II SA/Łd 582/17

Dnia 24 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2017 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy dla inwestycji 1) uchyla zaskarżoną decyzję w pkt 2; 2) oddala skargę w pozostałej części; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz M. K. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Pracowni Planowania Przestrzennego w P. ustalił na wniosek M. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego znajdującego się w granicy z działką nr ewid. 616/1 wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję garażową, budowie budynku garażowego, budowie budynku portierni i śmietnika, wykonaniu niezbędnej infrastruktury technicznej w tym przebudowie istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny (dz. nr ewid. 532/15, 532/20 obręb [...]), z lokalizacją inwestycji na terenie nieruchomości przy ul. B 26, 28 (dz. nr ew. 540, 542 - obręb [...]) w P. Organ uznał, że projektowane zamierzenie spełnia łącznie przesłanki wskazane w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z powołaniem się na wyniki analizy zagospodarowania terenów, przewidzianej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalił następujące warunki i zasady zagospodarowania terenu objętego postępowaniem: - funkcja planowanej inwestycji - mieszkaniowa wielorodzinna, - linia zabudowy - nieprzekraczalna linia zabudowy 2,5 m od granicy z pasem drogowym ul. B, - wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w tym udział powierzchni biologicznie czynnej: - wskaźnik powierzchni zabudowy (łącznie istniejącej i projektowanej) do powierzchni terenu podlegającemu przekształceniu (2.551 m2) - od 30,20% do 41,72%, - obowiązek zachowania min. 25% powierzchni terenu podlegającemu przekształceniu (2.551 m2) jako powierzchni aktywnej przyrodniczo, niezabudowanej, nieutwardzonej nawierzchnią sztuczną, - gabaryty projektowanej zabudowy - projektowaną inwestycję realizować z zachowaniem wyznaczonych linii rozgraniczających teren inwestycji oraz obowiązujących przepisów odrębnych, - szerokość elewacji frontowej: - od 13,7 m do 17,6 m dla projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, - od 5,5 m do 7,0 m dla rozbudowy, przebudowy istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję garażową, - od 5,5 m do 7,0 m dla projektowanego budynku garażowego, - od 1,8 m do 3,5 m dla projektowanego budynku portierni i śmietnika, - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (do okapu, ostatniego gzymsu lub attyki): - od 9,0 m do 10,0 m dla projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, - od 3,0 m do 4,0 m dla rozbudowy, przebudowy istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję garażową, - od 3,0 m do 4,0 m dla projektowanego budynku garażowego, - od 3,0 m do 4,0 m dla projektowanego budynku portierni i śmietnika, - geometria dachu: - dla budynku mieszkalnego wielorodzinnego: stropodach, kąt nachylenia od 3° do 8°, wysokość najwyższego punktu dachu od 9,0 m do 10,5 m, nie ustalono kierunku głównej kalenicy z uwagi na rodzaj dachu, - dla rozbudowy, przebudowy istniejącego budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na funkcję garażową, projektowanego budynku garażowego, projektowanego budynku portierni i śmietnika: stropodach, kąt nachylenia od 1° do 8°, wysokość najwyższego punktu dachu od 3,5 m do 4,5 m, nie ustalono kierunku głównej kalenicy z uwagi na rodzaj dachu. W decyzji określono dostęp do drogi publicznej: poprzez przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny (dz. o nr ewid. 532/15, 532/20, obręb [...]). Na terenie nieruchomości objętej postępowaniem należy zapewnić niezbędną ilość miejsc postojowych w ilości: 1 miejsce postojowe na jeden lokal mieszkalny. W pkt 6 określono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Linię zabudowy oraz linie rozgraniczające teren inwestycji A organ wskazał na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji. Załącznikiem nr 2 i 3 do decyzji są wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej - część tekstowa i graficzna. W załączniku graficznym nr 3 organ wskazał granice obszaru, dla którego obowiązują ustalenia miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta P.. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: J. S., W. M., W. B., A. W., M. P., T. P., W. G., S. G., K. K., A. K., M. R., T. T., T. B., T. B, A. B., T. M., G. M., E. C. J. S., W. M., W. B., A. W., M. P., T. P., W. G., S. G.K. K. w odwołaniu z dnia 15 marca 2017 r. nie wyrazili zgody na planowaną inwestycję, twierdząc, że narusza ich dobra. Stwierdzili, że mimo zgłaszanych przez mieszkańców uwag i wysłanych pism do Pracowni Planowania Przestrzennego nie uzyskali odpowiedzi na ich pytania i obawy, jakie rodzi planowana inwestycja, a decyzja została wydana bez wcześniejszego ustosunkowania się do ich wątpliwości. Podnieśli, że obszar planowanej inwestycji jest według "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P." przestrzenią przeznaczoną na budownictwo jednorodzinne i zieleń parkową, a nie budownictwo wielorodzinne. Wyrazili obawę, że planowana inwestycja wpłynie negatywnie na ich osiedle domków jednorodzinnych, lokalną architekturę przestrzenną, jakość życia i komunikacji, spowoduje spadek wartości działek sąsiadujących bezpośrednio z rzędem trzynastu garaży, koło których ma być usytuowany budynek wielorodzinny, ograniczy ich prawo własności, będzie uciążliwe pod względem hałasu, będzie zagrażać wystąpieniu podtopień z uwagi na niski poziom wód gruntowych. A. K., M. R.W. G., K. K., T. T., T. B., T. B.A. B., T. M., G. M., E. C. w odwołaniu z dnia 21 marca 2017 r. podnieśli, że budynek, który ma powstać jest zbyt długi, jego gabaryty wpłyną na zacienienie działki, a poza tym tak długi budynek wskazuje na dużą liczbę mieszkańców i dużą liczbę okien, co spowoduje znaczne ograniczenie intymności i "prawa do prywatności". Ich zdaniem znacznie zwiększy się ruch samochodowy, co spowoduje nadmierny hałas, zanieczyszczenie powietrza. Ponadto, ilość miejsc parkingowych przewidziana w decyzji jest zbyt mała dla obsługi inwestycji. M. K., reprezentowana przez pełnomocnika A. K., w piśmie z dnia 4 kwietnia 2017 r. odniosła się do zarzutów odwołań. Jednocześnie wskazała, iż odwołania W. M., W. B., A. W., M. P., T. P., W. G., S. G., K. K., M. R., T. T., T. B., T. B., A. B., T. M., G. M., E. C., jako pochodzące od osób pozbawionych przymiotu strony postępowania, a zatem nie mających interesu prawnego, są niedopuszczalne, co obliguje do wydania na podstawie art. 134 K.p.a. postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołań tych osób ze względu na brak legitymacji procesowej. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.w pkt 1) po rozpatrzeniu sprawy z odwołań W. M., W. B., A. W., M. P., S. G., M. R., T. T., T. B., T. B., A. B., T. M., G. M., E. C., na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniami ww. osób w pkt 2) po rozpoznaniu sprawy z odwołań J. S., T. P.- reprezentowanego przez pełnomocnika M. P., W. G., K. K., A. K., na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W pierwszej kolejności Kolegium rozważyło, czy odwołującym W. M., W. M., A. W., M. P., T. P., W. G., S. G., K. K., M. R., T. T., T. B., T. B., A. B., T. M., G. M., E. C., którzy nie byli przez organ I instancji uznani za strony postępowania, przysługuje legitymacja do złożenia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Wobec tego wystąpiło do wskazanych osób o przedstawienie interesu prawnego w sprawie, a w szczególności wyjaśnienie, czy są właścicielami nieruchomości znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji z nadesłaniem dowodów własności i przedstawienie tych nieruchomości na mapie. Na pisma Kolegium nie odpowiedzieli: W. M., W. B., A. W., T. T., T. B.A. B., T. M., G. M., E. C.. Pismem z dnia 21 kwietnia 2017 r. M. P., działająca w imieniu T. P., wskazała, iż właścicielem dz. nr ewid. 517 jest jej syn T. P. Jednocześnie poinformowała, iż ona nie jest właścicielem działek w pobliżu terenu inwestycyjnego. K. K., W. G. i S. G. do pisma z dnia 14 kwietnia 2017 r. dołączyli kserokopie dokumentów, z których wynika, iż współwłaścicielem dz. nr ewid. 516 jest W. G., Z. J. i J. J.(zmarł w 2013 r.). Z. J. zmarła w 2016 r. Natomiast z kserokopii aktu notarialnego Repertorium A Nr [...] wynika, iż Z. J. do całego spadku powołuje K. K.. Z dokumentów załączonych do pisma z dnia 14 kwietnia 2017 r. nie wynika, iż S. G. jest współwłaścicielem działki nr ewid. 516. Z kolei T. B. w piśmie z dnia 4 maja 2017 r. poinformował, iż jest właścicielem dz. nr ewid. 508, przedkładając w załączeniu akt notarialny. Co więcej, w dniu 4 maja 2017r. do Kolegium wpłynęło pismo M. i M. R. o treści: "Stosownie do pisma [...] oświadczam, iż jestem właścicielem nieruchomości przy ul. B. W zał. mapka sytuacyjno-wysokościowa". Pismo to zostało opatrzone podpisem - R. M. W związku z tym, iż podpis jednej z osób wnoszących podanie nie może być uznany za podpis każdej z osób wnoszących podanie, a więc nie spełnia wymogu z art. 63 § 3 K.p.a., Kolegium pismem z dnia 17 maja 2017 r. wystąpiło do M. R. o wyjaśnienie, czy ww. pismo podpisała, a jeżeli nie, to o podpisanie pisma na załączonej kserokopii i jego przekazanie Kolegium. Na pismo z dnia 17 maja 2017 r. M. R. nie