II SA/Łd 1023/18

Dnia 2 lipca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Joanna Sekunda – Lenczewska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Mariola Kaźmierczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki jawnej w C. na uchwałę Rady Gminy Szczerców z dnia 25 września 2018 r. uchwała nr XLVII/498/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Chabielice i Chabielice–Kolonia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie obejmującym § 18 pkt 1 lit. a, 2. oddala skargę w pozostałej części, 3. zasądza od Rady Gminy Szczerców na rzecz skarżącego A Spółki jawnej w C kwotę 797 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M.K. Rada Gminy Szczerców w dniu 25 września 2018 r. podjęła uchwałę nr XLVII/498/18 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Chabielice i Chabielice-Kolonia. Skargę na powyższą uchwałę wywiodło A Sp. j. z siedzibą w C. podnosząc, iż w/w uchwała została podjęta bez uwzględnienia interesu społecznego oraz zarzucając, że do dnia złożenia skargi strona skarżąca nie uzyskała odpowiedzi na swoje zastrzeżenia dotyczące projektu planu - złożone na piśmie w dniu 14 sierpnia 2018 r. Odpowiadając na skargę Wójt Gminy Szczerców wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze organ wskazał, że zgodnie z procedurą planistyczną określoną w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uwagi złożone do projektu planu rozpatruje wójt w terminie 21 dni od dnia upływu terminu ich składania. Kolejno wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia, a następnie przedstawia radzie gminy, projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Zgodnie z art. 20 w/w ustawy plan miejscowy uchwala rada gminy rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag stanowi załącznik do uchwały w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ podniósł, że procedura planistyczna dotycząca planu miejscowego uchwalonego zaskarżoną uchwałą została przeprowadzona ściśle wg przedstawionego wyżej schematu. Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag stanowi załącznik nr 2 do uchwały. Pismem z dnia 21 listopada 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymała w całości skargę A Sp. j. z siedzibą w C. na uchwałę Nr XLVII/498/18 Rady Gminy Szczerców z dnia 25 września 2018r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Chabielice i Chabielice – Kolonia, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości alternatywnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie obejmującym: 1. § 18 pkt 1 lit a) części tekstowej zaskarżonej uchwały - w całości; 2. załącznika graficznego do uchwały odnośnie terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami : 1PU, 1 KDZ, 2R oraz 3R. Nadto zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2062 ze zm.), dalej jako "ustawa o wspieraniu rozwoju usług i sieci", w zw. z art. 72 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), poprzez jego nie zastosowanie oraz zamieszczenie w zaskarżonej uchwale zakazów, względnie rozwiązań, całkowicie uniemożliwiających lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym obszarze objętym uchwalonym zaskarżoną uchwałą; b) art. 140 k.c. oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 6-9, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., poprzez przekroczenie władztwa planistycznego skutkujące wprowadzeniem dowolnych i pozbawionych uzasadnienia merytorycznego rozwiązań planistycznych, tj.: 1. ustalenie w treści § 18 pkt 1 lit a) wymienionej uchwały dla terenu obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej, oznaczonego na rysunku planu symbolem P/U i numerem 1 - w zakresie dotyczącym zasad kształtowania zabudowy - 10 m maksymalnej wysokości zabudowy obiektów budowlanych mierzonej od poziomu terenu - skutkującej niemożnością sytuowania na stanowiącej własność skarżącej działce, oznaczonej numerem ewidencyjnym 181/4 obrębu [...], obiektów przekraczających tą wysokość - w tym zatem również planowanej przez skarżącą budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci B - objętej toczącym się przed Wójtem Gminy Szczerców postępowaniem administracyjnym w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej pod sygn. akt [...] 2. poprowadzenie zbiorczej drogi publicznej /oznaczonej na rysunku planu numerem [...] przez teren nieruchomości skarżących /oznaczonej numerem działki 181/4 - oznaczonej na rysunku planu numerem [...], w sposób powodujący jej podział na dwie części, jedną o pogorszonych parametrach zagospodarowania oraz drugą o całkowitej utracie wartości i możliwości zagospodarowania, w sytuacji możliwej lokalizacji opisanej drogi obrzeżami nieruchomości skarżącej, w sposób wnioskowany przez skarżącą w pkt 1 pisma z dnia 14 sierpnia 2018 r.; 3. wydzielenie zbiorczej drogi publicznej /oznaczonej numerem [...] przez działkę oznaczoną numerem 181/4/ w kierunku pozbawionym jakiegokolwiek uzasadnienia planistycznego, w tym bezzasadności ewentualnej argumentacji "zmniejszenia ruchu przejazdowego przez centrum samych C.". 