II SA/Łd 624/22

Dnia 6 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka, Sędzia WSA Tomasz Porczyński (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Paulina Kutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2026 roku sprawy ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością [...] Spółki Komandytowej z siedzibą w P. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 11 września 2013 r. nr LXVIII/1471/13 w przedmiocie uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi, położonej na terenie osiedla [...], w rejonie ulic: [...],[...],[...],[...],[...] i [...] do terenu kolejowego oddala skargę. W dniu 22 czerwca 2022 r. A. Sp. z o.o. [...] Sp.k. w P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 11 września 2013 r., nr LXVIII/1471/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł., położonej na terenie osiedla [...], w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], do terenu kolejowego. Skarżąca spółka kwestionuje § 37 punkt 6 lit a) uchwały w zakresie zwrotu o treści: "nie większą niż 3 kondygnacje naziemne (w tym poddasze użytkowe)". Wniesienie skargi poprzedzono wystosowanym w dniu 17 maja 2022 r. do Rady Miejskiej w Łodzi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie skarżącej przedmiotowa uchwała w kwestionowanym skargą zakresie podjęta została z naruszeniem: 1) art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP nakazujących poszanowanie wolności i własności; 2) art. 31 ust. 3 Konstytucji RP stanowiącego, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wówczas, gdy są konieczne w demokratycznym państwie do jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw obywatela; 3) art. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym podmiot prawa, który legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej oraz o zasądzenie postępowania sądowoadministracyjnego, według norm przepisanych. Dodatkowo, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wnosiła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przedłożonych wraz ze skargą dokumentów, zgodnie z wykazem od pkt a do pkt x skargi (dotyczących kierowanych do strony rozstrzygnięć i pism Wojewody Łódzkiego oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi w sprawie realizowanej przez skarżącą, na terenie objętym planem, inwestycji budowlanej). W uzasadnieniu skargi spółka wskazywała, że w ramach prowadzonej działalności deweloperskiej realizuje etapowo, na podstawie wskazanych, ostatecznych decyzji Prezydenta Miasta Łodzi o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, inwestycję polegającą na budowie budynków mieszkalnych wielorodzinnych, oznaczonych odpowiednio literami: A, B, C, D, E, F, G, H, I, J, K, LI, L2, M, N, O, P, R, S, T, Ul, U2, wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i garażami podziemnymi, zlokalizowanych na nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy [...], ul. [...] oraz ul. [...] b.n., na dz. o nr ew. [...], [...], [...], [...] (obecnie [...] i [...]), [...] i [...] (obecnie [...], [...], [...]). W następstwie przeprowadzonych, w toku procesu inwestycyjnego, czynności organu nadzoru budowlanego oraz Wojewody Łódzkiego stwierdzono, istotne odstępstwo od udzielonego stronie pozwolenia na budowę (w zakresie ilości kondygnacji, przy zachowaniu parametru wysokości), które to pozwolenie, co istotne pozostaje w sprzeczności z postanowieniami obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego kwestionowanego skargą uchwałą, w zakresie określonej § 37 pkt 6 lit. a uchwały parametru wysokości budynków, na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolamim13.MW, 14.MW, 15.MW, 16.MW, 17.MW - "nie większą niż 3 kondygnacje nadziemne (w tym poddasze użytkowe) nieprzekraczającą 12 m (w kalenicy), z dopuszczeniem realizacji kondygnacji podziemnych i maksymalnym wyniesieniu kondygnacji piwnicy do 60 cm ponad poziom gruntu". Powyższe skutkowało odmową wydania skarżącej pozwolenia na użytkowanie części z wybudowanych już obiektów budowlanych oraz nałożeniem na spółkę kar finansowych. To zaś świadczy, że skarżąca posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Zdaniem skarżącej narzucona postanowieniami planu wysokość budynków wynosząca 12 metrów, przy jednoczesnym wymogu, zachowania maksymalnie 3 kondygnacji, prowadzi do sytuacji, gdy wysokość jednej kondygnacji powinna wynosić 4 metry, co zdaniem strony jest absurdem. W jej ocenie tak określony, dopuszczalny parametr nowej zabudowy stanowi przejaw nadmiernego rygoryzmu. Skarżąca uważa, że na sposób ukształtowania ładu przestrzennego i wpływu na otoczenie danej inwestycji ważniejszym warunkiem do spełnienia winno być kryterium krańcowej wysokości zabudowy, niż liczba kondygnacji. Dodatkowo wskazała, iż interpretacji planu miejscowego winno się dokonywać z uwzględnieniem obowiązujących przepisów, w tym przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, regulujących kwestie minimalnych dopuszczalnych wysokości pomieszczeń. W ocenie skarżącej tak ustalony, kwestionowanym § 37 pkt 6 lit. a uchwały parametr dopuszczalnej maksymalnej wysokości zabudowy narusza także konstytucyjnie gwarantowane stronie prawo własności do ww. nieruchomości, tu w zakresie przysługującego stronie prawa do ich zabudowy, a które to uprawnienie skonkretyzowane zostało we wskazanym w skardze art. 4 p.b. