II SA/Kr 789/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Niechuchomości przy ul. [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 maja 2021r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy skargę oddala. Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] l w K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 maja 2021 r. sygn. akt [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I Instancji - Prezydenta Miasta K. orzekającą o odmowie uchylenia w oparciu o przepis 151 § 1 pkt. 1 kpa decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki [...] przy ul. [...] [...], zaskarżając ją w całości. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Prezydent Miasta K. w dniu 22.03.2013r. wydał decyzję ustalającą na wniosek Inwestora Spółki [...] Sp. z o.o. warunki zabudowy dal inwestycji pn: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr[...] przy ul. [...] i [...] w K. oraz przebudowa istniejącego zjazdu z działki nr [...] obr. [...], budowa chodnika części działki [...] obr. [...], oraz budowa infrastruktury technicznej nadziałkach nr działkach nr [...], [...], [...] obr [...] Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 19.04.2013r. W dniu 09.12.2015r do organu I instancji wpłynął wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...], o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną opisaną powyżej. Wnioskująca Wspólnota jako przesłankę mającą skutkować wznowieniem postępowania wskazała art. 145 § 1 pkt 4 kpa, czyli brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy. Wspólnota uzasadniała swój wniosek m. innymi w ten sposób, że wskazała, iż mający powstać budynek mieszkalny z usługami w parterze, będzie najwyższy w okolicy, będzie potęgować w sposób nadmierny ruch samochodowy, ograniczy znacznie już i tak ograniczoną dostępność miejsc parkingowych, a nawet może doprowadzić do paraliżu komunikacyjnego w okolicy. Realizacja 7-mio piętrowego budynku ograniczy przewietrzanie okolicy, powiększy smog. Powyższy wniosek po jego rozpoznaniu został przez organ I instancji załatwiony negatywnie, gdyż w dniu 07.12.2016r organ odmówił wznowienia postępowania, z racji na fakt, iż Wspólnocie nie przysługiwał przymiot strony. Po złożeniu zażalenia sprawę badał organ II instancji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które uchyliło w dniu 25.01.2017r. sporne postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium bowiem twierdziło, że odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa może nastąpić tylko z przyczyn formalnych a nie merytorycznych i może do niej dojść tylko wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń strony wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Jeśli istnieją jednak wątpliwości co do legitymacji podmiotu, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji, to wydanie decyzji musi być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1kpa i następnie przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia, a więc realizacja dyspozycji art. 149 § 2 kpa. W związku z powyższym, Prezydent Miasta K. w dniu 28.07.2017r. wydał postanowienie, w którym wznowił postępowanie zakończone wyżej opisaną decyzją ostateczną. Ponadto w dniu 04.09.2018r. organ wydał decyzję umarzającą postępowanie wznowieniowe, opierając je na ustaleniach, iż wnioskodawcy nie przysługuje status strony Powyższą decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzją z dnia 11.02.2019r. Po złożeniu przez wnioskującą w sprawie Wspólnotę skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Sąd ten skargę oddalił. Strona domagająca się wznowienia złożyła kasację na wyrok Sądu w K., która została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z dni 28.10.2020r do sygn. II OSK 1196/20 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Krakowie, decyzję organu II instancji, oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 04.09.2018r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż błędnie organy administracyjne wiązały pojęcie strony w okoliczności, w której strona nie jest właścicielem działki sąsiedniej, czyli bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji. Sąd wyjaśnił, że stronami postępowania mogą być, w zależności od okoliczności także właściciele działek nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, gdyż o interesie prawnym tych osób przesądza bowiem zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, jak i stopień jej uciążliwości. Co za tym idzie, błędnie organ I instancji wydał postanowienie o umorzeniu postępowania wznowieniowego z uwagi na brak po stronie skarżącej interesu prawnego, gdyż nieruchomość strony skarżącej nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, by organ I instancji zbadał czy Wspólnota posiadała interes prawny w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z 22.03.2013. W związku z tym, należy przeprowadzić postępowanie z zakresu jaki wynika z art. 149 § 2 