III SAB/Kr 37/12

Sygn. akt III SAB/Kr 37/12 | | P O S T A N O W I E N I E Dnia 23 stycznia 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski (spr.), Sędziowie WSA Halina Jakubiec, SO del. Janusz Bociąga, , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2013r., sprawy ze skargi K. J., na przewlekłość postępowania Komendanta Powiatowego Policji, postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowe, II. stwierdzić przewlekłość postępowania Komendanta Powiatowego Policji bez rażącego naruszenia prawa, III. odmówić wnioskowi o nałożenie grzywny, IV. przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata J. Z. - Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych), podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. K. J. (dalej skarżący) w dniu 22 maja 2012 r. (data stempla pocztowego) wniósł datowaną na 2 kwietnia 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji "na przewlekłość skarżonego organu w przedmiocie nierozpoznania wniosku skarżącego o wypłatę (...) należności finansowych ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby, w wymiarze 96 godzin wraz z odsetkami ustawowymi za zwłokę liczonymi od dnia [...] 2005 r." Wraz z wnioskiem o wymierzenie grzywny skarżący podniósł w skardze, że w toku postępowania wskazywał na dokument, w postaci "zadziennikowanego" rejestru nadgodzin Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego w S, w którym posiadał wykazane 96 godzin czasu służby ponadnormatywnego. Wskazywał również na świadków mogących potwierdzić posiadanie przez skarżącego nierozliczonych nadgodzin. Organ nie dopełnił obowiązku odnośnie przesłuchania świadków, jak również nie zarządził odtworzenia zniszczenia dokumentów. Wobec powyższego skarżący zarzucił, że organ rozpoznał sprawę wyłącznie w części i powinien wydać decyzję uzupełniającą. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego i wydanie decyzji uzupełniającej, oraz orzeczenie o rażącej przewlekłości organu i wymierzenie mu grzywny w trybie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a" Skarżący podniósł, że wniesienie niniejszej skargi poprzedził wyczerpaniem drogi zażaleniowej w trybie art. 37 i 38 kpa wskazując na otrzymaną odpowiedź "na skargę" w piśmie Naczelnika Wydziału Kontroli Komendy Wojewódzkiej Policji z 15 maja 2012 r. [...]. Sprawa została zarejestrowana w Sądzie do sygn. III SAB/Kr 37/12. Skarżący wniósł również datowaną na 4 czerwca 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w przedmiocie "nie zakończenia w terminie prawem przewidzianym i trybie przepisami prawa administracyjnego nakazanym załatwienia wniosku skarżącego złożonego w trybie art. 107 w związku z art. 114 ust.1 punkt 2 ustawy o Policji. Z uwagi na niewypłaceni przez skarżony organ wymagalnego z mocy prawa świadczenia za ponadnormatywny czas służby w Policji w dacie przejścia skarżącego w stan spoczynku" Sprawa została zarejestrowana w Sądzie do sygn. akt III SA/Kr 45/12. Z akt przedłożonych przy odpowiedzi na skargę wynika następujący stan faktyczny. W piśmie z dnia 12 czerwca 2011 r., skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji (data wpływu: 15 czerwca 2011 r.) K. J. wniósł o wypłatę należności z tytułu ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby w wymiarze 96 godzin podnosząc, iż rozkazem personalnym Nr [...], z dniem [...] 2005 r. został zwolniony ze służby w Policji. Komendant Powiatowy Policji w pismach z dnia 22 czerwca 2011 r. oraz z dnia 21 lipca 2011 r. wystąpił do Komisariatów Policji w S i Ś o informacje czy skarżony posiadał niewykorzystany czas wolny od służby, przyznany w zamian za czas służby przekraczający normę określoną w art. 33 ust. 2 ustawy o Policji i w jakim wymiarze. Komendant Komisariatu Policji w S w piśmie z dnia 30 czerwca 2011 r. poinformował, iż w Komisariacie brak jest dokumentacji mogącej potwierdzić bądź zanegować żądanie zgłoszone przez skarżącego, ponieważ dokumenty zostały wybrakowane w latach 2008 – 2009. Zastępca Komendanta Komisariatu Policji w Ś, w piśmie z dnia 22 lipca 2011 r. również poinformował, że nie ma możliwości sprawdzenia czasu pracy