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Łodzi, reprezentowana przez Prezydenta Miasta Łodzi, zastępowanego przez profesjonalnego pełnomocnika wnosiła o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi w całości jako niezasadnej. Odnośnie do żądania odrzucenia skargi pełnomocnik wskazywał, że została ona wniesiona przed doręczeniem skarżącej uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 6 lipca 2022 r., nr LXII/1888/22 uznającej za niezasadne, wystosowane przez spółkę w dniu 17 maja 2022 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Pełnomocnik organu wskazywał nadto na brak powołania się przez skarżącą na przysługujący jej tytuł prawny do nieruchomości objętych kwestionowanym § 37 pkt 6 lit. a uchwały, jak również na nieprawidłowy sposób reprezentacji skarżącej spółki, sprzeczny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, jaki treścią przedłożonego odpisu z KRS spółki. Odnosząc się natomiast merytorycznie do zarzutów skargi pełnomocnik organu wskazał, iż wprowadzenie kwestionowanego skargą parametru maksymalnej liczby kondygnacji budynków, z jednoczesnym określeniem maksymalnej wartości tego parametru wyrażonej w metrach, znajduje podstawę prawną w art 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który daje podstawę organom planistycznym do określania w planie m.in. zasad kształtowania zabudowy, ustalenia wskaźników zagospodarowania terenu, w tym określonych wymienionych - wymaganych przez ustawodawcę (dot. np. intensywności zabudowy, powierzchni całkowitej zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej), a także wysokości zabudowy i innych parametrów. Wprowadzenie do planu miejscowego parametru w postaci liczby kondygnacji było i jest uzasadnione dbałością o ład przestrzenny w terenie, w którym w sąsiedztwie w okresie sporządzania planu miejscowego występowała głównie zabudowa jednorodzinna o określonych cechach, w tym o określonych gabarytach (w tym liczbie kondygnacji), ukształtowaniu dachów itp. Wprowadzenie tego parametru sprzyja także realizacji wymogu przewidzianego w § 37 pkt 5 lit. e) ww. planu, który przewiduje cyt: "e) lokalizację zabudowy w układach podkreślających naturalne ukształtowanie terenu objętego inwestycją - w nawiązaniu do układu poziomic w terenie". Co więcej, tak ustalony parametr maksymalnej wysokości budynków, obowiązuje we wszystkich przepisach kwestionowanego planu dla poszczególnych terenów. Pełnomocnik podkreślił, że ustawodawca nie określił w jaki sposób i przy użyciu jakich jednostek lub wskaźników możliwe, a więc i dopuszczalne jest określanie wysokości zabudowy w planie miejscowym. Organy planistyczne dysponują więc w tej kwestii pewną swobodą, która wpisuje się w samodzielność gmin chronioną konstytucyjnie (vide art. 16 ust. 2 i 165 ust 1 i 2 Konstytucji RP), do których zadań m.in. należą zagadnienia związane z ładem przestrzennym na ich terenie (vide art. 7 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym). Przypomniał również, że stosownie do art. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Rada gminy posiada w granicach prawa samodzielność oraz swobodę decydowania o podejmowaniu procedury planistycznej dla określonego obszaru. Przy realizacji swego zadania polegającego na sporządzaniu i uchwalaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego organy gminy realizują politykę przestrzenną wyznaczoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wszystkie te czynności wchodzą w zakres tzw. władztwa planistycznego gminy. W myśl art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenia planu miejscowego kształtują (a w tym i ograniczają) sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Każdy ma bowiem prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, zgodnie z ustaleniami planu miejscowego, a w przypadku jego braku, zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Pełnomocnik organu podkreślił dodatkowo, że treść kwestionowanej uchwały odpowiada wymogom stawianym przez przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zgodna jest z ustaleniami obowiązującego w 2013 roku Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi z 2010 roku. Przed podjęciem uchwały - w trakcie procedury planistycznej przeprowadzono niezbędne analizy, inwentaryzację stanu faktycznego, wyważono relacje między interesem prywatnym oraz publicznym, gdy dostrzeżono rozbieżność między nimi. W trakcie sporządzania projektu zakwestionowanej uchwały przeprowadzono wszystkie wymagane przepisami prawa czynności proceduralne. Projekt uchwały poddany był procesowi uzgadniania z innymi organami administracji publicznej, a także szerokiemu uspołecznieniu konstruowanych rozwiązań i zapisów. W szczególności należy wskazać, iż organy planistyczne odniosły się z należytą starannością do wniosków i uwag wnoszonych w trakcie sporządzania projektu planu przez wszystkich zainteresowanych jego ustaleniami. Zaznaczył, że skarżąca spółka nie uczestniczyła w procedurze sporządzania projektu planu, w szczególności nie złożyła uwag do wyłożonego trzykrotnie