II SA/Łd 388/16

Dnia 21 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 18 listopada 2015 r. nr XX/460/15 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie Alei Hetmańskiej oraz ulic: Rokicińskiej i Zakładowej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego P. M. kwotę 300 (trzysta) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 18 kwietnia 2016 r., pod poz. [...]. LS W dniu 18 kwietnia 2016r. P. M. wniósł skargę na uchwałę nr XX/460/15 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 18 listopada 2015r. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie alei Hetmańskiej oraz ulic: Rokicińskiej i Zakładowej. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż w dniu 14 stycznia 2016r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wezwał Radę Miejską w Łodzi do usunięcia naruszenia prawa ww. uchwałą (mylnie oznaczoną w wezwaniu jako uchwała nr XX/416/15). Do wezwania załączone zostało pełnomocnictwo do prowadzenia sprawy "(...) w zakresie zaskarżenia uchwały numer XX/416/15 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 18 listopada 2015r. (...)" udzielone adwokatowi J. C.. W dniu 23 lutego 2016r. pełnomocnik skarżącego – bez wezwania ze strony organu – złożył pismo zatytułowane "uzupełnienie wezwania", załączając do niego kolejne pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżącego, tym razem z dnia 23 lutego 2016r. W piśmie wskazano, iż uzupełnienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa następuje "w związku z dostrzeżonym brakiem w zakresie pełnomocnictwa". W załączonym pełnomocnictwie z dnia 23 lutego 2016r. skarżący udzielił adwokatowi J. C. umocowania do prowadzenia "(...) sprawy o: wezwanie Gminy Miasta Łódź do usunięcia naruszenia prawa w zakresie uchwały nr XX/416/15 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 18 listopada 2015r. (...)". W dniu 9 marca 2016r. Rada Miejska w Łodzi podjęła uchwałę nr XXVI/663/16 odmawiającą uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z dnia 18 stycznia 2016r. Uchwała ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 kwietnia 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2015r., poz. 1515 ze zm.), dalej przywoływanej jako "u.s.g.", skargę na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa – wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone daną uchwałą lub zarządzeniem. Oceniając to czy skarga w niniejszej sprawie wniesiona została do sądu administracyjnego z zachowaniem ustawowego terminu należy wskazać, iż do skargi wnoszonej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ma zastosowanie przepis art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) dalej przywoływanej jako "P.p.s.a.". Wniosek taki wynika a contrario z art. 102a u.s.g., który wyłącza jedynie zastosowanie w tych sprawach art. 52 § 3 i 4 P.p.s.a. (vide: uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007r. w sprawie II OPS 2/07, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym wnosi się ją za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 P.p.s.a.). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 P.p.s.a.). Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciodniowy do wniesienia skargi, mimo że kwestia udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest jeszcze otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy, gdy przed jego upływem organ udzieli odpowiedzi na wezwanie. W takim bowiem przypadku bieg rozpoczyna termin trzydziestu dni, który jest liczony od dnia doręczenia odpowiedzi. Jeżeli natomiast we wskazanym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i przed upływem tego terminu należy wnieść skargę (vide: uchwała NSA z dnia 2 kwietnia 2007r. w sprawie II OPS 2/07; postanowienie NSA z dnia 27 maja 2008r. w sprawie II OSK 671/08; postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2009r. w sprawie I OSK 696/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie wystosowane przez skarżącego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doręczono organowi w dniu 14 stycznia 2016r. Wobec niedoręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na to wezwanie w terminie sześćdziesięciu dni, termin do wniesienia skargi na kwestionowaną uchwałę upływał w dniu 14 marca 2016r. Wniesienie skargi w niniejszej sprawie w dniu 18 kwietnia 2016r. uznać wypada za dokonane z uchybieniem terminu do jej wniesienia, co – stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. – skutkuje odrzuceniem skargi. Powyższego skutku nie niweczy podjęcie przez Radę Miejską w Łodzi w dniu 9 marca 2016r., a więc w