II SA/Łd 722/14

Dnia 9 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 roku sprawy ze skargi W. R. na postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. LS Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144, art. 61a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., Nr 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] Nr [...] o odmowie wszczęcia na wniosek W. R. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...]. Jak wynika z akt sprawy w dniu 16 maja 2013 r. W. R. wystąpił o stwierdzenie nieważności opisanych decyzji ustalających opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej w prawo własności, wskazując, iż zostały wydane bez podstawy prawnej, opłata została naliczona bez zachowania procedur ustawowych i mimo braku wniosku strony, nadto w decyzji organu I instancji nie oznaczono adresata decyzji i osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty. W piśmie uzupełniającym wskazał na art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. jako dodatkową podstawę prawną uzasadniającą stwierdzenie nieważności opisanych aktów. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji wskazując, iż okolicznością, która ma zasadnicze znaczenie jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2005 r., II SA/Łd 194/04, oddalający skargę W. R. na decyzję tegoż organu z dnia [...] Nr [...]. Zdaniem Kolegium wydanie tego orzeczenia spowodowało, iż objęta nim decyzja organu odwoławczego – kwestionowana obecnie przez stronę – stała się prawomocna, co bezsprzecznie wpływa na kwestię dopuszczalności wszczęcia postępowania o stwierdzenie jej nieważności. Organ zaznaczył, iż sąd administracyjny wyposażony jest w odpowiednie instrumenty prawne umożliwiające wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno zaskarżonego aktu, jak i innych aktów wydanych w postępowaniu prowadzonym w granicach sprawy, zatem orzeczenie przez sąd prawomocnym wyrokiem o oddaleniu skargi jest, zdaniem organu, równoznaczne z uznaniem braku podstaw do stwierdzenia nieważności wszystkich aktów podlegających jego ocenie. Nadto stanowisko sądu jest wiążące dla stron postępowania. Przywołując się na judykaturę Kolegium podkreśliło, iż na skutek wyroku oddalającego skargę decyzja administracyjna staje się prawomocna, co oznacza, że nie może być zmieniona lub uchylona w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych dla decyzji prawnie wadliwych, bowiem została ona uznana już za niewadliwą mocą orzeczenia sądowego. Nadto, iż podmioty wymienione w art. 170 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, są faktem i treścią orzeczenia związane, co skutkuje uwzględnieniem prawomocnego wyroku w wydanych rozstrzygnięciach, gwarantując zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych. Tak więc sformułowany w powołanym przepisie pozytywny skutek prawomocności wyroku sądowego statuujący jego moc erga omnes wyłącza możliwość uruchomienia wewnątrzadministracyjnego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej. Nie mogłaby bowiem w tym postępowaniu zapaść inna decyzja niż wyrok sądu administracyjnego. Mając na uwadze przytoczone stanowisko judykatury i wnioski strony, Kolegium stwierdziło, iż tak zasadnicze kwestie jak istnienie i prawidłowość podstawy prawnej rozstrzygnięć wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. i Wójta Gminy L. w przedmiocie ustalenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, czy poprawność ustalenia przez te organy kto był stroną postępowania prowadzonego w sprawie, podlegały ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Dokonana przez sąd kompleksowa ocena zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego i proceduralnego dała wynik pozytywny, którego wyrazem było orzeczenie o oddaleniu skargi, sąd nie stwierdził kwalifikowanych naruszeń prawa, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., gdyż w przeciwnym razie znalazłoby to odzwierciedlenie w treści tegoż orzeczenia. Reasumując, zdaniem Kolegium treść prawomocnego wyroku sądu z dnia 3 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 194/04 przesądza o braku podstaw do stwierdzenia nieważności obydwu decyzji zakwestionowanych przez stronę, co czyni niedopuszczalnym wszczęcie postępowania w tym przedmiocie, tak z urzędu, jak i na wniosek, co za tym stosownie do art. 61a k.p.a. orzeczono jak w sentencji. W piśmie, poprzedzającym zażalenie, W. R. wskazał, iż decyzje których stwierdzenia nieważności domaga się dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, decyzją Wójta Gminy L. z dnia [...]. W zażaleniu W. R. wystąpił o ponowne rozpoznanie sprawy i wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności spornych decyzji w sprawie ustalenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] W pełni podzieliwszy swoje dotychczasowe stanowisko Kolegium podkreśliło, iż zasadnicze znaczenie dla rozpatrzenia wniosku strony ma ustalenie, iż w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 194/04 o oddaleniu skargi W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] Wydanie tegoż orzeczenia spowodowało bowiem, iż kwestionowana obecnie decyzja stała się prawomocna, co bezsprzecznie wpływa na kwestię dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. Ustosunkowując się do twierdzeń strony zawartych w piśmie z dnia 3 września 2013 r., organ wyjaśnił, iż absurdem byłoby przyjęcie, że przy rozpatrzeniu skargi na kolejną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wydaną w szeroko pojętej sprawie administracyjnej przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności i ustaleniu opłaty z tego tytułu, m.in. po uchyleniu pierwszej decyzji organu odwoławczego (wyrokiem z dnia 18 września 2001 r. sygn. akt II SA/Łd 704/99) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie miałby pełnej wiedzy co do kwestii bytu prawnego wydanej uprzednio w tej sprawie decyzji z dnia [...]