II SA/Kr 856/15

sygn. akt II SA/Kr 856/15 Kraków, dnia 4 stycznia 2016 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w .N. z dnia 10 kwietnia 2015r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi T. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 10 kwietnia 2015r., znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Postanowieniem z dnia 4 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. W piśmie procesowym z dnia 8 grudnia 2015r., sprecyzowanym następnie pismem z dnia 28 grudnia 2015r. T. N. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podniósł, że nie zna się na przepisach prawa, ponieważ mieszka za granicą i błędnie zrozumiał zasady zachowania terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a., na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W ocenie Sądu okoliczności sprawy nie uzasadniają przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu. Brak winy w uchybieniu terminu winien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 marca 2014r., sygn. akt I OZ 218/14, Lex Omega nr 1446607). Za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych należy uznać pogląd, zgodnie z którym w szczególności przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej nie może uzasadniać nieznajomość przepisów prawa (oprócz powołanego wyżej orzeczenia – zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 11 czerwca 2014r., sygn. akt I OZ 414/14, Lex Omega nr 1480920; z dnia 14 marca 2013r., sygn. akt II OZ 175/13, Lex Omega nr 1447290; z dnia 18 grudnia 2012r., sygn. akt II OZ 1104/12, Lex Omega nr 1240807; z dnia 28 listopada 2012r., sygn. akt I OZ 869/12, Lex Omega nr 1239515; z dnia 27 czerwca 2012r., sygn. akt I OZ 450/12, Lex Omega nr 1239484; z dnia 2 marca 2012r., sygn. akt I OZ 111/12, Lex Omega nr 1120722; z dnia 6 czerwca 2011r., sygn. akt I OZ 402/11, Lex Omega nr 821331; z dnia 23 września 2010r., sygn. akt I OZ 706/10, Lex Omega nr 741959 oraz z dnia 24 listopada 2008r., sygn. akt I OZ 861/08, Lex Omega nr 564260). W niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu oparty został wyłącznie na tej okoliczności, że skarżący – nie znając przepisów prawa – błędnie zrozumiał sposób jego obliczania. Wniosek oparty na takich podstawach nie mógł zostać uwzględniony, wobec czego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 86 § 1 p.p.s.a.