I SA/Łd 195/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta T. z [...] r., określającą A S.A. (dawnej B S.A.) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 19 stycznia 2010 roku B S.A. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości DN-1 na rok 2010 na kwotę 62.928,00 zł, w której zadeklarowała do opodatkowania: 33.935,00 m2 powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, 1.702,81 m powierzchni użytkowej budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle o wartości 536.689,00 zł. W odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji z dnia 12 września 2012 roku, w piśmie z 15 października 2012 r. B S.A. wyjaśniła, że: wartość budowli wykazaną w deklaracji obliczono na podstawie ewidencji środków trwałych. Spółka załączyła wykaz budowli (dwie tabelki przez nikogo niepodpisane, tj. jedną o nazwie "Budowle administracyjne", a drugą bez tytułu). W skład budowli wykazanych w deklaracji nie wchodziły linie kablowe ułożone w kanalizacji. W załączeniu Spółka przesłała nośnik danych w postaci płyty CD, zawierający wyciąg z ewidencji środków trwałych dla obszaru w obrębie którego położona jest Gmina T. i poinformowała, że dane z płyty CD pozwalają na wyodrębnienie i następnie wyliczenie wartości obiektów, które były w posiadaniu Spółki na dzień 31 grudnia 2009 r. W odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 2 sierpnia 2013 roku, w piśmie z 12 sierpnia 2013 r. B S.A. wyjaśniła, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. nadal prowadzi wobec Spółki postępowanie kontrolne obejmujące podatek od nieruchomości, które zdaniem strony jest postępowaniem podatkowym i w tej sytuacji prowadzenie przez Burmistrza Miasta T. jakiegokolwiek innego postępowania - nie znajduje uzasadnienia. Postanowieniem z dnia [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji wyznaczył B S.A. siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 18 września 2013 r. Spółka ponownie wyjaśniła, że Dyrektor UKS w W. nadal prowadzi postępowanie kontrolne obejmujące podatek od nieruchomości i w tej sytuacji prowadzenie przez Burmistrza Miasta T. jakiegokolwiek innego postępowania nie znajduje uzasadnienia. Dodatkowo Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych w celu ustalenia stanu faktycznego w zakresie stanu i wartości obiektów podlegających opodatkowaniu. W odpowiedzi na wezwanie z 21 października 2013 r., w piśmie z 6 listopada 2013 r. Spółka poinformowała, że "zdecydowała o rozpoczęciu procesu identyfikacji obiektów określonych jako linie kablowe ułożone w kanalizacji. Zestawienie tych obiektów jest obecnie w fazie przygotowywania. Prace te - ze względów organizacyjnych - nie mogły zostać zakończone w wyznaczonym przez tut. organ podatkowy terminie. Analiza ta zostanie zakończona niezwłocznie i jej wyniki zostaną przesłane tutejszemu organowi podatkowemu". Jednocześnie wyjaśniła, że "w skład sprzedanych w dniu 31 stycznia 2009 roku budowli C nie wchodziły sporne linie kablowe znajdujące się na terenie gminy T.". W odpowiedzi na wezwanie z dnia 31 marca 2014 roku, w piśmie z 30 kwietnia 2014 r. Spółka wskazała, że w wyniku analizy dokonanej przed sporządzeniem deklaracji na rok 2010 zostały wyodrębnione tylko obiekty, które są obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i te właśnie zadeklarowano do opodatkowania w roku 2010. Natomiast Spółka nie sporządziła zestawienia obiektów nieuwzględnionych w deklaracji, a które były nieprawidłowo ujmowane w latach wcześniejszych. Sporządzone zostało tylko zestawienie budowli ujętych w deklaracji za 2010 rok (ale Spółka go nie przedstawiła). W związku z tym wyjaśniono, że ich wartość (linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej) na terenie Gminy T. wynosi 545.910,74 zł. W załączeniu Spółka przesłała "Zestawienie linii telekomunikacyjnych". Postanowieniem z dnia [...] roku organ pierwszej instancji wyznaczył A S.A. siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 8 września 2014 r. strona wyjaśniła, iż kwota 545.910,74 zł podana w piśmie z dnia 30 kwietnia 2014 r., to wartość linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, niedeklarowanych uprzednio do podatku od nieruchomości za rok 2010. W tym samym piśmie Spółka wniosła o doręczanie jej wszelkiej korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres: [...]pl. Decyzją z dnia [...] roku Burmistrz Miasta T. określił A S.A. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w łącznej kwocie 69.297,00 zł (po zaokrągleniu) opodatkowując: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 33.935,00 m2 x stawka 0,68 zł za m2 za styczeń-grudzień 2010 roku = 23.075,80 zł, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 1.702,81 m2 x stawka 17,10 zł za m2 za styczeń-grudzień 2010 roku = 29.118,05 zł, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: za styczeń-lipiec 2010 roku o wartości 1.082.599,74 zł x stawka 2% = 12.630,33 zł, za sierpień-grudzień 2010 roku o wartości 536.688,92 zł x stawka 2% = 4.472,41 zł. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, SKO w Ł. wskazało m. in., że w dniu 31 stycznia 2009 r. Spółka zawarła z C Sp. z o.o. umowę sprzedaży i leasingu zwrotnego, mocą której przeniosła na C Sp. z o.o. własność kanalizacji kablowej. Kolegium oceniło, że dla rozstrzygnięci sprawy wiarygodne są dowody: z Wyniku kontroli Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2014 roku i z pisma B S.A. z dnia 24 października 2011 r. w zakresie nieobjęcia zbyciem w dniu 31 stycznia 2009 r. kabli umieszczonych w kanalizacji kablowej (w tym także na terenie Gminy Miasta T.), a dowody te są ze sobą spójne. Wynika z nich okoliczność, iż przedmiotem umowy sprzedaży i leasingu zwrotnego z C Sp. z o.o. z dnia 31 stycznia 2009 r. były kable umieszczone bezpośrednio w ziemi, a tą transakcją nie objęto kabli umieszczonych w kanalizacji kablowej. W związku z tym za niewiarygodny w zakresie podania wartości wszystkich budowli w przedmiotowym 2010 roku jak i w poprzedzającym 2009 roku, Kolegium oceniło dowód z deklaracji Spółki za 2010 rok oraz z korekty deklaracji za 2009 r. (w którym Spółka wskazała, że różnica w wartości budowli stanowiącej podstawę opodatkowania pomiędzy styczniem 2009 r., a lutym-grudniem 2009 r. wynika ze sprzedaży przez B S.A. wszystkich budowli podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na rzecz C Sp. z o.o.), a także z deklaracji Spółki za 2009 rok, gdzie nie uwzględniono w wartości budowli linii kablowych w kanalizacji kablowej. Dalej za niewiarygodny w zakresie podania wartości budowli Spółki w 2010 roku Kolegium oceniło dowód z przesłanej przez Spółkę płyty CD zawierającej wyciąg ze środków trwałych, ponieważ z dowodu tego nie wynika wcale jaka była wartość budowli spółki w 2010 roku z uwzględnieniem linii kablowych w kanalizacji kablowej. Spółka znając wartość wszystkich swoich obiektów (niezależnie od różnicy w ich kwalifikacji jako budowli) przedstawiła ich wartość na terenie Gminy Miasta T. dopiero w piśmie z dnia 30 kwietnia i 8 września 2014 roku (tj. 545.910,74 zł), a inne dowody znajdujące się w aktach tej sprawy podatkowej nie pozwoliły na przyjęcie odmiennej wartości. SKO w Ł. oceniło, że zasadnie organ pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku dowodowego Spółki zawartego w piśmie z 18 września 2013 r. o przeprowadzenie dowodu z ewidencji środków trwałych. Wprawdzie wniosek ten zawierał uzasadnienie, jednak nie zawierał tezy dowodowej. Poza tym wniosek był niezasadny, ponieważ to Spółka powinna była złożyć wyciąg z ewidencji środków trwałych wraz z podaniem wartości obiektów wg stanu na dzień 1 stycznia 2010 roku, a nie złożyła go mimo wyraźnych wezwań ze strony organu pierwszej instancji (z dnia 12 września 2012 r. i z dnia 2 sierpnia 2013 r. Przesłana płyta CD zawiera jakiś wyciąg ze środków trwałych Spółki, ale nie wynika z niego jaka była wartość budowli Spółki z uwzględnieniem linii kablowych w kanalizacji kablowej. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. doszło do wniosku, że zasadne było określenie A S.A. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w łącznej kwocie 69.297,00 zł (po zaokrągleniu) opodatkowując: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 33.935.00 m2 x stawka 0,68 zł za m2 za styczeń-grudzień 2010 roku = 23.075,80 zł, co wynikało z deklaracji Spółki za 2010 rok i nie było sporne w sprawie, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 1.702.81 m2 x stawka 17,10 zł za m2 za styczeń-grudzień 2010 roku = 29.118,05 zł, co wynikało z deklaracji Spółki za 2010 rok i nie było sporne w sprawie, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: za styczeń-lipiec 2010 roku o wartości 1.082.599.74 zł x stawka 2% = 12.630,33 zł, odpowiadającej wartości budowli zadeklarowanej w 2010 roku - kwocie 536.689,00 zł i dodatkowo nieuwzględnionej w deklaracji za 2010 rok i niezmienionej wartości linii kablowych zadeklarowanych w 2009 roku, zgodnie z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 kwietnia 2015 r. I SA/Łd 189/15, oddalającym skargę Spółki na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok za sierpień-grudzień 2010 roku o wartości 536.689.00 zł x stawka 2% = 4.472,41 zł odpowiadającej wartości budowli zadeklarowanej w 2010 roku - kwocie 536.689,00zł. Organ podkreślił, że podstawa opodatkowania w zakresie gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie była sporna w sprawie. Natomiast podstawa opodatkowania w zakresie budowli została oparta na podstawie wartości budowli wskazanej w deklaracji Spółki za 2010 rok, powiększonej o podstawę dotyczącą wartości linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej. Z całokształtu wiarygodnego materiału dowodowego zebranego w sprawie, wynika, że podanie niższej wartości budowli także w 2010 roku (poza 2009 i 2008 rokiem) miało związek z tym, że Spółka wyłączyła z opodatkowania wartość linii kablowych (kabli) umieszczonych w kanalizacji kablowej należącej do Spółki, gdyż zmieniła w tym zakresie swoje wcześniejsze stanowisko. SKO w Ł. podniosło, że zasadność opodatkowania kabli (tj. linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej) jako części budowli, niezależnie od tego, że zmienił się właściciel kanalizacji kablowej (m.in. w celu potencjalnego uzyskania korzystnych skutków w zakresie opodatkowania nieruchomości i obiektów budowlanych została zawarta umowa sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia 31 stycznia 2009 r.) wynika z treści art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz. U z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno całe budowle jak i tylko ich części, o ile są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W tym przypadku oczywiście związek z prowadzeniem działalności gospodarczej istniał, a zatem uprawnione było opodatkowanie Spółki jako właściciela części budowli w postaci linii kablowych. Tym samym, w ocenie SKO, z zaskarżonej decyzji oraz przeprowadzonego postępowania dowodowego w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż wysokość rzeczywistego zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji podatkowej złożonej przez stronę, co wypełnia normę art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Wobec powyższego Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie zostały wyczerpane reguły postępowania dowodowego z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, bowiem organ pierwszej instancji dokonał ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zgodnie z wiarygodnymi dowodami zebrany w sprawie. A S.A. w W. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją Burmistrza Miasta T. oraz zasądzenie kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo że od lutego 2009 r. (a więc również w roku 2010, którego dotyczy zaskarżona decyzja) nie stanowią one dla skarżącej budowli w rozumieniu u.p.o.l. - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu ogniskuje się wokół możliwości opodatkowania kabli telekomunikacyjnych stanowiących wraz z kanalizacją kablową całość techniczno-użytkową, w sytuacji, gdy inny jest właściciel kanalizacji telekomunikacyjnej a inny właściciel kabli. Sąd podziela dotychczasową ugruntowaną linię orzeczniczą, że przewody telekomunikacyjne ułożone w kanalizacji kablowej tworzą całość techniczno-użytkową, podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (m. in. wyrok NSA z 6 grudnia 2012 r., II FSK 182/11). Jak trafnie ujął to NSA w wyroku z 27 maja 2014 r. II FSK 1498/12: "Całość techniczno-użytkową należy zatem rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, że każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł służyć określonemu celowi. W zależności od konkretnego stanu faktycznego, obiektem budowlanym może być zatem budowla, budowla wraz z instalacjami i urządzeniami, a także traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle, pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno-użytkową (por. Prawo budowlane. Komentarz pod. red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2007,s. 41-42). Nie budzi wątpliwości, że całość techniczno-użytkową mogą tworzyć zarówno kable wraz z urządzeniami wzmacniającymi i rozdzielczymi, jak i kanalizacja kablowa. Jeżeli jednak kable nie są położone bezpośrednio w ziemi, ale w kanalizacji kablowej, to wówczas obie te budowle tworzą całość". Zdaniem WSA w Łodzi linia kablowa należąca do przedmiotu niniejszej sprawy podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości i to co najmniej z trzech powodów. Po pierwsze można ją uznać za samodzielną budowlę, wchodząca w skład kolejnej budowli (sieci telekomunikacyjnej), gdyż istnieje również możliwość ułożenia kabli bezpośrednio w ziemi lub zamontowania na słupach. Nie zagłębiając się w techniczne uwarunkowania tej kwestii, do których Sąd nie czuje się uprawniony, linię kablową można ewentualnie zakwalifikować do urządzeń budowlanych (co jest po drugie), mieszczących się w definicji budowli uregulowanej w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem budowlą jest nie tylko obiekt budowlany w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, ale także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów tej ustawy. Natomiast w myśl art. art. 3 ust. 9 Prawa budowlanego, przez urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Jeśli zatem sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby służyć celowi świadczenia usług, np. telekomunikacyjnych, to wypełniające ją kable należałoby uznać jeśli nie za odrębną budowlę, to przynajmniej za urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania kanalizacji zgodnie z jej przeznaczeniem (por. G. Liszewski Glosa do wyroku WSA z dnia 25 stycznia 2008 r., I SA/Lu 703/07, PPLiFS 2015/1/33-37). Po trzecie – zdaniem WSA w Łodzi – obowiązek podatkowy ciąży zarówno na właścicielach całych budowli, jak i na właścicielach poszczególnych ich części. Przecząc temu stanowisku skarżąca Spółka odwołała się do cytowanego wyżej wyroku z 27 maja 2014 r. II FSK 1498/12, w którym NSA przyjął, że nie można opodatkować części budowli jaką stanowią kable położone w kanalizacji kablowej z tego tylko powodu, że właścicielem kanalizacji kablowej jest inny podmiot niż właściciel kabli. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela jednak tego stanowiska. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają również części budowli związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 3 u.p.o.l. podatnikami są właściciele obiektów budowlanych i – jak należy zakładać – chodzi tu o obiekty budowlane wskazane w art. 2, a więc zarówno całe budowle, jak i części budowli. Również w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. ustawodawca definiując podstawę opodatkowania odnosi ją między innymi do budowli lub ich części. Zatem pod pojęciem właściciela budowli o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. należy rozumieć również właściciela części budowli, nawet w sytuacji gdy poszczególne części tej budowli samodzielnie