K. J., ponieważ dokumenty w których mogły znajdować się takie informacje zostały wybrakowane w latach 2008-2009. Komendant Powiatowy Policji poinformował K. J. w piśmie z dnia 25 lipca 2011 r. [...] o braku podstaw do potwierdzenia posiadania przez niego niewykorzystanego czasu wolnego od służby i tym samym niemożności wypłaty należności finansowych za ten czas z uwagi na brak stosownych dokumentów. Zarazem stwierdził, że policjanci pełniący w tamtym czasie funkcję kierowników ogniw patrolowo-Interwencyjnych nie są w stanie potwierdzić faktu posiadania przez skarżącego nadgodzin lub wydania mu o tym zaświadczenia. W odpowiedzi na powyższe pismo, K. J. skierował datowane na 5 sierpnia 2011 r. pismo do Komendanta Wojewódzkiego Policji zatytułowane "skarga na czynności procesowe przeprowadzone przed Komendantem Powiatowym Policji w zakresie rozpatrzenia mojego żądania zrealizowania obowiązku prawnego wypłaty rekompensaty za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji, która to rekompensata w dacie zwolnienia ze służby nie została zrealizowana". Zastępca Naczelnika Wydziału Kontroli KWP w piśmie z dnia 23 sierpnia 2011 r. [...] skierowanym do Komendanta Powiatowego Policji polecił przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego zawierającego relację podętych czynności, a następnie po otrzymaniu opinii prawnej i sprawozdania Komendanta Powiatowego Policji z 6 września 2011 r. w piśmie z dnia 12 września 2011 r. [...] polecił załatwienie sprawy w formie decyzji administracyjnej w przedmiocie wypłaty ekwiwalentu za ponadnormatywny czas służby. O poleceniu rozpoznania sprawy w trybie postępowania administracyjnego zawartym w piśmie z 12 czerwca 2011 r. Wojewódzki Komendant Policji powiadomił skarżącego. Pismem z dnia 26 września 2011 r. Komendant Powiatowy Policji zawiadomił skarżącego na podstawie art. 61 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej "K.p.a" o wszczęciu w sprawie postępowania administracyjnego w związku z pisemnym wystąpieniem dotyczącym wypłaty rekompensaty za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji. W piśmie z dnia 4 października 2011 r. skarżący wniósł o stwierdzenie bezprzedmiotowości zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Stwierdził, że jego pismo z dnia 12 czerwca 2011 r., jako wniosek uprawnionego podmiotu żądającego zrealizowania prawa wynikającego wprost z przepisów ustawy o Policji, skutkowało wszczęciem postępowania administracyjnego. Podniósł również, że w okresie między 12 czerwca 2011 r. a 26 września 2011 r. organ podejmował czynności procesowe przez dokonywanie ustaleń w jednostkach, w których pełnił służbę. Komendant Powiatowy Policji decyzją z dnia 27 października 2011 r. Nr [...] – odmówił sierż. szt. w stanie spoczynku K. J. wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji w ilości 96 godzin w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 r. – na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. i art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( tj.:Dz. U. z 2011 r., nr 287, poz. 1687 ze zm.). Skarżący dnia 8 grudnia 2011 r. (data wpływu) złożył w terminie odwołanie od decyzji Komendanta Powiatowego Policji z dnia 22 października 2011 r. Nr [...]. Komendant Wojewódzki Policji, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 20 lutego 2012 r. nr [...]: uchylił decyzję nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 27 października 2011 r., w części dotyczącej podstawy prawnej rozstrzygnięcia i uzupełnił ją o art. 33 oraz art. 107 ustawy o Policji w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Decyzją powyższa została doręczona skarżącemu w dniu 28 lutego 2012 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji opisując przebieg postępowania wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja WKP z dnia 20 lutego 2012 r. nr 3 rozstrzygająca przedmiotową sprawę, na którą skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W piśmie z 5 lipca 2012 r. skarżący podtrzymał skargę. Na rozprawie dnia 23 stycznia 2013 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu podtrzymał zarzuty skargi. Z urzędu wiadomo Sądowi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7 maja 2012 r. Sygn. akt III SA/Kr 372/12, oddalił skargę K. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 lutego 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty ekwiwalentu pieniężnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga na przewlekłość Komendanta Powiatowego Policji jest uzasadniona tylko częściowo i nie może być uwzględniona w zakresie w jakim jej przedmiotem było żądanie zobowiązania organu do podjęcia aktu lub czynności, gdyż postępowania sądowoadministracyjne w tym przedmiocie ulega umorzeniu. Skarga wniesiona została dnia 22 maja 2012 r. (data nadania) za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji. Przepis art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U t.j. poz. 270) w brzmieniu obowiązującym od dnia 17 maja 2011 r. zd .I stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 §pkt 1 – 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a w zdaniu II , że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłość prowadzenia postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Od dnia 12 lipca 2011 r. powyższa treść przepisu art. 149 otrzymała oznaczenie jako § 1. Istota rozstrzygnięcia pozytywnego uwzględniającego skargę na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania polega na zobowiązaniu organu do wydania aktu lub interpretacji, lub do dokonania innych czynności określonych art. 149 §1 zd. I ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej P.p.s.a. Możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez nałożenie na organ określonych obowiązków istnieje zatem tylko wówczas, gdy w chwili rozstrzygnięcia w skardze zachodzi w sprawie stan, który daje podstawę do zastosowania dyspozycji art. 149 § 1 zd. I P.p.s.a. Taka sytuacja w sprawie, w której skarżący dopiero wniesioną dnia 22 maja 2012 r. skargą zarzucił przewlekłość postępowania Organowi I instancji - Komendantowi Powiatowemu Policji nie zachodziła, gdyż już dnia 27 października 2011 r. organ ten wydał w sprawie decyzję kończącą postępowanie I instancji w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącego z dnia 12 czerwca 2011 r. Błędne jest natomiast stanowisko skarżącego, że składane w toku postępowania wnioski dowodowe i żądane sposoby uzyskania dowodów przez odtworzenie wybranych dokumentów inicjowały jakieś odrębne postępowanie administracyjne wymagające rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Kwestie dotyczące zarzutów co do uchybień w postępowaniu dowodowym mogły być przedmiotem odwołania, czy skargi od decyzji organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Stąd całkowicie nietrafne jest stanowisko skarżącego, że odmawiając wypłaty skarżącemu ekwiwalentu pieniężnego za ponadnormatywny czas służby pełnionej w Policji za 96 godzin w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji z dnia [...] 2005 r. organ rozpoznał sprawę "w części" i pozostaje w stanie przewlekłości postępowania. W wiążącej sądy na mocy art. 269 § 1 P.p.s.a. uchwale 7 Sędziów NSA z dnia 28.11.20 I OPS 6/08 (ONSA i WSA 2009/4/63) Naczelny Sąd Administracyjny zajął stanowisko, że art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a .przewidujący umorzenia postępowania sadowego (gdy z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i 2 - stało się bezprzedmiotowe), ma zastosowanie także w przypadku gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a tej ustawy organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zarazem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślono, (por. postanowienie NSA z 17 stycznia 2012 r. I FSK 1803/11LEX nr 1103096), że aby mogło dojść do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a konieczne jest stwierdzenie, że zanim organ wydał akt lub dokonał czynności, były podstawy do zastosowania art. 149 P.p.s.a, a więc do uwzględnienia skargi na bezczynność, czy przewlekłość postępowania. W sprawie nie zachodziły w dacie rozstrzygania o skardze, ani w dacie jej wniesienia podstawy do uwzględnienia skargi w zakresie w jakim skarżący żądał