II SA/Łd 186/12

Dnia 24 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Protokolant p.o. asystenta sędziego Nina Krzemieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2012 roku przy udziale --- wniosku D. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek. Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 25 maja 2011r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Ł. S. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym wraz z zewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji sanitarnej, deszczowej oraz przebudową fragmentu sieci ciepłowniczej przy ul. A 37, 39 i 41 w Ł. (działki nr [...], w obrębie [...]). Odwołania od powyższej decyzji wniosły: Spółdzielnia Mieszkaniowa A w Ł., S. K. i K. K. oraz D. M. W uzasadnieniu odwołanie Spółdzielnia A w Ł. wskazała, iż naruszone zostało przysługujące jej prawo własności, bowiem wymiary podane na rzucie fundamentów (biorąc pod uwagę wymiary podane na rysunkach z poddanym korekcie wymiarem 8.23 m z projektu zagospodarowania terenu) wskazują), iż ława fundamentowa pod ścianą S-2 zlokalizowana jest na działce sąsiedniej. Nadto w ocenie Spółdzielni projektowana zabudowa ogranicza w niedopuszczalny sposób właściwe i dotychczasowe użytkowanie nieruchomości nr [...], poprzez brak dostępu służb MPO do istniejącego śmietnika. Poza tym odległość okien projektowanej zabudowy od istniejącego śmietnika jest niezgodna z obowiązującymi przepisami i wynosi dużo mniej niż 10 m. Brak na projekcie zagospodarowania terenu lokalizacji śmietnika dla nowej inwestycji. Strona wskazała również, iż naruszone zostało bezpieczeństwo użytkowania, bowiem w projekcie brak jest balustrad na ścianie S-2 garażu, pomimo różnic poziomów przekraczającej 0.5 m pomiędzy dachem (stropem) piwnic projektowanego budynku, a poziomem istniejącego terenu sąsiedniej działki nr [...]. Nadto realizacja inwestycji stanowi zagrożenie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, ponieważ pozbawia całkowicie Straż Pożarną oraz mieszkańców sąsiedniej nieruchomości przy ul. B 28 dostępu do elewacji południowej. Projekt wprawdzie zawiera warunki ochrony przeciwpożarowej projektowanego budynku, ale nie zostały w nim uwzględnione ewentualne zagrożenia dla sąsiednich obiektów. Z uwagi na szczególny rodzaj zabudowy - głęboka piwnica (parking podziemny) zlokalizowana w domniemanej granicy nieruchomości - projekt winien zawierać rozwiązanie szczegółowe, opisujące sposób budowy ławy i ściany fundamentowej z uwzględnieniem nie ingerowania w działkę sąsiednią. Brak rozwiązania tego problemu, a także brak potwierdzenia, że pomimo bardzo bliskiej odległości oraz znacznej różnicy głębokości piwnic budynku projektowanego (ul A 37-41) i istniejącego (ul. B 28), brak jest oddziaływania budynku projektowanego na istniejący, spowodowanego robotami budowlanymi związanymi z wykonaniem fundamentów dla ww. budynku projektowanego, w części dotyczącej parkingu podziemnego poza obrysem budynku. Zdaniem odwołującej się Spółdzielni zagrażają one budynkowi, którego jest właścicielem i w konsekwencji grożą katastrofą budowlaną. Natomiast D. M. w złożonym odwołaniu od w/w decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art. 5, w związku z art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy nie przeprowadzono dokładnych analiz oddziaływania planowanej inwestycji na interesy osób trzecich, zaś przeprowadzone w sprawie dowody prowadzą wręcz do wniosku, że realizacja inwestycji doprowadzi do naruszenia interesów osób trzecich; 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 77 § 1 K.p.a., w związku z art. 7 K.p.a., poprzez uchylanie się od podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia czy w wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do naruszenia praw osób trzecich; - art. 78 § 1 K.p.a., w związku z art. 75 § 1 K.p.a., poprzez pomijanie wniosków dowodowych strony w sytuacji, w której przedmiotem dowodów są okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy; - art. 80 K.p.a., poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej; - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w treści zaskarżonego postanowienia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oprał oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak odniesienia się do wniosków dowodowych strony. W ocenie odwołującej organ rozpoznający wniosek inwestora powinien dokładnie badać zgodność projektu z przepisami