2) przepisu prawa procesowego, tj. przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy - tj. przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, pominięcie istotnego z punktu uchwalenia przedmiotowej uchwały faktu równolegle prowadzonego przed organem wykonawczym Gminy - Wójtem Gminy Szczerców, postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej pod sygn. akt [...] Pismem z dnia 19 kwietnia 2019 r. organ, odnosząc się do zarzutów zawartych w piśmie pełnomocnika strony skarżącej z dnia 21 listopada 2018 r., wskazał, iż: I. w ocenie organu nie występuje naruszenie art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - ustalenia planu nie zakazują lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zarówno na działce nr ew. 181/4, jak i na całym obszarze. Na każdym wyznaczonym terenie (oznaczonym symbolami literowymi MN, U, P/U, KDZ, KDD, R) dopuszcza się lokalizację obiektów, urządzeń oraz sieci infrastruktury technicznej. W § 8 pkt 1 uchwały ustalono zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, w szczególności łączności publicznej. W § 8 pkt 2 uchwały ustalono na terenach oznaczonych symbolem literowym MN, U, R zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, w szczególności łączności publicznej. Tak więc w granicach obszaru objętego planem dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, w tym łączności publicznej. Przytaczając przykłady orzecznictwa sądów administracyjnych organ dodał, iż kwestionowana przez stronę skarżącą uchwała dotyczy jedynie części obszaru gminy, tj. części obrębów Chabielice i Chabielice Kolonia. Na innych obszarach gminy np. obrębie S., plan miejscowy przyjęty Uchwałą Nr XXIX/331/17 Rady Gminy Szczerców z dnia 6 kwietnia 2017r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru Gminy Szczerców dopuszcza realizację - na zasadach określonych w przepisach odrębnych - nowych elementów infrastruktury technicznej niezbędnych dla funkcjonowania, modernizacji lub rozbudowy systemów infrastruktury technicznej położonych poza obszarem objętym planem (§13 ust.2). Podobnie plan miejscowy przyjęty Uchwałą Nr XXX/266/13 z dnia 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru Gminy Szczerców (Dz.Urz. Woj. Łódzkiego z 2013r. poz. 3450) w § 29 pkt 1 dopuszcza realizację nieprzewidzianej nim infrastruktury technicznej na wszystkich obszarach w razie wystąpienia takiej potrzeby pod warunkiem maksymalnego respektowania funkcji danego terenu, spełnienia warunków określonych w odrębnych przepisach szczególnych. Organ zauważył także, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów; W § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Aby spełnić wymagania ustawy i rozporządzenia określono w skarżonej uchwale maksymalną wysokość zabudowy obiektów budowlanych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę, biorąc pod uwagę istniejącą na obszarze planu zabudowę. Powołując się w tym miejscu na pogląd wyrażony przez wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 27/17, LEX nr 2276509 organ jeszcze raz podniósł, iż z treści art.46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych i nie można wyprowadzać normy pozbawiającej organy gmin prawa kształtowania przestrzeni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy urządzeniami, o których mowa w tym przepisie. Na jego podstawie nie można oczekiwać, aby obszar objęty miejscowym planem był bezwarunkowo otwarty na inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej danego podmiotu, gdyż przepis ten nie przyznaje przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej. Skarżony w niniejszej sprawie plan miejscowy, jak już wyżej wskazano - nie zakazuje lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej zarówno na działce nr ew. 181/4, jak i na całym obszarze. Na każdym wyznaczonym terenie (oznaczonym symbolami literowymi MN, U, P/U, KDZ, KDD, R) dopuszcza się lokalizację obiektów, urządzeń oraz sieci infrastruktury technicznej. W § 8 pkt 1 uchwały ustalono zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, w szczególności łączności publicznej. W § 8 pkt 2 uchwały ustalono na terenach oznaczonych symbolem literowym MN, U, R zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, w szczególności łączności publicznej. Tak więc w granicach obszaru objętego planem dopuszcza się lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, w tym łączności publicznej. W tym stanie rzeczy, także argument strony skarżącej o zawarciu z inwestorem - Spółką P4 sp. z o.o. umowy najmu stanowiącej jej własność działki, zgodnie z którą skarżąca miała wynająć spółce część działki pod budowę wieży telekomunikacyjnej o wysokości 64,95 m, nie może decydować o ograniczeniu władztwa planistycznego gminy. II. teren 1KDZ stanowi teren drogi publicznej będący przedłużeniem drogi powiatowej nr [...] i ma za zadanie połączenie drogi powiatowej z drogą wojewódzką nr [...] przechodzącą przez teren Gminy R. Ma to swoje odzwierciedlenie w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczerców przyjętego uchwałą Nr XLV/405/14 Rady Gminy Szczerców z dnia 4 listopada 2014 r., gdzie linią przerywaną oznaczono "Postulowane korekty przebiegu drogi wojewódzkiej nr 483 oraz drogi powiatowej 1917E". Tak więc teren drogi 1KDZ jest odzwierciedleniem polityki przestrzennej Gminy Szczerców w zakresie docelowego układu komunikacyjnego w tej części gminy. Projektowana droga ma za zadanie połączenie drogi powiatowej z drogą wojewódzką, z ominięciem miejscowości C. To połącznie drogi powiatowej z drogą wojewódzką zostało również uwzględnione w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla gminy Rząśnia przyjętym uchwałą Nr XXX/216/2013 Rady Gminy Rząśnia z dnia 30 grudnia 2013 r., jako "Informacyjny przebieg pasa drogowego drogi zbiorczej - KDZ do ewentualnej realizacji w trybie odrębnej procedury". Projektowana droga docelowo ma stanowić drogę powiatową. Zgodnie z § 4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 124ze zm.) drogi powiatowe powinny posiadać minimum klasę drogi zbiorczej, czyli "Z". Projekt planu miejscowego, w tym również szerokość, geometria oraz przebieg linii rozgraniczającej drogi 1KDZ, która ma stanowić inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym (droga powiatowa), został uzgodniony na etapie sporządzania