nie stanowią budowli. Za takim rozumieniem tego pojęcia przemawia dodatkowo fakt, że ustawa definiując pojęcie podatnika używa liczby pojedynczej, ale jednocześnie przewiduje możliwość opodatkowania obiektu budowlanego stanowiącego współwłasność wielu podmiotów. Obiekt taki stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). Podatnikami są wtedy wszyscy współwłaściciele. Podobnie, jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku (art. 3 ust. 5 u.p.o.l.). Wszyscy właściciele są zatem podatnikami podatku od nieruchomości w stosunku do tych części budowli, których są właścicielami. W związku z powyższym nie ma przeszkód prawnych aby opodatkować część budowli stanowiącą, z innymi elementami budowli, integralną całość użytkowo techniczną, nadającą się do określonego użytku. W niniejszej sprawie zmiana właściciela jednego z elementów budowli (sieci telekomunikacyjnej), nie spowodowała zmiany jej charakteru, dalej bowiem mamy do czynienia z przewodami telekomunikacyjnymi ułożonymi w kanalizacji kablowej tworzącej całość techniczno-użytkową. Sprzedaż na podstawie umowy z 31 stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej C Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych w rękach skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność ta nie prowadzi do wyłączenia od opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Spółki. Mimo rozbieżności orzecznictwa w tej kwestii, pogląd dotyczący zasadności opodatkowania linii kablowych skarżącej prezentowany jest w wielu wyrokach wojewódzkich sądów administracyjnych, m. in.: WSA w Łodzi z 3 czerwca 2015 r., I SA/Łd 288/15, z 10 lutego 2016 r., I SA/Łd 1379/15 i z 14 kwietnia 2016 r. I SA/Łd 94/16; WSA w Białymstoku z 14 października 2015 r., I SA/Bk 277/15; WSA w Rzeszowie z 10 listopada 2015 r., I SA/Rz 289/15; WSA w Krakowie z 25 listopada 2015 r., I SA/Kr 1459/15 (wszystkie dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Ponadto w podobnym stanie faktycznym wyrokami z 14 czerwca 2016 r.: II FSK 3033/15, II FSK 2782/15, II FSK 2651/15 i II FSK 3128/15, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyroki WSA w Krakowie i Łodzi, uchylające decyzje Samorządowych Kolegiów Odwoławczych (w K. i Ł.) wydane wobec skarżącej Spółki w odniesieniu do innych nieruchomości za 2009 r. Ponieważ było to 2 dni przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, nie są jeszcze dostępne uzasadnienia wyroków NSA. Zauważyć należy również, że Kolegium, chociaż wskazuje, iż umowa sprzedaży i leasingu zwrotnego zawarta przez skarżącą z C Sp. z o.o. miała na celu uzyskanie korzystnych skutków podatkowych, nie analizuje jednak jakie mogły być rzeczywiste intencje stron tej umowy. Tymczasem w myśl art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej organ ma prawo dokonać samodzielnej oceny treści czynności prawnych, nawet wbrew dosłownemu brzmieniu oświadczeń woli złożonych przez strony. Przepis ten powtarza - chociaż niedosłownie - zasadę interpretacji oświadczeń woli zawartą w art. 65 § 2 K.c., z której wynika, że należy raczej badać jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Skoro zatem organy nie dokonały oceny w tym zakresie, nie może tego uczynić również WSA w Łodzi, zwłaszcza, że w myśl art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu skutkującym stwierdzeniem jej nieważności. Na zakończenie należy podzielić stanowisko Kolegium, że Spółka powinna była złożyć podpisany wyciąg z ewidencji środków trwałych z podaniem wartości tych obiektów wg stanu na dzień 1 stycznia 2010 r., czego jednak nie uczyniła, mimo wyraźnych wezwań wystosowanych przez organ pierwszej instancji. Zamiast tego skarżąca załączyła wyciąg z ewidencji środków trwałych na płycie CD, z której jednak nie wynikało jaka jest wartość budowli z uwzględnieniem linii kablowych. Ponieważ organ dysponował innymi dowodami, których nie kwestionował – mógł dokonać wymiaru podatku na tej podstawie. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. E.B.