I SA/Łd 1459/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda (spr.) Sędzia NSA Paweł Janicki Protokolant: Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi E. C. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz doradcy podatkowego A. L. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu. Interpretacją indywidualną z dnia [...]r. Minister Finansów uznał za nieprawidłowe stanowisko E. C. przedstawione we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z ulgi prorodzinnej. W uzasadnieniu tej interpretacji organ podatkowy podniósł, że we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego E. C. wskazała, że za 2011r. złożyła wraz z mężem zeznanie podatkowe na druku PIT - 37 wraz z załącznikiem PIT 0. Skorzystała z ulgi na dziecko D. C. Syn wnioskodawczyni D. C. jest studentem i w roku podatkowym 2011 ze stosunku pracy otrzymał przychód w wysokości 3.376,63 zł. Koszty uzyskania wyniosły 278,12 zł, a składki na ubezpieczenie społeczne 462,95 zł. Jego dochód po odliczeniu składek wynosił 2.635,56 zł. Syn wnioskodawczyni rozliczył się i złożył również zeznanie podatkowe. Otrzymał też zwrot w wysokości 156 zł (minus opłata pocztowa). W dniu 27 lipca 2012r. wnioskodawczyni otrzymała wezwanie do Urzędu Skarbowego w P., na które zgłosiła się w dniu 3 sierpnia 2012r., ponieważ oczekiwała na zaświadczenie z uczelni, poświadczające fakt uczęszczania syna D. na studia. Wnioskodawczyni niezbędne dokumenty dostarczyła. Pracownica Urzędu Skarbowego w P. poinformowała ją, że nie należała się jej ulga na dziecko i kwotę w wysokości 1.112,04 zł wraz z odsetkami musi zwrócić na konto Urzędu Skarbowego w P. Poinformowano wnioskodawczynię, że zostanie sporządzony protokół i wszczęta procedura administracyjna. W uzupełnieniu wniosku wnioskodawczyni oświadczyła, że nie została wydana decyzja i nie jest prowadzone postępowanie podatkowe przez Urząd Skarbowy w tej sprawie. W tym stanie faktycznym wnioskodawczyni zapytała, czy ma zwrócić żądaną kwotę 1.112,04 zł wraz z odsetkami, w uzupełnieniu wniosku z dnia 12 września 2012r. przeformułowała to pytanie, wnosząc o udzielenie odpowiedzi, co stanowi dochód podlegający opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012r., poz. 749), zwanej dalej O.p, czy jest to dochód pomniejszony o składki na ubezpieczenie społeczne. Zdaniem wnioskodawczyni, zgodnie z art. 27 O.p. podstawa do opodatkowania dochodów jej syna wynosi 2.635,56 zł, a zatem wnioskodawczyni mogła skorzystać z przysługującej jej ulgi na dziecko. W uzupełnieniu wniosku wnioskodawczyni dodała, iż wskazana w treści art. 27 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2010r., nr 51, poz. 307 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.d.o.f., podstawa obliczenia podatku dochodowego określona została w art. 26 ust. 1 u.p.d.o.f., gdzie wskazano, że podstawę obliczenia podatku z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29 – 30c oraz art. 30e stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a – 4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2 lub art. 25, po odliczeniu m.in. składek na ubezpieczenie społeczne (pkt 2), wydatków na cele rehabilitacyjne (pkt 6), tzw. ulgi internetowej (pkt 6a), czy też darowizn, w tym również na cele krwiodawstwa (pkt 9). Tak więc, określając wysokość podstawy opodatkowania, należy pomniejszyć dochód o kwoty wymienione w art. 26 u.p.d.o.f. odliczeń. Dopiero wyliczona w ten sposób podstawa uprawnia i pozwala wnioskodawczyni na skorzystanie z ulg. Z przysługującego prawa wnioskodawczyni skorzystała. Uzasadniając zajęte w opisanej na wstępie interpretacji stanowisko organ podatkowy wyjaśnił, iż przedstawiony we wniosku stan faktyczny dotyczy 2011r., zatem dokonano oceny stanowiska wnioskodawczyni w oparciu o przepisy, w brzmieniu obowiązującym