projektu planu miejscowego z Zarządem Powiatu [...], Powiatowym Zarządem Dróg w B. oraz Zarządem Dróg Wojewódzkich w Ł. Odnosząc się do twierdzeń skargi sugerujących, iż "lokalizacja tej drogi na styku budynku zagraża jego stanowi technicznemu oraz możliwości swobodnego i bezpiecznego użytkowania z uwagi na przyjętą w Planie klasę drogi 1 KDZ zamiast postulowanej przez skarżącą drogi 1KDD", organ podniósł, iż granica pasa drogowego w najbliższym miejscu oddalona jest od narożnika istniejącego budynku położonego na terenie 1P/U o niewiele ponad 1 metr. Im dalej od narożnika na zachód tym odległość ściany budynku wzrasta do maksymalnie 4,3 m. Zgodnie z art. 43 ust. 1 z ustawy dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068) minimalna odległość w terenie zabudowy obiektów budowlanych (w tym budynków) do zewnętrznej krawędzi jezdni nie może być mniejsza niż 8 m dla drogi powiatowej i 6 m dla drogi gminnej. Tak więc odległość budynków liczona jest do zewnętrznej krawędzi jezdni, a nie do granicy pasa drogowego. Przy założeniu, że będzie to droga powiatowa zewnętrzna krawędź jezdni nowej drogi będzie oddalona od budynku o 8 m. Szerokość pasa drogowego drogi 1 KDZ na wysokości terenu 1P/U wynosi 20 m. Przy szczegółowym projektowaniu elementów drogi będzie można zachować odległość projektowanej zewnętrznej krawędzi jezdni do istniejących budynków zgodnie z art. 43 ust 1 ustawy o drogach publicznych. W pozostałym zakresie, w szczególności odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących "braków informacyjnych", organ podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Zgodnie z procedurą planistyczną określoną w art.17 u.p.z.p., uwagi złożone do projektu planu rozpatruje wójt w terminie 21 dni od dnia upływu terminu ich składania. Kolejno wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia a następnie przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. Zgodnie z art. 20 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag. Rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag stanowi załącznik do uchwały w sprawie uchwalenia planu. Procedura planistyczna w sprawie planu objętego niniejszą skargą została przeprowadzona ściśle według tego schematu. Ostatecznie bowiem, to nie wójt a rada rozstrzyga o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych uwag. Pismem z dnia 15 maja 2019 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymała wszystkie zarzuty, twierdzenia i wnioski sformułowane w sprawie, argumentując, iż powołane przez skarżącą przepisy art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z art. 72 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - zostały naruszone poprzez ich nie zastosowanie oraz zamieszczenie w zaskarżonej uchwale zakazów/rozwiązań praktycznie całkowicie uniemożliwiających lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na całym obszarze objętym uchwalonym zaskarżoną uchwałą. Wprawdzie w treści § 8 objętej niniejszym postępowaniem uchwały dopuszczono lokalizację inwestycji z zakresu łączności publicznej - wprowadzając zapis, zgodnie z którym "W zakresie dotyczącym zasad ochrony środowiska i przyrody ustala się: zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, w szczególności łączności publicznej" (zaznaczyć trzeba, iż stacje bazowe telefonii komórkowej zaliczają się do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej). Nie tracąc jednak z oczu powyższego skarżąca wskazała, że w treści § 18 pkt 1 lit a) wymienionej uchwały wprowadzono jednocześnie zapis, zgodnie z którym: "Dla terenu obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej, oznaczonego na rysunku planu symbolem P/U i numerem 1 ustała się w zakresie dotyczącym zasad kształtowania zabudowy maksymalną wysokość zabudowy obiektów budowlanych mierzoną od poziomu terenu -10 m". Tym samym zatem praktycznie wyłączono możliwość realizacji opisanych inwestycji, w tym planowanej przez inwestora na nieruchomości skarżącej - na wysokości 64,9.5 m n.p.m. W ocenie skarżącej do powyższego organ w dotychczasowym toku postępowania nie odniósł się w żaden sposób. Skoro bowiem przepis art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci pozwala na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym ograniczeń /w tym przypadku - ograniczenia w postaci wprowadzonej w planie maksymalnej wysokości zabudowy obiektów budowlanych mierzonej od poziomu terenu i określonej na poziomie 10 m/ - to organ winien podać uzasadnienie przyjętego ograniczenia z punktu widzenia jego celowości. Bezspornie - powołane przepisy nie pozbawiają Gminy władztwa planistycznego - jednak przy zaznaczeniu, że organ nie dysponuje w tym zakresie dowolnością - lecz przyjęte ograniczenia muszą każdorazowo uwzględniać przepisy ww. ustawy, a zatem posiadać merytoryczne uzasadnienie celowości ich wprowadzenia. Natomiast jego brak - jak wskazuje Naczelny Sądu Administracyjny - oznacza powstawanie obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych - a więc sprzecznych z celami ustawy, (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 19/17, LEX nr 2593834). Nie stanowi wystarczającego dla wprowadzonych przez organ ograniczeń to, iż w skarżonej uchwale określono maksymalną wysokość zabudowy obiektów budowlanych dla terenów przeznaczonych pod zabudowę biorąc pod uwagę istniejącą na obszarze planu zabudowę. W sytuacji, gdy zostanie stwierdzona oczywista niezgodność postanowień planu z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ustalenia obowiązującego planu miejscowego winny być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej - tj. tak, by sprzeczność tą wyeliminować. Jeżeli natomiast nie da się jej "wyinterpretować" w