projektu ani nie brała udziału w żadnej z trzech dyskusji publicznych. Powyższe w ocenie pełnomocnika, czyni skargę niezasadną. Pismem z 21 października 2022 r. pełnomocnik skarżącej spółki wnosił o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 126 p.p.s.a., co podjęciem, po dacie wniesienia skargi uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 6 lipca 2022 r., nr LXII/1887/22 w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł., położonej na terenie osiedla [...], w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], dla terenu kolejowego, w zakresie kwestionowanym przez skarżącą. To, w ocenie pełnomocnika skarżącej prowadzić zaś będzie do zniesienia stanu niezgodności realizowanej przez spółkę inwestycji z postanowieniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji uczyni skargę bezprzedmiotową. Pismem z 1 grudnia 2022 r. pełnomocnik organu przyłączył się do wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Uzupełniająco poinformował, iż procedura zmiany kwestionowanego przez skarżącą planu miejscowego z 11 września 2013 r. jest w toku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 22 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 624/22 zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Na wniosek strony skarżącej z dnia 2 grudnia 2025 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 17 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 624/22, podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem procesowym z dnia 2 lutego 2026 r., stanowiącym rozwinięcie dotychczasowych zarzutów i argumentacji skargi, pełnomocnik skarżącej spółki wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie w zakresie ustaleń dotyczących ograniczenia wysokości poprzez ilość kondygnacji, zarzucał naruszenie: - art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 2 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącej spółki związanych z prawem własności nieruchomości położonych na terenie objętym planem miejscowym; - art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuzasadnione wykroczenie zakresem kwestionowanej uchwały poza wymagane przepisami elementy konieczne projektu planu, co doprowadziło do wprowadzenia dwóch sprzecznych wskaźników maksymalnej wysokości; - art. 2, art. 11 st. 1 i ust. 2, art. 12, art. 14 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców poprzez bezzasadne ograniczenie wolności i równości podejmowani i wykonywania działalności gospodarczej przez skarżącą, a także poprzez naruszenie zasady przyjaznej interpretacji przepisów, zasady pogłębiania zaufania, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz zasady pewności prawa; - § 5 - § 7 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej poprzez przyjęcie uchwały, której treść jest niezgodna z zasadami techniki prawodawczej. W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej wskazywał na przysługujący spółce interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Wskazywał także na charakter i zakres przysługującego organom planistycznym gminy prawa wykonywania władztwa planistycznego wywodząc, iż naruszenia jakich dopuściła się w tym zakresie Rada Miejska w Łodzi czyni zasadnym stwierdzenie, że kwestionowana uchwała podjęta została z naruszeniem zasad sporządzana planu miejscowego, co winno prowadzić do stwierdzenia jej nieważności w całości albo w części, na podstawie art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podkreślał nadto brak należytego wyważenia przez Radę Miejską w Łodzi interesu ogólnego i indywidualnego interesu skarżącej, co pozwoliłoby na bezsporne stwierdzenie, co do zasadności wprowadzenia ograniczenia spółki w przysługującym jej prawie zabudowy nieruchomości, do których posiada tytuł prawny. Ograniczenie to, zdaniem pełnomocnika stanowiło również rażące naruszenie przysługujących skarżącej uprawnień, wynikających z przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców. Pełnomocnik skarżącej wskazywał także na brak przesłanek wyznaczania parametrów dopuszczalnej wysokości zabudowy poprzez jej jednoczesne określenie w metrach, jak i w ilości kondygnacji, ponawiając w tym zakresie argumentacje skargi, co do tego, iż dla zachowania sposobu ukształtowania ładu przestrzennego i wpływu na otoczenie danej inwestycji istotnym kryterium winna być wysokość zabudowy wyrażana w metrach, a nie ilość jej kondygnacji. Obecni na rozprawie w dniu 6 lutego 2026 r. prezes zarządu A. Sp. z o.o. w P. (komplementariusz skarżącej spółki) oraz pełnomocnik skarżącej spółki popierali skargę. Oświadczyli, że w dacie wniesienia skargi, jak i obecnie skarżącej przysługuje prawo własności do nieruchomości znajdujących się na terenach oznaczonych na rysunku planu 13MW i 14MW. Odnosząc się do kwestii dokonanej zmiany treści kwestionowanego skargą § 37 pkt 6 lit. a uchwały wskazywali, że podtrzymują skargę z uwagi na toczące się w stosunku do spółki postępowania. Obecny na rozprawie pełnomocnik organu wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicji sądu administracyjnego, na mocy art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., poddane zostały m.in. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowoadministracyjnej A. Sp. z o.o. [...] Sp.k. w P. uczyniła uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 11 września 2013 r., nr LXVIII/1471/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi, położonej na terenie osiedla [...], w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], do terenu kolejowego (Dz.Urz. Województwa Łódzkiego z 2013 r. poz. 4581), w części § 37 punkt 6 lit a), który w dacie wniesienia skargi brzmiał następująco: "Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami 13.MW, 14.MW, 15.MW, 16.MW, 17.MW ustala się: (...) w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy: a) wysokość budynków nie większą niż 3 kondygnacje nadziemne (w tym poddasze użytkowe) nieprzekraczającą 12 m (w kalenicy), z dopuszczeniem realizacji kondygnacji podziemnych i maksymalnym wyniesieniu kondygnacji piwnicy do 60 cm ponad poziom gruntu". Skarżąca spółka kwestionuje powyższy zapis w zakresie zwrotu: "nie większą niż 3 kondygnacje naziemne (w tym poddasze użytkowe)". Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r. poz. 647) - dalej: u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie jej uchwalenia. Zgodnie z art. 14 ust. 8 u.p.z.p. plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 10 maja 2023 r., nr LXXV/2258/23 (Dz.Urz. Województwa Łódzkiego z 2023 r. poz. 4860) kwestionowany skargą § 37 pkt 6 lit. a uchwały otrzymał brzmienie: "a) wysokość budynków: – nie większą niż 3 kondygnacje nadziemne (w tym poddasze użytkowe) nieprzekraczającą 12 m (w kalenicy), – w strefach wysokości wyznaczonych na rysunku planu w terenach 13.MW i 14.MW wysokość budynków nieprzekraczającą 12 m (w kalenicy)" – z dopuszczeniem realizacji kondygnacji podziemnych i maksymalnym wyniesieniu kondygnacji piwnicy do 60 cm ponad poziom gruntu". Ponadto zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 2 uchwały z 2023 r. w załączniku Nr 1 (do uchwały z 2013 r. – uwaga Sądu), zwanym dalej "rysunkiem planu" - wprowadza się strefy wysokości, zgodnie z rysunkiem zmiany planu. Pozostałe ustalenia oraz załączniki do uchwały Nr LXVIII/1471/13 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 11 września 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Ł., położonej na terenie osiedla [...], w rejonie ulic: [...], [...], [...], [...], [...] i [...], do terenu kolejowego, w tym ustalenia rysunku planu inne niż wskazane w ust. 1 pkt 2, nie ulegają zmianie (§ 4 ust. 2 uchwały z 2023 r.). Zgodnie z § 8 uchwały z 2023 r. jej postanowienia weszły w życie po upływie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego, co miało miejsce w dniu 9 czerwca 2023 r. Podkreślenia również wymaga, że wprowadzone zmiany miały charakter ze skutkiem ex nunc (na przyszłość). Zatem zmiana lub też uchylenie uchwały podjętej przez organ jednostki samorządu terytorialnego w sprawie z zakresu administracji publicznej nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej uchylenie lub zmianę. Dalej dokonując oceny zachowania warunków formalnych wniesienia skargi wskazać należy, że kwestionowana skargą uchwała podjęta została przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935), co miało miejsce w dniu 1 czerwca 2017 r. Powyżej wskazanym aktem prawny ustawodawca dokonał między innymi nowelizacji przepisów p.p.s.a., jak i ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, która polegała na rezygnacji z wymogu poprzedzenia skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na akty podejmowane przez organ gminy, wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym jak wynika z art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Wobec powyższego ocena zachowania warunków formalnych przedmiotowej skargi następuje w oparciu o reguły określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w ustawie o samorządzie gminnym, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r. W myśl ówcześnie obowiązującego z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązujący przed dniem 1 czerwca 2017 r. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że wniesienie skargi A. Sp. z o.o. [...] Sp.k. w P. poprzedziła, wystosowanym w dniu 17 maja 2022 r. do Rady Miejskiej w Łodzi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Sąd dostrzega, że skarga wniesiona została przed doręczeniem skarżącej uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 6 lipca 2022 r., nr LXII/1888/22 w sprawie uznania za niezasadne ww. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wskazać jednakże należy, że zgodnie z pkt 2 uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a. jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Z treści art. 269 § 1 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. W orzecznictwie podkreśla się również, że dokonana w uchwale składu poszerzonego interpretacja przepisów prawa administracyjnego jest wiążąca zarówno dla zwykłych, jak i rozszerzonych składów orzekających. Skutkiem takiego związania jest to, że składowi sądu administracyjnego rozpoznającemu sprawę nie wolno samodzielnie przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z 24 września 2024 r., I OSK 340/24; z 27 listopada 2024 r., I OSK 3140/23; z 10 marca 2025 r., I OSK 