II SA/Łd 1042/11

Dnia 9 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2012 roku sprawy ze skargi A. Z. i R. Z. na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. oddala skargę. W dniu [...]r. Rada Miejska w Ł. na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 i pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł.". W dniu 3 czerwca 2011r. A. Z. i R. Z. wezwali Radę Miejską w Ł. do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, z uwagi na jej niezgodność z prawem oraz naruszenie ich interesu prawnego. Państwo Z. podkreślając, iż są właścicielami nieruchomości przy ul. A [...], zarzucili kwestionowanej uchwale w szczególności naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 6 i pkt 7, art. 10 ust. 1, art. 11 pkt 1-3, pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dodatkowo podnieśli, iż uchwała ta narusza ich prawa majątkowe, w szczególności prawo własności i prawa z nim związane. W dniu 7 lipca 2011r. Rada Miejska w Ł. podjęła uchwałę w sprawie uznania za niezasadne wezwania A. Z. i R. Z. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...]r. W uzasadnieniu Rada Miejska w Ł. podniosła, że Studium stanowi akt kierownictwa wewnętrznego, adresowany do organów gminy (uchwałodawczego i wykonawczego), kształtujący i wytyczający kierunki polityki przestrzennej gminy oraz lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, których konkretyzacja następuje poprzez tworzenie i uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zapisy Studium nie naruszają, ponieważ nie mogą naruszać, interesu prawnego lub uprawnienia kogokolwiek. Stosownie bowiem do art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, studium nie jest aktem prawa miejscowego (przepisem gminnym), a jedynie aktem wytyczającym politykę gminy w sferze planowania przestrzennego. Poza ogólnikowym powołaniem się na prawo własności, wzywający nie wskazują, aby naruszenie ich interesu prawnego lub uprawnienia miało charakter realny. Nie została więc spełniona przesłanka umożliwiająca skuteczne zakwestionowanie uchwały rady gminy, o której stanowi art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W żadnej mierze nie zostały naruszone przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w trakcie procedowania i uchwalenia studium. Studium uwzględnia wszystkie prawne aspekty kształtowania polityki przestrzennej, oparte o rozważenie istniejących uwarunkowań oraz o podstawowy dla tych działań obowiązek dbałości o ład przestrzenny i zrównoważony rozwój. Rozstrzygnięcie w sprawie wniosków, a następnie uwag zgłaszanych przez wzywających, zostało uzasadnione i wyjaśnione. Poszczególne rozwiązania wynikają m.in. z konieczności ochrony interesu publicznego w postaci ochrony przyrody ożywionej o cechach naturalnych. Przedmiotowa nieruchomość położona w Ł. przy ul. A [...], zgodnie z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. wchodzi w skład terenów oznaczonych symbolem MNU i dotychczasowy sposób użytkowania przedmiotowej nieruchomości nie jest sprzeczny z przyjętymi ustaleniami Studium w zakresie kształtowania struktury funkcjonalno – przestrzennej. W dniu 18 sierpnia 2011r. za pośrednictwem Rady Miejskiej w Ł. A. Z. i R. Z. złożyli skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...]r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarżący sformułowali wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w całości, podtrzymując stanowisko zaprezentowane obszernie we wniosku o usunięcie naruszenia prawa w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym. Przede wszystkim zarzucili naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 6 i pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez pominięcie zasady uwzględnienia walorów ekonomicznych przestrzeni oraz prawa własności w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zaliczenie ich nieruchomość do terenów MN, tj. terenów o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - obejmujących tereny zabudowy jednorodzinnej w różnych formach i intensywnościach, zarówno jako obiekty wolnostojące, bliźniacze, czy szeregowe. Tereny te, w zależności od wielkości, obejmują również program usług lokalnych w zakresie obsługi, czy rekreacji. Inne elementy programu, jak działalność gospodarczą, dopuszcza się pod warunkiem braku kolizji z funkcją podstawową - w sytuacji, gdy pominięto ekonomiczne wykorzystywanie tych terenów pod usługi, w tym prowadzone przez strony przy drodze szybkiego ruchu - drodze krajowej ul. A. Zarzucono ponadto naruszenie art. 10 ust. 1 w/w ustawy poprzez nieuwzględnienie dotychczasowego przeznaczenia i zagospodarowania terenu nieruchomości, która służy do prowadzenia działalności gospodarczo-usługowej, a także art. 11 pkt 1 – 3 w/w ustawy poprzez ponowne rozpatrzenie wniosków do studium oraz poprzez nieuwzględnienie wniosków do projektu studium. Kolejny zarzut zgłoszony w skardze dotyczy naruszenia art. 11 pkt 10 – 12 i art. 12 ust. 1 w/w ustawy, poprzez nieuwzględnienie uwag do projektu studium, nieprzeprowadzenie dyskusji publicznej, nieprzegłosowanie nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Ł. uwag. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Ł. wniosła o jej oddalenie oraz obciążenie skarżących kosztami postępowania. Organ podkreślił, iż studium stanowi akt kierownictwa wewnętrznego i nie jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, a zatem nie może być bezpośrednią podstawą kształtowania sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości. W toku postępowania sądowoadministracyjnego do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania dopuszczone zostało Stowarzyszenie Obrony Praw Mieszkańców i Właścicieli Nieruchomości z Lasu Ł. i jego otuliny w Ł., które poparło przedmiotową skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kognicji sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. poddane zostały między innymi akty organów samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż akty prawa miejscowego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Takim aktem jest studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wykazali, aby zaskarżony akt naruszał ich uzasadniony i konkretny interes prawny. Dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na uchwałę w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wywieść należy z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. samorządzie gminnym, dalej jako "u.s.g.". Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wniesienie skargi do sądu jest możliwe po spełnieniu określonych w przywołanym przepisie warunków formalnych. Do warunków tych ustawodawca zalicza obok bezskutecznego wezwania rady do usunięcia zarzucanego naruszenia, wykazanie się naruszeniem interesu prawnego. Tak więc strona skarżąca w postępowaniu planistycznym musi się wykazać nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także naruszeniem tego interesu lub uprawnienia. Naruszenie interesu prawnego nie oznacza obowiązku uwzględnienia skargi. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2007r., sygn.akt II OSK 1627/2006, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl). Przy czym przez uchwałę z zakresu administracji publicznej należy rozumieć uchwałę podjętą w sprawach należących do właściwości organów gminy rozstrzyganych w drodze uchwały. Całokształt spraw zaliczonych do zakresu działania gminy ma na celu realizację zadań publicznych i z tej przyczyny sprawy te należą do zakresu administracji publicznej (por. postanowienie SN z dnia 24 września 1997r., sygn.akt III RN 41/97, publ. OSNAPiUS 1998/6/171). Zaskarżona uchwała Rady Miejskiej Ł. z dnia [...]r. dotyczy uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, daje jako "u.p.z.p.", kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań gminy. Z art. 12 ust. 1 u.p.z.p. wynika zaś, iż uchwalanie studium należy do właściwości rady gminy. Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, iż zaskarżona uchwała została podjęta w sprawach z zakresu administracji publicznej. Analizując dopuszczalność rozpatrywanej skargi w powyższym zakresie - w ocenie Sądu - nie ma wątpliwości, iż skarżący złożyli skargę po bezskutecznym wezwaniu Rady Miejskiej do usunięcia naruszenia prawa oraz z zachowaniem terminu do wniesienia skargi. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarżący w dniu 3 czerwca 2011r. wezwali Radę Miejską w Ł. do usunięcia naruszenia interesu prawnego, zaś skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli w dniu 18 sierpnia 2011r. (data nadania) – w odpowiedzi na doręczone im w dniu 20 lipca 2011r. pismo przesłane wraz z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia [...]r. w sprawie uznania za niezasadne wezwania do usunięcia naruszenia prawa. A skoro tak, to bezsprzecznie skarżący spełnili powyższe wymogi formalne. Idąc dalej podkreślić trzeba, iż kolejną przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę w sprawie studium jest nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale przede wszystkim jego naruszenie. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. jest przy tym norma prawa materialnego, zaś interes prawny niekoniecznie musi mieć podstawę w przepisach materialnych prawa administracyjnego (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2010r., sygn. akt II OSK 1981/09, dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie niewątpliwe jest, iż skarżący posiadają interes prawny, wynikający z przysługującego im prawa własności nieruchomości objętej ustaleniami studium. Dla wyniku sprawy istotne jest jednak ustalenie, czy doszło do naruszenia tego interesu. Ma ono bowiem miejsce, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Oznacza to, iż strona skarżąca powinna wykazać, że zaskarżoną uchwałą Rady Miejskiej w Ł. został naruszony jej interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Musi ponadto wynikać z obiektywnego naruszenia konkretnej normy prawnej, a nie regulacji o charakterze generalnym. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera dopiero drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, prowadzi natomiast do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwał. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, o których mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. postanowieniami studium, może mieć miejsce jedynie w sytuacji, kiedy przy uchwalaniu studium zostałyby naruszone zasady sporządzania studium, istotnie tryb sporządzenia lub właściwości organów w tym zakresie, art. 28 ust. 1 u.p.z.p. (wyroki NSA z dnia 14 marca 2002r., sygn.akt II SA 2503/01, z dnia 19 czerwca 2009r., sygn.akt II OSK 205/09, z dnia 26 sierpnia 2011r., sygn.akt II OSK 1027/11 - dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naruszenie tego interesu następuje zatem, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo strony, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na nią nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na stronie ciążący. Istotne jest zatem ustalenie, czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących. Rozważania rozpocząć należy od przywołania art. 3 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, iż kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Formą realizacji tego obowiązku jest planowanie przestrzenne dokonywane przez organy gminy na zasadach i w trybie określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. I tak, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy sporządza - dla całego obszaru w granicach administracyjnych gminy - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1 i ust. 3 oraz następne u.p.z.p.). Natomiast dla ustalenia przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i warunków zabudowy rada gminy sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (art. 4 ust. 1 oraz art. 14 i następne u.p.z.p.). Plan miejscowy, w myśl art. 14 ust. 8 u.p.z.p., jest aktem prawa miejscowego, w przeciwieństwie do studium, które - zgodnie z art. 9 ust. 5 u.p.z.p. - nie jest aktem prawa miejscowego, niemniej jednak ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Z uwagi na powyższe wskazać trzeba, iż wprawdzie uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy mogą być zaskarżane do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 u.s.g., to jednak - jak podkreśla się w orzecznictwie - prawdopodobieństwo uwzględnienia takiej skargi jest niewielkie. Wynika to właśnie z faktu, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, jest aktem wewnętrznie obowiązującym jedynie organy gminy i jedynie pośrednio może wpływać na prawa i obowiązki podmiotów spoza systemu organów administracji publicznej (wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2007r., sygn.akt II OSK 614/07, dostępny http://orzeczenia.nsa.gov.pl). I, co ważne, ustalenia studium dopóki nie zostaną w odpowiedniej formie uwzględnione w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie mogą stanowić podstawy do wydawania decyzji administracyjnych, bowiem - mówiąc najprościej - studium nie jest źródłem prawa (wyroki NSA z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn.akt II OSK 1025/09, z dnia 22 listopada 2010r., sygn.akt II OSK 1203/10, z dnia 26 lutego 2008r., sygn.akt II OSK 1765/07, z dnia 2 lipca 2009r., sygn.akt II OSK 414/09 – dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając zatem naruszenie interesu prawnego strony skarżącej należy dostrzec różnicę pomiędzy studium, a planem miejscowym jako bezpośrednim i realnym aktem prawa miejscowego rodzącym określone skutki w sferze interesu prawnego podmiotów, których dotyczy. Pamiętać trzeba, iż wiążący charakter ustaleń studium przy sporządzaniu planu miejscowego jest dyrektywą dla organów gminy, nie przesłanką do kwestionowania ustaleń studium. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, w pełni zasadne jest stwierdzenie, iż skarżący nie wykazali, aby zaskarżona uchwała naruszała ich interes prawny wynikający z prawa własności nieruchomości, znajdującej się na terenie objętym ustaleniami studium. Przypomnieć trzeba, iż skarżący podnosili, że wedle studium teren ich nieruchomości ma być zaliczony do terenów oznaczonych symbolem MN, tj. terenów o przewadze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - obejmujące tereny zabudowy jednorodzinnej w różnych formach i intensywnościach, zarówno jako obiekty wolnostojące, bliźniacze, czy szeregowe. Tereny te, w zależności od wielkości, obejmują również program usług lokalnych w zakresie obsługi, czy rekreacji. Inne elementy programu, jak działalność gospodarczą, dopuszcza się pod warunkiem braku kolizji z funkcją podstawową. W ocenie strony taka kwalifikacja pomija zupełnie, iż na terenie swej nieruchomości skarżący prowadzą działalność gospodarczą, która na mocy postanowień studium miałaby zostać wykluczona. Z takim stanowiskiem skarżących, w świetle powyższych rozważań i uwag, nie sposób się zgodzić, ponieważ dopóty ustalenia