udzieliła odpowiedzi. Kolegium wyjaśniło, że według danych podanych przez T. P., K. K., W. G. działki będące ich własnością położone są naprzeciwko terenu inwestycji, po przeciwnej stronie drogi - ul. B. Biorąc po uwagę położenie działek tych osób, przedmiot inwestycji, wnioskowane parametry techniczne (w szczególności budynku mieszkalnego wielorodzinnego - szerokość elewacji frontowej od 14 m do 17 m, wysokość do okapu od 9,5 m do 10 m, wysokość całego budynku od 9,5 m do 10,5 m, łącznej powierzchni zabudowy do 996,68 m2 ), planowany sposób zagospodarowania przedstawiony przez inwestora przy piśmie z dnia 22 listopada 2016 r., tj. usytuowanie ok. 2,5 m od granicy z pasem drogowym, nie można stwierdzić, że planowana inwestycja nie będzie miała żadnego wpływu na wykonywanie przez odwołujących się prawa własności. W tej sytuacji Kolegium uznało, że T. P., K. K., W. G. przysługuje legitymacja do bycia stroną w postępowaniu zakończonym skarżoną decyzją. Zdaniem Kolegium T. B., będący właścicielem dz. nr ewid. 508, nie graniczącej bezpośrednio z terenem inwestycji, nie położonej naprzeciwko terenu inwestycji, nie wykazał, aby przedsięwzięcie objęte decyzją z dnia 28 lutego 2017 r. tak ukształtowało stosunki na jego nieruchomości (sposób korzystania), iż będzie to miało wpływ na wykonywanie przez niego prawa własności. M. P. z kolei jednoznacznie oświadczyła, iż nie jest właścicielem działek w pobliżu terenu inwestycyjnego. W odniesieniu zaś do legitymacji prawnej S. G., Kolegium wskazało, że z dokumentów załączonych do pisma z dnia 14 kwietnia 2017 r. nie wynika, aby był on współwłaścicielem działki nr ewid. 516. M. R. nie udzieliła z kolei odpowiedzi na pismo Kolegium z dnia 17 maja 2017 r., w którym poproszono o wyjaśnienie, czy podpisała pismo z dnia 4 maja 2017 r., a jeżeli nie, to o podpisanie pisma na załączonej kserokopii i jego przekazanie Kolegium. Natomiast W. M., W. B., A. W., T. T., T. B.A. B., T. M., G. M., E. C. w ogóle nie wskazali nieruchomości, do których przysługiwałoby im jakiekolwiek prawo rzeczowe. Tym samym Kolegium uznało, że odwołujący się: T. B., M. P., S. G.W. M., W. B., A. W., M. R.T. T., T. B.A. B., T. M., G. M., E. C., nie legitymują się interesem prawnym niezbędnym do uznania ich za strony postępowania i nie są uprawnieni do złożenia odwołania od zaskarżonej decyzji. Wobec tego postępowanie odwoławcze umorzyło na zasadzie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. W stosunku do odwołania wniesionego przez J. S., A. K., T. P., reprezentowanego przez M. P., K. K., W. G. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Ustosunkowując się do treści odwołań organ podkreślił, że z samego faktu wydania decyzji o warunkach zabudowy nie można wywodzić naruszenia interesów osób trzecich, gdyż decyzja nie narusza prawa własności i innych praw tych osób, co wynika z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy w zakresie ustalonym w przepisach odrębnych może dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Dlatego też wszelkie podnoszone przez odwołujących się kwestie dotyczące negatywnego wpływu planowanej inwestycji na ich komfort życia, działki, budynki - spadek wartości nieruchomości, zacienienie działki, ograniczenie intymności, prywatności, zwiększenie ruchu samochodowego, "znacznego zagęszczenia ludzi i pojazdów w jednym miejscu", nie mogą w tym postępowaniu odnieść żadnego skutku, a zwłaszcza wpłynąć na ocenę wydanej decyzji. Ponadto, zagadnienia związane z naruszeniem stosunków wodnych, w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie mogą być rozważane, bowiem nie należą do materii normowanej przepisami u.p.z.p. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić podstawy do orzekania w sprawie warunków zabudowy terenu, gdyż nie stanowi ono aktu prawa miejscowego, co wprost wynika z treści art. 9 ust. 5 u.p.z.p. Kolegium dodało, że organ I instancji określił jedynie, iż na terenie nieruchomości objętej postępowaniem należy zapewnić niezbędną ilość miejsc postojowych w ilości: 1 miejsce postojowe na jeden lokal mieszkalny. Wyjaśniło ponadto, że organ nie może ustalać warunków zabudowy dla inwestycji nie objętej wnioskiem inwestora, jak wnoszą skarżący dla budowy budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Przepisy u.p.z.p. nie nakładają na inwestora obowiązku przedłożenia "wizualizacji i planów architektonicznych". W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie ustala się liczby rodzin, które "docelowo" miałyby zamieszkiwać we wnioskowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym. Projektowane zamierzenie nie jest zaliczone