zgodzie z ustawą, zapis ten musi być uznany za nielegalny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 19 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Op 538/18, LEX nr 2633382 ; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2018 r. w sprawie sygn. akt II SA/Kr 599/18, LEX nr 2523460). Dalej skarżąca podniosła, iż nie stanowi uzasadnienia dla wprowadzenia omawianych ograniczeń także istniejąca podstawa prawna określenia przez organ wysokości projektowanej zabudowy wynikająca z przepisów art. 15 ust 1 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu planu. Nie zmienia to bowiem faktu - iż w przypadku inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, w szczególności łączności publicznej - wprowadzone ograniczenia muszą posiadać uzasadnienie - tj. być celowe z punku widzenia ich rodzaju i zakresu. Tymczasem w stanie faktycznym sprawy niniejszej - w szczególności z punktu widzenia posiadanej przez organ z urzędu wiedzy o: 1. realizowanych już w przeszłości na nieruchomości skarżącej objętej zaskarżoną uchwałą inwestycji (silosów stanowiących Zakład Produkcyjny skarżącej Spółki - pobudowany na wysokość 31 metrów, aktualnie rozebrany) - a także 2. toczącym się równolegle przed organem wykonawczym Gminy postępowaniu w przedmiocie planowanej do realizacji aktualnie inwestycji budowy stacji telefonii komórkowej sieci B której wysokość miała wynosić 64,95 m n.p.m., organ nie wykazał w żaden sposób, aby wprowadzone w Planie ograniczenia w postaci ustalonej maksymalnej wysokości zabudowy obiektów budowlanych mierzonej od poziomu terenu - na poziomie 10 m - znajdującej odniesienie także do inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, w szczególności łączności publicznej - było celowe. Jak podnoszono w uprzednim piśmie strony skarżącej - omawiana inwestycja w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2017r., sygn. akt II OSK 289/16), której wydanie z kolei uzależnione jest m.in. od oceny wpływu omawianej inwestycji na otoczenie, mierzonego jako odległość od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny do miejsc dostępnych dla ludności. Wpływ ten rozumiany jako owa minimalna odległość - zgodnie z zarzucanym przepisem § 2 ust. 1 pkt 7 powołanego w petitum rozporządzenia - nawet przy minimalnym promieniowaniu 2000 W wynosi - 100 m (§ 2 ust. 1 pkt 7 lit a). Wyższe sytuowanie anten na stacjach bazowych pozwala zatem zachować dopuszczony zarzucanym przepisem promień odległości od skupisk ludzkich, bowiem pozytywna ocena uwarunkowana jest zachowaniem wymaganego przepisem oddalenia centrum promieniowania od tych skupisk. Minimalna wymagana przy najniższym natężeniu odległość 100 m - praktycznie wyklucza możliwość lokalizacji opisanej inwestycji na całym terenie objętym uchwalonym planem, bowiem z uwagi na zakazy wysokościowe zabudowy także na innych objętych planem terenach - w istocie na całym terenie objętym uchwalonym planem - nie ma możliwości zlokalizowania stacji bazowej telefonii komórkowej - bowiem: 1. w § 15 pkt 1) - dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem R i numerami od 1 do 3 ustalona została maksymalna wysokość zabudowy mierzona od poziomu terenu - do 6 m; 2. w § 16 pkt 1 lit b) - dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MN i numerami od 1 do 3, ustalona została maksymalna wysokość zabudowy mierzona od poziomu terenu - do 12 m oraz 6 m dla budynków gospodarczych, garażowych, wiat i budowli; 3. w § 17 lit b) - dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem U i numerem 1 ustalona została maksymalna wysokość zabudowy mierzona od poziomu terenu - do 12 m oraz 6 m dla budynków gospodarczych, garażowych, wiat i budowli A zatem cały teren objęty planem z uwagi na wprowadzone ograniczenia wysokościowe - w istocie uniemożliwia realizację opisanej inwestycji. Plan praktycznie nie posiada żadnego miejsca bez tak drastycznego ograniczenia wysokościowego, które w sposób praktyczny umożliwiałoby lokalizację omawianej inwestycji bowiem ograniczenia wysokościowe dotyczą całego planu. Wszystkie urządzenia tego typu z uwagi na spełnianą przez nie funkcję - posiadają minimum kilkudziesięciometrową wysokość - co potwierdza fakt, że także w sprawie niniejszej - wysokość omawianego urządzenia konieczna dla zapewnienia właściwych parametrów przekazu - wprost wynika z załączonej do umowy najmu dokumentacji technicznej - w której przedsiębiorca przesyłowy określił ją na 64,95 m n.p.m. Mając na uwadze powyższe opisane w § 18 pkt 1 lit a) ograniczenie - jako niecelowe i pozbawione uzasadnienia w odniesieniu do omawianego rodzaju inwestycji - faktycznie uniemożliwia realizację inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce skarżącej oznaczonej numerem 181/4 na wysokości przekraczającej 10 m liczonej od powierzchni gruntu - naruszając tym samym dyspozycję zarzucanego przepisu art. 46. ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci. Następnie strona skarżąca wskazała, iż zarzut naruszenia przepisów art. 140 k.c. oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 6-9, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. pozostaje aktualny z uwagi na przekroczenie władztwa planistycznego, wprowadzenie dowolnych, nieuzasadnionych rozwiązań planistycznych, tj.: 1. ustalenie w treści § 18 pkt 1 lit a) zaskarżonej uchwały dla terenu obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej, oznaczonego na rysunku planu symbolem P/U i numerem 1 - w zakresie dotyczącym zasad kształtowania zabudowy - 10 m maksymalnej wysokości zabudowy obiektów budowlanych mierzonej od poziomu terenu - skutkującej niemożnością sytuowania na stanowiącej własność Skarżącej działce oznaczonej numerem ewidencyjnym 181/4 - obiektów przekraczających tą wysokość - w tym planowanej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci B - objętej toczącym się przed Wójtem Gminy Szczerców postępowaniem administracyjnym w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci B - inwestycja planowana była na wysokość 64,95 m n.p.m. Aktualne brzmienie planu - jak wskazano powyżej - pozbawia skarżącą szansy na pozytywne zweryfikowanie wniosku inwestora o pozwoleniu na budowę bazy o wnioskowanej wysokości. Intencje organu planistycznego przy ustalaniu podanej wysokości (10 m) nie służą żadnemu celowi, pozbawione są jakiegokolwiek uzasadnienia/ochrony środowiska, wpływu na możliwość zagospodarowania nieruchomości sąsiednich czy w reszcie - dotychczasowe wykorzystywanie opisanej nieruchomości, a także planowane aktualnie (w związku z opisanym powyżej - toczącym się równolegle przed Wójtem Gminy Szczerców - postępowaniem administracyjnym pod sygn. akt [...]). Dalej skarżąca zaznaczyła, iż przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu pozostaje legalność objętej skargą uchwały - bez znaczenia pozostaje zatem dopuszczalność lokalizacji omawianych inwestycji na sąsiednich terenach - przykładowo na podstawie § 29 planu miejscowego przyjętego uchwałą Nr XXX/266/13 Rady Gminy Szczerców z dnia 23 maja 2013r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru gminy Szczerców, która przecież nie konwaliduje wadliwości objętego niniejszym postępowaniem planu, lecz wręcz przeciwnie, potwierdza, iż organ w planach przyjmowanych innymi uchwałami - zachował wymogi z art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług - co stanowi brak będącej przedmiotem niniejszego postępowania uchwały. Nadto strona skarżąca podniosła, iż poprowadzenie zbiorczej drogi publicznej /oznaczonej na rysunku Planu numerem 1.KDZ/ przez teren nieruchomości skarżących /oznaczonej numerem działki 181/4 - oznaczonej na rysunku planu numerem 1 P/U/ w sposób powodujący jej podział na dwie części, jedną - o pogorszonych parametrach zagospodarowania oraz drugą - o całkowitej utracie wartości i możliwości zagospodarowania - w sytuacji możliwej lokalizacji opisanej drogi obrzeżami nieruchomości skarżącej. Powyższe uzasadniało postulowany przez skarżącą w pkt 1 pisma z dnia 14 sierpnia 2018 r. wniosek o: "Zmianę poprowadzonej drogi i łuku na wysokości działki nr ew. 181/4 w kierunku starego koryta rzeki A" - który jednak nie został przez organ uwzględniony. Tymczasem podane przez organ uzasadnienie w rozstrzygnięciu o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Wójta Gminy uwag - brzmiące: "Wskazanym jest, aby droga posiadała zakręty o jak najmniejszym promieniu, dlatego drogę poprowadzono jak najbliżej istniejących budynków - pozostaje nieuzasadnione i niezrozumiałe - zwłaszcza, że przebieg dróg sąsiadujących, uwidocznionych wprost na analizowanym obszarze częstokroć posiada znacznie większe zakręty, zaś przesunięcie przebiegu drogi na wysokości działki skarżącej - pozwoliło by na zachowanie naturalnego i jednolitego łuku drogi Takie rozwiązanie, zdaniem skarżącej, pozwoliło by jednocześnie na ujednolicenie - wyrównanie linii zabudowy, o co skarżąca postulowała z kolei w pkt 2 ww. pisma, która to uwaga również z nie została przez organ uwzględniona. W ocenie strony skarżącej wydzielenie zbiorczej drogi publicznej /oznaczonej numerem 1.KDZ przez działkę oznaczoną numerem 181/4 w kierunku pozbawionym jakiegokolwiek uzasadnienia planistycznego. W dalszej kolejności skarżąca podniosła, iż aktualna pozostaje uwaga, iż przebieg omawianej zbiorczej drogi publicznej wytyczony nadto został w kierunku pozbawionym jakiegokolwiek uzasadnienia planistycznego - droga ta donikąd, kończy swój bieg za granicami działki 662/2, sąsiadującej z działką skarżącej - zaś jak wynika z załączonego do skarżonej uchwały wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczerców przyjętego uchwałą nr XLV/405/14 z dnia 4 listopada 2014 r. - w dalszej perspektywie miała by prowadzić do granic gminy - w sytuacji braku faktycznej czy nawet planowanej jej kontynuacji na terenie gminy sąsiedniej. Skarżąca zaznaczyła, iż teren gminy sąsiedniej na omawianym obszarze zajmowany jest przez Kopalnię - co dodatkowo wyłącza nawet hipotetyczną opcję jej dalszego przebiegu w tamtym kierunku. Do powyższego organ nie odniósł się w żaden sposób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.) -zwanej dalej P.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. uwzględniając skargę na uchwałę Sąd stwierdza jej nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. W niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została wymieniona na wstępie uchwała Rady Gminy Szczerców z dnia 25 września 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębów Chabielice i Chabielice-Kolonia, która zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945) zwanej u.p.z.p., jest aktem prawa miejscowego. Skarga na ten akt wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.) zwanej dalej u.s.g.), i wobec tego, w pierwszej kolejności koniecznym było dokonanie oceny legitymacji skarżącej spółki do wniesienia skargi. Dla porządku wskazać jeszcze należy, że w niniejszej sprawie przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. znajdował zastosowanie w jego aktualnym brzmieniu, ustalonym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Stosownie bowiem do treści art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała podjęta została w dniu 25 września 2018 r., a więc po wejściu w życie ustawy nowelizującej. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., na którym strona skarżąca opiera swoje żądanie stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z powyższego wynika zatem, że merytoryczne rozpoznanie skargi wniesionej w tym trybie wymaga ustalenia, że postanowienia skarżonej uchwały naruszają interes prawny wnoszącego skargę. Aktualnie, inaczej niż przed ww. nowelizacją, nie jest natomiast wymagane uprzednie spełnienie warunku bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i zachowania w związku z tym określonego terminu do wniesienia skargi. Oceniając przesłankę wystąpienia po stronie skarżącej interesu prawnego trzeba zaznaczyć, że w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, które Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela, podkreśla się, że kwestionując uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący musi wykazać istnienie bezpośredniego związku między skarżonym aktem, a jego konkretną, zindywidualizowaną sytuacją prawną. Inaczej mówiąc, rzeczą strony skarżącej jest wykazanie, że kwestionowana uchwała naruszając prawo, jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jej sfery prawnomaterialnej (wynikającej z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia ją pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Naruszenie tego interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2009r., w sprawie o sygn. akt II OSK 205/09). Natomiast aby skarga mogła zostać uwzględniona należy wykazać, że po stronie organu stanowiącego gminy doszło do naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną strony. Przy czym, na co także zwraca uwagę orzecznictwo, ów interes musi być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., winno być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia bezpośredniego związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej, a zaskarżonym aktem (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 1 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1209/13 - Lex nr 1391696, 10 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 2349/14 - Lex nr 1657653, 7 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 1183/11 - Lex nr 1340094, 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2400/12 - Lex nr 1361627, 17 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 208/12 - Lex nr 1218851). Dalej w przytoczonym orzecznictwie jednoznacznie wskazuje się, że podstawy do uwzględnienia skargi na uchwałę podjętą w zakresie administracji publicznej zaistnieją tylko wtedy, gdy mamy do czynienia z naruszeniem interesu prawnego lub uprawnienia, a to naruszenie jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Mówiąc inaczej, skarga nie podlega uwzględnieniu w sytuacji, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie strony, ale następuje to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 355/11 - Lex nr 920623 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Poznaniu z dnia 14 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Po 890/13 - Lex nr 1474201, Krakowie z dnia 14 października 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 719/13 - Lex nr 1384888). Badając w niniejszej sprawie legitymację skargową, Sąd miał na uwadze, że strona skarżąca wskazała, iż posiada prawo własności nieruchomości obejmującej działki nr ew. 181/4, 182/2 obręb [...]. W wyniku uchwalonego planu - działka o aktualnym nr ew. 182/2 znalazła się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 1.P/U, natomiast działka o aktualnym nr ew. 181/4 znalazła się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 1.P/U, częściowo 2R oraz częściowo 1.KDZ. i zapisy kwestionowanej uchwały wpływają i regulują możliwość zagospodarowania wskazanych działek, i w ten sposób oddziaływują na sferę praw i obowiązków wynikających z prawa własności i innych praw rzeczowych i obligacyjnych, a poprzez wprowadzenie akcentowanych w skardze ograniczeń zabudowy min. wysokościowych godzą w sferę praw podmiotu, którego dotyczą, a tym samym niewątpliwie naruszają interes strony. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Przystępując z kolei do oceny zasadności skargi podkreślić należy, że kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości (racjonalności) czy słuszności dokonywanych w nim rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (vide: wyroki NSA z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1947/10 i z dnia 23 czerwca 2010r., sygn. akt II OSK 834/100, dostępne - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W pierwszej kolejności, w szczególności z uwagi na to, że Sąd nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), należało przeanalizować prawidłowość procedury planistycznej, mimo iż zarzuty skargi w istocie nie odnoszą się do tych zagadnień, jako że za takowe nie można uznać zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które nie miały w sprawie zastosowania. Sąd z urzędu skontrolował sposób procedowania przez organ, zawartość aktu planistycznego (część tekstową i graficzną wraz z pozostałymi załącznikami), jego ustalenia oraz standardy dokumentacji planistycznej dla oceny czy w procesie jego uchwalania nie doszło do naruszenia trybu sporządzania planu. W przypadku planu jego zawartość (część tekstową i graficzną) określa art. 15 ust. 1 ustawy, przedmiot (a więc ustalenia) - art. 15 ust. 2 i 3 ustawy, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych) – rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1587). W nadesłanych przez Radę Gminy Szczerców materiałach planistycznych Sąd nie dostrzegł tego rodzaju naruszeń, które mogłyby być uznane za istotne naruszenie trybu sporządzania planu, określonego w art. 15, 16 oraz art. 17 i 20 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przystępując