studium nie zostaną w odpowiedniej formie uwzględnione w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie mogą stanowić podstawy do wydawania decyzji administracyjnych, bowiem – jak powiedziano wyżej - studium nie jest źródłem prawa. Powtórzyć trzeba, iż studium nie tworzy żadnych konkretnych zarówno uprawnień, jak i ograniczeń dla podmiotów, których nieruchomości znajdują się w obrębie prac studialnych. Jego funkcją jest jedynie koordynacja ustaleń miejscowych gminy, tzn. zawiera wytyczne do planowania miejscowego dostosowanego do potrzeb danej gminy. Ingerencja w sferę praw właścicielskich następuje dopiero na etapie decyzji lokalizacyjnej lub ustalającej warunki zabudowy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Aktami władztwa kształtującymi sposób korzystania z prawa własności są decyzje administracyjne lokalizacyjne lub o warunkach zabudowy oraz plan zagospodarowania przestrzennego. Dają one konkretne uprawienia do skutecznego realizowania uprawnień właściciela do zagospodarowania w rzeczywistości terenu, do którego ma tytuł prawny poprzez prawo uzyskania pozwolenia na budowę. Takich natomiast możliwości nie daje studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (wyrok WSA z dnia 15 września 2011r., sygn.akt IV SA/Wa 884/11, dostępny http://cbois.nsa.gov.pl). Reasumując, dopiero ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako ustalenia aktu prawa miejscowego, będą kształtować wraz z innymi przepisami sposób wykonywania na nieruchomości strony jej praw, w tym prawa własności. Obecnie zapis studium nie ingeruje jeszcze w istniejący stan prawny, nie zmienia go i nie pozbawia strony żadnych uprawnień, co do sposobu zagospodarowania jej nieruchomości. W żadnym zakresie nie ogranicza praw tak podmiotowych, jak i przedmiotowych skarżących. Nie doszło zatem również do naruszenia prawa własności skarżących, a ponadto - jako że studium nie kształtuje zabudowy na gruncie, nie powoduje również obniżenia jego wartości. Gdyby jednak w przyszłości doszło do przeniesienia zapisów studium do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwrócić uwagę strony należy na zapis art. 36 u.p.z.p., który uprawnia właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości do żądania od gminy, odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów skargi zasadzających się na zarzucie naruszenia procedury poprzedzającej podjęcie zaskarżonej uchwały, podkreślić należy w pierwszej kolejności, iż niespełnienie przesłanki naruszenia interesu prawnego wnoszących skargę, wyłączało możliwość skutecznego podnoszenia zarzutów związanych z procedurą uchwalenia studium. Procedowanie w sprawie studium może być kontrolowane przez sąd administracyjny dopiero wówczas, gdy wykazane zostanie, że interes prawny strony skarżącej został naruszony. Na marginesie już zatem wskazać należy, iż bez związku z interesem prawnym skarżącego pozostaje kwestia ponownego rozpatrzenia zgłoszonych uwag, skoro ocena Rady Miejskiej w przedmiocie zgłoszonych uwag nie uległa zmianie. Podzielić należy bowiem stanowisko, wyrażone przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 28 września 2011r., wydanym w sprawie o sygn.akt II SA/Łd 305/11, iż zakres badania uchwały w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wyznaczony jest interesem prawnym skarżącego. Procedura uchwałodawcza studium przebiegła w zgodzie z przepisami – kolejne jej etapy, przeprowadzone zgodnie z art. 11 u.p.z.p., zostały prawidłowo udokumentowane stosownie do wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Organ podjął następujące po sobie, a przewidziane w przepisach czynności polegające na uchwaleniu uchwały o przystąpieniu do sporządzenia studium, ogłoszenie o w/w ze wskazaniem terminu składania wniosków, zawiadomienie właściwych organów i dokonanie uzgodnień i zaopiniowania. Uzgodnienia były pozytywne, zaś opinie tak negatywne, jak i pozytywne, przy czym organ nie miał obowiązków uwzględniać opinii, obowiązany był do uwzględnienia uzgodnień, które były pozytywne. Dokonane było ogłoszenie o wyłożeniu studium ze wskazaniem prawidłowego terminu do zgłaszania uwag do studium, była dyskusja, następnie prezydent uwzględnił niektóre uwagi i przedstawił projekt studium oraz nieuwzględnione uwagi. Rada rozpatrzyła i głosowała nad zgłoszonymi uwagami, więc nastąpiło także wymagane prawem dwukrotne rozpatrzenie uwag, zatem należy uznać, że procedura przebiegła prawidłowo. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż brak jest w sprawie takich naruszeń procedury przy uchwalaniu studium, które uzasadniałyby stwierdzenia nieważności uchwały. Tożsame stanowisko co do braku naruszenia procedury uchwałodawczej zajął tutejszy Sąd w orzeczeniach z dnia 9 listopada 2011r., sygn.akt II SA/Łd 292/11, II SA/Łd 438/11 oraz II SA/Łd 718/11 – wszystkie dostępne http://cbois.nsa.gov.pl). Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a,. Sąd orzekł o oddaleniu skargi wobec braku podstaw do jej uwzględnienia. ar