III SA/Kr 1305/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lipca 2021 r. sygn. akt [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. umarza postępowanie administracyjne III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego S. C. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO lub Kolegium) decyzją z dnia 27 lipca 2021 r. sygn. akt [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256) w zw. z art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c ustawy dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami ( Dz. U. z 2020 r. poz. 1268 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania skarżącego S. C., utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty z dnia [...] 2021 roku, nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 27 kwietnia 2021 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęło zawiadomienie z Komendy Miejskiej Policji o kierowaniu przez skarżącego S. C. w dniu 23 kwietnia 2021 r. pojazdem w okolicznościach opisanych w art. 135 ust 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450) tj. kierowanie pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h w terenie zabudowanym. W tych okolicznościach Starosta decyzją z dnia [...] 2021 r. orzekł o zatrzymaniu S. C., prawa jazdy kategorii AM, B1, B nr dokumentu [...] seria i nr druku [...] wydanego przez Starostę w dniu 22 września 2016r na okres trzech miesięcy (od dnia 23 kwietnia 2021 r. do dnia 23 lipca 2021 r.) Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył S. T. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7 i art. 77 § 1 w związku z art. 8, art. 84 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy w tym nieuwzględnienie istnienia granicy błędu urządzenia pomiarowego w sytuacji gdy uzyskany wynik pomiaru mieści się w granicach błędu pomiarowego, pominięcie okoliczności, że prędkość pojazdu nie jest tożsama z wynikiem pomiaru prędkości, niepowołanie biegłego w celu ustalenia prawidłowej prędkości pojazdu w chwili rejestracji, oraz nieuwzględnienie interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli. Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego tj. art. 102 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 102 ust. 1c ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędne zastosowanie i zatrzymanie prawa jazdy w sytuacji gdy podstawą zatrzymania nie była prędkość pojazdu lecz wynik pomiaru prędkości. Skarżący na podstawie art. 136 k.p.a. wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność stwierdzenia dokładności pomiaru prędkości wykonanego przez urządzenie pomiarowe w dniu 23 kwietnia 2021 r., ustalenie czy i jaka jest granica błędu pomiarowego, czy pomiar dokonany został zgodnie z instrukcją obsługi urządzenia pomiarowego, czy osoby dokonujące pomiaru prawidłowo wytypowały miejsce w którym dokonano kontroli prędkości. Ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania na okoliczność warunków i sposobu wykonania pomiaru prędkości. Opisaną we wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W swoich rozważaniach SKO powołując się na orzecznictwo sądowe oraz uchwałę NSA z dnia 1 lipca 2019 r. I OPS 3/18, wskazało, że podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 z póżn. zm.) może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. W sytuacji otrzymania zawiadomienia o naruszeniu wskazanego wyżej przepisu ruchu drogowego - na skutek zawiadomienia właściwego organu - starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Organ ten nie jest przy tym uprawniony do weryfikowania przypisanego kierowcy wykroczenia pod względem merytorycznym. W żadnym wypadku nie może on prowadzić postępowania administracyjnego zmierzającego do weryfikacji zasadności nałożenia na kierowcę mandatu karnego za ujawnione wykroczenie gdyż do tego uprawniony jest sąd powszechny. Organ prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, nie może powoływać ani z urzędu, ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji. Jak wynika z akt sprawy, zawiadomieniem z dnia 27 kwietnia 2021 r. Komenda Miejska Policji poinformowała organ o kierowaniu przez skarżącego w dniu 23 kwietnia 2021 r. pojazdem marki [...] nr rej. [...] z prędkością przekraczającą dopuszczalną prędkość o więcej niż 50km/h w terenie zabudowanym. Z załączonej do ww. informacji notatki urzędowej