prawa, ale przede wszystkim przeprowadzić dowody, które pozwoliłyby na jednoznaczne wyeliminowanie negatywnej przesłanki - naruszenia interesów osób trzecich w wyniku realizacji zamierzonej inwestycji. Mając na względzie zakres, czas trwania realizacji i wreszcie skutek w postaci wybudowania budynku wielorodzinnego w określonym w decyzji miejscu, naruszenie interesów osób trzecich jest już na pierwszy rzut oka wysoce prawdopodobne. Strona, po zapoznaniu się z projektem budowy i dokumentacją zgromadzoną w aktach doszła do przekonania, że inwestycja ta istotnie narusza jej interesy. W celu weryfikacji swoich twierdzeń oraz usunięcia przez inwestora dostrzeżonych naruszeń, strona, w toku postępowania składała szereg wniosków dowodowych na okoliczności mające istotne znaczenie w niniejszej sprawie. W toku postępowania organ administracji uwzględnił jedynie część zgłoszonych wniosków dowodowych, jednakże znaczną część zupełnie pominął, zarówno w toku postępowania, jak i w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się zaś do kwestii wydania kwestionowanego pozwolenia na budowę w kontekście art. 5 ustawy Prawo budowlane to odwołująca się stwierdziła, że planowana inwestycja nie spełnia wymogów zawartych w tym przepisie, a to ze względu na fakt naruszenia słusznych interesów osób trzecich. Po pierwsze realizacja inwestycji pozbawi mieszkańców sąsiadującej nieruchomości dostępu do zaplecza bloku, co stanowić może tego typu zagrożenie i uniemożliwi dojazd pojazdom straży pożarnej, pogotowia itp. Nadto ul. A jest drogą wewnętrzną, pod którą przebiegają rury ciepłownicze i gazowe do sąsiadującego z inwestycją osiedla. Strona obawia się, że ciężki sprzęt wykorzystany przy budowie uszkodzi cienką warstwę asfaltu położoną na tej drodze. Warto podkreślić, że powierzchnia drogi wewnętrznej została już uszkodzona i została częściowo naprawiona w marcu tego roku. Na tę okoliczność, w ocenie skarżącej organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić stosowny dowód, mając na względzie fakt, że dla oceny czy dojdzie do ewentualnego uszkodzenia drogi w trakcie realizacji inwestycji, konieczne jest posiadanie wiedzy specjalnej w tym zakresie. Nadto teren nowej inwestycji nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, którą jest ul. [...]. Zdaniem strony przewidziany dojazd od ul. A, która jest drogą wewnętrzną nie spełnia odpowiednich wymogów dla tak dużej inwestycji. Po za tym w wyniku realizacji inwestycji działka nr [...] znacznie straci na wartości, funkcjonalności, co w efekcie spowoduje brak możliwości jej zbycia. Okoliczność ta niewątpliwie narusza interesy osób trzecich. W tym miejscu podnoszę, że strona wystąpiła do sądu z wnioskiem o ustanowienie drogi koniecznej dla tej działki, zaś droga ta przebiegać ma na terenie planowanej inwestycji, co jest istotną okolicznością na gruncie niniejszej sprawy. W ramach inwestycji planowana jest również budowa garażu podziemnego, co powinno zostać poddane ocenie również w kontekście przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 6 września 1999 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy magazynowaniu, napełnianiu i rozprowadzaniu gazów płynnych (Dz. U. z dnia 17 września 1999 r.), w szczególności § 12. ust. 4 tego rozporządzenia. Niewykluczone jest bowiem, że w garażu tym parkować będą pojazdy z silnikami gazowymi, natomiast instalacje gazowe zasilane gazem o gęstości większej od gęstości powietrza nie mogą być stosowane w pomieszczeniach, których poziom podłogi znajduje się poniżej otaczającego terenu oraz w których znajdują się studzienki lub kanały instalacyjne i rewizyjne poniżej podłogi. Przy rozpatrywaniu wniosku inwestora należy również wziąć pod uwagę przepis § 19 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002r. Nr 75, poz. 690) oraz § 276 ust. 1 tegoż rozporządzenia organ administracji powinien był więc zbadać, czy budowa garażu nie spowoduje negatywnych konsekwencji dla budynków znajdujących się w otoczeniu planowanej inwestycji. Twierdzenie organu pierwszej instancji, że strona nie przedstawiła żadnej opinii biegłego, która mogłaby wskazywać na istnienie jakiś nieprawidłowości czy niebezpieczeństw jest sprzeczne z istotą postępowania dowodowego w ramach postępowania administracyjnego, bowiem to na organie administracji spoczywa obowiązek zebrania i dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego, zaś strona korzystając z prawa czynnego udziału