w tym okresie. Wskazując na treść art. 27f ust. 1 – 6, art. 6 ust. 8 i 9, art. 9 ust. 2, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.d.o.f. organ podatkowy stwierdził, iż z ulgi mogą skorzystać podatnicy wychowujący w roku podatkowym, m.in. dzieci pełnoletnie, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., tj. dzieci do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 (w 2011r. - to kwota 3.089,00 zł), z wyjątkiem renty rodzinnej. Ustawodawca jasno w treści ustawy podatkowej zdefiniował pojęcie dochodu, odróżniając jednocześnie, w treści art. 26 u.p.d.o.f., od tegoż dochodu – podstawę opodatkowania (podstawę obliczenia podatku). I tak, podstawę opodatkowania stanowi dochód po odliczeniu m.in. kwot uiszczonych tytułem składek na ubezpieczenie społeczne. Określając natomiast warunki uprawniające do skorzystania z ulgi prorodzinnej ustawodawca wyraźnie odesłał do kwoty dochodu (a nie podstawy opodatkowania). Zatem, aby ustalić czy istnieje uprawnienie do skorzystania z ulgi należy od przychodu dziecka odliczyć jedynie koszty uzyskania przychodu. Wynik takiego działania – to dochód podlegający opodatkowaniu, od którego można dokonać odliczenia składek na ubezpieczenie społeczne i wówczas ustalona zostanie podstawa obliczenia podatku (podstawa opodatkowania). Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż kwota uzyskanego przez syna wnioskodawczyni w 2011r. dochodu wynosi 3.098,51 zł (3.376,63 zł - 278,12 zł koszty uzyskania), a nie jak twierdzi wnioskodawczyni – 2.635,56 zł, tj. różnica pomiędzy kwotą 3.376,63 zł, a kwotą składek na ubezpieczenie społeczne i kwotą przypadającą na koszty uzyskania przychodu. Dochód uzyskany w 2011r. przez dziecko ma wpływ na możliwość skorzystania z ulgi prorodzinnej bądź jej brak, bowiem z ulgi, o której mowa powyżej, mogą skorzystać podatnicy wychowujący w roku podatkowym dzieci, jeżeli dzieci te, przy spełnieniu pozostałych warunków określonych ustawą, nie uzyskały dochodów przekraczających ustawowy limit, z wyjątkiem renty rodzinnej. Zatem, aby móc skorzystać z ulgi, o której mowa w art. 27f u.p.d.o.f., należy: - osiągnąć dochody opodatkowane według skali podatkowej, określonej w art. 27 u.p.d.o.f.; - wychowywać w roku podatkowym dzieci własne lub przysposobione, m.in. dzieci do ukończenia 25 roku życia, uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym, jeżeli w roku dzieci te nie uzyskiwały dochodów podlegających opodatkowaniu w kwocie przekraczającej określony limit, z wyjątkiem renty rodzinnej; - wykazać podatek (po odliczeniu składki na ubezpieczenie zdrowotne). Reasumując organ podatkowy stwierdził, że z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż pełnoletni, uczący się syn wnioskodawczyni w 2011r. osiągnął dochód w wysokości, która pozbawia wnioskodawczynię możliwości skorzystania w 2011r. z ulgi prorodzinnej, o której mowa w art. 27f u.p.d.o.f. Dziecko bowiem uzyskało dochód przekraczający kwotę 3.089 zł, tj. kwotę o której mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. Wnioskodawczyni jest obowiązana do zwrotu kwoty równowartości ulgi wraz z odsetkami, którą bezprawnie zastosowała. Organ podatkowy wyjaśnił nadto, że, w jego ocenie, wnioskodawczyni przywołując we własnym stanowisku art. 27 O.p., miała na myśli u.p.d.o.f. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa w powyższej interpretacji indywidualnej E. C. zarzuciła błędną wykładnię art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. oraz stwierdziła, iż jej syn osiągnął dochód w wysokości 2.635,56 zł, a zatem przysługuje jej prawo do ulgi prorodzinnej, o której mowa w art. 27f u.p.d.o.f. W odpowiedzi na to wezwanie organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej. W skardze na interpretację indywidualną z dnia 20 września 2012r. E. C. wniosła o jej uchylenie w całości z powodu niezgodności z prawem oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów sądowych. Zarzucając zaskarżonej interpretacji błędną wykładnię pojęcia dochód, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., skarżąca stwierdziła, iż w przepisie tym nie mówi się o samym dochodzie, ale o dochodach podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz stawki podatku, określone w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1 (z wyliczenia jest to kwota 3.089 zł) z wyjątkiem renty rodzinnej. Jej syn D. C. (student) w roku 2011 ze stosunku pracy otrzymał przychód w wysokości 3.376,63 zł. Koszty uzyskania przychodu wyniosły 278,12 zł, zaś składki na ubezpieczenia społeczne 462,95 zł. Zdaniem skarżącej, z powyższego obliczenia wynika, że uzyskał dochód stanowiący podstawę opodatkowanie w wysokości 2.635,56 zł. Sformułowanie dochód nie jest tożsame ze sformułowaniem dochód podlegający opodatkowaniu. Błędna interpretacja przepisów przez organ podatkowy poprzez użycie sformułowania dochód (przychód minus koszty uzyskania dochodu) spowodowała wydanie niekorzystnej dla niej interpretacji. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ppsa sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej interpretacji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej interpretacji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić (art. 146 § 1 ppsa). W przypadku zaś, gdy nie stwierdzi naruszenia prawa, skarga zgodnie z art. 151 ppsa podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną interpretację Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, organ interpretacyjny dokonał bowiem błędnej wykładni przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. Dz. U. z 2010r., Nr 51, poz. 307 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.f., tj. art. 6 ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 27, co miało wpływ na wynik sprawy. Na gruncie tych przepisów spór pomiędzy stronami sprowadza się do wykładni użytego w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., pojęcia "dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b". Według organu podatkowego, oceniając spełnienie warunków wynikających z art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., należy uwzględnić łączną sumę dochodów osiągniętych przez pełnoletnie dziecko podatnika z poszczególnych źródeł, a bez wpływu na wysokość dochodów, o których mowa w wymienionym przepisie, pozostają wykazane przez dziecko w zeznaniu podatkowym odliczenia od dochodu. Skarżąca uważa natomiast, że "dochód podlegający opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b", w rozumieniu tego przepisu odpowiada kwocie dochodu pomniejszonej o odliczenia od dochodu, gdyż dopiero ta kwota stanowi podstawę obliczenia podatku dochodowego w myśl art. 27 u.p.d.o.f. Rozstrzygnięcie tego sporu i dokonanie wykładni pojęcia "dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b", wymaga odwołania się do uregulowania art. 27 u.p.d.f., z pominięciem nie mającego zastosowania w tej sprawie art. 30b u.p.d.f. Przepis art. 27 u.p.d.o.f. ustanawia tzw. zasady ogólne opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych poprzez określenie skali podatkowej i jej poszczególnych elementów, w tym stawek podatku i podstawy obliczenia podatku. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 1 in principio u.p.d.o.f. podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 29 – 30e oraz art. 44 ust. 4, pobiera się od podstawy jego obliczenia. Wskazana w treści art. 27 u.p.d.o.f. podstawa obliczenia podatku dochodowego określona została w art. 26 ust. 1 ustawy, gdzie wskazano, że podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29 – 30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a – 4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot m.in. składek na ubezpieczenie społeczne (pkt 2), wydatków na cele rehabilitacyjne (pkt 6), tzw. ulgi internetowej (pkt 6a), czy też darowizn, w tym również na cele krwiodawstwa (pkt 9). Tak więc, określając wysokość podstawy opodatkowania, należy pomniejszyć dochód o kwoty wymienionych w art. 26 u.p.d.o.f. odliczeń. Dopiero wyliczona w ten sposób wysokość podstawy obliczenia podatku pozwala na określenie, czy należny podatek w danym przypadku w ogóle wystąpił i ewentualnie w jakiej wysokości. Zgodzić się zatem należy, że przepis art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. odwołuje się do pojęcia "dochodów podlegających opodatkowaniu", natomiast art. 26 u.p.d.o.f. normuje zasady określenia podstawy obliczenia podatku, co – w świetle konstrukcji podatku dochodowego, ale również i poprzez proste porównanie tych sformułowań – prowadzi do wniosku, iż nie są one tożsame. Nie można jednak pomijać, że w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. ustawodawca sprecyzował, iż chodzi o "dochody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b", a to pojęcie z kolei nie jest tożsame z ogólnym pojęciem "dochodów podlegających opodatkowaniu". Gdyby zatem celem ustawodawcy było wskazanie, że przy obliczaniu kwoty, o której mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3, należy uwzględnić wszystkie dochody podlegające opodatkowaniu nieuzasadnionym byłoby nawiązywanie do unormowań art. 27 u.p.d.o.f. Nie wydaje się natomiast, by jedynym celem odwołania się w treści analizowanego przepisu do unormowań art. 27, było wyłączenie spod preferencji podatkowej sytuacji, w której pełnoletnie dziecko osiąga dochody opodatkowane w inny sposób niż na zasadach ogólnych. W ocenie Sądu, poprzez nawiązanie w treści art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. do unormowań art. 27 i art. 30b tej ustawy, prawodawca przyjął, iż przy określaniu kwoty uprawniającej do zastosowania ulgi z tytułu wychowania pełnoletniego dziecka, należy uwzględnić kwotę odpowiadającą podstawie obliczenia podatku, do której odwołują się art. 27 i art. 30b u.p.d.o.f. To od tej kwoty zależy bowiem bezpośrednio wysokość należnego podatku dochodowego oraz to, czy dziecko będzie w ogóle zobowiązane do jego uiszczenia. Przyjęcie natomiast, zgodnie z argumentacją organu interpretacyjnego, że odliczenia od dochodu nie mają wpływu na wysokość kwoty, o której mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., powodowałoby, tak jak w niniejszej sprawie, utratę przez podatnika ulgi z tytułu wychowania dziecka, mimo że z zeznania podatkowego dziecka wynikałby podatek w wysokości 0 zł. Nie wydaje się, by właśnie taki był cel przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania. Rezultat wykładni celowościowej wspiera zatem wnioski wynikające z przeprowadzonych powyżej rozważań Sądu. Skoro bowiem celem omawianej instytucji jest pomoc podatnikom w związku z ciążącym na nich obowiązkiem łożenia na utrzymanie pełnoletnich dzieci w okresie ich nauki, uzasadnionym jest pogląd, iż osiągnięcie przez dziecko dochodu w wysokości nie powodującej powstania obowiązku podatkowego, nie oznacza, że jego rodzice, czy też opiekunowie prawni tracą prawo do odliczenia od podatku z tytułu powyższej ulgi. Ograniczanie pomocy państwa dla podatników wychowujących dzieci w takiej sytuacji jest - w ocenie Sądu - bezpodstawne. Zaprezentowana interpretacja zapewnia pełną realizację celu społecznego, jaki został ustanowiony w art. 27f u.p.d.o.f. Uregulowana w przepisach art. 27f ust. 1 – 7 u.p.d.o.f. tzw. ulga z tytułu wychowania dziecka stanowi realizację wyrażonej w art. 71 Konstytucji RP zasady ochrony rodziny i małżeństwa, zgodnie z którą, państwo w swojej polityce gospodarczej i społecznej uwzględnia dobro