sporządzonej w dniu 26 kwietnia2021r. kierujący odmówił przyjęcia mandatu karnego. Prawo jazdy zostało zatrzymane elektronicznie na zasadzie art. 135 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy prawo o ruchu drogowym. Powyższa informacja z KMP stanowiła podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Organ I instancji nie mógł zatem powoływać ani z urzędu, ani na wniosek Strony dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji. W świetle powyższych ustaleń, Kolegium nie dopuściło dowodu z opinii biegłego oraz z przesłuchania skarżącego na okoliczność prawidłowości dokonania pomiaru prędkości. W ocenie Kolegium w sprawie ustalone zostały wszystkie istotne okoliczności faktyczne pozwalające na wydanie decyzji. Na powyższą decyzję skarżący S. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 7, 77 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, zwłaszcza pominięcie okoliczności, że: a) istnieje granica błędu pomiarowego urządzenia, tj. wartości błędów granicznych dopuszczalnych urządzenia pomiarowego wynoszące ± 3 km/h - dla prędkości do 100 km/h i ± 3% wartości mierzonej - dla prędkości powyżej 100 km/h, którą organ winien uwzględnić w niniejszej sprawie, ze względu na uzyskany wynik pomiaru prędkości pojazdu skarżącego, który mieści się w przedmiotowej granicy błędu pomiarowego; b) okoliczności i sposób wykonania pomiaru, w szczególności wykonanie pomiaru sprzecznie z instrukcją urządzenia pomiarowego, które wpłynęły na wynik pomiaru prędkości, co organ winien uwzględnić w niniejszej sprawie, ze względu na uzyskany wynik pomiaru prędkości pojazdu skarżącego, który mieści się w granicy błędu pomiarowego; 2) art. 7, 77 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, zwłaszcza pominięcie okoliczności, że prędkość pojazdu nie jest tożsama z wynikiem pomiaru prędkości, który w przedmiotowej sprawie mieści się w granicy błędu pomiarowego, wynikającego z niedokładności urządzenia pomiarowego, a który był podstawą do zatrzymania prawa jazdy. 3) art. 7, 77, 107 § 3 i 84 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, zwłaszcza poprzez samodzielne ustalenie przez organ wiadomości specjalnych w postaci ustalenia prędkości pojazdu i zaniechanie powołania w tym zakresie biegłego ds. mierników prędkości (przyrządów do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym) lub innego biegłego właściwego celem ustalenia rzeczywistej prędkości pojazdu, w sytuacji gdy wynik pomiaru prędkości pojazdu odnotowany przez urządzenie pomiarowe mieści się w granicy błędu pomiarowego, a także na ten wynik wpływ miały warunki w jakich wykonano pomiar prędkości. 4) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, a także działanie w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej poprzez wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w sytuacji, gdy według wyniku pomiaru prędkości, który był podstawą do zatrzymania prawa jazdy, doszło do przekroczenia prędkości w graniach błędu pomiarowego urządzenia. 5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w całości. II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 102 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 102 ust. 1c ustawy o kierującymi pojazdami poprzez błędne zastosowanie i zatrzymanie prawa jazdy z powodu przekroczenia prędkości o więcej niż 50 km/h, w sytuacji gdy podstawą zatrzymania prawa jazdy w niniejszej sprawie nie była prędkość pojazdu lecz wynik pomiaru prędkości według, którego doszło do przekroczenia prędkości w granicy błędu pomiarowego. W oparciu o art 106 § 3 p.p.s.a. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: 1) opinii biegłego z zakresu mierników prędkości (przyrządów do pomiaru prędkości pojazdów w ruchu drogowym) lub innego biegłego właściwego z tego zakresu - na okoliczność stwierdzenia dokładności pomiaru wykonanego przez urządzenie pomiarowe, którym wykonano kontrolę prędkości w dniu 23 kwietnia 2021 r. pojazdu [...] nr rej. [...] w miejscowości S - na okoliczność ustalenia czy i jaka jest granica dopuszczalnego błędu pomiarowego urządzenia pomiarowego - na okoliczność ustalenia czy pomiar został dokonany zgodnie z instrukcją obsługi urządzenia pomiarowego i jakie okoliczności pozwalają to stwierdzić - na okoliczność ustalenia czy i jakie błędy dokonały osoby obsługujące urządzenia w czasie wykonania