I SA/Łd 362/25

Dnia 27 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski, Sędzia WSA Grzegorz Potiopa (spr.), Protokolant : St. asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2025 roku sprawy ze skargi K. H. na uchwałę Rady Powiatu Łódzkiego Wschodniego z dnia 26 marca 2025 r. nr XIII/102/2025 w przedmiocie zatwierdzenia zasad realizacji zadań finansowanych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z zakresu rehabilitacji społecznej dla Powiatu Łódzkiego Wschodniego w 2025 roku 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. zasądza od Rady Powiatu Łódzkiego Wschodniego na rzecz strony skarżącej kwotę 300 zł (trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Uchwałą Nr XIII/101/2025 z dnia 26 marca 2025 r. Rada Powiatu Łódzkiego Wschodniego na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 i art. 12 pkt 11 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 107 i 1907), w związku z art. 35a ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 44, 858, 1089, 1165, 1494 i 1961) oraz § 2 pkt 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 maja 2003 r. w sprawie algorytmu przekazywania środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych samorządom wojewódzkim i powiatowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 1605 i 1898, z 2022 r. poz. 3 i 2128, z 2023 r. poz. 1066 i 2569 oraz z 2024 r. poz. 1984) określiła rodzaje zadań i podział środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych dla Powiatu Łódzkiego Wschodniego w roku 2025, w sposób wskazany w załączniku do niniejszej uchwały pn. "Plan finansowy i zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i rehabilitacji społecznej na rok 2025 dla Powiatu Łódzkiego Wschodniego" powierzając jej wykonanie Zarządowi Powiatu Łódzkiego Wschodniego. Uchwała ta weszła w życie z dniem podjęcia z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2025 r. Uchwałą z dnia 26 marca 2025 r. Nr XIII/102/2025 w sprawie zatwierdzenia zasad realizacji zadań finansowanych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z zakresu rehabilitacji społecznej dla Powiatu Łódzkiego Wschodniego w 2025 roku, Rada Powiatu Łódzkiego Wschodniego na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 wymienionej wyżej ustawy o samorządzie powiatowym, rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 926, z 2019 r. poz. 1275), w związku z uchwałą Nr 04/VI/2025 Powiatowej Społecznej Rady ds. Osób Niepełnosprawnych z dnia 3 marca 2025 r. w sprawie wyrażenia opinii dotyczącej zasad przyznawania pomocy ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z zakresu rehabilitacji społecznej w 2025 r. w Powiecie Łódzkim Wschodnim, uchwaliła, co następuje: Zatwierdza się zasady realizacji zadań finansowanych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z zakresu rehabilitacji społecznej w roku 2025, stanowiące załącznik do niniejszej uchwały. Traci moc uchwała Nr X/75/2024 Rady Powiatu Łódzkiego Wschodniego z dnia 30 grudnia 2024 r. w sprawie zatwierdzenia zasad realizacji zadań finansowanych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z zakresu rehabilitacji społecznej dla Powiatu Łódzkiego Wschodniego w 2025 roku. Wykonanie uchwały powierza się Zarządowi Powiatu Łódzkiego Wschodniego. § 4. Uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia i podlega ogłoszeniu na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w Łodzi w terminie 7 dni od daty jej podjęcia. W załączniku do ww. uchwały pn "Zasady realizacji zadań finansowanych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z zakresu rehabilitacji społecznej w roku 2025" w jego pkt II. zatytułowanym "Zadanie dofinansowania zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze" wskazano, że: 1. Dofinansowanie do zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny nie jest zaplanowane do realizacji w 2025 roku. 2. Dofinansowanie do sprzętu rehabilitacyjnego dla osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, prowadzących działalność związaną z rehabilitacją osób, nie jest zaplanowane do realizacji w 2025 roku. 3. Dofinansowanie zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznane będzie osobom z niepełnosprawnością na podstawie odrębnych przepisów, współfinansowane ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zgodnie z ustawą z dnia 7 kwietnia 2022 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1620). Na powyższą uchwałę Rada Powiatu Łódzkiego Wschodniego z dnia 26 marca 2025 r. Nr XIII/102/2025 skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł K. H. (dalej: skarżący) prowadzący działalność gospodarczą związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych, domagając się stwierdzenia nieważności ww. uchwały w całości oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że wystąpił do Starosty Powiatu w Łodzi z wnioskiem o dofinansowanie zakupu sprzętu rehabilitacyjnego ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Wydana w dniu 2 kwietnia 2025 r. "odmowa" PCPR, która w istocie