II SAB/Kr 176/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Waldemar Michaldo / spr. / Protokolant: Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2014 r. sprawy ze skargi E.Z. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. w przedmiocie rozpoznania odwołania E.Z. z dnia 27 czerwca 2011 r. od decyzji Starosty N. z dnia 10 czerwca 2011 r. znak: [....] w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. w pozostałym zakresie umarza postępowanie; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącego E.Z. kwotę 100 / sto / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. E.Z. wniósł w dniu 26 sierpnia 2013 r. skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. , polegającą na nierozpoznaniu przez ww. organ jego odwołania od decyzji Starosty N. z dnia 10 czerwca 2011 r. znak: [....] , na mocy której odmówiono skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w zakresie dotyczącym oznaczenia ewidencyjnego nieruchomości, zamieszczonego w decyzjach o pozwoleniu na budowę, wydanych w okresie od 1 stycznia 2006 r. do 22 kwietnia 2011 r. dla nieruchomości położonych na terenie Miasta i Gminy R. W uzasadnieniu skargi podniesiono iż wskazana decyzja Starosty N. z dnia 10.06.2011 r. została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 24.07.2012 r. (znak:.......). Jednocześnie organ odwoławczy orzekł o przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. , została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6.12.2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 1380/12). Skarga kasacyjna od wskazanego wyroku została następnie oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 26.06.2013 r. (sygn. akt I OSK 430/13). Autor skargi zauważył, iż akta niniejszej sprawy zostały zwrócone wraz z prawomocnymi wyrokami WSA w Krakowie oraz NSA organowi w dniu 20 sierpnia 2013 r. E.Z. podniósł przy tym, iż do dnia sporządzenia skargi tj. 26 września 2013r. Kolegium nie rozpoznało ponownie jego odwołania od decyzji Starosty N. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o umorzenie postępowania sądowego, wskazując, że w dniu 16 października 2013 r. wydano decyzję znak: [....] , którą utrzymano w mocy decyzję Starosty N. z dnia 10 czerwca 2011 r. znak: [....] . W piśmie z dnia 24 grudnia 2013 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego, żądając jednocześnie zasądzenia zwrotu kosztów poniesionych w tym postępowaniu, a także stwierdzenia że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia organowi grzywny. Rozpoznając przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 3 lutego 2014r. sygn. akt II SAB/Kr 277/13 odrzucił skargę E.Z. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji Starosty N. z dnia 10 czerwca 2011 r. znak: [....] odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Odrzucając skargę – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej zwana w skrócie "p.p.s.a."- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że była ona niedopuszczalna. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano nadto m.in., że skarżący, przed złożeniem przedmiotowej skargi, nie wezwał Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. do usunięcia naruszenia prawa, do czego – zgodnie z art. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "k.p.a." – był zobligowany. W ocenie orzekającego wówczas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, powyższy tryb znajduje zastosowanie także w przypadku, gdy zarzucana Kolegium bezczynność dotyczy nierozpoznania odwołania od decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej i wynika z treści art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz U Nr 112, poz. 1198 ze zm.)- zwanej dalej w skrócie "u.d.i.p.". W świetle bowiem tego przepisu postępowanie, w którym wydawana jest decyzja odmawiająca udzielenia informacji publicznej, toczy się według zasad uregulowanych w k.p.a., przy uwzględnieniu odmiennej regulacji wynikającej z cytowanego ust. 2 wskazanej ustawy dotyczącej terminu rozpoznania odwołania od takiej decyzji oraz formułowania jej uzasadnienia. W dalszej części omawianego uzasadnienia Sąd podniósł, iż z treści powołanego art. 16 u.d.i.p. wynika, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego mają zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, jak również do decyzji o umorzeniu postępowania we wskazanym przedmiocie. Zatem, zawarty w ustępie 2 tego artykułu zwrot, iż "do decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego" oznacza nakaz stosowania wszelkich przepisów kodeksu pozostających w związku z wydaniem decyzji. To zaś, powoduje, że zwalczanie bezczynności organu odwoławczego polegającej na nierozpoznaniu odwołania od decyzji organu l instancji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej powinno zostać poprzedzone, wezwaniem organu odwoławczego do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Wyczerpanie