III SA/Kr 1068/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 października 2012 r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi I. M. na rozstrzygnięcie Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego z dnia 17 lipca 2012 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi I. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na rozstrzygnięcie Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego z dnia 17 lipca 2012 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu. Skarga została wniesiona w dniu 2 sierpnia 2012 r. bezpośrednio do Sądu, a z jej treści wynikało, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącej w dniu 20 lipca 2012 r. Postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1068/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pozostawił bez rozpatrzenia powyższą skargę, jako niekompletną w rozumieniu art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W piśmie z dnia 4 października 2012 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podniosła, że w uzasadnieniu skargi wskazała, iż kompletna dokumentacja w sprawie znajduje się w posiadaniu Centrum Przedsiębiorczości, które zobowiązało się w rozmowie telefonicznej do przesłania jej do Sądu. Podniosła również, że uchybienie nastąpiło w całości bez jej winy. Przedmiotowe dokumenty nie były w posiadaniu skarżącej, a jedyne, co mogła uczynić to zaufać złożonemu przyrzeczeniu pracownika organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. Art. 30c. ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. - o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r., nr 84, poz. 712, zwanej dalej u.z.p.p.r.), po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego (...). Skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Skarga podlega opłacie sądowej (art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r.). Odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, należy wskazać, że art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270- zwanej dalej "p.p.s.a."), określają okoliczności, w jakich sąd może tego dokonać. Zgodnie z art. 30e u.z.p.p.r. w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że instytucja przywrócenia terminu, uregulowana głównie w art. 86 i 87 p.p.s.a., ma zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w sprawach uregulowanych w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (§2). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§4). Z przedstawionych uregulowań wynika, że Sąd rozpoznając wniosek skarżącej o przywrócenie terminu powinien ustalić, czy wniosek spełnia wymogi określone w przepisach ustawy procesowej. Podstawowym warunkiem jest ustalenie, że strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. W sprawie skarga została wniesiona w dniu 2 sierpnia 2012 r., z jej treści wynikało, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało doręczone skarżącej w dniu 20 lipca 2012 r., a zatem w określonym w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., 14 dniowym terminie do jej wniesienia. Z powołanych przepisów dotyczących trybu wnoszenia skargi jest wynika jednakże, że złożeniu ze skargą podlegają egzemplarze wniosku o dofinansowanie, informacji w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych, pisemnej informacji właściwej instytucji o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c u.z.p.p.r., które strona uczestnicząca w konkursie winna zachować dla siebie. Zdaniem Sądu, treść art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. wskazuje, że określony w nim 14 dniowy termin do wniesienia skargi jest jednocześnie także terminem do złożenia wraz ze skargą wskazanych dokumentów. Możliwe jest, więc rozważanie możliwości jego przywrócenia. W tym miejscu należy podkreślić, że niedołączenie do skargi załączników do wniosku nie wymaga wezwania strony do uzupełnienia braków skargi, ponieważ w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. ustawodawca zawarł odmienną regulację w porównaniu do art. 49 § 1 p.p.s.a., w świetle której braki w zakresie kompletności dokumentacji nie są brakami formalnymi skargi w rozumieniu art. 57 § 1 p.p.s.a. i dlatego nie podlegają usunięciu (uzupełnieniu) w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W sprawie skarżąca nie załączyła przy skardze dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Także przy wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skarżąca nie załączyła tej dokumentacji, uchybiając obowiązkowi wynikającemu z treści art. 87 § 4 p.p.s.a. Dlatego też wniosek o przywrócenie terminu, bez przedłożenia równocześnie skargi kompletnej w rozumieniu art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., nie