I SA/Łd 1470/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Adamczyk sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2014 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 1) oddala skargę; 2) przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adw. A. D. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych plus należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia W. G. wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy B. ustalił W. G. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. od zabudowanej działki o numerze ewidencyjnym 82 położonej w obrębie geodezyjnym wsi Z. - w kwocie 959,00 zł. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy B. ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 r. w kwocie 959,00 zł. Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało m.in., że w niniejszej sprawie podstawą do opodatkowania były dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków przesłane przez Starostwo Powiatowe w S. - Wydział Geodezji, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami (zawiadomienie o zmianie z dnia 29.08.2012 r. -dowód zmiany [...]) oraz korekta informacji w sprawie podatku od nieruchomości na 2013 r. złożona przez W. G. pismem z dnia 3 lipca 2013 r. w którym wskazano, że prawidłowa powierzchnia budynku to 85,51 m2. Organ powołał się na ewidencję gruntów i budynków w obrębie Z. gm. B., z której wynika, że doszło do zmiany klasyfikacji gruntów w ten sposób, iż zmieniono użytki gruntowe na działce o nr. ewidencyjnym 82 położonej we wsi Z. z terenów mieszkaniowych "B-RV" o pow. 0,06 ha, z gruntów ornych "RV" o pow. 0,19 ha i z rowów "W" o pow. 0,01 ha na grunty orne "RV" o pow. 0,13 ha, na rowy "W-RV" o pow. 0,01 ha i inne tereny zabudowane o pow. 0,12 ha. Takie dane zgodne z ewidencją gruntów przyjął organ pierwszej instancji ustalając podatek. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji naliczył podatek w sposób prawidłowy. Natomiast wzrost wysokości podatku w 2013 r. jest następstwem zmiany klasyfikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków. Jak wynika z informacji Starostwa Powiatowego w S. w związku z modernizacją operatu ewidencji gruntów obrębu Z. gm. B., w działce nr 82 położonej we wsi Z. stanowiącej własność W. G., zostały wprowadzone zmiany klasyfikacji gruntów, które spowodowały zmianę wysokości podatku. Podkreślono, że organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. Nie mogą również dokonywać zmian w operacie ewidencyjnym. Skoro z urzędowego rejestru gruntów wynika, że strona odwołująca się jest właścicielem sklasyfikowanej odpowiednimi symbolami działki, to organ podatkowy ma obowiązek uwzględnić te zapisy ustalając podstawę opodatkowania. Kolegium wyjaśniło, że jeżeli strona kwestionuje dane zawarte w ewidencji gruntów, to najpierw musi wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, a następnie, w przypadku uwzględnienia jej zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych w ewidencji, może wystąpić o wzruszenie decyzji ostatecznej ustalającej wysokość zobowiązań podatkowych. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez W. G., który wniósł o uchylenie zakwestionowanego rozstrzygnięcia, podnosząc naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U z 2013 r. poz. 267), dalej: "K.p.a.". W uzasadnieniu skargi podatnik wskazał w szczególności na brak przeprowadzenia przez organy podatkowe szczegółowego postępowania mającego na celu wyjaśnienie okoliczności zmiany klasyfikacji posiadanego przez niego gruntu. Stwierdził, że Wójt Gminy mógł i powinien wystąpić do Starostwa Powiatowego w S. o wyjaśnienie ewidentnych niezgodności i rozbieżności, a następnie zażądać skorygowania istniejących błędów w ewidencji gruntów, aby decyzja podatkowa Wójta była prawidłowa. Wójt Gminy tego nie wykonał, choć jest w pełni świadomy na podstawie własnych dokumentów, iż zapisy w ewidencji gruntów są sprzeczne z jego wcześniejszymi decyzjami administracyjnymi oraz przepisami. W ocenie skarżącego, z niezrozumiałych względów organ dewaluuje postępowanie podatkowe, pozbawiając je funkcji prawidłowego i pełnego ustalenia kwoty opodatkowania. Blokując usuniecie sprzeczności i nieprawidłowości aprobuje niezgodności oraz działania sprzeczne z przepisami, twierdząc przy tym, że podatnik powinien wpłacić podatek na podstawie takiej decyzji administracyjnej, a następnie dochodzić skorygowania wykreowanych skarżoną decyzją błędów wszczynając inne postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest niezasadna. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego powinien być dokonany w oparciu o dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zasada taka wynika bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej: "P.g.k."). Przepis ten ma zastosowanie do podatków, które są wymierzane od powierzchni gruntu, budynku lub lokalu, tj. w szczególności do podatku rolnego, leśnego i od nieruchomości – czyli dotyczy stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, stanowiąc dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tej ewidencji. Dokonując wymiaru podatku organ jest związany treścią ewidencji gruntów, nie będąc jednocześnie uprawniony do jej weryfikacji. Pogląd taki jest ugruntowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt II FSK 533/10, z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 1586/08, wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w K. z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt III SA/Po 363/09, /dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). W zaskarżonej decyzji Kolegium zasadnie przyjmuje, że organy podatkowe nie prowadzą postępowania dowodowego dotyczącego zmiany treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków, gdyż nie mają do tego prawa. Na podstawie art. 22 ust. 1 p.g.k., ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie. Jeżeli skarżący kwestionuje zgodność danych wynikających z ewidencji gruntów ze stanem faktycznym, to powinien najpierw wystąpić o ich korektę, a następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Stwierdzenie naruszenia prawa w zakresie, w którym skarżący kwestionuje dane wynikające z ewidencji oraz naruszenia prawa, które jakoby zostały popełnione w postępowaniu prowadzącym do zmian w ewidencji, nie mogą odnieść skutku w postępowaniu dotyczącym wymiaru podatku. Skoro w postępowaniu podatkowym nie zapadają rozstrzygnięcia w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów, to nie mogą one być przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć sądu administracyjnego (por. podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II FSK 1291/09). W niniejszej sprawie wymiar podatku został dokonany na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków w obrębie Z. gm. B., aktualnych na dzień wydania decyzji, co należy uznać za prawidłowe. Postępowanie podatkowe prowadzone było w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, zaś wymienione w skardze przepisy K.p.a. nie miały tu zastosowania. Dane zawarte w ewidencji nie są niezmienne, a możliwość ich weryfikacji przez podmiot zainteresowany stanowi realizację zasady demokratycznego państwa prawnego. Dane te podlegają aktualizacji, z urzędu lub na wniosek osób, organów i stosownych jednostek organizacyjnych. Stanowi o tym § 46 ust. 1 rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 Nr 38 poz. 454). Osoba kwestionująca prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów nie jest pozbawiona prawa do zmiany tej ewidencji. W tym celu powinna jednak wszcząć procedurę w stosownym trybie, którym nie jest postępowanie w przedmiotowej sprawie, dotyczącej wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego - co prawidłowo wyjaśniło Kolegium. Z tych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł jak w sentencji. J.B.