1209/24; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego uznać należy, że skarga A. Sp. z o.o. [...] Sp.k. w P. wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu. Dalej oceniając przesłankę wykazania przez stronę skarżącą naruszenia jej interesu prawnego wskazać na wstępie należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, który Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela, podkreśla się, że kwestionując uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący musi wykazać istnienie bezpośredniego związku między skarżonym aktem, a jego konkretną, zindywidualizowaną sytuacją prawną. Inaczej mówiąc, rzeczą strony skarżącej jest wykazanie, że kwestionowana uchwała naruszając prawo, jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jej sfery prawnomaterialnej (wynikającej z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Aby skarga mogła zostać uwzględniona należy wykazać, że po stronie organu stanowiącego gminy doszło do naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną strony. Przy czym, co należy podkreślić, ów interes musi być bezpośredni, realny i aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., winno być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia bezpośredniego związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej, a zaskarżonym aktem (por. wyrok NSA z 19 listopada 2019 r., II OSK 3339/17; wyrok WSA w Warszawie z 1 lipca 2020 r., IV SA/Wa 2926/19; wyroki WSA w Łodzi z dnia 2 lipca 2019 r., II SA/Łd 1023/18; z dnia 3 października 2019 r., II SA/Łd 96/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd stwierdza, że skarżąca spółka posiada interes prawny do wniesienia niniejszej skargi wynikający z przysługującego stronie, zarówno w dacie wniesienia skargi, jak i aktualnie (zgodnie z oświadczeniem złożonym na rozprawie) prawa własności do nieruchomości zlokalizowanych w Ł. przy ulicy [...], ul. [...] oraz ul. [...] b.n., oznaczonych jako działki nr ew. [...], [...], [...], [...] (obecnie [...] i [...]), [...] i [...] (obecnie [...], [...], [...]), położnych na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem 13MW i 14 MW, objętych w dacie wniesienia skargi kwestionowanym zakresem § 37 pkt 6 lit. a uchwały, którego treść niewątpliwie wpływała na sposób i zakres korzystania z tych nieruchomości. Natomiast, co do kwestii wadliwej reprezentacji skarżącej spółki wskazać należy, że zgodnie z art. 117 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jedn.: 2022 r. poz. 1467) – w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia przedmiotowej skargi, spółkę komandytową reprezentują komplementariusze, których z mocy umowy spółki albo prawomocnego orzeczenia sądu nie pozbawiono prawa reprezentowania spółki. Z załączonego do akt odpisu KRS ([...]) skarżącej spółki wynika, że jedynym komplementariuszem uprawnionym do jej reprezentacji jest A. Sp. z o.o. w P., której prawo reprezentacji, w przypadku powołania zarządu wieloosobowego przysługuje każdemu członkowi zarządu samodzielnie. Jak wynika z przedłożonego do akt odpisu KRS ([...]) w skład zarządu spółki A. Sp. z o.o. w P. wchodzą: R. Z. (prezes zarządu od [...] czerwca 2018 r.), M. G. (wiceprezes zarządu od [...] czerwca 2018 r.). Przedmiotowa skarga podpisana została przez Roberta Zimonia, a więc osobę uprawnioną do reprezentacji i działania w imieniu komplementariusza skarżącej spółki - A. Sp. z o.o. w P.. Sąd dostrzega, iż na skardze, pod złożonym podpisem ww. widnieje pieczątka skarżącej spółki zamiast pieczątka jej komplementariusza. Niemniej jednak w ocenie Sądu wobec braku wątpliwości, co do przysługującego Robertowi Zimoniowi prawa do samodzielnej reprezentacji spółki A. Sp. z o.o. w P., powyższe uchybienie nie wpływa na skuteczność wniesienia skargi. Wobec powyższego, wbrew zawartej w udzielonej odpowiedzi na skargę argumentacji pełnomocnika organu brak było przesłanek do odrzucenia skargi. Tym samym, ustalenie w przedmiotowej sprawie, że spełnione zostały przesłanki określone w powołanym art. 101 ust. 1 u.s.g. umożliwiło dokonanie przez Sąd merytorycznej oceny podniesionych w skardze zarzutów i przeprowadzenie kontroli zaskarżonego aktu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości (racjonalności), czy słuszności dokonywanych w nim rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Zgodnie bowiem z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Przy czym przez pojęcie "trybu sporządzania studium" - którego dochowanie stanowi przesłankę formalną zgodności studium z przepisami prawa – należy rozumieć jako sekwencję czynności podejmowane przez organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium, a skończywszy na jego uchwaleniu. Natomiast pojęcie "zasad sporządzania studium" - których przestrzeganie stanowi przesłankę materialną zgodności studium z przepisami prawa - należy wiązać z samym sporządzeniem (opracowaniem) tego aktu planistycznego, a więc z jego merytoryczną zawartością (część tekstowa i graficzna, pozostałe załączniki do uchwały o uchwaleniu studium), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyroki WSA w Krakowie z 14 maja 2021 r., II SA/Kr 215/21; WSA w Poznaniu z 27 maja 2021 r., IV SA/Po 1964/20; WSA we Wrocławiu z 