II SA/Łd 746/16

Dnia 15 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 roku sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego zezwolenia na usunięcie drzew 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz R. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...],[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu skargi Gminy K. - reprezentowanej przez adwokata A. K., na własną decyzję z dnia [...], znak: [...], na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej w skrócie "p.p.s.a." oraz art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 1651 ze zm.) – dalej w skrócie "ustawa", uwzględniło skargę w całości i: pkt 1 - uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...]., znak: [...], pkt 2 - umorzyło podstępowanie odwoławcze. Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 29 lutego 2016 r. Wójt Gminy K. zwrócił się do Starosty [...] o wydanie zezwolenia na usunięcie dwóch drzew gatunku wiąz szypułkowy, rosnących w pasie drogi gminnej nr [...]. Jako przyczynę usunięcia drzew Wójt podał wniosek właścicielki nieruchomości oznaczonej nr ewid. 303/1, H. S., która prosiła o usunięcie drzew z uwagi na zagrożenie, jakie stwarzają dla ogrodzenia gałęzie spadające z drzew podczas silnych wiatrów. Wójt wskazał ponadto, że decyzją z dnia [...], znak: [...] Starosta wydał na jego wniosek decyzję zezwalającą na usunięcie rzeczonych drzew, w terminie do dnia 31 maja 2015 r., jednakże do usunięcia drzew nie doszło ze względów organizacyjnych. Decyzją z dnia [...], znak: [...], Starosta [...] zezwolił Gminie K. na usunięcie dwóch drzew gatunku wiąz szypułkowy z nieruchomości stanowiącej drogę gminną nr ewid. 301/2, obręb [...], gm. K., w terminie do dnia 31 maja 2016 r. oraz zobowiązał wnioskodawcę do nasadzenia dwóch drzew gatunku rodzimego, w miejscu wskazanym na działce nr ewid. 301/2, z preferencją dla klonu (klon jawor, klon zwyczajny) i lipy (lipa drobnolistna, lipa szerokolistna), sadzonkami minimum 3-letnimi, w terminie do dnia 30 kwietnia 2017 r. Od tej decyzji odwołał się R. S. twierdząc, że decyzja organu I instancji jest sprzeczna z prawem. W jego ocenie drzewa nie zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego. Są to drzewa wieloletnie o solidnym wyglądzie. Można jedynie dokonać wycięcia konaru pochylonego nad drogą. Odwołujący podniósł, że do uzgodnienia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. przesłano projekt decyzji z dnia [...], a nie projekt niniejszej decyzji. Przed wydaniem decyzji nie uzyskano opinii strażników przyrody Zespołu Parków Krajobrazowych Województwa Ł. z Oddziału Terenowego [...] Parków Krajobrazowych. Ponadto w dniu 30 maja 2016 r. dokonano bezprawnego wejścia na jego działkę nr ewid. 302, obręb [...], w celu wycięcia drzew, o czym nie został poinformowany pomimo, że wycięte drzewa rosły również w obrębie jego działki. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...], i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji argumentując, że materiał zgromadzony w sprawie nie rozstrzyga jednoznacznie, czy przewidziane do usunięcia dwa drzewa rosną na działce nr ewid. 301/2, stanowiącej drogę gminną, czy również, jak twierdzi odwołujący, na jego działce nr ewid. 302. Powyższą decyzję w dniu 29 lipca 2016 r. Gmina K. reprezentowana przez adwokata A. K. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie: art. 127 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe zastosowanie i przyjęcie odwołania R. S. jako wniesionego skutecznie przez osobę uznaną za stronę postępowania, pomimo tego, że osoba ta nie była do tego legitymowana; art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji kasatoryjnej bez przeprowadzenia postępowania uzupełniającego, którego celem byłoby ustalenie, czy wnoszący odwołanie posiada legitymację procesową, co według ustaleń organu II instancji de facto sprowadzałoby się do żądania wykonania szkicu sytuacyjnego ukazującego umiejscowienie drzew względem nieruchomości wnoszącego odwołanie R. S.; art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego wadliwe zastosowanie, które skutkowało wydaniem decyzji kasatoryjnej pomimo braku przesłanki w postaci koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, ponieważ wskazanie organu II instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczyło kwestii już ustalonej przez organ I instancji, to jest ustalenia właściciela nieruchomości, na której rosły drzewa objęte zezwoleniem na wycięcie. Na tej podstawie pełnomocnik Gminy wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] Kolegium uwzględniło skargę w całości i uchyliło zaskarżoną decyzję SKO z dnia [...] oraz umorzyło postępowanie odwoławcze. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przywołał regulacje art. 127 § 1 k.p.a., art. 28 k.p.a., a następnie wyjaśnił, że przepisem prawa materialnego stanowiącym podstawę ustalenia interesu prawnego w żądaniu wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania zezwolenia na usunięcie drzew i w konsekwencji występowania w tym postępowaniu w charakterze strony jest art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz. 1651 ze zm.). Powyższe uregulowanie wskazuje, iż postępowanie w przedmiocie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów może być wszczęte wyłącznie na wniosek (nigdy z urzędu) oraz, że wniosek ten może skutecznie złożyć posiadacz nieruchomości (a jeżeli nie jest jej właścicielem - musi przedłożyć zgodę właściciela), na której rosną drzewa. Według Kolegium w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie dwóch drzew gatunku wiąz szypułkowy, rosnących w pasie drogi gminnej nr [...], złożył Wójt Gminy K., wskazując równocześnie na przysługujący Gminie K. tytuł prawny do nieruchomości. Organ I instancji, po uprzednim ustaleniu, że wnioskowane do usunięcia drzewa rosną na terenie działki nr ewid. 301/2, obręb [...], gm. K., stanowiącej drogę gminną, wydał decyzję zezwalającą na usunięcie drzew. Zezwolenie to dotyczy drzew rosnących na nieruchomości skonkretyzowanej co do danych ewidencyjnych (działka nr ewid. 301/2, obręb [...], gm. K.) oraz przeznaczenia (droga gminna). Oznacza to, że obejmuje ono wyłącznie drzewa rosnące na tej nieruchomości i jest skierowane wyłącznie do podmiotu legitymującego się odpowiednim tytułem prawnym do nieruchomości. Wobec tego tylko temu podmiotowi - w rozpatrywanej sprawie Gminie K. reprezentowanej przez Wójta Gminy K. - przysługuje przymiot strony. Odwołującemu taki przymiot nie przysługuje, ponieważ - po pierwsze, - nie przysługuje mu żaden tytuł prawny do nieruchomości wskazanej w decyzji jako miejsce położenia drzew objętych zezwoleniem, po drugie - nie brał udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, po trzecie - wydana decyzja nie odnosi się do jego praw lub obowiązków. Reasumując, do uznania, że skarżącemu przysługuje interes w żądaniu wzruszenia kwestionowanej decyzji nie wystarcza jego subiektywne przekonanie, że wydana decyzja dotyczy jego praw lub obowiązków. Koniecznym jest, aby interes ten o charakterze bezpośrednim, zindywidualizowanym, skonkretyzowanym i realnym wynikał ze ściśle określonego przepisu prawa materialnego, co w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Skarżący nie jest więc legitymowany do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności faktyczne i prawne Kolegium, stosując autokontrolę na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., orzekło jak na wstępie. Skargę na powyższą decyzję Kolegium wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi R. S., podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia: art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 136 i 138 § 2 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. poprzez: odmowę przyznania skarżącemu przymiotu strony postępowania, zaniechanie przeprowadzenia dowodu w postaci dokonania oględzin miejsca, w którym rosły drzewa będące przedmiotem niniejszego postępowania oraz dokonania pomiarów w terenie, które umożliwiłyby ustalenie, na jakiej lub jakich działkach rosły przedmiotowe drzewa, a w konsekwencji niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i wydanie decyzji na podstawie niekompletnego materiału. Zarzucił ponadto wydanie decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i umarzającej postępowanie odwoławcze zamiast decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, ewentualnie decyzji uchylającej zaskarżoną decyzję i orzekającej co do istoty. Wobec postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek z innych przyczyn, aniżeli w niej podniesione. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Według art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Wspomnianym rozstrzygnięciem Kolegium uwzględniło, w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., skargę Gminy K. na własną decyzję z dnia [...] i w rezultacie uchyliło zaskarżoną decyzję oraz umorzyło postępowanie odwoławcze, wszczęte odwołaniem R. S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy, ponieważ stwierdziło, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wskazana decyzja, pomimo trafnych wywodów na temat interesu prawnego decydującego o posiadaniu przez konkretny podmiot przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym, nie mogła się ostać w obrocie prawnym, ponieważ została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim wskazać trzeba, że według art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Przywołana norma prawna umożliwia organowi weryfikację decyzji we własnym zakresie bez potrzeby uruchamiania kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcia, co ma służyć realizacji postulatu sprawności i szybkości postępowania. Uwzględnienie przez organ skargi oznacza dokonanie przez organ oceny postawionych w skardze zarzutów i zaaprobowanie ich w całości. Wykładnia gramatyczna art. 54 § 3 p.p.s.a., w szczególności zdania drugiego, pozwala stwierdzić, iż uznając podnoszone przez stronę skarżącą naruszenia prawa, organ równocześnie ocenia, czy naruszenia miały charakter zwyczajny, czy też kwalifikowany, ewentualnie że działano bez podstawy prawnej. Potwierdzeniem dokonanej oceny jest nakaz umieszczenia w sentencji decyzji uwzględniającej skargę odpowiadającego zawartej w zdaniu drugim cyt. przepisu stwierdzenia. Innymi słowy, warunek poprawnego zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. jest spełniony poprzez wyraźne wskazanie w decyzji, iż uchylane orzeczenie nie było dotknięte wymienionymi w przepisie wadami (brakiem podstawy prawnej lub rażącym naruszeniem prawa) lub że takie naruszenie miało miejsce (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II GSK 425/14 – Lex nr 2033788 i z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 1379/13 – Lex nr 1766153). W realiach rozpoznawanej sprawy Kolegium, z zachowaniem terminu określonego w art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględniło skargę Gminy K. na własną decyzję z dnia [...] i wydało w dniu [...] zaskarżone obecnie rozstrzygnięcie. Decyzja autokontrolna pomimo uwzględnienia w całości skargi Gminy K., podniesionych w niej zarzutów, argumentów i wniosków, nie mogła się jednak pozostać w obrocie prawnym, ponieważ nie zawiera obligatoryjnego rozstrzygnięcia, o którym stanowi zdanie 2 przepisu art. 54 § 3 p.p.s.a. Powyższe uchybienie stanowiło samodzielną podstawę do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z dnia [...] z obrotu prawnego. Z tego również powodu zarzuty podniesione w skardze R. S. dotyczące meritum sprawy niniejszej pozostawały poza zakresem rozważań i oceny sądu. Uchylenie przez sąd administracyjny decyzji autokontrolnej Kolegium skutkowało tym, że "odżyła" wcześniejsza decyzja ostateczna organu administracji i złożona na nią przez Gminę K. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W związku z powyższym sąd weryfikując legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stwierdził, że została ona podjęta z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, które miało decydujący wpływ na wynik sprawy, co skutkowało koniecznością jej uchylenia. Mianowicie przypomnieć trzeba, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji (art. 127 § 1 k.p.a.). Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art. 134 k.p.a.). Zgodnie zaś z brzmieniem art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: pkt 1- utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo pkt 2 - uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo pkt 3 - umarza postępowanie odwoławcze. W rozumieniu art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z przywołanych wyżej norm prawnych jasno wynika, że wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji nie uruchamia automatycznie postępowania odwoławczego, w ramach którego organ II instancji zobligowany jest ustosunkować się do treści odwołania oraz ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę, w której orzekał uprzednio organ I instancji. Złożenie odwołania obliguje bowiem organ odwoławczy do zbadania w pierwszej kolejności, czy środek zaskarżenia pochodzi od strony postępowania oraz, czy został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu. Etap ten, określany mianem wstępnego, powinien zakończyć się wydaniem postanowienia kończącego ostatecznie postępowanie w sprawie w przypadku jednoznacznego ustalenia, że odwołanie zostało wniesione po upływie 14-dniowego terminu bądź, gdy organ stwierdzi