do merytorycznej oceny wskazać należy, iż zasadniczym zarzutem, na którym oparto konstrukcję skargi, jest naruszenie przez organ władztwa planistycznego na skutek wprowadzenia w § 18 pkt 1 lit a) wymienionej uchwały zapisu, zgodnie z którym dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem P/U i numerem 1 ustalono maksymalną wysokość zabudowy obiektów budowlanych mierzoną od poziomu terenu - 10 m, co skutkuje niemożnością sytuowania na stanowiącej własność skarżącej działce, oznaczonej numerem ewidencyjnym 181/4 obrębu [...], obiektów przekraczających tą wysokość - w tym zatem również planowanej przez skarżącą budowy stacji bazowej telefonii komórkowej sieci B - objętej toczącym się uprzednio przed Wójtem Gminy Szczerców postępowaniem administracyjnym w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji obejmującej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej pod sygn. akt [...], co w szczególności zdaniem strony narusza przepis art. 46 ust. ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Wskazany przepis art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zauważyć należy, że istotą wprowadzenia regulacji z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jest stworzenie takiej zasady prawnej, która finalnie ma na celu zapewnienie jak największej liczbie odbiorców dostępu do bezprzewodowych sieci telekomunikacyjnych. Zasada ta pozwala zatem na dokonywanie oceny celowości wprowadzonych w planie miejscowym zakazów i ograniczeń, co jednocześnie wymaga wykazania, że w przeciwnym razie obowiązująca treść planu miejscowego będzie prowadziła do powstawania obszarów niedostępnych dla rozwoju sieci bezprzewodowych - a więc sprzecznych z celami ustawy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 19/17, LEX nr 2593834). Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że stosownie do planu, działka skarżącej nr ew. 182/2 oraz częściowa działka nr ew. 181/4 zlokalizowane są na terenie, dla którego ustalono przeznaczenie podstawowe tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz tereny zabudowy usługowej. Jak wskazuje strona skarżąca, dotychczas na wskazanym terenie nie obowiązywały ograniczenia wysokościowe i wcześniej istniały tam legalnie wybudowane (obecnie rozebrane) obiekty budowlane (silosy) o wysokości ok. 31 m stanowiące część zakładu produkcyjnego skarżącej. Z uwagi na powyższe strona planowała realizację (zawarła umowę, wystąpiła z wnioskiem o ustalenie lokalizacji) inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o wysokości masztu 64,95 m, co nie jest możliwe z uwagi na postanowienia § 18 pkt 1 lit a) kwestionowanego aktu. W treści § 8. wymienionej uchwały wprowadzono wprawdzie zapis, zgodnie z którym w zakresie dotyczącym zasad ochrony środowiska i przyrody ustalono zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, z wyłączeniem realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, w szczególności łączności publicznej, niemniej jednak jednocześnie w treści ww. § 18 pkt 1 lit a) wprowadzono zapis, zgodnie z którym dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem P/U i numerem 1 ustalono maksymalną wysokość zabudowy obiektów budowlanych mierzoną od poziomu terenu - 10 m, co w ocenie strony, a którą to ocenę Sąd podziela, uniemożliwia lokalizowanie (choć literalnie nie zakazuje), inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej na terenach objętych zaskarżoną uchwałą. W rozpoznawanej sprawie nie sposób zatem odmówić słuszności zarzutom skarżącej, która wywodzi, że po pierwsze, ustanowione w planie ograniczenia wyłączające w praktyce, w szczególności z uwagi na przepisy związane z ochroną środowiska, możliwość lokalizacji sieci bezprzewodowej, są nieuzasadnione, a po drugie i co szczególnie istotne, że treść planu w sposób sprzeczny z prawem prowadzi do powstania obszarów niedostępnych dla rozwoju tych sieci, a co w istocie w przypadku kwestionowanej uchwały ma miejsce. Jak wywiedziono to już wyżej, plan miejscowy nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, że organ gminy w ogóle nie może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Nie znaczy to także, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 406/18, LEX nr 2547291). Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie nie sposób zgodzić się z argumentacją organu, prezentowaną w odpowiedzi na zarzuty strony skarżącej. Zdaniem Sądu, organ nie wykazał, aby wprowadzone, a kwestionowane przez stronę ograniczenie znalazło uzasadnienie w przepisach, czy też było niezbędne z punktu widzenia innych chronionych wartości. Choć niewątpliwie, co do zasady, w § 8 pkt 1 wyłączono z zakazu lokalizowania przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko inwestycje celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej, w szczególności łączności publicznej, to jednak, poza przywołanym wyżej § 18 pkt 1 lit. a), na terenie objętym tym samym planem wskazano także inne tereny, gdzie również wykluczono zabudowy wyższe, wprowadzając tym samym zakaz lokalizacji masztów telefonii komórkowej zasadniczo na całym obszarze objętym planem, tj.: 1. w § 15 pkt 1 ) - dla terenów rolniczych - oznaczonych na rysunku planu symbolem R i numerami od 1 do 3 ustalona została maksymalna wysokość zabudowy obiektów budowlanych mierzona od poziomu terenu - do 6 m; 2. w § 16 pkt 1 lit b) - dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonych na rysunku planu symbolem MN i numerami od 1 do 3, ustalona została maksymalna wysokość zabudowy mierzona od poziomu terenu - do 12 m oraz 6 m dla budynków gospodarczych, 3. w § 17 lit b) - dla terenu zabudowy usługowej, oznaczonego na rysunku