. Zdaniem Kolegium oczywiste jest, że sąd uwzględnił okoliczność, iż wzmiankowana decyzja organu I instancji stała się ostateczna, ale tylko w takim zakresie w jakim została uchylona decyzją organu II instancji realizującą wytyczne Sądu sformułowane w wyroku II SA/Łd 704/99 tj. w odniesieniu do skutku prawnego przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Decyzja z dnia [...] utraciła byt prawny w zakresie rozstrzygnięcia o ustaleniu opłaty z tytułu przekształcenia, gdyż w tej części została uchylona przez organ II instancji – sąd wyrokiem z dnia 2 października 2003 r. sygn. akt II SA/Łd 449/02 oddalił skargę. Decyzje obecnie kwestionowane przez stronę zawierają rozstrzygnięcia dotyczące stricte ustalenia opłaty za przekształcenie, co oznacza, że w dacie wydania decyzji [...]i w dacie wydania decyzji z dnia [...], nie funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja rozstrzygająca kwestię ustalenia opłaty, zwłaszcza nie była nią decyzja organu z dnia [...] Podsumowując Kolegium stwierdziło, iż w tak ustalonym stanie faktycznym i prawnym nie można mówić o jakimkolwiek prawdopodobieństwie występowania w decyzji z dnia [...] kwalifikowanych wad prawnych w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. R. wniósł o uchylenie postanowienia z dnia [...] zarzucając, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie odniosło się merytorycznie do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...]. Dodatkowo skarżący powtórzył argumentację wniosku o stwierdzenie nieważności opisanych rozstrzygnięć. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Natomiast stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a, skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 tejże ustawy. W ocenie sądu, tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać wydanemu w sprawie postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującemu w mocy postanowienie własne z dnia [...] Nr [...] o odmowie wszczęcia na wniosek W. R. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...]. Kwestią istotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest prawidłowe ustalenie organu administracji publicznej, iż kwestionowana przez skarżącego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...], była poddana już kontroli sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 3 marca 2005 r., w sprawie oznaczonej sygn.akt II SA/Łd 194/04, oddalił skargę W. R. na przedmiotowe rozstrzygnięcie. Istotą wyroku oddalającego skargę jest ustalenie, że zaskarżona decyzja nie była prawnie wadliwa z punktu widzenia, ustanowionych art. 145 p.p.s.a., kryteriów zgodności z prawem decyzji administracyjnych. W takim zakresie decyzji tej przysługują cechy prawomocności, odróżniające ją od wszelkich innych decyzji ostatecznych. Prawomocność jest więc szczególną kwalifikacją decyzji ostatecznej, którą uzyskuje ona w efekcie utrzymania jej w mocy przez sąd administracyjny, jako zgodnej z prawem w zakresie, w jakim sąd ten dokonuje tej kontroli ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. Tadeusza Wosia, wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 513 i n.). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę nie ma wątpliwości co do prawidłowości zaskarżonego postanowienia. Tym bardziej, iż jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, w uchwale siedmiu sędziów z dnia 7 grudnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt I OPS 6/09 (ONSAiWSA 2010/2/18) żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W uzasadnieniu powyższej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie organu administracyjnego oceną prawną odnosi się do określonych elementów uzasadnienia zapadłego wyroku. Pomimo bowiem użycia w art. 153 p.p.s.a. pojęcia "orzeczenie", chodzi w nim nie tylko o sentencję, lecz także o uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. To w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do określonej konkluzji prawnej. Analiza treści uzasadnienia wyroku pozwala także na sprecyzowanie zakresu przedmiotowego ferowanych ocen, tj. ustalenie, co wziął pod uwagę sąd uwzględniając wniesioną skargę lub oddalając ją. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto, że wniesienie do organu administracji żądania stwierdzenia nieważności decyzji, od której skarga została wcześniej oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego rodzi konieczność wstępnego zbadania przez organ, czy nie zachodzi przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności jego merytorycznego rozpoznania łącząca się z faktem sformułowania przez sąd zwrotu stosunkowego o zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Dokonanie takowego ustalenia wymaga zapoznania się z uzasadnieniem zapadłego wyroku, by stwierdzić czy składniki oceny prawnej sądu posiadającej przymiot powagi rzeczy osądzonej czynią żądanie niedopuszczalnym (stanowią przeszkodę prawną dla nadania mu dalszego biegu w celu podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 158 § 1 k.p.a.). W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie – z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w uchwale z dnia 7 grudnia 2009 r. potwierdziło wypracowane stanowisko judykatury. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że oddalenie skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Próby stwierdzenia nieważności decyzji skontrolowanej już przez sąd (który oddalił skargę na niezgodność decyzji z prawem), są w istocie, w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego, niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu (por. wyroki NSA: z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1856/11, z dnia 8 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 1488/12, z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2017/12; wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 35/12; wyroki WSA w Warszawie z dnia 17 października 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 688/14 oraz z dnia 9 października 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 722/08 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe, w ocenie sądu nie budzi wątpliwości, iż w ustalonym w kontrolowanej sprawie stanie faktycznym i prawnym, niedopuszczalne było uwzględnienie wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], na skutek wyroku oddalającego z dnia 3 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 194/04, stała się prawomocna. Lektura uzasadnienia przywoływanego wyroku z dnia 3 marca 2005 r. potwierdza wywód organu, iż po wnikliwej analizie akt sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego bądź prawa materialnego, które stanowiłyby podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 p.p.s.a. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości, iż sąd analizując sprawę dla potrzeb przywołanego wyroku z dnia 3 marca 2005 r., przeanalizował zaskarżoną decyzję w kontekście przesłanek opisanych w art. 145 k.p.a., jak i w art. 156 k.p.a., co jasno wynika z zapisów zawartych w motywach orzeczenia. Pozytywny skutek prawomocności wyroku sądowego statuujący jego moc erga omnes wyłącza zatem możliwość uruchomienia wewnątrzinstancyjnego postępowania kontrolnego przez organy administracji publicznej. Oznacza to, iż wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności opisanych decyzji obarczony jest przeszkodą przedmiotową, czyniącą jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Wobec powyższego, w ocenie sądu nie budzi wątpliwości, iż organy administracji publicznej, na podstawie art. 61a k.p.a., zasadnie odmówiły wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności spornego aktu. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobą niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z przytoczonej regulacji wynika, iż odmowa wszczęcia postępowania może mieć miejsce, gdy wystąpi niedopuszczalność wszczęcia tego postępowania z przyczyn podmiotowych (żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną) bądź z przyczyn przedmiotowych (inne uzasadnione przyczyny), co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Regulacja art. 61a k.p.a. ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy podanie jednostki ma na celu zainicjowanie nowego postępowania w określonej sprawie administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a., które jednak nie może zostać skutecznie uruchomione ze względu na istniejące przeszkody o charakterze przedmiotowym bądź podmiotowym. W tym stanie rzeczy, warunkiem sine qua non, umożliwiającym wydanie na tej podstawie rozstrzygnięcia, jest uprzednie wniesienie do organu podania, mającego w zamierzeniu wnioskodawcy zainicjowanie postępowania administracyjnego (wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 lipca 2013 r., sygn.akt III SA/Kr 1688/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie wyjaśnić trzeba, iż tryb nadzwyczajny stwierdzenia nieważności ma wprawdzie odrębną, szczególną regulację, jednakże brak w niej przepisu regulującego przypadki, gdy wszczęcie postępowania nieważnościowego jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych. Przepis art. 157 § 3 k.p.a., który przewidywał, iż "odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji" został uchylony ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18). Tą samą ustawą zmieniającą wprowadzony został do ustawy Kodeks postępowania administracyjnego art. 61a k.p.a., który zasadnie stał się podstawą zaskarżonego aktu. Na uwzględnienie zasługuje wyjaśnienie organu, iż decyzja Wójta Gminy L. z dnia [...] utraciła byt prawny w zakresie rozstrzygnięcia o ustaleniu opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, gdyż w tej części została uchylona przez organ drugiej instancji. Z kolei tutejszy sąd wyrokiem z dnia 2 października 2003 r., II SA/Łd 449/02, oddalił skargę W. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 6 lutego 2002 r. w przedmiocie uchylenia decyzji o ustaleniu opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Obecnie kwestionowane przez skarżącego decyzje zawierają rozstrzygnięcia dotyczące wyłącznie ustalenia opłaty za przekształcenie. Decyzja z dnia [...], w zakresie ustalenia opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, tak jak to wyżej już wskazano, nie istniała w obrocie prawnym w dacie wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...]. Nie zasługuje zatem na podzielenie stanowisko skarżącego, iż decyzje których stwierdzenia nieważności domaga się obecnie dotyczą sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Reasumując, w ocenie sądu, w świetle powyższego nie było podstaw do rozważania, czy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. zawiera kwalifikowaną wadę nieważności. Kwestia ta była już rozstrzygnięta wiążącym wyrokiem tutejszego sądu, który nie został zakwestionowany. Biorąc powyższe pod uwagę sąd uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. ms