w postępowaniu, może jedynie wskazywać organowi dowody niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Ustawodawca przyznaje bowiem organowi administracji niezbędne uprawnienia pozwalające na realizowanie wspomnianego obowiązku, w tym uprawnienia zmierzające do skutecznego przesłuchania osób w charakterze świadków. Strona domagała się wyjaśnienia podniesionych kwestii również z tego względu, że organ administracji, w wydanej przez siebie decyzji o warunkach zabudowy wydanych na potrzeby tej inwestycji wskazał, że wszelkie okoliczności związane z oddziaływaniem planowanej inwestycji na nieruchomości z nią sąsiadujące, wyjaśnione będą w toku postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego ul. A 37,39 i 41. Stąd strona wielokrotnie wnosiła o wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości dotyczących oddziaływania inwestycji na interesy osób trzecich w toku mniejszego postępowania. Jednakże zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala uznać, że wątpliwości te zostały wyjaśnione, a co za tym idzie, nie pozwala przyjąć, że zaskarżona decyzja spełnia wszelkie wymogi przewidziane w ustawie Prawo budowlane oraz w innych przepisach wykonawczych, a zwłaszcza wymogi zawarte w art. 5 tejże ustawy. Państwo K. i S. K. we wniesionym odwołaniu podnieśli natomiast, iż nie zgadzają się z zaskarżoną decyzją między innymi dlatego, iż pozbawieni zostali drogi koniecznej tj. przeciwpożarowej, która została bezprawnie sprzedana bez wiedzy lokatorów I. K., którą następnie sprzedała developerowi. Skarżący podnoszą, iż wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę winno mieć na uwadze potrzeby ludzi, a nie kierować się przyszłymi zyskami developera. Zdaniem skarżących takie zagęszczenie budynkami małego terenu nie uwzględnia potrzeb ludzi, podnosząc jednocześnie, iż na małym skrawku terenu, który im pozostał znajduje się śmietnik, w związku z czym nie będzie wentylacji, co spowoduje znaczne utrudnienia i uciążliwości. Wskazali także, iż blok w którym zamieszkują pozbawiony jest miejsc parkingowych, których nie zapewniono im 40 lat temu. Skarżący wnoszą także, by Wojewoda zweryfikował sprzedaż działki o pow. około 302 m2 przez Spółdzielnię Mieszkaniową znajdującej się na ul. C wskazując, iż kilka lat temu sprzedano ich drogę konieczną i nie zapewniono drugiej drogi koniecznej przez te lata, wnosząc jednocześnie o zweryfikowanie ceny sprzedaży tej działki, mając wątpliwości, czy nie została zaniżona jej cena w stosunku do cen obowiązujących w tym czasie za tego rodzaju grunt. Nie wyrazili także zgody, by od strony południowej zostały posadzone wysokie drzewa, które jak wskazują, znacznie urosną, zacieniając ich mieszkanie, zaś spadające z nich liście obciążą ich kosztami wywozu, na co nie wyrażają zgody. Skarżący podkreślają także, iż nie przeprowadzono badań, czy wykop pod garaż podziemny blisko ich bloku nie naruszy konstrukcji tego bloku. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję wskazaną na wstępie decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. W toku przeprowadzonego postępowania organ odwoławczy, stwierdził, iż wnioskiem z dnia 24 maja 2011r. Ł. S. wystąpił o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku wielorodzinnego. Pismem z dnia 17 czerwca 2011r. inwestor zwrócił się do organu o rozszerzenie w/w wniosku o przełożenie sieci ciepłowniczej kolidującej z planowaną inwestycją. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego w omawianej sprawie Prezydent Miasta Ł. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków i nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, wymieniając je enumeratywnie w tym postanowieniu, w terminie 60 dni od dnia otrzymania tego postanowienia. Pismem z dnia 12 sierpnia 2011r., w terminie wskazanym w powyższym postanowieniu z dnia [...], inwestor usunął wszystkie wskazane w nim nieprawidłowości. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, uznając, iż inwestorzy spełnili wymagania określone art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, mając na względzie ustalenia art. 35 ust. 4 tej ustawy Prezydenta Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Ustosunkowując się do zarzutów wniesionych w odwołaniu przez Spółdzielnię Mieszkaniową A Wojewoda stwierdził, iż nie znajdują one uzasadnienia, bowiem przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na działkach o nr [...] oraz [...], stanowiących współwłasność inwestora oraz R. L., (który jak wynika ze złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wyraził zgodę na dysponowanie terenem przewidzianym pod zabudowę) i nie narusza prawa własności skarżącej Spółdzielni, co wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji. Jednocześnie podkreślono, iż lokalizację podziemnej części projektowanego budynku tj. garażu podziemnego w granicy działki dopuszczają przepisy § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zmianami), który stanowi, iż odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, nie ustala się. Odnośnie podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczącej nie zachowania odległości projektowanej inwestycji od istniejącego śmietnika, która jak wskazuje Spółdzielnia jest niezgodna z obowiązującymi przepisami i wynosi mniej niż 10m stwierdzono, iż ustalenia przepisu § 23 ust. 2 wskazanego rozporządzenia stanowią wprawdzie, iż odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt 1 i 3 powinna wynosić co najmniej 10m od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, jednakże przepis ten odnosi się do projektowanych miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe, nie zaś do już istniejących, co ma miejsce w omawianej sprawie. Do akt sprawy inwestor załączył także wydaną przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. pozytywną opinię sanitarną, dotyczącą usytuowania miejsca na pojemniki i kontenery na odpady stałe, zlokalizowane na działce o nr [...] w odległości 7, 11m od drzwi balkonowych w planowanym do realizacji budynku oraz w odległości 1,85m od granicy z działką sąsiednią o nr [...]. Odnośnie pozostałych zarzutów wniesionych przez Spółdzielnię Wojewoda stwierdził, iż jak wskazano powyżej, za rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym odpowiada projektant, który składa jednocześnie oświadczenie, iż projekt ten został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został także pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i zawiera również warunki ochrony przeciwpożarowej budynku (str. 11, pkt 14 opisu technicznego), w którym wprowadzono zakaz przechowywania materiałów palnych. Zdaniem organu odwoławczego nie znajdują także uzasadnienia zarzuty wniesione w odwołaniu D. M. dotyczące stwierdzenia, iż realizacja projektowanej inwestycji doprowadzi do naruszenia interesów osób trzecich, wskazując na naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które wyszczególniono powyżej. Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, strony brały czynny udział w prowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu administracyjnym, były zawiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego, a w trakcie tego postępowania zapoznawały się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wnosząc szereg uwag i zastrzeżeń, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika także, iż po sprawdzeniu projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji, Prezydent Miasta Ł. postanowieniem z dnia [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia wskazanych w nim nieprawidłowości, biorąc pod uwagę uwagi i zastrzeżenia wniesione przez strony postępowania. Nadto strony postępowania mają prawo do wnoszenia uwag i zastrzeżeń, jednakże to do organu należy ocena, czy wszystkie wniesione przez strony zarzuty są zasadne. W ocenie organu nie znajduje także uzasadnienia stanowisko strony skarżącej, iż zaskarżona decyzja (strona skarżąca wskazuje na postanowienie), narusza ustalenia art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem z treści tej decyzji jasno wynika, które fakty organ uznał za udowodnione, wskazując dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, odnosząc się także do wniosków dowodowych strony. Nadto przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę omawianej inwestycji, nie zaś decyzja o warunkach zabudowy, na którą wskazuje we wniesionym odwołaniu D. M. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu K. K. i S. K. dotyczących pozbawienia Ich drogi koniecznej tj. przeciwpożarowej, która jak podnoszą, została bezprawnie sprzedana bez wiedzy lokatorów, organ stwierdził, iż kwestie te nie leżą w gestii organów administracji architektoniczno-budowlanej. Podnoszone przez skarżących kwestie wysokości ceny za sprzedaż działki oraz braku miejsc parkingowych na ich działce również nie mogą być przedmiotem oceny organu administracji architektoniczno-budowlanej. Odnośnie kwestii dotyczących spowodowania projektowaną budową niebezpieczeństwa dla budynku mieszkalnego w którym zamieszkują organ, jak wskazano powyżej, za rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym ( który zawiera wymagane opinie i uzgodnienia ), sporządzonym dla przedmiotowej inwestycji odpowiada projektant, który składa jednocześnie oświadczenie, iż został on sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Wszystkie te kwestie zostały szczegółowo wyjaśnione zarówno skarżącym, jak i inwestorowi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł. Odnosząc się do kwestii dotyczącej wysokich nasadzeń na działce inwestora, na które nie wyrażają zgody, stwierdzić należy, iż przepisy ustawy Prawo budowlane kwestii tej nie regulują. Każdy ma natomiast prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, o czym stanowi przepis art. 4 powyższej ustawy. Wobec powyższego nie znaleziono podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. Skargę na wskazaną wyżej decyzję Wojewody [...] wniosła D. M. Zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 5, w związku z art. 36 Prawa budowlanego, poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy nie przeprowadzono dokładnych analiz oddziaływania planowanej inwestycji na interesy osób trzecich, zaś przeprowadzone w sprawie dowody prowadzą wręcz do wniosku, że realizacja inwestycji doprowadzi do naruszenia interesów osób trzecich. 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 10 § 1, w związku z art. 81 K.p.a., poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu i uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz co do zgłoszonych żądań przed wydaniem zaskarżonego postanowienia; - art. 81 K.p.a. poprzez uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione, w sytuacji gdy strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego; - art. 77 § 1 K.p.a., w związku z art. 7 K.p.a. poprzez uchylanie się od podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w szczególności w zakresie ustalenia czy w wyniku realizacji inwestycji nie dojdzie do naruszenia praw osób trzecich; - art. 78 § 1 K.p.a., w związku z art. 75 § 1 K.p.a., poprzez pomijanie wniosków dowodowych strony w sytuacji, w której przedmiotem dowodów są okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy; - art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy oceny dowolnej; - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak wskazania w treści zaskarżonego postanowienia faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oprał oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także brak odniesienia się do wniosków dowodowych strony. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniosła o uwzględnienie wniesionej skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, podtrzymując argumentację zawartą w treści odwołania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w treści zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 30 marca 2012 r. skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W ocenie skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jak również może spowodować powstanie znacznej szkody majątkowej po stronie skarżącej. Jako podstawy swego wniosku skarżąca wskazała, na zbyt blisko usytuowany śmietnik (7,11 m) znajdujący się na nieruchomości, której jest współwłaścicielką – działka [...] , prowadzenie prac budowlanych spowoduje zablokowanie drogi pożarowej, a nadto grozi doprowadzeniem do katastrofy budowlanej, gdyż wykopy pod fundamenty garażu mogą sięgać 3m w głąb ziemi, gdy fundamenty bloku skarżącej są zagłębione na 1.3m. W ocenie skarżącej ani inwestor ani pan A. C. nie posiadają odpowiednich kwalifikacji by określić stopień oddziaływania robót budowlanych na nieruchomość graniczna i konieczne jest zasięgnięcie opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu budownictwa, który mógłby w sposób fachowy wypowiedzieć się na temat możliwości rozpoczęcia prac budowlanych i określić ryzyko wystąpienia katastrofy budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest więc istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 – nie publikowane). Omawiana instytucja ma więc na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji w/w normy prawnej wynika także, na co niejednokrotnie zwracał uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Dodać przy tym trzeba, iż sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie dokonuje oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności (por. np. postanowienia NSA: z dnia 6 lutego 2008r., I OZ 47/08; z dnia 1 kwietnia 2008r., I OZ 209/08; z dnia 3 lipca 2008r., I OZ 493/08; z dnia 18 czerwca 2008r., I OZ 386/08; z dnia 13 czerwca 2008r., I OZ 410/08 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl oraz postanowienie NSA z dnia 16 czerwca 2005r., II OZ 513/05 – nie publikowane). Oceny takiej sąd administracyjny dokonuje bowiem dopiero wydając wyrok w rozpatrywanej sprawie (art. 132 p.p.s.a.). W związku z tym, samo ogólnikowe powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Za takie właśnie ogólnikowe i nieuzasadnione należy uznać okoliczności przywoływane we wniosku przez skarżącą. Odległość śmietnika od nowo powstającego budynku wynosi 7.11m, ale ten śmietnik już istnieje i znajduje się na nieruchomości będącej współwłasnością skarżącej, tak więc postawienie nowego budynku przez inwestora nie zmieni sytuacji skarżącej. Nawet jeżeli doszłoby do czasowego zablokowania drogi pożarowej w momencie wjazdu samochodów, to nie jest to okoliczność mieszcząca się w dyspozycji art. 61 § 1 p.p.s.a. Nieruchomość skarżącej ma dostęp do rogi i zapewniony wjazd, a cała sytuacja podnoszona przez skarżącą ma wymiar wysoce hipotetyczny. Co do kolejnej okoliczności podnoszonej przez skarżąca to wystarczającym jest uwzględnienie faktu usytuowania nowopowstającego budynku w bezpośredniej bliskości bloku skarżącej w projekcie budowlanym sporządzonym przez osoby uprawnione i powołane do tego. Obawy skarżącej mają raczej charakter hipotetyczny i nie zostały poparte żadnymi dowodami. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi również wątpliwości, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady wykonalności ostatecznej decyzji administracyjnej, wyrażonej w powołanym wyżej art. 61 § 1 p.p.s.a., tak więc przepisu § 3 nie należy interpretować w drodze wykładni rozszerzającej. Zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] o pozwoleniu na budowę jest ostateczna i zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest realizacją "prawa zabudowy" określonego w art. 4 tej ustawy. Prawo zabudowy będące fundamentalną zasadą Prawa budowlanego, jest prawem podmiotowym każdego, kto posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane, jest więc po części też realizacją konstytucyjnej zasady ochrony własności, wyrażonej w przepisach art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie, powinno podlegać szczególnej ochronie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się także uwagę, iż konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę mogą dotykać w takim samym stopniu inwestora, jak i pozostałe strony tego postępowania. Postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę stanowić może dużą dolegliwość przede wszystkim dla inwestora mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż szkoda, jaka może wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Należy również wskazać, iż to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi przez Sąd i to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona (por. np.. postanowienia NSA: z dnia 15 lutego 2008r., II OZ 1202/07: z dnia 22 lutego 2008r., II OZ 131/08; z dnia 26 lutego 2008r., II OZ 145/08 – dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować skutki, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Zawarta we wniosku ale i skardze, na którą wniosek się powołuje argumentacja odnosi się przede wszystkim do kwestionowania legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz powołuje się i odnosi do kwestionowania decyzji o warunkach zabudowy. Jak zaś już wyżej wskazano, nie można zarzutów odnoszących się do zaskarżonej decyzji utożsamiać z podstawami wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Poza tym, uzasadniając swój wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, strona skarżąca powołuje się na ewentualne, późniejsze postępowania oraz związane z tym bliżej nieokreślone nakłady środków, w tym po stronie inwestora, które mogą być następstwem mogącego zapaść w rozpatrywanej sprawie – a więc hipotetycznego na tym etapie postępowania przed Sądem – wyroku uwzględniającego skargę. Skarżąca nie precyzuje również pojęcia mogących zaistnieć po jej stronie "znacznych szkód", ani nie wskazuje ich wielkości W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia. m.o.