do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Niemniej jednak Kolegium, oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie, zakwestionowało wyniki przeprowadzonej analizy architektoniczno-urbanistycznej. Stwierdziło, że ustalając wskaźnik zabudowy dla planowanej inwestycji organ I instancji nie dokonał w ogóle oceny powierzchni terenu inwestycji i planowanej powierzchni zabudowy w odniesieniu do powierzchni działek objętych analizą i powierzchni istniejącej na tych działkach zabudowy. Wobec powyższego kwestia wskaźnika zabudowy wymaga ponownego przeanalizowania i uzasadnienia w oparciu o ustalenia analizy. Ponadto, w ocenie Kolegium, organ I instancji nie uzasadnił w sposób wystarczający, dlaczego zabudowa na działkach nr ewid. 19, 26, 28/1 znajdująca się przy innej ulicy, w innym kwartale zabudowy stanowi wzorzec dla ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki. Wysokość elewacji frontowej 10 m na dz. nr ewid. 28/1 jest jedyną taką wysokością elewacji frontowej budynków mieszkalnych jednorodzinnych w obszarze analizowanym. W ocenie Kolegium zachodzi konieczność ponownego przeanalizowania wysokości elewacji frontowej dla planowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego i odpowiedniego uzasadnienia. Podobnie, jeśli chodzi o wysokość w najwyższym punkcie dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego. W ocenie Kolegium organ I instancji nie uzasadnił w sposób wystarczający dlaczego jedyna, najwyższa (10,5 m) wysokość w najwyższym punkcie dachu na budynku mieszkalnym w formie stropodachu występująca na działce nr ewid. 19 znajdującej się przy innej ulicy, w inny kwartale zabudowy stanowi wzorzec dla ustalenia tej cechy. Organ nie uzasadnił, że ustalenie tej cechy dla planowanego budynku będzie harmonizowało z zabudową występującą przy ul. B. Kolegium wskazało ponadto, że inwestor pismem z dnia 22 listopada 2016 r. zmodyfikował wniosek o ustalenie warunków zabudowy i do pisma tego załączył "uzupełnienie graficzne wniosku". W części graficznej inwestor ciągłą linią koloru zielonego zaznaczył część nieruchomości, będącą własnością inwestora, objętą wnioskiem, tj. część działek nr ewid. 540 i 542. Natomiast organ w załącznikach graficznych do decyzji w liniach rozgraniczających teren inwestycji poza częściami dz. nr ewid. 540 i 542 wskazanymi przez inwestora uwzględnił także dz. nr ewid. 532/15 i 532/20, mimo że inwestor nie wskazał tych nieruchomości jako objętych wnioskiem. Określenie granic terenu objętego wnioskiem wymaga zatem wyjaśnienia. Dodatkowo, zdaniem Kolegium, w aktach sprawy brak jest wypisu z rejestru gruntów dla działki objętej wnioskiem, a ponadto dla działki ozn. nr ewid. 614, a zatem nie wiadomo czy wszystkie strony brały udział w postępowaniu, co wymaga uzupełnienia. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że sprawa wymaga ponownego postępowania przed organem pierwszej instancji, przy uwzględnieniu okoliczności podniesionych w decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła M. K.. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa procesowego tj.: - art. 138 § 2 w związku z art. 28 K.p.a. poprzez przekroczenie granicy uznania administracyjnego i błędne przyjęcie, że planowana inwestycja oddziałuje na działkę położoną po przeciwnej stronie ulicy, tj. niegraniczącą bezpośrednio z działkami należącymi do wnioskodawczyni, co w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie, iż T. P., K. K., W. G. przysługuje przymiot strony postępowania, - art. 138 § 2 K.p.a. poprzez przekroczenie uznania administracyjnego polegające na błędnym przyjęciu, iż spełnione zostały przesłanki wymienione w powołanym przepisie, - art. 138 § 2 w związku z art. 136 § 1 i art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. i § 3 ust. 1 i ust. 2 w związku z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne przyjęcie, iż organ I instancji w sposób niejasny i nieprecyzyjny uzasadnił wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, pomimo iż w analizie stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji w sposób jasny, zupełny i wystarczający wykazał, iż istnieje możliwość wyznaczenia innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, zgodnie z ustawą, - art. 138 § 2 w związku z art. 136 § 1 i art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. i § 3 ust. 1 i ust. 2 w związku z § 7 ust. 