kpa i wydać jedną z decyzji określonych w art. 151 kpa. Rozpoznając ponownie wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej [...] organ I instancji wskazał, że status strony wynika z przepisów prawa materialnego ustanawiających prawa i obowiązki, a nie z uznania danego podmiotu za stronę przez organ administracyjny prowadzący postępowanie. Po stronie podmiotu musi istnieć "własny" interes prawny podlegający konkretyzacji w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie statusu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie jej za stronę. Nadto organ I instancji wskazał, iż w orzecznictwie i doktrynie panuje pogląd, że istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa materialnego, tj taką normą, którą można wskazać jako podstawę i której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje . Warunkiem uzyskania statusu procesowego strony jest legitymowanie się tym interesem prawnym pojmowanym jako publiczne prawo podmiotowe w postaci normy prawnej przyznającej jednostce określone korzyści, które mogą być realizowane w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji. Co za tym idzie, w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy o interesie prawnym, czyli o przymiocie strony, innym poza inwestorem, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, stopniem i zakresem uciążliwości oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. Stroną w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy są właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości objętej granicami wniosku, jak też mogą być również właściciele i użytkownicy działek znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji, o ile planowana inwestycja będzie oddziaływać na ich nieruchomości. Tak więc w każdej konkretnej sprawie organ wydający decyzję, ustalając krąg osób, które mają interes prawny w sprawie, musi badać jak daleko sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji. W związku z tym, organ I instancji przeanalizował przedmiot oraz projektowane jego rozmiary – powierzchnię zabudowy, gabaryty, wysokości planowanego budynku. Na działce na której usytuowany jest budynek z lokalizacją [...], liczący 5 kondygnacji, jego odległość w najwęższym miejscu wynosi ok. 17,5 m od granicy z działką [...], na której projektuje się przyszłą zabudowę. Organ I instancji zestawił przedmiot projektowanej inwestycji z istniejącą zabudową na działce [...], przy [...], i ustalił, że przyszły obiekt spełniać będzie funkcję głównie mieszkaniową wielorodzinną, z usługami typu sklep, butik, wysokość elewacji frontowej ustalona została w przedziale 16 – 18 m , z tym, że pod pewnymi warunkami dopuszczono wysokość do 22m ponad wysokość gzymsu lub attyki, przy czym wysokość ta została dopuszczona dla części budynku wycofanej poza linię zabudowy od ul. [...] o minimum 2 m, zaś w linii zabudowy od ul. [...] do wysokości 22 m dopuszczono wyłącznie komunikację pionową. Linia nowej zabudowy wyznaczona została w odległości 6 m od krawędzi jezdni. Organ stwierdził, że funkcje tak projektowanej jak i istniejącej inwestycji są takie same, wysokość projektowanej jak i istniejącej zabudowy są do siebie zbliżone, odległość między budynkiem na działce [...] a planowanym obiektem który linie zabudowy ma w odległości 6 m od krawędzi jezdni wynosi ok 23,5 m , a planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem należącym do grupy, mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tej sytuacji organ I instancji uznał, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na nieruchomość, na której zlokalizowany jest budynek [...] co prowadzi do wniosku, iż Wspólnocie Mieszkaniowej Nieruchomości [...] nie będzie przysługiwał przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 22.03.2015r. Wnioskująca Wspólnota w swym wniosku o wznowienie postępowania stwierdziła, że swe żądania wywodzi z faktu potencjalnych immisji pośrednich, które mają oparcie w przepisach prawa cywilnego – art. 144 kc. Organ I instancji co do tego zarzutu stwierdził, że problem ten wymyka się z orzekania w ramach postępowania administracyjnego. Jeśli wywodzi się prawa z zakresu nie regulowanego przepisami przewidzianymi dla postępowania o wydanie warunków zabudowy, to należy wykazać ich zgodność z przepisami administracyjnymi. Czyli chodzi o to by konkretnie wskazać np. jakie normy i o ile zostały przekroczone. Samo wskazanie że immisje występują, nie jest wystarczające by przez ten fakt domagać się uznania za stronę postępowania. Ponadto organ podkreślił, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie można badać i orzekać w sprawie regulowanej np. warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sprawy te będą rozstrzygane w następnym etapie procesu inwestycyjnego. Jest faktem, jak wywodzi organ, że wnioskująca Wspólnota posiada interes fatyczny, jednakże nie jest on podstawą do żądania uznania wnioskującej za stronę. W efekcie