nie jest decyzją administracyjną, opiera się na treści uchwały Nr XIII/102/2025 Rady Powiatu Łódzkiego Wschodniego z dnia 26 marca 2025 r., co wpływa bezpośrednio na sytuację prawną skarżącego i uzasadnia konieczność wniesienia niniejszej skargi. Powołując się na abstrakcyjny i generalny charakter uchwały, jak również okoliczność, że akt ten określa sposób podziału funduszy PEFRON, czyli środków publicznych przeznaczonych na realizację celów rehabilitacji społecznej i zawodowej oraz skutki prawne dla obywateli i instytucji skarżący stwierdził, że istnieje konieczność publikacji wskazanej uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego - jedynym oficjalnym i wymaganym źródle publikacji aktów prawa miejscowego. Skarżący podkreślił, że niepublikowana uchwała pozostaje aktem nieistniejącym z punktu widzenia prawa, a działania organów administracji publicznej opierające się na jej treści stanowią rażące naruszenie zasady legalizmu oraz zasady ochrony zaufania obywateli do organów władzy publicznej (art. 7 i art. 8 K.p.a.). Zdaniem skarżącego uchwała ma niewątpliwy charakter aktu prawa miejscowego i nie może być traktowana jako jedynie techniczny zapis administracyjny, czy dokument o charakterze wewnętrznym. Po pierwsze, akt ten nie odnosi się do indywidualnych przypadków, lecz określa zasady, które obowiązują wszystkich wnioskodawców starających się o dofinansowanie w danym powiecie. Po drugie, określa sposób podziału funduszy PFRON, czyli środków publicznych przeznaczonych na realizację celów rehabilitacji społecznej i zawodowej osób niepełnosprawnych. Po trzecie zaś, wyznacza normy prawne, które mają wpływ na sytuację prawną określonych grup podmiotów, w tym osób niepełnosprawnych oraz instytucji zajmujących się rehabilitacją. Brak zatem publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego oznacza, że akt nie wszedł do systemu prawnego i nie może stanowić podstawy rozstrzygnięć administracyjnych. Zakwestionowana uchwała, jako akt nieogłoszony i zawierający normy sprzeczne z przepisami ustawowymi i wykonawczymi, nie mogła zatem stanowić podstawy prawnej do odmowy dofinansowania i jako taka powinna zostać uznać za bezskuteczną wobec wnioskodawców, w szczególności tych, którym odmówiono wsparcia wyłącznie na podstawie jej niezgodnych z prawe, postanowień. Odnosząc się do uchwały Rady Powiatu Łódzkiego Nr XIII/101/2025, skarżący podkreślił, że jako akt prawa miejscowego nieopublikowany w ustawowym trybie nie weszła w życie w dniu 1 stycznia 2025 r. ani później i nie wywołuje żadnych skutków prawnych, zaś zawarty w treści uchwały zapis o wejściu w życie z dniem 1 stycznia 2025 r. stanowi bezskuteczną próbę nadania jej mocy obowiązującej z naruszeniem konstytucyjnych i ustawowych zasad stanowienia prawa. Ponadto, zdaniem skarżącego, zakwestionowana uchwała ma charakter całkowicie dyskryminacyjny. Rozróżnienie i dyskryminacja podmiotów uprawnionych do otrzymania dofinansowania na zakup sprzętu rehabilitacyjnego poprzez nieprzewidzenie środków w budżecie na realizację zadań publicznych, pomimo złożonego uprzednio wniosku stanowi rażące naruszenie konstytucyjnej zasady równości. Brak jest przy tym podstaw do rozróżnienia wskazanych zadań z uwagi na sam krąg podmiotowy. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. d) ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny traktowane jest jako jedno zadanie. Także w § 2 pkt 1 oraz w § 5 ww. rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, nie wprowadzono podziału na osoby niepełnosprawne oraz osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych lecz potraktowano zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny jako jeden rodzaj zadań powiatu. Dodatkowo, o jednolitości wskazanego zadania polegającego na zaopatrzeniu w sprzęt rehabilitacyjny świadczy treść § 5 wspomnianego wyżej rozporządzenia, w którym posłużono się ogólną kategorią główną "zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny", rozbijając jedynie krąg podmiotów uprawnionych do otrzymania dofinansowania w ramach jednak tożsamego zadania. Sztuczne dzielenie wskazanego zadania na dwa bez jakiejkolwiek podstawy prawnej dla dokonania takiego podziału, przy jednoczesnym nieprzewidzeniu jakichkolwiek środków finansowych na realizację jednego z nich stanowi, zdaniem skarżącego, przejaw rażącej dyskryminacji. W odpowiedzi na powyższa skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. W uzasadnieniu odpowiedzi Rada Powiatu Łódzkiego Wschodniego podkreśliła, że dofinansowanie zakupu sprzętu rehabilitacyjnego następuje na podstawie umowy zawartej na podstawie § 14. ust. 1 ww. Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. Przepis ten stanowi, że podstawę dofinansowania zadań ze środków Funduszu stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, zaś w ust. 2 tegoż paragrafu są określone kwestie, jakie musi regulować umowa. Dlatego, w ocenie organu to umowa określa prawa i obowiązki strony występującej o dofinansowanie, zaś uchwała jest aktem regulującym postępowanie organów powiatu przy zawieraniu owych umów - zasady realizacji zadań wykonywanych przez powiat. Na tej podstawie organ przyjął, że uchwała w sprawie zasad realizacji zadań finansowanych ze środków PFRON z zakresu rehabilitacji społecznej nie jest aktem normatywnym, w którym ujęto normy postępowania o charakterze generalnym i abstrakcyjnym skierowane do adresatów występujących poza organami administracji w celu wskazania określonego sposobu zachowania się w postaci nakazu, zakazu lub uprawnienia, czyli aktem prawa miejscowego. W przekonaniu o słuszności tego stanowiska utwierdza Radę Powiatu Łódzkiego Wschodniego fakt, że poprawność zaskarżonej obecnie uchwały była poddana kontroli przez Wojewodę w trybie art. 76 i nast. ustawy o samorządzie powiatowym, w wyniku której nie wniesiono zastrzeżeń co do takiej formy publikacji, jak określona w uchwale, a również w latach wcześniejszych (uchwała podejmowana jest corocznie) taki właśnie sposób publikacji uchwały był akceptowany bez zastrzeżeń przez Wojewodę. Końcowo organ odniósł się do kwestii formy rozstrzygnięcia wniosku o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych zadań powiatu, podnosząc, że zarówno w przypadku pozytywnego, jak też negatywnego rozpatrzenia wniosku, wnioskodawca jest powiadamiany pisemnie o sposobie jego rozpatrzenia. O tym zaś, czy dana sprawa kwalifikuje się do załatwienia w drodze decyzji administracyjnej przesądzają przepisy prawa materialnego. Aby zatem wydać decyzję administracyjną trzeba dysponować wyraźną podstawą prawną i to w niewątpliwy sposób wynikającą z ustawy, a nie wyinterpretowaną w drodze wykładni. Tymczasem przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych nie wskazują na taką możliwość. Zagadnienie kwalifikacji charakteru podejmowanego aktu, jest przedmiotem rozważań w orzecznictwie sądowo-administracyjnym i stanowisko to nie jest jednomyślne. W dniu 11 lipca 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo skarżącego stanowiące uzupełnienie braków skargi i ustosunkowujące się do odpowiedzi organu na skargę, w którym skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie (k.38-40). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje skargi na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi uczyniono uchwałę Rady Powiatu Łódzkiego Wschodniego z dnia 26 marca 2025 r. Nr XIII/102/2025 w sprawie zatwierdzenia zasad realizacji zadań finansowanych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z zakresu rehabilitacji społecznej dla Powiatu Łódzkiego Wschodniego w 2025 roku. Rozpoznając przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w pełni podziela stanowisko orzecznicze i przyjmuje za swoje rozważania wyrażone w prawomocnym (NSA wyrokiem z 8 maja 2024 r., I GSK 463/23 oddalił skargę kasacyjną od tego orzeczenia) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 stycznia 2023 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 448/22 - to, jak i wszystkie pozostałe powoływane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia. nsa.gov.pl. Na wstępie wskazać należy, że w myśl art. 79 ust. 1 ww. ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, uchwała organu powiatu sprzeczna z prawem jest nieważna. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Nie każda bowiem wadliwość uchwały organu powiatu jest podstawą do eliminacji tej uchwały z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 79 ust. 4 wspomnianej ustawy, w przypadku nieistotnego naruszenia prawa nie stwierdza się nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą, podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe uregulowania, stwierdzić należy, że dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest wykazanie przez stronę, iż wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony jej konkretny interes prawny lub uprawnienie przez ograniczenie lub pozbawienie uprawnień wynikających z przysługującego jej prawa. Innymi słowy, należy wykazać, że wskutek podjęcia kontrolowanej uchwały doszło do naruszenia konkretnego i aktualnego, prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę oraz wskazać naruszenie przez organ powiatu konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu spornej uchwały, jak również, że interes ten został naruszony skoro w oparciu właśnie o tę uchwałę w dniu 2 kwietnia 2025 r. odmówiono skarżącemu przyznania dofinansowania do zakupu sprzętu rehabilitacyjnego ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W sprawie bezspornym jest, że skarżący należy do podmiotów, którym może zostać przyznane dofinansowanie z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na podstawie art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c) ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w zw. z § 2 pkt 3 i § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W myśl wspomnianego wyżej art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c) cytowanej ustawy, do zadań powiatu należy dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast zgodnie z art. 35a ust. 3 tej ustawy, rada powiatu w formie uchwały określa zadania, na które przeznacza środki określone w art. 48 ust. 1 pkt 1. Z kolei wskazany art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że Środki Funduszu są przekazywane przez Prezesa Zarządu tego Funduszu samorządom wojewódzkim i powiatowym na realizację określonych zadań lub rodzajów zadań, na wyodrębniony rachunek bankowy - według algorytmu. Zgodnie z § 2 pkt 3 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r., ze środków Funduszu mogą być finansowane w części lub całości wymienione w tym przepisie rodzaje zadań, w tym m.in. zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów. Jednocześnie w § 5 tego rozporządzenia wymieniono podmioty, które mogą ubiegać się o dofinansowanie ze środków Funduszu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny. Do podmiotów tych należą: 1) osoby niepełnosprawne stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, jeżeli: a) przeciętny miesięczny dochód, w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych, podzielony przez liczbę osób we wspólnym gospodarstwie domowym, obliczony za kwartał poprzedzający miesiąc złożenia wniosku, nie przekracza kwoty: – 50% przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy, zwanego dalej "przeciętnym wynagrodzeniem", na osobę we wspólnym gospodarstwie domowym, – 65% przeciętnego wynagrodzenia w przypadku osoby samotnej, b) zachodzi potrzeba prowadzenia rehabilitacji w warunkach domowych przy użyciu tego sprzętu; 2) jeden raz w roku - osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli prowadzą działalność związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych przez okres co najmniej dwóch lat przed dniem złożenia wniosku oraz udokumentują posiadanie środków własnych lub pozyskanych z innych źródeł na sfinansowanie przedsięwzięcia w wysokości nieobjętej dofinansowaniem ze środków Funduszu. Skarżący, prowadząc działalność gospodarczą związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych, niewątpliwie należy do grupy osób, które mogą starać się o powyższe dofinansowanie. Jednakże Rada Powiatu Łódzkiego Wschodniego wprowadzając w załączniku do uchwały Nr XIII/102/2025 z dnia 26 marca 2025 r., niewynikający z cytowanych przepisów - podział zadania określonego w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jako dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów na dwa osobne zadania określone jako: 1. dofinansowanie zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów, współfinansowane ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zgodnie z ustawą z dnia 7 kwietnia 2022 r. o wyrobach medycznych (Dz.U. z 2024r., 1620) oraz 2. dofinansowanie do sprzętu rehabilitacyjnego dla osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, prowadzących działalność związana z rehabilitacją osób i wskazując, że na to ostatnie dofinansowanie "nie jest zaplanowane do realizacji w 2025 roku", pozbawiła w istocie skarżącego możliwości uzyskania takiego dofinansowania niezależnie od tego, czy spełnia wszystkie wymogi niezbędne do jego przyznania, czy też nie. W ocenie Sądu, należy przyznać rację skarżącemu, że zarówno ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, jak i rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przewidują wśród zadań powiatu, które mogą być finansowane z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów - bez podziału pod kątem podmiotów, które owo dofinansowanie mogą uzyskać. Tymczasem Rada Powiatu Łódzkiego Wschodniego w zaskarżonej uchwale wprowadziła sztuczny podział tego zadania – określonego w art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - na dofinansowanie zaopatrzenia ww. osób niepełnosprawnych i dofinansowanie zakupu sprzętu rehabilitacyjnego dla osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. Słusznie też wskazuje skarżący, że w ww. rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. (wydanym na podstawie art. 35a ust. 4 ww. ustawy) zadanie to zostało określone w taki sam sposób jak w ww. ustawie – jako jedno zadanie, a jedynie w § 5 ust. 1 tego rozporządzenia określono dwie grupy podmiotów, które o dofinansowanie zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny mogą się ubiegać. Wprowadzenie zatem w punkcie II ppkt 2 i 3 załącznika do zaskarżonej uchwały zadania nieprzewidzianego w opisanych wyżej aktach prawnych niewątpliwie stoi w sprzeczności z zapisami cytowanego powyżej art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c) ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w zw. z § 2 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Nie ulega przy tym wątpliwości, że powyższe naruszenie prawa należy uznać za istotne. Niezależnie jednak od powyższego wskazania wymaga, że kontrolowana uchwała należy do kategorii aktów prawa miejscowego. Wynikające z niej normy mają charakter powszechnie obowiązujący. Dotyczy ona sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych. Nadto uchwała taka ma charakter