w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, że odwołanie jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych (np. w przypadku braku przedmiotu zaskarżenia, gdy odwołanie zostanie wniesione przed rozpoczęciem biegu terminu do dokonania tej czynności) bądź podmiotowych (np. pochodzi od podmiotu nie mającego legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia, czyli od osoby trzeciej albo podmiotu na prawach strony, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji albo też w sytuacji wniesienia odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych). Jeżeli natomiast wstępne postępowanie odwoławcze zostanie pozytywnie zweryfikowane co do terminu, jak i przesłanek dopuszczalności, wówczas obowiązkiem organu odwoławczego jest przeprowadzenie właściwego, merytorycznego postępowania odwoławczego, które powinno zakończyć się wydaniem jednego z rozstrzygnięć przewidzianych w art. 138 § 1 bądź § 2 k.p.a. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że ustanowiony w art. 129 § 2 k.p.a. prekluzyjny termin do wniesienia odwołania dotyczy tylko osób, którym decyzja została doręczona. Natomiast termin ten nie dotyczy stron, które nie brały udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i którym decyzja zapadła w tym postępowaniu nie została doręczona. W tym przypadku termin do wniesienia odwołania dla strony, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w pierwszej instancji, liczy się od dnia doręczenia (ogłoszenia) decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu. Po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania i po uprawomocnieniu się decyzji, osoba, która w postępowaniu w pierwszej instancji nie brała udziału, a jest stroną, nie ma prawa do wniesienia odwołania. Przysługuje jej natomiast prawo żądania wznowienia postępowania przewidziane w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Powyższe stanowisko jest powszechnie aprobowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2014 r. sygn. akt II OSK 555/13 – Lex nr 1582125 oraz z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2275/14 – Lex nr 2108474 oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Olsztynie z dnia 7 września 2016 r. sygn. akt I SA/Ol 487/16 – Lex nr 2121289 i w Warszawie z dnia 31 marca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 2432/15 – Lex nr 2055504). Analiza akt sprawy w świetle poczynionych wyżej uwag natury ogólnej i przepisów obowiązującego prawa, uzasadnia konkluzję, że skarżący R. S. w toku postępowania prowadzonego przed Starostą [...], zakończonego decyzją z dnia [...] o udzieleniu zezwolenia Gminie K. na usunięcie dwóch drzew, nie został uznany za jego stronę w rozumieniu art. 28 k.p.a. W rezultacie, decyzja organu I instancji została doręczona wyłącznie Gminie K., będącej jedyną stroną postępowania. Akta sprawy dowodzą również, że po uzyskaniu przez decyzję Starosty [...] przymiotu ostateczności, R. S. w dniu 7 czerwca 2016 r. wniósł do Starosty pismo zatytułowane "zażalenie", w którego treści zwrócił między innymi uwagę na fakt wydania decyzji bez jego wiedzy i z naruszeniem przysługującego mu prawa własności, ponieważ - jak twierdził - wycięte drzewa rosły również w obrębie jego działki i stanowiły jego własność. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. bez uprzedniego zweryfikowania przesłanek dopuszczalności odwołania, w tym kwestii zachowania terminu oraz rozważenia, w jakim ewentualnie trybie pominięta strona może dochodzić obrony swoich praw, podjęło w dniu [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., decyzję kasującą rozstrzygnięcie Starosty [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, czym naruszyło przepisy art. 138 § 2 k.p.a., art. 127 § 1 oraz art. 129 § 2 k.p.a. Powyższe uchybienie rzutowało niewątpliwie na wynik sprawy i obligowało sąd do usunięcia z obrotu prawnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. będącej przedmiotem pierwotnej skargi wywiedzionej przez Gminę K.. Kontynuując postępowanie organ zobligowany będzie uwzględnić ocenę prawną zaprezentowaną w niniejszym orzeczeniu i wydać rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom obowiązującego prawa. Mając powyższe na względzie sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 54 § 3 zdanie 2 p.p.s.a., art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu orzeczono w punkcie 2 wyroku uwzględniając brzmienie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 200 zł składa się wpis sądowy od skargi. JK