organ I instancji orzekł o odmowie uchylenia w oparciu o przepis 151 § 1 pkt. 1 kpa decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki [...] przy ul. [...] i [...] Odwołanie od wyżej opisanej decyzji Prezydenta Miasta K. złożyła w przewidzianym terminie Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w K.. Odwołująca się zaskarżyła przedmiotową decyzję w całości, zarzucając jej naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, poprzez przyjęcie, że Wspólnota nie posiada przymiotu strony, jak też naruszenie art. 7, art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, który doprowadził do nieuprawnionego przyjęcia, że nieruchomość Wspólnoty Mieszkaniowej znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji. Uzasadniając powyższe żądania Wspólnota potwierdziła, tak jak to wywodził organ I instancji, że w świetle art. 28 kpa, interes prawny może być związany z zasięgiem oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie, także te, które nie graniczą z nią bezpośrednio. Odwołująca się podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie krąg stron został ustalony w oparciu o ustalenia wpływu inwestycji na sferę uprawnień związanych z korzystaniem z nieruchomości sąsiednich i potwierdzony jedynie w odniesieniu do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. Następnie zwrócono uwagę, iż art. 28 nie rozróżnia sytuacji prawnej nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących i tych które nie są bezpośrednimi sąsiadami. Przymiot strony dla bezpośredniego sąsiada wynika z prawa własności – art. 140 kc, a więc wynika z tego samego prawa i tej samej normy prawnej na której opiera się Wspólnota. Ponadto jak podaje dalej odwołująca się Strona, należy badać przymiot strony każdorazowo indywidualnie, w stosunku do każdej z nieruchomości. Zdaniem Strony przeprowadzona analiza oddziaływania wskazuje, że jej nieruchomość zostanie dotknięta oddziaływaniem inwestycji, w sposób bardziej poważny, niż sam teren inwestycji. Dalej Wspólnota na potwierdzenie wskazanego wniosku podała, że sąsiadująca z terenem inwestycji działka, na której zlokalizowane są garaże, i działka z parkingiem obsługującym przychodnię są już zagospodarowane i stopień oddziaływania na te działki jest mniejszy, niż w przypadku działki nr [...] , z punktu widzenia deficytu miejsc parkingowych. Organ I instancji, co podkreślono, zestawia tylko parametry projektowanej inwestycji z parametrami budynku Wspólnoty, natomiast w zakresie uszczuplenia miejsc parkingowych, nie wypowiada się. Również, na co wskazuje Wspólnota, opierając się na wyroku WSA w Krakowie – IISA/Kr 1199/14, o statusie strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy decyduje nie realna, ale potencjalna możliwość negatywnej ingerencji w prawo własności z uwagi na lokalizację wysokiego obiektu kubaturowego. Wspólnota wymieniła zagrożenia jakie może spowodować realizacja zabudowy na działce nr [...], czyli zacienienie, podniesienie wód gruntowych, generowanie hałasu . Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po analizie całości akt w sprawie, stwierdziło, że wydana w sprawie decyzja Prezydenta Miasta K. jest prawidłowa i poparta stanowiskiem mającym uzasadnienie w orzecznictwie. Problemem kluczowym w niniejszej sprawie jest przyjęcie, jak należy rozumieć pojęcie strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie z art. 28 ustawy kodeks postępowania administracyjnego stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Co za tym idzie, pojęcie strony musi być związane z istnieniem interesu prawnego, który nadto musi być aktualny i obiektywnie sprawdzalny. Własny interes prawny musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu na sferę prawną osoby, nie pozwala na uznanie jej za stronę. O istnieniu interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym świadczy ustalenie przepisu prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu dla zaspokojenia własnej potrzeby . Co za tym idzie, status procesowy strony powstaje, gdy strona legitymuje się interesem prawnym pojmowanym jako publiczne prawo podmiotowe w postaci normy prawnej przyznającej jej określone korzyści , które mogą być realizowane przez wydanie decyzji. W postępowaniach o ustalenie warunków zabudowy status strony przysługuje zawsze właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości objętej granicami wniosku, czyli że oni zawsze mają swój interes prawny. Ponadto stronami w tych postępowaniach mogą by także właściciele i użytkownicy działek znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji, o ile planowana inwestycja będzie oddziaływać na ich nieruchomości. W każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy o interesie prawnym innych osób niż inwestor, decydują okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, zamiarem, oraz stopniem i zakresem uciążliwości oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie. W niniejszej