15 czerwca 2021 r., II SA/Wr 124/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie jak już wcześniej wskazano, wadliwości kwestionowanej uchwały, w zakreślonym skargą zakresie, spółka upatruje w nieuzasadnionym wykroczeniu przez Radę Miejską w Łodzi, zakresem skarżonej uchwały poza wymagane prawem elementy konieczne projektu planu, odnośnie co do parametru maksymalnej wysokości budynków na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 13.MW i 14.MW określonej jednocześnie maksymalną liczbą kondygnacji oraz wysokością w metrach (art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.). To zaś, zdaniem skarżącej skutkowało w konsekwencji naruszeniem przez Radę, przysługującego jej tzw. "władztwa planistycznego" poprzez nadmierne ograniczenie uprawnień skarżącej spółki związanych z przysługującym jej prawem własności do nieruchomości (art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 2 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Mając na uwadze tak zakreślone ramy sporu Sąd w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Z treści przywołanego przepisu wynika zatem, że jeżeli w planie przewiduje się teren przeznaczony do zabudowy, to obowiązkowo należy określić parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Przy czym, co należy w tym miejscu zaznaczyć, obowiązek ujęcia w treści planu miejscowego wszystkich elementów wymienionych ww. przepisie nie jest obowiązkiem bezwzględnym, ponieważ treść ustaleń planu, o których mowa w tym przepisie powinna być dostosowana do okoliczności faktycznych panujących w obszarze objętym planem. Oznacza to, że obowiązek określenia ustaleń wskazanych w tym przepisie aktualizuje się wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba i konieczność. Dokonując zaś w danym przypadku oceny, czy taka potrzeba bądź konieczności zachodzi, należy brać pod uwagę charakterystykę terenu, funkcję i sposób jego zagospodarowania, czy też charakter zabudowy (por. wyroki NSA: z 6 maja 2010 r., II OSK 424/10; z 19 czerwca 2012 r., II OSK 814/12; z 13 czerwca 2017 r., II OSK 338/17; z 13 lutego 2019 r., II OSK 3431/18; 12 października 2021 r., II OSK 2640/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niemniej jednak, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, iż w przypadku przeznaczenia konkretnych terenów pod zabudowę, kształtowanie intensywności zabudowy w planie miejscowym może odbywać się wyłącznie poprzez określenie jej dopuszczalnych parametrów, w tym między innymi, zgodnie z przywołanym przepisem parametru maksymalnej wysokości. Dalej, mając na uwadze podnoszone w tym zakresie zarzuty spółki wskazać należy, że zarówno treść ww. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., jak i treść obowiązującego w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, poz. 1587), zgodnie z którym ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu – czynią zasadnym stwierdzenie, że dopuszczalnym jest określenie w planie miejscowym maksymalnej wysokości zabudowy dla budynków przez podanie liczby kondygnacji nadziemnych. Powołane wyżej przepisy nie narzucają bowiem sposobu określenia w planie miejscowym parametru wysokości zabudowy. To zaś w ocenie Sądu uzasadnia stanowisko, że przypadku określenia tego parametru zabudowy dla budynków możliwym jest ustalenie jego wartości jednocześnie w metrach, jak i poprzez wskazanie dopuszczalnej liczby kondygnacji naziemnych. Mimo, iż przepisy u.p.z.p., jaki wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze nie definiują terminu "kondygnacji naziemnej", to zasadnym w ocenie Sądu jest odwołanie się w tym zakresie do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. nr 75 poz.690), które definiuje to pojęcie (§ 23 pkt 18), jak i wykorzystuje ten termin przy określaniu sposobu mierzenia wysokości budynku (§ 6) oraz podziale budynków mieszkalnych na grupy wysokości, dokonanym w celu określenia wymagań technicznych i użytkowych tych budynków (§ 8). W ocenie Sądu należy zatem uznać, że w odniesieniu do budynków określenie w planie miejscowym parametru dopuszczalnej maksymalnej wysokości, zarówno poprzez ustalenie dopuszczalnej liczby kondygnacji nadziemnych, jak i wskazanie dopuszczalnej wysokości wyrażonej w metrach, nie narusza regulacji art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i jako takie, na co słusznie wskazuje pełnomocnik organu, wpisuje się w granice przysługującej organom planistycznym swobody w ramach chronionej konstytucyjnie samodzielności gmin (art. 16 ust. 2 i 165 ust 1 i 2 Konstytucji RP), do których zadań m.in. należą zagadnienia związane z ładem przestrzennym na ich terenie (art. 7 pkt u.s.g.). Szczególnie, gdy jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, a na co wskazuje pełnomocnik organu w udzielonej odpowiedzi na skargę, za wprowadzeniem tego sposobu określenia parametru wysokości zabudowy dla budynków przemawiał zastany w terenie ład przestrzenny, w którym dominowała głównie zabudowa jednorodzinna o określonych cechach (w tym liczbie kondygnacji). Co więcej, tak ustalony parametr maksymalnej wysokości budynków, obowiązuje we wszystkich przepisach kwestionowanego planu dla poszczególnych terenów. Stąd też