planu symbolem U i numerem 1 ustalona została maksymalna wysokość zabudowy mierzona od poziomu terenu - do 12 m oraz 6 m dla budynków gospodarczych, garażowych, wiat i budowli. W tych okolicznościach kwestionowany zapis niewątpliwie stanowi naruszenie art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci. Nie można również zgodzić się również z argumentacją organu planistycznego, iż wskazane wyżej rozwiązania nie stanowią naruszenia art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci, bowiem wskazanych ograniczeń nie zawierają plany miejscowe dotyczące innych terenów położonych w gminie. Nie stanowią również, wbrew stanowisku Rady Gminy Szczerców, uzasadnienia do wprowadzenie kwestionowanego ograniczenia powinności organu wynikające z art. 15 ust. 1 pkt 6, ani też uregulowania rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji, skoro celem ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci jest zapewnienie rozwoju tychże usług i sieci telekomunikacyjnych, to i cel ten musi być uwzględniany przy wykładni art. 46 ustawy, a zapisy planu muszą być stanowione i wykładane w sposób zapewniający ludności dostęp do usług i sieci telekomunikacyjnych. W zakresie tego dostępu mieści się także dostęp do urządzeń telefonii komórkowej i możliwość realizacji inwestycji z tego zakresu. Tym samym, skoro naruszenie interesu prawnego strony skarżącej (realnego i aktualnego) jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (wskazanej normy prawa materialnego), to skutkować winno uwzględnieniem skargi w tej części. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie obejmującym § 18 pkt 1 lit. a. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skargi dotyczącego nieuzasadnionego poprowadzenia, przez teren nieruchomości strony skarżącej, zbiorczej drogi publicznej, oznaczonej na rysunku planu numerem 1.KDZ. Należy powtórzyć bowiem za organem, że teren 1KDZ stanowi teren drogi publicznej będący przedłużeniem drogi powiatowej nr 1917E i ma za zadanie połączenie drogi powiatowej z drogą wojewódzką nr 483 przechodzącą przez teren Gminy R.. Jest więc powiązaniem całego układu komunikacyjnego na obszarze gminy z układem zewnętrznym (§ 11 ust. 1 pkt 2). Ma to swoje odzwierciedlenie w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Szczerców przyjętego uchwałą Nr XLV/405/14 Rady Gminy Szczerców z dnia 4 listopada 2014 r., gdzie linią przerywaną oznaczono "Postulowane korekty przebiegu drogi wojewódzkiej nr 483 oraz drogi powiatowej 1917E". Nie budzi przy tym wątpliwości, że ustalenia studium są wiążące w procesie uchwalania planu miejscowego (art. 20 ust. 1u.p.z.p.). Nadto podkreślenia wymaga, że stanowisko organu, co do przebiegu spornej drogi, poparte jest treścią pisma Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 16 lutego 2018 r. Tym samym nie można we wskazanym zakresie podzielić argumentów skargi, bo choć interes strony został naruszony, to jednak w świetle powyższego uznać należało, że organ działał zgodnie z prawem w ramach tzw. władztwa planistycznego. Niezasadny okazał się również zarzut odnoszący się do braku odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 14 sierpnia 2018 r. dotyczące zgłoszonych uwag do projektu zaskarżonej uchwały. Zaznaczyć tylko należy, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie wynika, aby każda uwaga do projektu planu musiała być rozpatrywana oddzielnie i to w formie odrębnej uchwały rady. Ostatnie zdanie tego przepisu wskazuje wręcz, że rozstrzygnięcia dotyczące uwag do projektu planu stanowią załącznik do uchwały. Ponadto - stosownie do art. 17 pkt 14 u.p.z.p. - organ wykonawczy gminy przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. W świetle tych przepisów przyjmuje się, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu, a taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały (vide: wyroki NSA: z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II OSK 220/15; z dnia 17 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 3099/14; z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 437/13; z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 1405/12; z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1317/11; z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1435/11; z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1947/10; z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1893/09 dostępne - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powszechną i prawnie dopuszczalną praktyką rad gmin jest rozpatrywanie wszystkich nieuwzględnionych przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) uwag do projektu planu na sesji rady, na której uchwalany jest plan miejscowy i wyrażenie stanowiska rady w tym przedmiocie w formie załącznika do uchwały dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Również w tej sprawie Rada Gminy Szczerców rozpatrzyła uwagi skarżących łącznie, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie stanowi załącznik nr 2 do uchwały. Załącznik ten znajduje się w aktach sprawy i możliwe było zapoznanie się z nim w siedzibie organu. Odnosząc się nadto do zarzutu niedoręczenia skarżącej odpowiedzi na jej skargę, podkreślić należy, że zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Odpis odpowiedzi na skargę został doręczony pełnomocnikowi skarżącej wraz z zawiadomieniem o terminie rozprawy. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 147 § 1 P.p.s.a., należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku. W pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić (pkt 2 sentencji wyroku). Orzeczenie kosztach uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji wyroku). a.tp.