sprawie Wspólnota Mieszkaniowa Budynku [...] domaga się uznania jej jako strony postępowania, twierdząc, ze posiada interes prawny w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym z częścią usługowo-handlową, garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] przy ul. [...] / [...] Powyżej wskazana inwestycja ma powstać na działce leżącej po drugiej stronie ulicy [...], niż budynek na działce nr [...], będący własności Wspólnoty Mieszkaniowej [...] Zgodnie z wnioskiem Wspólnoty dotyczącym uznania jej za stronę w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, argumentami mającymi przemawiać, za uznaniem Wspólnoty za stronę, było wskazanie, iż mający powstać obiekt będzie wynosił 7 pięter, co spowoduje zaburzenia w przewietrzaniu terenu, spotęguje i tak już istniejący hałas, spowoduje zacienienie mieszkań w budynku przy [...] doprowadzi do zaburzania odbioru fal radiowo telewizyjnych. Ponadto obiekt o takich jak planowano gabarytach, zaburzy estetykę odbioru otoczenia. Po rozważeniu powyższych argumentów Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż w sprawie nie ma możliwości uznania Wspólnoty za stronę postępowania, bowiem argumenty te świadczą o istniejącym jedynie po stronie Wspólnoty interesie faktycznym. Badanie akt sprawy, w tym wykonanej przed wydaniem decyzji wz Analizy urbanistyczno – architektonicznej pokazują, iż teren wokół działki wskazanej do zainwestowania, wyznaczony przez granice obszaru analizowanego, jest wysoko zurbanizowany. Istniejąca tam zabudowa to głównie zabudowa wielomieszkaniowa, z usługami w parterach, o zróżnicowanych wysokościach, z tym, że szereg budynków tak przy ul [...] czy też [...] przedstawia również wysoką zabudowę o wysokościach do attyki nawet powyżej 20m. Przy ul. [...] znajduje się od wielu lat plac targowy "[...] z szeregiem stoisk prowadzących handel towarami spożywczymi i nielicznie konfekcją. Znajdują się też budynki użyteczności publicznej jak Urząd Miasta K., czy szkoła podstawowa. W związku z tym, projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny, z usługami, będzie w pełni odpowiadał funkcji występującej w terenie. Również porównywanie gabarytów przyszłej inwestycji ( wysokość do gzymsu, attyki ) w pełni nawiązuje do obiektów występujących w terenie i nie będzie stanowić dominanty, ponieważ istnieją jeszcze inne obiekty prezentujące równie duże wysokości , a nawet jeszcze wyższe.( np. zlokalizowane na działkach nr [...] W kwestii zarzutu, iż realizacja nowego obiektu wpłynie na zmniejszenie ilości miejsc parkingowych, wskazać należy, że projektowany budynek objęty decyzją wz będzie miał garaż podziemny, który będzie poprawiał dostępność miejsc parkingowych. Ponadto należy także wskazać, że w sprawie opinię swą wydała jednostka merytorycznie właściwa w zakresie dostępu do psa drogowego tj. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., która otrzymała projekt decyzji wz i w oparciu o nią przekazała swą opinie i zgodę na realizację takiej inwestycji. Kolegium zaznaczyło, że dokonało analizy ewentualnego oddziaływania projektowanej inwestycji na nieruchomość zrealizowaną na działce nr [...], przy [...] która nie sąsiaduje w sposób bezpośrednia z terenem inwestycji, bowiem oddziela ją od granicy działki nr [...], ulica [...], a odległość miedzy tymi nieruchomościami wynosi w najwęższym miejsce 17,5 m, co wykazał organ I instancji. Jednak mimo to, że nieruchomości te nie sąsiadują bezpośrednio ze sobą, to zgodnie ze wskazanymi powyżej uwagami na temat występowania interesu prawnego, Kolegium zweryfikowało możliwość wpływu zgłaszanych przez Wspólnotę zagrożeń. I tak jeśli chodzi o oddziaływanie inwestycji na nieruchomość Wspólnoty, to w szczególności podkreślić trzeba, że projektowany budynek mieszkalny z usługami nie należy żadną miarą do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jest to inwestycja jak prawie wszystkie zrealizowane już w tym terenie, o zdecydowanej funkcji mieszkaniowej, która nie ma wpływu z zakresu zagrożeń na inne nieruchomości. Ponadto wszystkie zgłoszone uwagi, co do wystąpienia np podniesienia wód gruntowych, wzmożenia hałasu, braku należytego nasłonecznienia, czy zacienienia budynku, nie są przedmiotem postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji wz, czyli nie są w nim badane. Są to problemy, które stanowią element postępowania opartego na przepisach prawa budowlanego, i będą rozpatrywane w sytuacji, gdy organ administracji będzie prowadził postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę. Co za tym idzie, obecnie zgłaszane jak wyżej problemy, nie mogą być badane w prowadzonym postępowaniu. Tym bardziej nie mogą one stanowić podstawy do uznania, iż powodują one powstanie po stronie Wspólnoty interesu prawnego, do występowania jako strona w postępowaniu o wydanie wz. Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodziła się Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] l w K. wniosła skargę na decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 § l pkt. l w zw. z art. 151 § l pkt. l kpa w zw. z art. 145 § l pkt. 4 kpa w zw. z art. 28 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji skutkujące odmową uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 22 marca 2013 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr. [...] w przy ul. [...] i [...] w K. oraz przebudowa zjazdu z działki nr [...] obr. [...], budową chodnika na części działki nr [...] obr. [...] oraz budowa infrastruktury technicznej na działkach nr [...] [...], [...] obr. [...] pomimo istnienia przesłanki wznowienia polegającej na braku udziału w postępowaniu przez stronę; 2. art. 7, 77 § l i 80 kpa poprzez uchybienie przez organ obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego niezbędnego do rozpatrzenia sprawy materiału dowodowego, który doprowadził do nieuprawnionego przyjęcia, że Wspólnota Mieszkaniowa znajduje się poza obszarem oddziaływania inwestycji i nie posiada statusu strony. W związku z podniesionymi zarzutami, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Wspólnota podniosła, iż zaskarżoną decyzją organ II instancji utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. w K. z dnia 19 lutego 2021 r. znak [...], którą odmówiono uchylenia decyzji z dnia 22 marca 2013 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn "budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] obr. [...] [...] przy ul. [...] i [...] w K. oraz przebudowa zjazdu z działki nr [...] obr. [...] budową chodnika na części działki nr [...] obr. [...] oraz budowa infrastruktury technicznej na działkach nr [...] [...], [...] obr. [...] W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że posiadanie interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym warunkowane jest istnieniem przepisu prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego skutecznie można żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby. Organ przyznał także, że o interesie prawnym innych osób, niż właściciele nieruchomości objętej granicami wniosku o ustalenie warunków zabudowy, decyduje okoliczności konkretnej sprawy związane z rodzajem, zamiarem, stopniem i zakresem uciążliwości oddziaływania zamierzonej inwestycji na otoczenie . O tym, że stronie skarżącej nie przysługuje interes prawny mają decydować następujące okoliczności podane w uzasadnieniu: - wysoki stopień zurbanizowania obszaru, na którym planowana jest inwestycja, zbieżność funkcji planowanego budynku z funkcji występującą na tym obszarze - które to okoliczności nie odnoszą się konkretnie do relacji planowanej inwestycji i jej stopnia uciążliwości do nieruchomości strony skarżącej i same w sobie nie mogą być rozstrzygające w sprawie. Nie można bowiem uznać, że skoro ruch samochodowy czy hałas są zjawiskiem normalnie występującym w danej okolicy, nowa inwestycja, nie narusza interesu właścicieli. Zagęszczenie ruchu o stałą liczbę ok. 70-140 dodatkowych samochodów (szacowana liczba samochodów 1-2 na mieszkanie) w okolicy, która już jest bardzo zakorkowana, nie może bowiem pozostać całkowicie bez znaczenia dla jakości życia mieszkańców tej okolicy. - fakt objęcia zakresem planowanej inwestycji budowy parkingu podziemnego, co ma stanowić odpowiedź na zarzut strony skarżącej o ograniczeniu ogólnodostępnych miejsc parkingowych (jako przykład oddziaływania inwestycji na nieruchomość strony skarżącej) - przy czym twierdzenie organu, że planowany garaż podziemny będzie "poprawiać" dostępność miejsc parkingowych oparte jest na nieporozumieniu, w sytuacji, gdy współczynnik miejsc parkingowych przewidziany w decyzji o warunkach zabudowy z 2013 r. (bardziej łagodny dla inwestora niż obowiązujący obecnie) nie odpowiada na rzeczywiste potrzeby inwestycji (przyjmując jej realizację w maksymalnie dopuszczonym przez warunki zabudowy rozmiarze -7 pięter), a zatem ostateczne saldo ogólnodostępnych miejsc parkingowych w okolicy ulegnie drastycznemu zmniejszeniu a nie poprawie (na deficyt miejsc postojowych w okolicy wskazywał organ I instancji jeszcze przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy z 2013 r. (por. analizę urbanistyczno - architektoniczną), co ma bezpośrednie przełożenie na uciążliwość dla strony skarżącej (i stanowi immisje), która nie posiada miejsc parkingowych na terenie własnej posesji. Mieszkańcy nieruchomości przy ul. [...] l będą mieli jeszcze bardziej utrudnione możliwości zaparkowania pod własnym domem, a użytkownicy lokali usługowych -mieszczących się na dole jeszcze bardziej utrudnione możliwości dostaw do prowadzonych przez siebie sklepów, co wpływa na atrakcyjność takich lokali). - odnosząc się do faktu oddzielenia obydwu nieruchomości ulicą [...] szerokości kilkunastu metrów zdaniem skarżącej , wskazać należy, że organ nie odniósł się do zarzutów odwołania, które zmierzały do wskazania, że pomimo tej odległości nieruchomość strony