odzwierciedlonego. Ani przepisy prawa, ani względy doświadczenia życiowego nie dają dostatecznych podstaw do konstruowania domniemania, że wyłącznie z uwagi na upływ określonego czasu (np. miesiąca, czy roku) mapa wykorzystana do celów projektowych traci aktualność. Przeciwnie, należy uznać, że dopóki nie uległ zmianie stan faktycznych odzwierciedlony na mapie, tak długo pozostaje ona mapą aktualną w rozumieniu art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b.". Skarżący nie wykazują, czy i jakie zmiany stanu faktycznego nie zostały na mapie uwzględnione. Co do czytelności projektu zagospodarowania terenu, to Sąd wypowiedział się już w tym zakresie powyżej. Projekt jest na tyle czytelny, że możliwe jest odczytanie naniesionych wymiarów, a inne mogą być odczytane za pomocą skalówki. Nadto zarówno zgodnie z art. 34 ust. 1 u.p.b. , jak i zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679 z późn. zm.), zakres projektu budowlanego zależy od stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz specyfiki i charakteru obiektu budowlanego. Jeśli zaś chodzi o poddasze, to budynki są dwukondygnacyjne (parter i piętro) natomiast poddasze nie jest dodatkową kondygnacją, bo jego wysokość wynosi 171 cm w najwyższym punkcie (przekrój A-A), tymczasem zgodnie z § 3 pkt. 16 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.), za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m. Nie jest uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 28 ustawy prawo budowlane poprzez przeprowadzenie postępowania bez zapewnienia udziału właścicielom działki nr [...]. Zarzut ten sprowadza się w gruncie rzeczy do powołania podstawy wznowieniowej, o której mowa w art. 145 § 1 pkt. 4 Kpa. Odnosząc się do tego zarzutu, trzeba powołać wyrok NSA z dnia 26 marca 2013 r., sygn. II OSK 2276/11: "(...) przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Dotyczy to również Sądu rozstrzygającego sprawę ze skargi podmiotów biorących udział w postępowaniu, który z urzędu nie ma podstaw do podnoszenia, że podmiot nie wnoszący skargi został pominięty w postępowaniu administracyjnym i z tej przyczyny stosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Zauważyć należy, że przesłanka wznowieniowa polegająca na niezapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego. Inne podmioty nie mają prawa do zastępowania uprawnionej strony i korzystania z zarzutu wystąpienia podstaw do wznowienia, powołując się na to, że nie wszystkie podmioty, które powinny brać udział w postępowaniu, zostały do udziału w nim dopuszczone. Powyższe stanowisko ugruntowało się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 911/05; z dnia 17 czerwca 2008 r., sygn. II OSK 665/07; z dnia 22 grudnia 2008r. sygn. akt II OSK 1109/07; z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 51/08; z dnia 26 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 832/08, z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08, z dnia 18 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 796/09, z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1886/10) i skład orzekający w niniejszej sprawie je podziela. Podkreślenia wymaga, że co do zasady prawami procesowymi rozporządza strona. Dlatego też, jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że zaistniała w sprawie okoliczność uzasadniająca wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w związku z tym uchylić zaskarżoną decyzję z tej przyczyny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Z wszystkich wyżej wymienionych względów skarga podlegała oddaleniu jako bezzasadna na zasadzie art.151 p.p.s.a.