zobowiązania organu do wydania aktu czy dokonania czynności. Z tych względów w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a orzeczono jak w I punkcie postanowienia o umorzeniu postępowania sądowego, w takim zakresie w jakim przedmiotem żądania skargi było zobowiązanie organu I instancji do usunięcia stanu przewlekłości postępowania przez podjęcie określonego aktu lub dokonania żądanych czynności. Na tle natomiast stanu prawnego wynikającego z obowiązującego w dacie wniesienia skargi brzmienia art. 149 § 1 P.p.s.a, korelującego ze zmianami m.in. wynikającymi z ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz.U. 2011.34.173), obowiązującej od 17 maja 2011 r. i z art. 417 ¹ kodeksu cywilnego, oraz z art. 37 § 1 k.p.a, w brzmieniu obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r., zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r. II OSK 1360/12 LEX nr 121 9576 czy wyrok z 1 lutego 2012 r. WSA w Gorzowie Wielkopolskim II SAB/Go 59/11 – OSP 2012/10/101, LEX 1114125) jak i w piśmiennictwie (por. np. P. Brzozowski w glosie do postanowienia NSA jw. z 26.07.2012 ), wykształciło się stanowisko, które Wojewódzki Sąd Administracyjny w obecnym składzie podziela, że obowiązujący stan prawny obliguje sąd do orzekania w zakresie stwierdzenia czy miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania ( lub bezczynność) oraz czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa, także w sytuacji, gdy w chwili orzekania wprawdzie stan przewlekłości (lub bezczynności) już nie istnieje, co uzasadniało umorzenie postępowania w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania aktu. Wprowadzając od 11 kwietnia 2011 r. dopuszczalność skargi także na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 2 pkt. 1-4 a, ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. Poszukując rozróżnienia między bezczynnością a przewlekłością postępowania sądownictwo administracyjne wypracowało stanowisko, w myśl którego pojęcie bezczynności związane jest z ustawowym terminem, w którym zgodnie z prawem dany akt czy czynność winna być dokonana. ( Por. np. wyroki NSA z dnia 11.07.2008 I OSK 231/08, LEX nr. 510272 z 5.10.2010 I OSK 287/10 LEX 10745201, czy WSA w Szczecinie 1.02.2012, II SAB/Sz 150/11 i WSA w Krakowie z 2.04.2012 II SAB/Kr 5/12 LEX nr 1145976). Natomiast na tle obowiązującego stanu prawnego, przyjmującego za podstawę zarzutu opieszałości organu, także przewlekłe prowadzenie postępowania, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że stan przewlekłości organu w prowadzeniu postępowania występuje tam, gdzie organ nawet przed upływem terminu ustawowego do załatwienia sprawy, nie dąży do jej niezwłocznego wyjaśnienia, albo podejmuje czynności w sposób nieefektywny, czy pozorny. (Por. np. wyrok WSA w Łodzi z 2012.03.07.II SAB/Łd 2/12, LEX nr 1139147 czy WSA w Białymstoku z 2012.04.17 II SAB/Bk 15/12 LEX nr. 1145969). Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, nakładają na organy administracji publicznej obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki ( art. 35 § 1 kpa), przez wnikliwe i szybkie działanie posługując się najprostszymi środkami do jej załatwienia. Na tle tej reguły kodeks postępowania administracyjnego odróżnia jednak sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień i mogą być rozpatrywane w oparciu o dowody przedstawione przez stronę, także dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Takie sprawy organ powinien załatwiać niezwłocznie (art. 35 § 2 w zw. z art. 12 § 2 kpa) czyli jeszcze przed terminem ustawowym określonym art. 35 § 3 ( lub § 4) lub w terminie określonym w trybie art. 36 § 1 kpa. Sprawa zainicjowana wnioskiem skarżącego z 12 czerwca 2011 r. w świetle treści wniosku skarżącego , który do wniosku nie złożył żadnych dokumentów nie należy do kategorii spraw zdatnych do niezwłocznego załatwienia, gdyż wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zważywszy, że skarżący złożył wniosek po upływie kilku lat od rozwiązania stosunku służbowego. Oczywiście rację ma skarżący, że postępowanie zostało wszczęte z chwilą złożenia wniosku w dniu 