skarżącej w sposób analogiczny (lub nawet poważniejszy) zostanie "dotknięta" oddziaływaniem inwestycji, niż teren działek sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestora, których właścicielom przymiot strony przyznano. Przykładem jest działka nr [...] (teren Spółdzielni), która graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji, ale "bokiem", nie od frontu oraz częścią zabudowaną garażami a nie budynkiem mieszkalnym, jak ma to miejsce w przypadku nieruchomości Wspólnoty (istotne z punktu widzenia wpływu polegającego na zacienianiu budynku Spółdzielni). Również istnienie garaży dostępnych dla członków SM Wspólny Dom na działce nr [...] oraz parkingu na działce stanowiącej własność Województwa M. (zabudowanej przychodnią) powoduje, że stopień oddziaływania na te działkę jest mniejszy niż w przypadku działki nr [...] (istotne z punktu widzenia pogłębienia przez inwestycję deficytu miejsc postojowych). Fakt, że teren działek bezpośrednio sąsiadujących na obszarze bezpośrednio przyległym do działki inwestora jest już zagospodarowany (teren spółdzielni zabudowany jest garażami przy granicy z działką inwestora, działka Województwa M. zabudowana parkingiem obsługującym przychodnię) również nie pozwala na rozróżnienie stopnia oddziaływania inwestycji (w kontekście ograniczenia w ich zagospodarowaniu) w odniesieniu do terenu tych działek i działki Wspólnoty. Odległość działki nr [...] od działki inwestora jest analogiczna jak odległość do budynków Spółdzielni [...] (właściciela dz. [...]). Jeżeli więc, idąc tokiem rozumowania organu I instancji, podstawą dopuszczenia podmiotu na prawach strony miałoby być wykazanie, że na działkę Wspólnoty planowana inwestycja będzie oddziaływać, jej wpływ na działkę Wspólnoty może się okazać realnie i znacząco większy niż na teren działek bezpośrednio sąsiadujących. W tym kontekście "analiza" organu braku wpływu planowanej inwestycji na teren strony skarżącej nie prowadzi do żadnych rozstrzygających ustaleń i nie przesądza o braku interesu prawnego po stronie Wspólnoty. Strona skarżąca wskazała również, iż brak zaliczenia planowanej inwestycji jako mogącej znacząco oddziaływać na środowisko - należy jednak wskazać, że okoliczność ta nie jest rozstrzygająca, skoro o przymiocie strony nie decyduje, w przypadku powołania się na przepis art. 140 kc oraz 144 kc, wskazanie, że immisje przekraczają dopuszczalne normy. Jak wynika bowiem z wyroku NSA z dnia 6 lutego 2018 r. II OSK 1085/16, o przyznaniu przymiotu strony w postępowaniu decyduje już sam fakt oddziaływania inwestycji na sąsiednie nieruchomości, a nie ocena czy oddziaływanie to mieści się w granicach określonych przepisami szczególnymi, czy też przekracza ustalone normy. Innymi słowy mieszczące się w granicach obowiązujących norm oddziaływanie inwestycji na sąsiednie nieruchomości nie może wykluczać udziału właścicieli tych nieruchomości w toczącym się w tym przedmiocie postępowaniu. Jak wynika z kolei z wyroku WSA w Krakowie z dnia z dnia 21 października 2014 r. II SA/Kr 1199/14, o statusie stron w sprawach z zakresu ustalenia warunków zabudowy decydują nie rzeczywiste ograniczenia w zagospodarowaniu, jakie realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego może spowodować dla właścicieli nieruchomości, lecz potencjalna możliwość negatywnych ingerencji w prawo własności, np. z uwagi na zamiar usytuowania w bliskiej odległości obiektu kubaturowego o wysokości i uciążliwości nieporównywalnej zabudową mieszkaniowa jednorodzinną, którego realizacja może rodzić obawy związane immisjami, czy także z uwagi na projektowanie czterech kondygnacji podziemnych. Podkreślane przez skarżących konsekwencje zrealizowania przedmiotowej inwestycji (zacienienie ul. (...), podniesienie wód gruntowych, generowany hałas), nawet jeżeli dotyczą naruszeń chronionych odrębnymi przepisami prawa materialnego, w szczególności art. 5 ust. l pkt l lit. b, d i f oraz art. 5 ust. l pkt 9 Prawa budowlanego, mogą zostać właśnie uznane pod kątem wskazań na immisje za argumenty przemawiające za zapewnieniem możliwości ochrony właścicielom nieruchomości sąsiednich na etapie ustalania warunków zabudowy. Skarżąca wskazała też, ze zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 19 lutego 2008 r. II OSK 31/07, "obszar oddziaływania" należy rozumieć szeroko, zarówno jako wpływ na środowisko przyrodnicze, jak i na nieruchomości sąsiednie w znaczeniu szerokim sąsiedztwa. Granice obszaru oddziaływania wyznacza zatem oddziaływanie faktyczne, w szczególności przewidywana emisja zanieczyszczeń, nadmierny hałas, czy nawet utrudnianie nasłonecznienia. W pojęciu oddziaływanie mieści się zatem rzeczywisty wpływ, zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, niekoniecznie graniczących z obszarem wyznaczonym pod inwestycję, jak i na wartości prawnie chronione, jak np. środowisko, zabytki czy funkcjonowanie obiektów użyteczności publicznej. Argumenty powyższe