zewnętrzny wobec administracji, normatywny, generalny i abstrakcyjny (por. wyroki NSA: z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 2048/17; z dnia 19 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1909/16; z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 2868/17; z dnia 8 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 463/23, wyroki WSA: wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 września 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 574/17; wyrok WSA w Opolu z dnia 23 stycznia 2020 r., sygn. akt II SA/Op 443/19, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt I SA/Bk 270/22, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 448/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt IV SA/Wr 302/16). Z treści § 4 zakwestionowanej uchwały wynika, że uchwała wchodzi w życie z dniem jej podjęcia i podlega ogłoszeniu na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w Łodzi w terminie 7 dni od daty jej podjęcia. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że zakwestionowana uchwała Rady Powiatu Łódzkiego Wschodniego została wydana z istotnym naruszeniem prawa, powodującym jej nieważność w całości, tj. z naruszeniem przepisów regulujących procedurę jej podejmowania w zakresie obowiązku publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Obowiązek ten wynika wprost z art. 88 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie, zaś zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1461), ogłoszenie aktu normatywnego w dzienniku urzędowym jest obowiązkowe. Według art. 13 ust. 2 ww. ustawy, w wojewódzkim dzienniku urzędowym ogłasza się akty prawa miejscowego stanowione przez sejmik województwa, organ powiatu oraz organ gminy, w tym statuty województwa, powiatu i gminy. Stosownie zaś do treści art. 4 ust. 1 tej ustawy, akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy (tzw. vacatio legis). W uzasadnionych przypadkach akty normatywne, z zastrzeżeniem ust. 3, mogą wchodzić w życie w terminie krótszym niż czternaście dni, a jeżeli ważny interes państwa wymaga natychmiastowego wejścia w życie aktu normatywnego i zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie, dniem wejścia w życie może być dzień ogłoszenia tego aktu w dzienniku urzędowym (art. 4 ust. 2). Do powyższych zasad i trybu ogłaszania aktów prawa miejscowego odsyła także art. 44 ww. ustawy o samorządzie powiatowym. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona uchwała mogła wejść do obrotu prawnego po upływie czternastu dni od dnia jej ogłoszenia we właściwym publikatorze, chyba że w uchwale zostałby określony dłuższy termin wejścia jej w życie. W sytuacji zaś braku urzędowej publikacji tego aktu prawa miejscowego i nieustalenia dla niego odpowiedniego vacatio legis, nie wszedł on w życie i nie mógł wywołać, jak uchwalił organ: "z dniem jego podjęcia", skutków prawnych w nim zamierzonych (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 1213/10). Innymi słowy nieopublikowana uchwała nie uzyskała obowiązującej mocy prawnej, co jest równoznaczne z istotnym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym i powoduje jej nieważność w całości (por. wyroki NSA: z dnia 23 października 2008 r., sygn. akt I OSK 701/08 oraz z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1608/12). Należy zaakcentować, że akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP) zajmują określone miejsce w systemie źródeł prawa, który w Polsce zbudowany jest hierarchicznie. Wszystkie więc akty normatywne niższego rzędu, winny być zgodne z aktami normatywnymi wyższego rzędu. Takimi aktami niższego rzędu są akty prawa miejscowego w stosunku do ustaw, jako aktów wyższego rzędu. W konsekwencji, organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego, zobligowany jest do podjęcia tego aktu w granicach upoważnienia zawartego w ustawie i zgodnie z treścią ustawy. Obliguje do tego także konstytucyjna zasada praworządności określona w art. 7 Konstytucji RP w świetle której, organy władzy publicznej zobowiązane są działać w granicach i na podstawie prawa. Oznacza to, że każde działanie organu władzy, w tym organów gminy, musi mieć oparcie w obowiązującym prawie. O związaniu zasadą praworządności w zakresie stanowienia prawa miejscowego przez organy samorządu terytorialnego stanowi też art. 94 Konstytucji RP, według którego, organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa. Niewątpliwie zatem nieogłoszenie zaskarżonej uchwały świadczy o naruszeniu konstytucyjnych zasad i pozostaje w oczywistej sprzeczności z regulacjami ustawowymi - art. 44 ustawy o samorządzie powiatowym w związku z art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 13 pkt 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, do których stosowania w procedurze uchwalania aktu prawa miejscowego odsyła art. 94 oraz przywołany wcześniej art. 88 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono jak w punkcie 2. sentencji niniejszego rozstrzygnięcia na podstawie art. 200 p.p.s.a. ds