15 czerwca 2011 r. ( art. 61 § 3 kpa), a nie z chwilą zawiadomienia o jego wszczęciu w trybie art. 61 §4 kpa pismem z daty 26 września 2011 r. Z tych względów czynności podjęte przez Komendanta Powiatowego Policji w formie zwrócenia się do Komendantów Komisariatów Policji w S i w Ś o informację, czy istnieje dokumentacja potwierdzająca żądanie wniosku miały już miejsce w toku wszczętego postępowania i były do załatwienia sprawy niezbędne. Jednakże przyjęty sposób załatwienia sprawy w formie pisma Komendanta Powiatowego Policji z dnia 25 lipca 2011 r. stanowiącego odpowiedź na wniosek, zaowocował składanymi przez skarżącego skargami w trybie przepisów kpa" na czynności procesowe" do Komendanta Wojewódzkiego Policji i nałożeniem na Komendanta Powiatowego Policji obowiązku złożenia sprawozdania z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego zawierającego relację z podjętych czynności. W toku opracowywania sprawozdania Komendant Powiatowy Policji , pismem z 30 sierpnia 2011 r. zasięgnął opinii radcy prawnego z której m.in. wynika , że sprawa winna ulec załatwieniu decyzją. Podejmowanie w sprawie czynności w formie zbędnej dla jej załatwienia, a mającej wpływ na termin zakończenia sprawy podlegającej załatwieniu decyzją, należy niewątpliwie do okoliczności charakteryzujących przewlekłe prowadzenie postępowania w rozumieniu art. 149 § 1 ustawy P.p.s.a. Mając na względzie powyższe okoliczności uznał Sąd, że miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Komendanta Powiatowego Policji zainicjowane wnioskiem skarżącego złożonym dnia 15 czerwca 2011 r. w rozumieniu art. 149 P.p.s.a. przejawiające się w podejmowaniu w toku sprawy czynności w formie zbędnej do jej załatwienia. Zarazem uznał Sąd, iż przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce bez rażącego naruszenia przepisów prawa. Nie każde niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami 35 § 3 czy ustalonymi w trybie art. 36 kpa może być utożsamiane z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 35 § 5 do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się m.in. okresów opóźnień spowodowanych z winy strony i z przyczyn niezależnych od organu (Podkreśla się w piśmiennictwie por. Andrzej Wróbel – komentarz do art. 37 kpa Lex), że ocena czy nie załatwienie sprawy odbyło się z rażącym naruszeniem prawa, powinna uwzględniać zarówno przesłanki subiektywne, po stronie organu oraz obiektywne, w tym m.in. skutki niezałatwienia sprawy w terminie dla strony lub dla interesu publicznego. W świetle treści decyzji odmawiających wnioskowi, samo opóźnienie w załatwianiu sprawy nie miało wpływu na sytuację prawną skarżącego. U podłoża obecnej skargi złożonej po wydaniu decyzji przez organ I i II instancji leżało mylne przekonanie skarżącego, że decyzja z 27.10.2011. załatwia sprawę z wniosku z 15 czerwca 2011 r. tylko w części. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r. Sygn. I OSK 675/12/ LEX 1218854) rażącym naruszeniem prawa jest taki stan, w którym bez potrzeby odwoływania się do okoliczności sprawy, można stwierdzić niewątpliwe oczywiste naruszenie prawa. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tle okoliczności sprawy, a w szczególności inicjowania w toku jej trwania postępowania w trybie działu VIII k.p.a – skargi i wnioski , przekroczenie terminu jej załatwienia nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1 zd. II P.p.s.a. Zarazem zdaniem Sądu powołane okoliczności nie uzasadniają także, żądania uwzględnienia na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. wniosku o nałożenie na Komendanta Powiatowego Policji grzywny w wysokości określonej art. 154 § 6 P.p.s.a. Z tych przyczyn na podstawie art. 149 § 1 zd. II ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / t.j. Dz. U z 2012 poz. 270 ze zm.) orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia. Orzeczenie w punkcie III oparto na przepisie art. 151 w zw. z art. 166 P.p.s.a. Orzeczenie w punkcie IV oparto na przepisie art. 250 P.p.s.a. w zw. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo adwokackie / t.j. Dz.u. 2009.146.1188 ze zm.)