pomiaru; czy i jaki wpływ te błędy miały na wynik pomiaru - na okoliczność ustalenia czy osoby obsługujące urządzenie pomiarowe prawidłowo wytypowały miejsce do ustawienia urządzenia i wykonania pomiaru - na okoliczność ustalenia czy i jaki wpływ na wynik pomiaru miały okoliczności dokonania pomiaru, w szczególności sposób wykonania pomiaru, ukształtowanie terenu, miejsce i kąt położenia samochodu osoby wykonującej pomiar względem kontrolowanego pojazdu, obecność innych użytkowników na drodze, zabudowa terenu, a także warunki atmosferyczne i pora dnia - na okoliczność ustalenia czy wynik pomiaru 101 km/h wskazujący na przekroczenia pędności o 1 km/h, który uzasadnia zatrzymanie prawa jazdy, mieści się w granicy dopuszczalnego błędu pomiarowego; - a tym samym na okoliczność ustalenia czy otrzymany wynik pomiaru prędkości 101 km/h, (przy uwzględnieniu dopuszczalnego błędu pomiarowego oraz wpływu na wynik pomiaru okoliczności dokonania pomiaru), uzasadniał zatrzymanie prawa jazdy 2) przesłuchania skarżącego - na okoliczność warunków i sposobu wykonania pomiaru prędkości pojazdu kierowanego przez skarżącego, w szczególności na okoliczność wykonania pomiaru prędkości sprzecznie z instrukcja obsługi urządzenia pomiarowego - a tym samym na okoliczność ustalenia czy otrzymany wynik pomiaru prędkości 101 km/h, (przy uwzględnieniu dopuszczalnego błędu pomiarowego oraz wpływu na wynik pomiaru okoliczności dokonania pomiaru), uzasadniał zatrzymanie prawa jazdy. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 10 grudnia 2021 r. (data prezentaty) skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyroku Sądu Rejonowego, Wydział II Karny, Sekcja ds. Wykroczeniowych z dnia 6 grudnia 2021 r. sygn. akt [...], po uprzednim zwróceniu się do Sądu o przedłożenie wskazanego dokumentu, na okoliczność, że prędkość pojazdu kierującego przez skarżącego wynosiła 99 km/h, a tym samym, iż skarżący przekroczył prędkość o 49 km/h na odcinku drogi, gdzie obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.), ze względu na konieczność jej rozpoznania, a także uwzględniając aktualną sytuację epidemiczną, jak również brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 sierpnia 2021r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2021r. na mocy której zatrzymano skarżącemu prawo jazdy kategorii AM, B1, B, pod kątem kryterium legalności, wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organu stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 z późn. zm.), zwanej dalej u.k.p. Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Art. 102 ust. 1c u.k.p. stanowi, że starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei art. 135 ust. 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 450 z późn. zm.) stanowi, że policjant zatrzyma wydane w kraju prawo jazdy za pokwitowaniem w przypadku ujawnienia czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541 z późn. zm.) do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. jest informacja, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 3, a więc przekazana przez podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia lub organ kontroli ruchu drogowe. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania do Starosty wpłynęło zawiadomienie z Komendy Miejskiej Policji z dnia 26 kwietnia 2021r. informujące o przekroczeniu przez skarżącego dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Informacja ta była podstawą do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy przez organ I instancji oraz utrzymującej ją w mocy decyzji organu II instancji. Należy wskazać, że decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, jest decyzją związaną, o czym świadczy treść przepisu, zgodnie z którym starosta "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy". Starosta jest zobligowany do wydania przedmiotowej decyzji, a rozstrzygnięcie to oraz jego zakres nie są pozostawione do uznania organu. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawę bowiem wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za powyższe przekroczenie dopuszczalnej prędkości, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, zob. również wyrok NSA z 18.01.2021 r., I OSK 3924/18, LEX nr 3115184). Sankcja administracyjna jaką jest zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter prewencyjny i stanowi konsekwencję niewykonania obowiązku wynikającego z zakazu administracyjnego ograniczającego prędkość poruszania się pojazdem mechanicznym na obszarze zabudowanym. Jej istotą jest przymuszenie do respektowania określonych nakazów i zakazów (vide: wyrok TK z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15, OTK-A 2016/77; wyrok TK z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt k.p. 4/09, OTK-A 2009/9/134). W orzecznictwie wskazuje się w tym przypadku na realizację celu prewnecyjno-ochronnego oraz zabezpieczającego, przy czym skuteczność realizowania powyższego celu sankcji czasowego zatrzymania prawa jazdy ustawodawca zapewnił przez natychmiastowość jej zastosowania, tak aby oddziaływać odstraszająco na kierujących pojazdami i zniechęcać ich do podejmowania niebezpiecznych zachowań wynikających z nadmiernego przekraczania prędkości na obszarze zabudowanym. Wniosek taki wypływa zarówno z gramatycznej, systemowej, jak i z celowościowej wykładni art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy zmieniającej (vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18; wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 670/17; wyrok NSA z dnia 13 listopada 2019 r. sygn. akt I OSK 802/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zawiadomienie z Komendy Miejskiej Policji, które było podstawa wydania decyzji przez organ I instancji w niniejszej sprawie stanowi dokument urzędowy i w tym zakresie podlega weryfikacji w trybie postępowania administracyjnego. Odpowiedzialność za treść tej informacji ponosi podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, a w aspekcie odszkodowawczym Skarb Państwa (vide: vide: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18; wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 670/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tego też powodu ewentualne wątpliwości co do prawidłowości pomiaru prędkości nie mogą stanąć na przeszkodzie wydania przez starostę decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Oznacza to, że organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie jest uprawniony do prowadzenia własnych ustaleń dotyczących okoliczności przekroczenia prędkości, poza tymi wynikającymi z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15 (Dz. U. poz. 2197), wskazującymi na sprzeczność art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Tak więc w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez organy obu instancji jakiegokolwiek przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro w niniejszej sprawie informacja o ujawnieniu wykroczenia została przekazana do Starosty, to wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stało się obligatoryjne, gdyż decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy wydawana na podstawie powołanych wyższej przepisów ma charakter związany. Powyższe oznacza, że stan faktyczny sprawy został w toku postępowania administracyjnego prawidłowo wyjaśniony. (zob. wyrok NSA z 24.09.2020 r., I OSK 375/20, LEX nr 3094649). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przesłanki wznowieniowe wskazane są w art. 145 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735) (dalej jako: k.p.a.). Należy zaznaczyć, że można je podzielić na takie, które wiążą się z naruszeniem prawa oraz takie, którym nie da się przypisać tej cechy (Komentarz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, red. Roman Hauser, Marek Wierzbowski). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznawia się postępowanie administracyjne, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W niniejszej sprawie na jaw wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne. Podczas kontroli policyjnej skarżący nie przyjął mandatu karnego za wykroczenie polegające na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, co spowodowało konieczność skierowania sprawy do rozstrzygnięcia przez sąd powszechny. Do akt niniejszej sprawy został załączony odpis wyroku Sądu Rejonowego, Wydział II Karny z dnia 6 grudnia 2021r.w sprawie o sygn. akt [...], w którym Sąd stwierdził, iż skarżący w dniu 23 kwietnia 2021r. przekroczył dozwoloną prędkość na obszarze zabudowanym o 49 km/h, poruszając się pojazdem z prędkością 99 km/h, przy ograniczeniu prędkości do 50 km/h. Wyrok ten stał się prawomocny 14 grudnia 