w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja, iż taki sposób ustalenia maksymalnej wysokości parametrów zabudowy dla budynków na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 13.MW i 14.MW postrzegać należy jako nadmierny rygoryzm, prowadzący zdaniem skarżącej do absurdalnej sytuacji, gdy narzucona kwestionowanymi postanowieniami planu wysokość budynków wynosząca 12 m., przy jednoczesnym wymogu zachowania maksymalnie 3 kondygnacji, wymusza realizację jednej kondygnacji naziemnej o wysokości 4 m. Na marginesie podkreślenia wymaga, że wbrew argumentacji skargi, w dacie jej wniesienia treść kwestionowanego § 37 pkt 6 lit. a uchwały nie nakładała, w zakresie parametru maksymalnej wysokości zabudowy dla budynków, obowiązku jednoczesnego, łącznego zachowania wymogu dopuszczalnej liczby kondygnacji oraz określonej 12 m wysokości. Co więcej, przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zarówno w dacie wniesienia skargi, jak i obecnie regulują jedynie wymagane prawem minimalne wysokości kondygnacji naziemnych. Z uwagi na powyższe Sąd za nieuzasadniony uznał zarzut skargi, co od naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Dalej odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 2 ust. 6 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. W przyznanej powyżej wskazanej kompetencji do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego wyraża się samodzielność gminy w zakresie władczego przeznaczania i określania warunków zagospodarowania terenów (władztwo planistyczne gminy). Nie oznacza to jednak, że gmina ma absolutną władzę w określaniu przeznaczenia terenów i ich warunków zagospodarowania. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa powszechnie obowiązującego i musi spełniać wysokie wymagania stawiane tej kategorii aktów normatywnych oraz odpowiadać standardom legalności. Granice władztwa planistycznego gminy wyznaczają więc ograniczenia określone w ustawach, w tym w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samodzielność gminy w sferze planistycznej może być zatem realizowana, jedynie w ramach przepisów prawa. Niewątpliwie każdy plan miejscowy, który na mocy art. 6 u.p.z.p. wyznacza granice prawa własności, co do zasady powodować będzie kolizję pomiędzy interesem publicznym, a interesem prywatnym właścicieli nieruchomości objętych granicami procedury planistycznej. Sprzeczność tych interesów, w każdym przypadku wymagają indywidualnego wyważenia w kontekście konstytucyjnych praw jednostki, w szczególności wyrażonej w Konstytucji RP zasadzie proporcjonalności. Zgodnie bowiem z art. 31 ust. 3 ustawy zasadniczej ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Należy mieć jednak na uwadze, że zasady materialne, jakie należy uwzględnić przy planowaniu przestrzennym - zawarte w art. 1 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - nie wyrażają zasady jakiegokolwiek prymatu prawa własności (wymienionego w pkt 7 tego ustępu), utożsamianego z prawem dowolnej zabudowy i użytkowania nieruchomości, przed innymi względami, wyrażonymi m.in. potrzebą zachowania ładu przestrzennego rozumianego jako ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 1 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W kontekście powyższego wskazać ponownie należy, że stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. do obligatoryjnych elementów planu miejscowego zalicza się między innymi zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, w tym maksymalną wysokość zabudowy. Wobec powyższego, skoro w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały przeważającym zastanym rodzajem zabudowy w tej części terenu planu (13.MW i 14.MW) była zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o określonych cechach, w tym liczbie kondygnacji, to zasadnym w ocenie Sądu jest stwierdzenie, że Rada Miejska w Łodzi była uprawniona do wprowadzenia ograniczeń dotyczących parametru maksymalnej wysokości zabudowy dla budynków, w kwestionowany skargą sposób, a uprawnienie to mieściło się w ustawowym upoważnieniu organów gminy do ingerencji w prawo własności w miejscowym planie zagospodarowania tego terenu. Stąd też w ocenie Sądu, podnoszone w powyższym zakresie zarzuty, sprowadzające się do zarzucanego Radzie Miejskiej w Łodzi przekroczenia przysługującego gminie władztwa planistycznego, nie zasługują również na uwzględnienie. Z tych samych przyczyn za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty, co od naruszenia art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Natomiast, co do zarzutu naruszenia rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2002 r. nr 100 poz. 908), którego odpowiednie zastosowanie do aktów prawa miejscowego wynika z § 143 rozporządzenia, w tym określonych w § 5- § 7 wymogów redagowania przepisów w sposób zwięzły, dokładny i zrozumiały, zgodnie z powszechnie przyjętymi regułami składni języka polskiego wskazać należy, że ustalone ww. zarządzeniem zasady nie są klasycznymi dyrektywami o charakterze normatywnym i nawet ustanowienie ich w formie aktu normatywnego nie zmienia tego, że mają jedynie charakter wskazówek (zaleceń). Są zbiorem dyrektyw skierowanych do legislatorów wskazujących, jak poprawnie wyrażać normy