mógł zostać uwzględniony. Ponadto skarżąca, zdaniem Sądu, nie uprawdopodobniła we wniosku braku winy w uchybieniu terminu w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. W art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określono kryteriów, według których należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu Sądu. Daje to Sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Okoliczności wskazujące na spełnienie tej przesłanki strona ma obowiązek wskazać we wniosku, a sąd rozpoznając wniosek winien jest je przeanalizować oraz ocenić, z jakich przyczyn wniosek ten zasługuje, a z jakich nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie, odnosząc się tego obowiązku strony i rozważając wystąpienie przesłanki braku winy strony w uchybieniu terminu, Sąd zauważa, że skarżąca we wniosku o przywrócenie terminu wskazała jedynie, że uchybienie nastąpiło w całości bez jej winy, a przedmiotowe dokumenty nie były w posiadaniu skarżącej, a jedyne, co mogła uczynić, to zaufać złożonemu przyrzeczeniu pracownika Centrum Przedsiębiorczości. W ocenie Sądu przywołane przez skarżącą okoliczności nie dają podstawy do uznania, że strona uprawdopodobniła, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Nie budzi wątpliwości, że z treści art. 30c ust. 2 zd. 1 u.z.p.p.r. wynika jedynie, jaki rodzaj dokumentów strona winna załączyć do skargi, aby mogła być ona uznana za skargę kompletną. Chodzi tutaj o dokumenty, które powinny znajdować się posiadaniu strony. Strona otrzymuje pochodzące od organu informacje o wynikach poszczególnych etapów procedur ocennych, powinna także posiadać swoje egzemplarze wniesionych środków odwoławczych (kopie, drugie egzemplarze), kopie załączników dołączonych do wniosku oraz swój egzemplarz wniosku. W orzecznictwie przyjmuje się, że wszystkie składane dokumenty mogą mieć formę kopii, a w razie ich nieuwierzytelnienia, brak ten może być usunięty w toku postępowania sądowego. Kopie dokumentów pochodzące od strony, jak również pism organu kierowanych do strony, może uwierzytelnić sama strona, ze wszystkimi prawnymi konsekwencjami rzetelności takiego oświadczenia. Jednocześnie podkreśla się w orzecznictwie, że składana przez skarżącą stronę kompletna dokumentacja ma mieć formę wiarygodną, a sąd może zastosować art. 48 p.p.s.a., jeżeli podejmie wątpliwości, co do wiarygodności dokumentów i uzna, że uniemożliwia to nadanie sprawie prawidłowego biegu. Uzupełnienie braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. nie jest wyłączone w sprawach z zakresu zasad prowadzenia polityki rozwoju, gdy braki te dotyczą kwestii nieuregulowanych w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (por. postanowienia NSA: z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II GSK 1051/10; z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1301/10; z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1452/10; z dnia 18 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 786/11; z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 2418/11; z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 373/12, baza orzeczeń.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu NSA z dnia 8.08.2012 r. sygn. akt II GSK 1185/12, w całości podzielił wyżej prezentowane poglądy, wskazując, że celem regulacji zawartej w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. jest zapewnienie sądowi możliwości zapoznania się z kompletną dokumentacją. Cel ten zostanie osiągnięty wówczas, gdy sąd będzie dysponował kompletną dokumentacją niezależnie od tego, czy zostanie ona złożona w oryginale, czy też w uwierzytelnionych kopiach. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższe poglądy i odnosząc je do sprawy uznał, że poprzestanie przez skarżącą na przyrzeczeniu pracownika organu, w rozmowie telefonicznej o przesłaniu do Sądu znajdującej się w jego posiadaniu kompletnej dokumentacji w sprawie wskazuje, że skarżąca nie dochowała staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Wprawdzie skarżąca wskazywała, iż nie posiada dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r., to zdaniem Sądu, taka okoliczność jest, co najmniej niedbalstwem oraz brakiem staranności o własne interesy. Określony ustawą tryb bezpośredniego składania skargi do Sądu z pominięciem organu, którego rozstrzygnięcie jest zaskarżone, wyłącza obowiązek przedłożenia przez ten organ akt postępowania konkursowego. Skoro jak już wskazano, przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, to zdaniem Sądu taka przeszkoda na tle podnoszonej przez skarżącą argumentacji, nie zaistniała. Dlatego też, na podstawie wyżej przytoczonych przepisów Sąd orzekł jak w sentencji.