rodziny (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2011 r., II FSK 546/10). Nie ulega wątpliwości, iż celem wprowadzenia tej preferencji podatkowej było częściowe zrekompensowanie osobom wychowującym dzieci nakładów poniesionych na ich utrzymanie i edukację. Ulga ta w swym założeniu objęła nie tylko dzieci małoletnie, ale na zasadzie określonej w art. 27f ust. 6 u.p.d.o.f. również dzieci pełnoletnie. W myśl bowiem tego przepisu, art. 27f ust. 1 – 5 ustawy stosuje się odpowiednio do podatników utrzymujących pełnoletnie dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3, m. in. w związku z wykonywaniem przez podatników ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego. Z treści art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f., w jego brzmieniu obowiązującym w 2011 r., wynika z kolei, że chodzi tu o dzieci do ukończenia 25 roku życia uczące się w szkołach, o których mowa w przepisach o systemie oświaty, przepisach o szkolnictwie wyższym lub w przepisach regulujących system oświatowy lub szkolnictwo wyższe obowiązujących w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie, jeżeli w roku podatkowym nie uzyskały one dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 lub art. 30b w łącznej wysokości przekraczającej kwotę stanowiącą iloraz kwoty zmniejszającej podatek oraz stawki podatku, określonych w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, z wyjątkiem renty rodzinnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i doktrynie prawa podatkowego, coraz częściej akcentuje się, że odczytując normę prawną odnoszącą się do ulgi czy zwolnienia, powinno uwzględniać się, że są to tzw. normy celu społecznego, który polega na realizacji polityki w dziedzinie nauki, ochrony zdrowia, zatrudnienia, inwestycji, itp. Zadaniem tych norm jest rozwój określonych dziedzin życia gospodarczego i społecznego. Przy interpretacji tego typu norm wykładnia celowościowa powinna być zatem stosowana w ścisłym powiązaniu z wykładnią językową i systemową (p. wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., I FPS 8/08, R. Mastalski, Stosowanie prawa podatkowego, Warszawa 2008, s. 91 i n., wyroki NSA: z dnia 22 września 2010 r., II FSK 818/09, z dnia 3 listopada 2010 r., II FSK 1170/09, z dnia 25 marca 2011 r., II FSK 2028/09 i II FSK 2029/09, z dnia 5 sierpnia 2011 r., II FSK 383/10 i II FSK 384/10). Konkludując, przeciwko odmowie przyznania podatnikom preferencji podatkowej w omawianym przypadku przemawia nie tylko treść analizowanych przepisów prawa (wymagająca wprawdzie skomplikowanych dla podatników zabiegów interpretacyjnych w ramach wykładni językowej, jednak nie budząca wątpliwości), ale również cele omawianej instytucji, której zadaniem jest pomoc w ponoszeniu kosztów utrzymania i wychowania dzieci w ramach polityki prorodzinnej, którą nakazuje Konstytucja RP. Zaprezentowana w tej sprawie interpretacja jest przyjmowana w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 20 grudnia 2012r., I SA/Ke 640/12, prawomocny wyrok WSA w Olsztynie z dnia 19 stycznia 2012r., I SA/Ol 734/11 czy wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2013r., I SA/Łd 93/13). Zasadnie zatem zarzucono w skardze naruszenie przez organ podatkowy prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 4 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji odmowę zastosowania art. 27f ust. 6 u.p.d.o.f. do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy, stosownie do art. 153 p.p.s.a., zobowiązany jest uwzględnić przy orzekaniu przedstawioną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną. Z powyższych względów na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) Sąd uwzględnił skargę. O kosztach postępowania sądowego orzekł zaś na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy. AK.