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez błędne przyjęcie, iż organ I instancji w sposób niejasny i nieprecyzyjny uzasadnił wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, pomimo iż w analizie stanowiącej załącznik do decyzji organu I instancji w sposób jasny, zupełny i wystarczający wykazał, iż istnieje możliwość wyznaczenia innego wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, - art. 138 § 2 w związku z art. 134 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż nie było podstaw do wydania postanowień o niedopuszczalności odwołań - W. M., W. B., A. W., M. P., T. P., W. G., S. G., K. K., M. R., T. T., T. B., T. B., A. B., T. M., G. M., E. C. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutów skargi Kolegium podkreśliło, że nie stwierdziło, jak wskazuje strona skarżąca w uzasadnieniu skargi, iż powstanie olbrzymie osiedle. W skarżonej decyzji, za inwestorem powołano jedynie parametry wnioskowanej inwestycji. Niezrozumiałe jest też wskazanie w uzasadnieniu skargi, iż "wywody organu odwoławczego dotyczące map pozbawione są podstaw merytorycznych", bowiem Kolegium takich wywodów nie czyniło. Kwestia legitymacji procesowej W. M., W. B., A. W., M. P., T. P., W. G., S. G., K. K., M. R., T. T., T. B., T. B., A. B., T. M., G. M., E. C. nie była jednoznaczna, oczywista i wymagała przeprowadzenia w tej materii postępowania wyjaśniającego, zatem nie było podstaw do wydania postanowienia o niedopuszczalności ich odwołań. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w przeważającej części zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie do uregulowania art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w części, sąd skargę oddala w całości lub w części. W rozpoznawanej sprawie podstawowy zarzut skargi sprowadzał się do naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. poprzez przekroczenie uznania administracyjnego polegające na błędnym przyjęciu, iż spełnione zostały przesłanki wymienione w powołanym przepisie Należało więc dokonać oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego zapadło w zgodzie z ww. art. 138 § 2 K.p.a., w aktualnym brzmieniu, nadanym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18). Przepis ten pozwala organowi odwoławczemu uchylić zaskarżoną odwołaniem decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji tylko wtedy, gdy decyzja ta została wydana: po pierwsze: z naruszeniem przepisów postępowania, po drugie: konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Dopiero łączne spełnienie tych dwóch przesłanek daje organowi II instancji możliwość uwolnienia się od obowiązku merytorycznego załatwienia sprawy. Nowelizacja art. 138 § 2 K.p.a. miała na celu ograniczenie zbyt częstego korzystania z decyzji kasacyjnych przez organy odwoławcze. W uzasadnieniu projektu zmiany (Sejm RP VI kadencji druk sejmowy nr 2987) stwierdzono, iż "projekt zmiany zmierza do większego skrępowania organu odwoławczego przy podejmowaniu decyzji kasacyjnej (stanowiącej przecież wyjątek od zasady merytorycznego załatwienia sprawy przez organ odwoławczy)". Celem tej zmiany było skrócenie czasu trwania postępowań administracyjnych poprzez dalsze ograniczenie możliwości przekazywania spraw do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji bez koniecznej potrzeby. Warunkiem koniecznym dopuszczalności wydania decyzji w omawianym trybie jest stwierdzenie, że sprawa nie może być załatwiona co do istoty. Kompetencje organu orzekającego w postępowaniu odwoławczym nie ograniczają się bowiem do kontroli legalności decyzji organu pierwszej instancji. Wniesienie odwołania od decyzji powoduje dewolucję kompetencji do załatwienia sprawy, a to oznacza, że w postępowaniu odwoławczym organ II instancji jest przede wszystkim instancją merytoryczną. Cytowany przepis wyróżnia dwie przesłanki, których łączne zaistnienie pozwala organowi odwoławczemu na wydanie decyzji kasatoryjnej. Pierwsza z nich odnosi się do kwestii proceduralnych i jest nią stwierdzenie, iż organ I instancji wydał zaskarżone rozstrzygnięcie z naruszeniem przepisów postępowania. Przy czym uchybienia te muszą być na tyle istotne, że nie da ich się usunąć przez organ odwoławczy. Chodzi tu o takie sytuacje, w których w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji doszło do naruszenia norm procesowych w takim stopniu, które czyni sprawę niewyjaśnioną w całości. Drugą zaś przesłankę stanowi uznanie przez organ II instancji, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W piśmiennictwie podkreśla się, że instytucja kasacji przewidziana w art. 138 § 2 K.p.a. jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej a zatem niedopuszczalna jest wykładnia rozszerzająca tego przepisu, co oznacza, iż przed organem odwoławczym powinno zapaść powtórne rozstrzygnięcie merytoryczne. (K. Glibowski, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.): Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie 4, C.H. Beck, Warszawa 2017 r., str.1019). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zaś, że "ww. przepis daje organowi odwoławczemu możliwość uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, jeżeli postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z naruszeniem procedury na tyle istotnym, że wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji jest niedopuszczalne z uwagi na brak ustaleń dotyczących istoty sprawy. Natomiast, jeśli organ odwoławczy uzna, że zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego w niewielkim tylko zakresie, na przykład wyjaśnienia kwestii budzącej pewne wątpliwości organu, powinien dokonać czynności niezbędnych do zakończenia sprawy sam, lub też ewentualnie skorzystać z możliwości zlecenia w danym zakresie podjęcia czynności wyjaśniającej organowi pierwszej instancji, stosownie do art. 136 K.p.a. Nie może również stanowić przesłanki do wydania orzeczenia kasacyjnego konieczność ponownego dokonania oceny prawnej przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego." (wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2440/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym istotne jest, aby w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej organ odwoławczy wskazał przyczyny, dla których uznał za konieczne skorzystanie z możliwości jakie daje art. 138 § 2 K.p.a. Ciąży na nim obowiązek, nie tylko przekonującego uzasadnienia zaistnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, lecz także wskazania, z jakich przyczyn nie zastosował przepisu art. 136 K.p.a. Przedstawiony powyżej pogląd prawny, iż decyzja kasacyjna jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. ( np. wyrok WSA we Wrocławiu z 13.06.2017r. II SA/Wr 215/17 - LEX nr 2336519; wyroki WSA w Krakowie: z 20.06.2017r. II SA/Kr 152/17 - LEX nr 2336519, z 19.07.2017 r. II SA/Kr 552/17 – LEX nr 2339519; wyrok WSA w Łodzi z 13.06.2017 r. II SA/Łd 148/17 – LEX nr 2323116 ). Jak już powyżej wskazano, istotne jest, że przepis art. 138 § 2 K.p.a. nie będzie miał zastosowania w sytuacji, gdy materiał dowodowy wymagany dla rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie jego ocena. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że nie było podstaw do wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzeczenia opartego na art. 138 § 2 K.p.a. Organ odwoławczy w istocie stwierdził bowiem brak należytego uzasadnienia przez organ I instancji przyjętych parametrów planowanej przez skarżącą zabudowy wskazując, że kwestia ta wymaga ponownego przeanalizowania i uzasadnienia. Nie ulega wątpliwości, że takie braki uzasadnienia, czy też odmienna ocena zebranego materiału dowodowego nie mogły stanowić przewidzianej w art. 138 § 2 K.p.a. przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Jednocześnie podkreślić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.nie wskazało, w jakim zakresie organ I instancji winien uzupełnić postępowanie dowodowe, zaś ewentualne braki w odniesieniu do zmodyfikowanego wniosku inwestora i terenu objętego tym wnioskiem mogły być w ocenie Sądu uzupełnione w postępowaniu drugoinstancyjnym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 K.p.a. poprzez ustalenie, że planowana inwestycja oddziałuje na działki położone po przeciwnej stronie ulicy, tj. niegraniczące bezpośrednio z działkami należącymi do wnioskodawczyni, co w konsekwencji spowodowało błędne przyjęcie, iż T. P., K. K. i W. G. przysługuje przymiot strony postępowania należy stwierdzić, iż w ocenie Sądu jest on zasadny. Zważyć należy, że przepisy u.p.z.p. nie określają kręgu podmiotów będących stronami postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Dlatego w tym zakresie zastosowanie ma art. 28 K.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotą tak rozumianego interesu prawnego jest ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną a sytuacją konkretnego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym i piśmiennictwie stanowiskiem, stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich (zob. uchwała NSA z dnia 25 września 1995 r., VI SA 13/95, ONSA z 1995 r. Nr 4, poz. 154; uchwała NSA z dnia 4 grudnia 1995 r., VI SA 20/95, ONSA z 1996 r. Nr 2, poz. 54; wyrok NSA z dnia 17 maja 1999 r., IV SA 858/97, wyrok NSA z dnia 23 maja 2005 r., OSK 1618/04, wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r., II OSK 206/10, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny uznawał również, że stronami tego postępowania mogą być, w zależności od okoliczności, także właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym tych osób przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2001 r., IV SA 594/99, z dnia z 17 września 2014 r., II OSK 1261/13, z dnia 29 stycznia 2016 r., II OSK 1358/14, dostępne j.w.). Z kolei w piśmiennictwie opowiedziano się za nadaniem szerokiego ujęcia pojęciu "sąsiedztwa" podkreślając, że zawsze "działkę sąsiednią" należy określać dla każdego przypadku oddzielnie (Z. Niewiadomski - Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz. Wyd. 5. Warszawa 2009, s. 494 - 498). Sąd orzekający w niniejszej sprawie poglądy te całkowicie podziela. O istnieniu interesu prawnego właścicieli lub użytkowników wieczystych działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na ich nieruchomości oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. O posiadaniu przez konkretny podmiot przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie decyduje zatem tylko bezpośrednie sąsiedztwo z działką przewidzianą pod inwestycję, a ustalenie kręgu stron tego postępowania zależy od okoliczności faktycznych występujących w konkretnej sprawie, tj. charakteru planowanej inwestycji oraz zasięgu jej oddziaływania na otoczenie, w tym rodzaju, stopnia i zakresu uciążliwości z nią związanych dla sąsiednich terenów. Źródłem interesu prawnego strony w takim przypadku są m.in. art. 140 i art. 144 K.c., na podstawie których określony podmiot może domagać się ochrony prawnej. Stosownie bowiem do treści art. 140 K.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Wedle zaś art. 144 K.c., właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Także przepis art. 6 ust. 2 u.p.z.p. przewiduje w równym zakresie prawo do zagospodarowania własnego terenu, jak też prawo do ochrony interesu prawnego przy zagospodarowywaniu terenów należących do innych osób. Stosownie do tego przepisu, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2011 r., red. Z. Niewiadomski, str. 431, jak też wyrok WSA w Poznaniu z dnia 18 października 2012 r., IV SA/Po 837/12, dostępny j.w.). W konsekwencji należy uznać, że osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 140 K.c. i 144 K.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy, w wyniku którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności na jej nieruchomości, nawet jeśli nieruchomość ta nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji. Oddziaływanie inwestycji może bowiem rozciągać się także na nieruchomości położone dalej, nie graniczące bezpośrednio z terenem inwestycyjnym. Zważyć należy też, że choć przepis art. 63 ust. 2 u.p.z.p. stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich to zasadniczo może wpłynąć na sposób wykonywania własności przez zlokalizowanie na danej nieruchomości konkretnej inwestycji. Rozróżnienia zatem wymaga pojęcie prawa własności w znaczeniu jego przeniesienia, zbycia, zmiany itp. oraz pojęcie wykonywania prawa własności (a więc sposobu użytkowania), w tę ostatnią zaś sferę może wkraczać decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. d w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Wymagania tego rodzaju wynikają z ustaw szczególnych, w tym m.in. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo Ochrony Środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 z późn. zm.), ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), czy ustawy z dnia z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm., dalej: u.u.i.ś.). Instrumentem tej ochrony jest możliwość bycia stroną w postępowaniu dotyczącym decyzji i korzystanie z uprawnień procesowych do ochrony swoich interesów (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2011 r., red. Z. Niewiadomski, str. 459). W każdej zatem sprawie o ustalenie warunków zabudowy organ ustalając krąg stron postępowania musi badać czy - a jeśli tak, to jak daleko - sięgać będzie oddziaływanie planowanej inwestycji. Pojęcie "oddziaływania" musi być przy tym rozumiane jako rzeczywisty wpływ na korzystanie z innych nieruchomości. Dokonując oceny co do zakresu tego oddziaływania uwzględnić należy charakter planowanej inwestycji. Zasięg wskazanego obszaru podlega bowiem merytorycznej ocenie organu nie tylko co do prawnej dopuszczalności stwierdzonych wpływów w zakresie poszczególnych sfer oddziaływania (np. prawo ochrony środowiska, prawo wodne), ale także co do oddziaływania na wykonywanie prawa własności na nieruchomościach sąsiednich oraz nieruchomościach, które nie sąsiadują bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji ( vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5.07.2017r. sygn.. akt II SA/Po 122/17 – LEX nr 2329899 ). Reasumując należy stwierdzić, że o tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola lub subiektywne przekonanie tej osoby albo też dopuszczenie jej przez organ do udziału w tym postępowaniu, lecz okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny. Interes prawny ma charakter materialnoprawny, stąd musi istnieć norma prawa przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwość wydania określonego aktu ( wyrok WSA w Poznaniu z 13.06.2017 r. sygn. akt II SA/Po 332/17 – LEX nr 2309838 ). Od interesu prawnego dającego prawa strony należy zatem odróżnić interes faktyczny, który nie jest chroniony przez obowiązujące normy prawne. W przypadku bowiem interesu faktycznego dany podmiot jest bezpośrednio zainteresowany korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem sprawy, ale nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu. Interes faktyczny w postępowaniu administracyjnym może mieć więc każdy, kto ze względu na swoją rzeczywistą sytuację lub subiektywne przekonanie, jest zainteresowany konkretnym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania należy stwierdzić, że odwołujący się: T. P., K. K. i W. G. niewątpliwie są właścicielami nieruchomości usytuowanych naprzeciwko terenu inwestycji. W rozpoznawanej sprawie nie wykazali jednak naruszenia ich interesu prawnego w sposób uzasadniający przyznanie im przymiotu strony postepowania. Fakt bycia właścicielem nieruchomości usytuowanej naprzeciwko terenu inwestycji nie czyni ich bowiem automatycznie stronami postępowania o ustalenie warunków zabudowy, a przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy argumenty w ocenie sądu wydają się niewystarczające. Inwestycja obejmuje wszak wyłącznie budynek mieszkalny wielorodzinny z garażami o parametrach, które nie wykraczają ponad przeciętną miarę tego typu inwestycji i w żaden sposób nie ogranicza wykonywania prawa własności przez odwołujących się. Podnoszoną zaś przez nich okoliczność wzmożonego ruchu pojazdów oraz hałasu należy oceniać w granicach naruszenia interesu faktycznego, który nie ma wpływu na przyznanie przymiotu strony niniejszego postępowania. Wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej sąd uznał, że postanowienie wydane w oparciu o art. 134 K.p.a. stwierdzające niedopuszczalność odwołania jako forma niemerytorycznego zakończenia postępowania organu II instancji dopuszczalna jest wyłącznie w ściśle określonych okolicznościach, które w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Art. 134 K.p.a. może być bowiem stosowany tylko wówczas, gdy ze złożonego odwołania wynika w sposób oczywisty, jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że wnoszący je nie jest stroną postępowania. Odwołanie wniesione przez podmiot, który twierdzi, iż zaskarżona decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, powinno być rozpoznane przez organ odwoławczy. W przypadku stwierdzenia w toku badania dopuszczalności tego odwołania, że podmiot ten nie ma jednak interesu prawnego w sprawie, organ ten na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego. W sytuacji więc, gdy zachodzi konieczność zbadania interesu prawnego odwołującego obowiązkiem organu było zweryfikowanie tej okoliczności w toku postępowania rozpoznawczego, a w przypadku wyniku negatywnego, tj. w razie braku legitymacji odwołującego się, umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.( vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 28.06.2017r. sygn. akt II SA/Wr 265/17 – LEX nr 2336482 ). Reasumując należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a., a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania przedwczesne byłoby wypowiadanie się przez sąd co do meritum sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. powinno uwzględnić powyższe rozważania i wziąć pod uwagę, że wydanie decyzji kasatoryjnej jest możliwe tylko wtedy, jeśli organ wykaże i prawidłowo uzasadni, że zachodzą przesłanki określone w art. 138 § 2 K.p.a.; w przeciwnym wypadku winno rozważyć wydanie jednej z decyzji, o których mowa w art. 138 § 1 K.p.a. po ewentualnym uzupełnieniu materiału dowodowego, jeśli uzna to za konieczne. Mając na uwadze powyższe względy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Z uwagi na podstawę prawną uchylenia zaskarżonej decyzji sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie wniosku o zobowiązanie organu do wydania decyzji we wskazanym terminie i o określonej treści. Zgodnie bowiem z art. 145 a § 1 p.p.s.a., sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy wyłącznie w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi (500 zł), koszty zastępstwa prawnego (480 zł) i opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). ms