pozostają aktualne również w przypadku zabudowy śródmiejskiej. Bez znaczenia zatem pozostają argumenty organu II instancji zmierzające do konkluzji, że uwzględnienie żądania Wspólnoty byłoby równoznaczne w skutkach z koniecznością powielania ustaleń (odnośnie np. analiza nasłoneczniania, hałasu) istotnych z punktu widzenia przedmiotu postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Właśnie dlatego, że na etapie wydawania decyzji WZ nie jest możliwe ustalenie parametrów inwestycji w detalach wymaganych rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, całkowicie niezasadne jest w kontekście oceny spełnienia przesłanek z art. 28 kpa odnoszenie się do zgodności planowanej inwestycji z normami zawartymi w tym rozporządzeniu. W odpowiedzi na wniesioną skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując wydaną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Na wstępie należy wskazać, że z mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia orzekania przez Sąd stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. W tym miejscu podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. 2020 r. poz. 256, dalej: K.p.a.). Istotą wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania dotknięte było co najmniej jedną z kwalifikowanych wad spośród wyliczonych wyczerpująco w art. 145, 145a, art. 145a3, art. 145b k.p.a. (zob. B. Adamiak, komentarz do art. 145, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis 2021, teza 1). Zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W wyniku wznowienia postępowania, zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. może zostać wydana decyzja, którą organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Dostrzec należy również, że postępowanie wznowione może się zakończyć decyzją o umorzeniu postępowania wydaną na podstawie art. 105 § 1 lub 2 k.p.a. W przedmiotowej sprawie skarżąca objęła żądaniem wznowienia postępowania przesłankę wskazaną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zbadanie przesłanek wznowieniowych jest, co do zasady, możliwe po ustaleniu formalnej dopuszczalności wznowienia postępowania, uwarunkowanej dochowaniem terminu zakreślonego do złożenia wniosku o wznowienie (art. 148 K.p.a.) oraz legitymacją do zainicjowania postępowania w sprawie wznowienia (art. 147 K.p.a.). W przedmiotowej sprawie organ wznowił postępowanie, a następnie we wznowionym postępowaniu badał, czy skarżącej przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Stwierdzenie, w tej kolejnej fazie postępowania, że z wnioskiem wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną albo, że nie zaistniały przesłanki wznowienia skutkuje - zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. - odmową uchylenia decyzji dotychczasowej. Odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 K.p.a. może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty, bo z twierdzeń strony będącej wnioskodawcą można wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Powodem tym nie może być jednak brak podstaw do wznowienia postępowania z przyczyn np. wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w sytuacji, gdy zaistnienie, bądź brak spełnienia tego wymogu wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, gdyż prowadziłoby to do oceny podstaw wznowienia przed wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. Tak, więc wyraźnie trzeba podkreślić, że jeśli istnieją wątpliwości, co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy, to wydanie decyzji powinno być poprzedzone postanowieniem, o jakim mowa w art. 149 § 1 K.p.a., a to z uwagi na konieczność przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia, a więc realizacji dyspozycji art. 149 § 2 k.p.a. Przedstawiona wykładnia przepisów o wznowieniu postępowania administracyjnego jest bezspornie przyjmowana w orzecznictwie i doktrynie. Należy tu wskazać chociażby na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OSK 1332/09, z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt 1286/09, z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1747/07, z dnia 1 lutego 2008 r. sygn. akt II OSK 1981/06, z dnia 9 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1331/06, a także wyroki z dnia 13 listopada 1987 r. sygn. akt I SA 1326/86, ONSA 1987, nr 2, poz. 80, z dnia 20 czerwca 1991 r. sygn. akt OSK 487/91, ONSA nr 2, poz. 50, z dnia 14 czerwca 1999 r. sygn. akt IV SA 2397/08, z dnia 18 grudnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1716/06 (niepubl.) oraz poglądy doktryny np. M. Jaśkowska, A. Wróbel. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie II, Zakamycze 2005, s. 882). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd zgodnie, z którym stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich (por. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 września 1995 r. sygn. akt VI SA 13/95, ONSA z 1995 r., z. 4, poz. 154 oraz z dnia 4 grudnia 1995 r. sygn. akt VI SA 20/95, ONSA z 1996 r., z. 2, poz. 54; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 858/97, LEX nr 47313; z dnia 7 marca 2000 r. sygn. akt IV SA 364/99, Lex nr 54743; z dnia 23 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1618/04, LEX nr 168098; z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1959/06, niepubl.; z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 206/10, niepubl.) ale również stronami tego postępowania mogą być, w zależności od okoliczności, także właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym tych osób przesądza, bowiem zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 czerwca 2001 r. sygn. akt IV SA 594/99, LEX nr 54166 oraz z dnia 8 września 2004 r. sygn. akt OSK 394/04, LEX 160631). Rozróżnienie usytuowania nieruchomości ze względu na położenie nieruchomości "sąsiedniej", opisane zostało w doktrynie z opowiedzeniem się za nadaniem pojęciu "sąsiedztwa" ujęcia szerszego, przy czym zawsze "działkę sąsiednią" należy określać dla każdego przypadku oddzielnie (por. Z. Niewiadomski (red.). Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd. 5. Warszawa 2009, s. 494- 498). Jak wskazał NSA w swoim wyroku kasatoryjnym z dnia 28.10.2020r. sygn. II OSK 1196/20 wydanym w niniejszej sprawie rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji obowiązany jest zbadać czy skarżąca Wspólnota posiadała interes prawny w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta i w tym celu organ winien przeprowadzić postępowanie w zakresie wynikającym z art. 149 § 2 K.p.a. (po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania) i zakończyć je jedną z decyzji określonych w art. 151 K.p.a. Badając interes prawny skarżącej Wspólnoty organ powinien mieć na względzie powyższe rozważania dotyczące posiadania przymiotu strony w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy również przez właścicieli działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. Organy administracyjne badając ponownie sprawę zastosowały się do powyższych uwag NSA a przeprowadzone postępowanie poświęcone zostało szczegółowemu zbadaniu czy po stronie skarżącej Wspólnoty występuje interes prawny czy tylko interes faktyczny w niniejszej sprawie. Organ I jak i organ II instancji szczegółowo w uzasadnieniach swoich decyzji analizowały i odnosiły się do poszczególnych aspektów sprawy w kontekście charakteru funkcji i zajętości planowanej inwestycji, zakresu jej oddziaływania i ewentualnego interesu prawnego po stronie skarżącej do jej udziału w przedmiotowym postępowaniu. Organy administracyjne doszły do jednoznacznego wniosku , iż skarżącej Wspólnocie Mieszkaniowej takowy interes prawny nie przysługuje w niniejszej sprawie, a argumenty przemawiające za takim rozstrzygnięciem zostały szeroko, szczegółowo i logicznie omówione w uzasadnieniach decyzji. Argumenty te zostały opisane we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, a orzekający Sąd je podziela. Wobec powyższego ich ponowne opisywanie w niniejszym miejscu jest niecelowe i zbędne. Po stronie skarżącej Wspólnoty występuje w istocie interes faktyczny a nie prawny, gdyż jak wynika z kolejnych odwołań oraz skarg wnoszonych w toku postępowania jest ona żywo zainteresowania nie pogarszaniem swojej obecnej sytuacji , przede wszystkim związanej z miejscami parkingowymi, poziomem hałasu i drożnością komunikacji pojazdami mechanicznymi. Sam jednak ten fakt nie przesądza o istnieniu interesu prawnego, a co najwyżej można tu mówić o interesie faktycznym, polegającym na próbie zapewnienia sobie dotychczasowego komfortu korzystania z danej przestrzeni. Jest to zrozumiałe z punktu widzenia interesu faktycznego, jednak nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa materialnego, a tylko wtedy można by mówić o istnieniu interesu prawnego. Na marginiesie tylko warto w tym miejscu zaznaczyć, iż skarżąca Wspólnota próbuje z problemu braku własnych miejsc parkingowych ( o czym mówi wprost w swojej skardze – vide k. 12 niniejszego uzasadnienia) wywieść legitymację ( interes prawny) uzasadniający ograniczanie lub wyeliminowanie możliwości postania nowej inwestycji, co kłoci się z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa oraz z zasadami sprawiedliwości społecznej i nie znajduje w kontekście niniejszej sprawy podstaw w obowiązujących przepisach prawa. Skoro zatem organ w sposób wnikliwy i nie budzący wątpliwości co do poprawności tak z punku widzenia przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania zbadał, iż skarżącej Wspólnocie nie przysługuje interes prawny w postępowaniu zakończonym decyzją Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki [...] przy ul. [...] i [...] należało zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. wydać decyzję o odmowie odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, co też organ uczynił. Wobec tych okoliczności Sąd oddalił skargę mając na względzie art. 151 p.p.s.a.