2021r. Wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi, który wydał decyzję nie wiąże się z naruszeniem prawa przez organ. W tym miejscu należy wskazać na odmienność stanowisk w zakresie wykładni przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a. Zgodnie z pierwszym stanowiskiem sam fakt zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania nie przesądza o wadliwości decyzji w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Warunkiem bowiem zastosowania tego przepisu jest stwierdzenie przez Sąd naruszenia przepisów postępowania. Ujawnienie zatem nowych istotnych dla sprawy okoliczności lub dowodów istniejących w dacie wydawania decyzji a nieznanych organowi w dacie jej wydawania będzie stanowiło podstawę do uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy powiązane będzie z jakimiś zaniedbaniami ze strony organu (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 25 maja 2017 r. w sprawie II OSK 1714/16, LEX nr 2310430 oraz w wyroku z dnia 17 maja 2011 r. w sprawie I GSK 227/10, LEX nr 1080747). Z kolei drugie stanowisko, które jest dominujące przyjmuje, że każda podstawa wznowienia postępowania administracyjnego jest tożsama z "naruszeniem prawa" a zatem powinna być brana pod uwagę w toku sądowej kontroli decyzji czy postanowienia. Przyjmuje się, że na gruncie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. nie ma podstaw, by pojęcie "naruszenia prawa" ograniczać jedynie do części przesłanek wznowienia postępowania. W podjętym przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroku z dnia 16 stycznia 2006 r. o sygn. I OPS 4/05 (publ. ONSAiWSA 2006/2/39) została podkreślona błędność założenia upatrującego w naruszeniu prawa jedynie prostą sprzeczności pomiędzy treścią przepisu a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. Naruszenie prawa - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionej w powyższym orzeczeniu - może być bowiem odnoszone tak do sytuacji, gdy decyzja administracyjna zostaje wydana z powołaniem się na przepis rozporządzenia, który w ocenie sądu administracyjnego jest niezgodny z Konstytucją lub ustawą, jak i do przypadków, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) lub gdy kontrolowana przez sąd decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.). W powyższych sytuacjach nie można postawić organowi administracji uzasadnionego zarzutu naruszenia w toku wydawania decyzji przepisów prawa, niemniej nie oznacza to, że w rozpoznanych przez ten organ sprawach nie doszło do naruszenia prawa. (zob. wyrok NSA z 18.02.2016 r., II GSK 1227/14, LEX nr 2066640, wyrok NSA z 25.02.2020 r., II OSK 145/20, LEX nr 3022179, wyrok z dnia 9.12. 2011 r. o sygn. akt II OSK 807/11; wyrok z dnia 8.06. 2009 r. o sygn. akt I OSK 1110/08; wyrok z dnia 28.11. 2007 r. o sygn. akt I OSK 1640/06; wyrok z dnia 14.11. 2006 r. o sygn. akt II OSK 1321/05). Zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Do akt niniejszej sprawy został załączony wyrok, który zapadł w postępowaniu w sprawach o wykroczenia i tym samym nie ma on mocy wiążącej dla sądu administracyjnego. Tym niemniej Sąd orzekający w niniejszej sprawie wziął go pod uwagę i stanął na stanowisku, że daje on podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Jest to bowiem podstawa do wznowienia postępowania administracyjnego, określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Stwierdzenie przez sąd administracyjny istnienia podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego nakazuje uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Z uwagi na to, że ta sama okoliczność odnosi się do postępowania przed organem I instancji, sąd uchylił także decyzję organu I instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a., jest to bowiem konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. Należy jednak stwierdzić, że w niniejszej sprawie z uwagi na fakt, że upłynął już ustawowy 3 miesięczny okres zatrzymania prawa jazdy skarżącemu w dniu 23 lipca 2021r., a organ administracyjny – Starosta orzekł, w decyzji z dnia 26 lipca 2021r, o zwrocie zatrzymanego prawa jazdy, dalsze postępowanie administracyjne w sprawie stało się bezprzedmiotowe. Stąd na podstawie art. 145 §3 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w zw. z art. 145 §3 oraz w zw. z 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a..