prawne w przepisach prawnych i jak je grupować w aktach normatywnych. Tym samym należy przyjąć, że nie służą one ocenie ważności obowiązującego prawa, a ich naruszenie nie stanowi o sprzeczności uregulowań z prawem w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności kontrolowanych aktów w całości bądź w części. Wskazać wypada, że Trybunał Konstytucyjny wypracował stanowisko, zgodnie z którym naruszenie zasad techniki prawodawczej może prowadzić do uznania danego aktu prawnego, w całości lub w części, za niezgodny z Konstytucją, jednak tylko wtedy, gdy naruszenie to jest poważne i powoduje naruszenie którejś z zasad konstytucyjnych, w szczególności zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji) i wynikającej z niego zasady poprawnej legislacji, a także zasady praworządności (art. 7 Konstytucji) wymagającej, aby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia (zob. wyrok TK z dnia 24 lutego 2003 r. w sprawie o sygn. K 28/02, OTK-A 2003; wyrok TK z dnia 29 października 2003 r., w sprawie o sygn. K 53/02, OTK-A 2003; wyrok TK z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. P 15/05, OTK-A 2006). Stąd, tylko w sytuacji powiązania naruszenia zasad techniki prawodawczej z naruszeniem zasady konstytucyjnej można mówić o wystąpieniu istotnego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności aktu prawnego, co ma miejsce chociażby wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji, kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami), ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego (por. wyroki NSA z 24 października 2018 r., II OSK 2498/16; z 23 kwietnia 2020 r., II OSK 1152/19; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To zaś w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Zaznaczyć również należy, że § 4 ust. 1 ww. zarządzenia z dnia 20 czerwca 2002 r. wprowadza zakaz powtórzeń w planie miejscowym przepisów powszechnie obowiązujących, zamieszczonych w innych ustawach, czy też wydanych na ich podstawie aktach wykonawczych. Stąd też zarzut braku zdefiniowania w kwestionowanej skargą uchwale terminu "antresoli", czy też "poddasza użytkowego", pojęć zdefiniowanych w powołanym wcześniej rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Bez wpływu na wynik sprawy pozostają także zarzuty, co do naruszenia wskazanych przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 1480). Podkreślenia bowiem wymaga, że po pierwsze w dacie uchwalenia kwestionowanej uchwały ww. przepisy nie obowiązywały, a po do drugie nie znajdują one zastosowania w procedurze planistycznej. Jednocześnie mając na uwadze fakt, iż ewentualne inne, niedostrzeżone przez stronę skarżącą, naruszenia procedury uchwalania przedmiotowego planu, mogłyby wpłynąć na legalność zaskarżonej uchwały, Sąd z urzędu skontrolował legalność zaskarżonego planu również w zakresie nieobjętym zarzutami skargi. W następstwie przeprowadzonej oceny Sąd nie dopatrzył się uchybień skutkujących koniecznością stwierdzenia nieważności planu na podstawie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., tj. w związku z istotnym naruszeniem trybu jego sporządzania. Sąd w szczególności przeanalizował akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych u.p.z.p. nie stwierdzając w tym zakresie, aby plan został sporządzony z istotnym naruszeniem zasad i trybu jego sporządzania. Przedłożona dokumentacja planistyczna zawiera wszystkie wymagane prawem opinie, ustalenia i zgody. Sąd nie stwierdził również naruszenia właściwości organów w procedurze planistycznej. Nadesłane Sądowi akta planistyczne są kompletne i uporządkowane, a poszczególne czynności podejmowane przez organ odpowiadały wymogom ustawy i zostały należycie udokumentowane. Reasumując Sąd stwierdza, iż zaskarżone skargą ustalenia planistyczne Rady Miejskiej w Łodzi w kwestionowanym przez spółkę zakresie nie mogą zostać uznane za dowolne czy też nieuzasadnione. Ustalenia te, w tym kwestionowane przez stronę ograniczenie, co do parametru maksymalnej wysokości zabudowy dla budynków na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem 13.MW i 14.MW, były następstwem przyjętej przez gminę koncepcji kompleksowego zagospodarowania przestrzennego określonego terenu. Sąd doszedł do wniosku, że przyjmując kwestionowane rozwiązania planistyczne Rada Miejska w Łodzi zrealizowała przysługujące jej prawo władczego rozstrzygania o przeznaczeniu terenów pod określone funkcje z zachowaniem określonych w u.p.z.p. zasad i trybu sporządzania planu. W konsekwencji dokonana przez pryzmat art. 28 ust. 1 u.p.z.p. ocena przyjętych przez organ planistyczny rozwiązań prowadzi do wniosku, że nie naruszają one obowiązującego prawa, w tym konstytucyjnej zasady proporcjonalności określonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasady ochrony prawa własności ustanowionej w art. 64 Konstytucji RP. Odnosząc się do zawartych w skardze wniosków dowodowych wskazać należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tego rodzaju sytuacje w sprawie nie wystąpiła, a przedkładana jako dowód w sprawie dokumentacja pozostaje poza zakresem przedmiotu niniejszego postępowania. Stąd też Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.