tego trybu uzależnia bowiem dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego – zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Niedokonanie zatem przez E.Z. niniejszej czynności przed wniesieniem skargi na bezczynność Kolegium musiało zdaniem Sądu I instancji skutkować odrzuceniem skargi, jako niedopuszczalnej. W wywiedzionej skardze kasacyjnej E.Z. zaskarżył powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w całości, zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym istotny na wynik sprawy: - naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 37 § 1 k.p.a., polegające na niezgodnym z prawem odrzuceniu skargi na bezczynność organu i zaniechaniu jej merytorycznego rozpoznania, co nastąpiło w wyniku przyjęcia przez Sąd I instancji jakoby skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania odwołania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej powinna była zostać poprzedzona wezwaniem organu przez skarżącego do usunięcia naruszenia prawa (bezczynności w rozpoznaniu odwołania), przysługującym skarżącemu według Sądu I instancji w postępowaniu w sprawie udostępnienia informacji publicznej od momentu gdy postępowanie to weszło w fazę postępowania odwoławczego od decyzji o odmowie udostępnienia informacji; - naruszenie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., polegające na niezastosowaniu przez Sąd I instancji tego przepisu w sytuacji gdy organ usunął stan bezczynności w przedmiocie rozpoznania odwołania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej już po wniesieniu skargi na bezczynność, czyniąc tym samym bezprzedmiotowym dalsze prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego; - naruszenie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a., polegające na zaniechaniu przez Sąd I instancji stwierdzenia czy bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania odwołania w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, trwająca przez okres trzykrotnie przekraczający ustawowy termin dla rozpoznania tego odwołania, miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 16 ust. 2 u.d.i.p., poprzez błędną wykładnię normy prawnej zakodowanej w tym przepisie, polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że norma ta nakazuje stosowanie przepisów ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym również przepisu art. 37 § 1 k.p.a., do całego postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej począwszy od momentu gdy postępowanie to weszło w fazę postępowania odwoławczego od decyzji o odmowie udostępnienia informacji, a nie tylko w stosunku do samej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz w stosunku do decyzji odwoławczej rozstrzygającej ostatecznie sprawę udostępnienia informacji. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, E.Z. wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem kosztów postępowania sądowego. Odnosząc się do procedury wnoszenia samej skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, skarżący kasacyjnie wskazywał, że nie musi ona być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W jego ocenie, skoro powszechnie przyjmuje się iż postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, wszczynane wnioskiem o udostępnienie informacji i kończące się bądź to czynnością materialno-techniczną (udostępnienie informacji), bądź też wydaniem decyzji o odmowie udostępnienia informacji lub o umorzeniu postępowania w sprawie udostępnienia informacji, toczy się w trybie regulacji szczególnych zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a nie w trybie regulacji ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, to brak jest podstaw prawnych dla odmiennego traktowania szczególnej fazy tego postępowania występującej pomiędzy momentem wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji przez dysponenta żądanej informacji a momentem rozpoznania odwołania od tej decyzji przez organ odwoławczy. Ten szczególny etap postępowania, toczący się przed organem odwoławczym, pozostaje bowiem częścią całego postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, które albo zakończy się z momentem wydania decyzji ostatecznej przez organ odwoławczy, albo wróci do etapu ponownego rozpoznawania wniosku o udostępnienie informacji przez dysponenta informacji z momentem wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy. Skarżący kasacyjnie stwierdził przy tym, że wprowadzenie obowiązku stosowania art. 37 k.p.a. do tego szczególnego fragmentu postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej przeczy gramatycznemu brzmieniu art. 16 ust. 2 u.d.i.p. oraz pozostaje w sprzeczności z celem samej ustawy, która z założenia powinna umożliwić wnioskodawcy możliwie najszybsze rozpoznanie jego wniosku i kontrolę sądowoadministracyjną. Jeżeli zatem zastosowanie art. 37 k.p.a. prowadziłoby do przedłużenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej na etapie rozpoznawania wniosku przez dysponenta żądanej informacji publicznej, to tym bardziej niecelowym byłoby obligowanie wnioskodawcy do wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa na etapie rozpoznawania odwołania od decyzji o odmowie udostępnienia informacji. Rozpoznając przedmiotową skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 maja 2014r. sygn. akt. I OSK 1089/14 uchylił zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 277/13. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził m.in., że w art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., ustawodawca przewidział, iż tylko do decyzji o odmowie lub umorzeniu postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem oznacza to, że skarżący, wnosząc skargę na bezczynność Kolegium, nie był zobligowany, aby przed dokonaniem tej czynności, wezwać ww. organ do usunięcia naruszenia prawa – na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. Stwierdzenie, że w sprawie bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zastosowanie znajdzie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skutkuje uznaniem, że skargi w tym przedmiocie nie trzeba poprzedzać wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, ani Kodeks postępowania administracyjnego nie przewidują bowiem środków zaskarżenia w przedmiocie bezczynności organu odwoławczego, jakim jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze, a art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli przysługują one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym, przy czym przez te środki rozumie się zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął tym samym, iż jeżeli wniesienie skargi na bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest poprzedzone żadnym, dodatkowym aktem staranności, to brak jest uzasadnienia by wymagać dochowania takiego aktu w przypadku bezczynności na etapie postępowania odwoławczego. Rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy podkreślić, że jak wynika z przedstawionej powyżej historii dotychczasowego przebiegu postępowania w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na skutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 277/13 zobowiązany był do dokonania ponownej oceny zasadności wywiedzionej skargi. W myśl art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organami administracji publicznej. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 967/12 - powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: cbois.nsa.gov.p). W pierwszej kolejności należy wskazać, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą na bezczynność do sądu administracyjnego. Zgodnie z poglądem wyrażonym w wydanym w przedmiotowej sprawie postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 1089/14 dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia, w tym nie jest wymagane wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa na etapie postępowania odwoławczego (tj. rozpoznawania odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej). Podkreślić w tym miejscu należy także, że w sprawach skarg na bezczynność sąd orzeka biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił bezczynność polegającą na nierozpoznaniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. jego odwołania wniesionego od decyzji Starosty N. z dnia 10 czerwca 2011 r. znak: [....]. Wskazaną decyzją Starosta Nowotarski odmówił skarżącemu udostępnienia, na jego wniosek z dnia 22 kwietnia 2011 r., informacji publicznej w zakresie dotyczącym informacji obejmującej oznaczenie ewidencyjne nieruchomości dla których wydane zostały decyzje Starosty N. w okresie od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 22 kwietnia 2011 r. o pozwoleniu na budowę dla nieruchomości położonych na obszarze Miasta i Gminy R. . Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, pismem z dnia 27 czerwca 2011 r. skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji. W wyniku jego rozpoznania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 24 lipca 2012r. znak: [....] uchyliło decyzję Starosty N. z dnia 10 czerwca 2011 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na ww. decyzję Kolegium E.Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1380/12 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium. Z kolei od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Kolegium. Skarga ta została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt I OSK 430/13. W dniu 23 sierpnia 2013 r. odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2012 r. . sygn. akt II SA/Kr 1380/12 wraz z aktami sprawy został doręczony Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w N. Rozpoznając sprawę ponownie, decyzją z dnia 16 października 2013 r. znak: [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. utrzymało w mocy decyzję Starosty [....] z dnia 10 czerwca 2011 r. znak: [....] . Jak podkreśla się w orzecznictwie o ile wydanie przez organ administracji na dzień orzekania przez Sąd żądanego rozstrzygnięcia sprawy czyni z natury rzeczy niemożliwymi zobowiązanie organu do działania, o tyle nie zwalnia to Sądu z obowiązku zbadania, czy w sprawie doszło do bezczynności, a następnie oceny czy miała ona charakter rażący oraz rozważenia, czy zachodzą podstawy do wymierzenia organowi grzywny (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; z dnia 18 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1953/12, z dnia 17 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2443/12). Zgodnie z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1 (tj. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postepowania), stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni. Z przedstawionego powyżej stanu faktycznego wynika, że sprawa udostępnienie informacji publicznej z wniosku E.Z. z dnia 22 kwietnia 2011 r., na skutek składanych przez strony postępowania, na różnych jego etapach, środków zaskarżenia była przedmiotem rozpoznania zarówno przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jak i Naczelny Sąd Administracyjny. Ostatecznie akta przedmiotowej sprawy zostały zwrócone do organu odwoławczego, w dniu 23 sierpnia 2013 r., po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1380/12 (uchylającego wydaną uprzednio decyzję Kolegium). Od tego zatem momentu organ odwoławczy miał realną możliwość ponownego rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji Starosty N. z dnia 10 czerwca 2011 r. Jak wynika z akt sprawy nastąpiło to w dniu 16 października 2013 r. kiedy to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wydało decyzję znak: [....] , na mocy której utrzymało w mocy ww. decyzję Starosty N. Powyższa okoliczność oznacza, że organ II instancji niewątpliwie przekroczył 14 dniowy termin zakreślony do rozpoznania odwołania o jakim mowa w art. 16 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. Równocześnie jednak, w ocenie Sądu, termin niespełna dwóch miesięcy, jaki upłynął od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, do dnia wydania decyzji, nie stanowi o kwalifikowanej bezczynności organu. W szczególności należy bowiem podkreślić, iż ustawowy 14 dniowy termin do wydania decyzji przez organ odwoławczy upłynął w niniejszej sprawie w dniu 6 września 2014r. Tym samym więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wydając w wyniku ponownego rozpoznania odwołania E.Z. decyzję z dnia 16 października 2013 r. znak: [....] przekroczyło powyższy termin o dokładnie 40 dni. Dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów przez organ. By można mówić o rażącym naruszeniu prawa, przekroczenie terminu w rozpoznaniu wniosku musi być znaczne. W realiach niniejszej sprawy wskazanego okresu czasu w jakim organ odwoławczy pozostawał w stanie bezczynności nie można jednak uznać za rażąco długi. Równocześnie należy zwrócić uwagę , iż jeżeli organ, któremu zarzuca się bezczynność, wydał w międzyczasie akt administracyjny to okoliczność taka także zmniejsza jego winę, co w konsekwencji w połączeniu z faktem, iż stan bezczynności w niniejszej sprawie trwał niewiele ponad miesiąc pozwoliło Sądowi w pkt. I wyroku na zasadzie art. 149 § 1 p.p.s.a. zakwalifikować bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. jako bezczynność nie mającą charakteru rażącego naruszenia prawa. Mając powyższe okoliczności na uwadze orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się także przesłanek do wymierzenia organowi odwoławczemu grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. W pkt II wyroku Sąd orzekł o umorzeniu postępowania w pozostałym zakresie tj. w zakresie zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. do rozpoznania odwołania E.Z. w zakreślonym przez Sąd terminie. Rozstrzygnięcie powyższe wynika z faktu, iż jak już wskazano powyżej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. w dniu 16 października 2013r. rozpoznało przedmiotowe odwołanie wydając decyzję znak: [....] , którą utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty N. W tej sytuacji wyznaczenie przedmiotowemu organowi odwoławczemu terminu do rozpoznania odwołania stało się więc bezprzedmiotowe. Postępowanie w tym zakresie należało zatem umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przepis ten mówi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 2 i 3 tego artykułu. (por. postanowienie NSA z dnia 21.03.2013r. sygn. akt I OSK 481/13 , postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12, postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2626/12, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6.03.2013r. sygn. akt IV SAB/Po 99/12). O kosztach orzeczono w pkt III wyroku na mocy art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a..