otwartym, sześćdziesięciodniowym terminie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego – uchwały odmawiającej uwzględnienia wezwania skarżącego do usunięcia naruszenia prawa. Okolicznością powodującą rozpoczęcie biegu trzydziestodniowego terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a., jest bowiem doręczenie skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co w realiach niniejszej sprawy miało miejsce w dniu 4 kwietnia 2016r., a więc już po tym jak ekspirował sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi. Tym samym, wobec upływu sześćdziesięciodniowego terminu, należy wskazać, iż zakreślony w art. 53 § 2 P.p.s.a. termin trzydziestodniowy nie stanowi wzorca, na podstawie którego kontrolowane mogłoby być zachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Ponadto wypada wskazać, iż nie budzi wątpliwości Sądu fakt wniesienia przez skarżącego wezwania do usunięcia naruszenia prawa w dniu 14 stycznia 2014r., nie zaś w dniu 23 lutego 2016r., jak wskazano w uzasadnieniu skargi. Analiza wezwania z dnia 14 stycznia 2016r. nie dostarcza powodów do uznania, że pismo to zawierało braki formalne w zakresie umocowania pełnomocnika. Jak już wyżej wskazano do owego wezwania załączone zostało pełnomocnictwo wyraźnie mocujące adwokata J. C. do prowadzenia sprawy w zakresie zaskarżenia uchwały. Wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stanowi ważki element zaskarżenia uchwały. Jakkolwiek sporny w orzecznictwie jest charakter prawny instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa (vide: postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008r. w sprawie II OSK 754/08 oraz postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014r. w sprawie II FSK 1874/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl), to nie ulega wątpliwości, iż od daty wystąpienia z owym wezwaniem biegnie termin do zaskarżenia kwestionowanego aktu do sądu administracyjnego, a nadto z wezwaniem w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. strona może wystąpić tylko jeden raz i to bez względu na to czy po owym wezwaniu zaniecha zaskarżenia kwestionowanego aktu do sądu administracyjnego, czy też taka skarga zostanie odrzucona (vide: postanowienie siedmiu sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002r. w sprawie OSA 2/02 (ONSA 2003, Nr 1, poz. 2); postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2010r. w sprawie II OSK 1199/10; postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2010r. w sprawie II OSK 289/10; postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2008r. w sprawie II OSK 552/08; postanowienie WSA w Warszawie z dnia 3 września 2008r. w sprawie IV SA/Wa 887/08; postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2013r. w sprawie I OSK 2929/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). a to oznacza wyraźne zależności pomiędzy wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a samą czynnością zaskarżenia aktu do sądu administracyjnego. Tym samym umocowanie pełnomocnika do prowadzenia sprawy w zakresie zaskarżenia określonej uchwały w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. obejmuje – z samej natury tego środka zaskarżenia – wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Nie można zatem uznać, że pełnomocnictwo załączone do wezwania z dnia 14 stycznia 2016r. nie obejmowało możliwości wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zresztą Rada Miejska w Łodzi braków wniesionego wezwania nie dostrzegła i przed jego rozpatrzeniem nie wzywała skarżącego do ich usunięcia. Tym samym od daty złożenia owego wezwania rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciodniowy do wniesienia skargi. Waloru takiego nie ma późniejsze pismo skarżącego z dnia 23 lutego 2016r., które skarżący w dacie jego wnoszenia traktował jedynie jako uzupełnienie wniesionego już wezwania. Ponadto należy wskazać – odwołując się do tego co powiedziano na temat jednokrotności wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa – iż żadne późniejsze pismo tego samego podmiotu nie może być już traktowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (vide: postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2013r. w sprawie I OSK 2929/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Tym samym wadliwe jest stanowisko skarżącego wskazujące na dzień 23 lutego 2016r., jako na datę wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W tym stanie rzeczy skargę odrzucono, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. O zwrocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. LS