III SA/Łd 1075/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za wrzesień 2013 r. postanawia: odrzucić skargę. W imieniu K.W., adwokat P.R., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za wrzesień 2013 r. Zarządzeniem z dnia 26 października 2016 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał pełnomocnika skarżącego w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Skierowana do pełnomocnika skarżącego przesyłka zawierająca wezwanie do usunięcia powyższego braku była dwukrotnie awizowana – pierwsze awizo w dniu 30 października 2015 r., powtórne awizo w dniu 9 listopada 2016 r. i nie została podjęta w terminie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Adwokat P.R. nie złożył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2016 r. Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy pomimo tego, że była dwukrotnie awizowana – pierwsze awizo w dniu 20 stycznia 2016 r., powtórne awizo w dniu 28 stycznia 2016 r., nie została podjęta w terminie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia 25 lutego 2016 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 000 zł w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Nadto skarżący został wezwany do podpisania skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz wezwanie do podpisania skargi pomimo tego, że była dwukrotnie awizowana – pierwsze awizo w dniu 2 marca 2016 r., powtórne awizo w dniu 10 marca 2016 r., nie została podjęta w terminie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Skarżący nie podpisał skargi i nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Wobec tego do skargi znajduje zastosowanie art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a., w których to przepisach ustawodawca wprowadził wymóg podpisania skargi przez skarżącego albo jego przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli skargę wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, także dołączenia do niej pełnomocnictwa. W orzecznictwie i w doktrynie nie budzi wątpliwości, że podpis pod pismem potwierdza jego pochodzenie od osoby, która je podpisała i sankcjonuje wolę dokonania czynności w postępowaniu. Podpis wnoszącego pismo musi być własnoręczny, tj. stanowić znak ręczny określonej osoby pozwalający na jej identyfikację (por. np. H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 298). Brak podpisu jest brakiem formalnym skargi. Odczytywane łącznie regulacje zawarte w art. 46 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. mają na celu usunięcie wątpliwości, czy pismo zostało wniesione przez uprawnioną osobę. Zgodnie z art. 37 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższego przepisu wynika, że na pełnomocniku skarżącego, wnoszącemu do sądu skargę, ciąży obowiązek dołączenia dokumentu pełnomocnictwa, z którego treści wynikać ma umocowanie do działania w imieniu skarżącego. Na etapie wstępnego badania pisma procesowego brak pełnomocnictwa jest kwalifikowany jako brak formalny przy przyjęciu założenia, że udzielono pełnomocnictwa, a do pisma nie dołączono dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (por. H. Knysiak-Molczyk, Glosa do postanowienia NSA z dnia 23 czerwca 2005 r., II OZ 519/05, publik. OSP 2006/5/63, postanowienia NSA z dnia: 15 kwietnia 2014 r., I GSK 577/14 i 17 czerwca 2014 r., II GSK 1375/14). W konsekwencji znajduje zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. W przypadku skargi rodzaj rygoru ustawodawca określił w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (por. postanowienia NSA z dnia: 15 kwietnia 2014 r., I GSK 577/14; 17 czerwca 2014 r., II GSK 1375/14; 17 września 2014 r., I OSK 2106/14; 17 listopada 2014 r., I FSK 1505/14). W orzecznictwie wskazuje się na brak kompetencji sądu do uznania, że nieuzupełniony istotny brak formalny skargi (jakim jest brak pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę pełnomocnika) może stać się innego rodzaju brakiem formalnym (brakiem podpisu strony pod skargą), który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu. Przepis art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bowiem w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi ("sąd odrzuca skargę") w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (por. postanowienia NSA z dnia: 25 listopada 2010 r., I FSK 916/10; 12 czerwca 2014 r., I FSK 426/14). W rozpoznawanej sprawie wezwanie do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zostało doręczone adwokatowi P.R. w trybie określonym w art. 73 § 1 – 4 p.p.s.a. Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 – 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Przepis art. 73 § 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, że zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3 p.p.s.a.). Niepodjęcie przesyłki w terminach określonych w powołanych przepisach i skutkujące jego zwrotem do nadawcy – sądu, zgodnie z art. 73 § 4 p.p.s.a. powoduje przyjęcie domniemania doręczenia przesyłki adresatowi z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 73 § 1. Z adnotacji doręczyciela znajdujących się na zwróconej do sądu przesyłce zawierającej wezwanie do złożenia pełnomocnictwa wynika, że przesyłka ta została po raz pierwszy awizowana w dniu 30 października 2015 r. Zawiadomienie (awizo) o terminie i miejscu jej odbioru pozostawiono na drzwiach adresata. Po raz kolejny awizowano przesyłkę w dniu 9 listopada 2015 r. W tej sytuacji uznać należało, że przesyłka ta została skutecznie doręczona adwokatowi P.R. w dniu 16 listopada 2015 r. Siedmiodniowy termin do usunięcia tego braku formalnego skargi upłynął zatem w dniu 23 listopada 2015 r. (w poniedziałek). Adwokat P.R. nie uzupełnił w zakreślonym terminie powyższego braku formalnego skargi. Skutkiem nieuzupełnienia powyższego braku w zakreślonym terminie jest – stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – odrzucenie skargi. Niezależnie od tego wskazać należy, że skarżący także nie odpowiedział na wezwanie do podpisania skargi i nie uiścił wymaganego wpisu od skargi. W myśl art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od skargi pobiera się wpis. Według art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Według adnotacji doręczyciela przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy została po raz pierwszy awizowana w dniu 20 stycznia 2016 r. Zawiadomienie (awizo) o terminie i miejscu jej odbioru pozostawiono w skrzynce oddawczej. Po raz kolejny awizowano przesyłkę w dniu 28 stycznia 2016 r. Przesyłka ta została zatem skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 3 lutego 2016 r. Zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy uprawomocniło się, gdyż skarżący nie wniósł sprzeciwu w terminie siedmiu dni od daty jego doręczenia. Uprawomocnienie się tego rodzaju zarządzenia oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Od obowiązku tego nie zwalnia strony nawet ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w terminie określonym w wezwaniu do uiszczenia wpisu, wystosowanym do skarżącego po wydaniu prawomocnego postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia dla toczącego się postępowania (por. postanowienie NSA z 10 maja 2010 r., II FZ 115/10). W niniejszej sprawie skarżący zobowiązany był do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 000 zł. Przesyłka zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie do podpisania skargi została po raz pierwszy awizowana w dniu 2 marca 2016 r. Zawiadomienie (awizo) o terminie i miejscu jej odbioru pozostawiono w skrzynce oddawczej. Drugi raz przesyłka była awizowana w dniu 10 marca 2016 r. Wobec tego uznać należało, że przesyłka ta została doręczona skarżącemu w dniu 16 marca 2016 r. W tej sytuacji siedmiodniowy termin do usunięcia wskazanych braków skargi upłynął w dniu 23 marca 2016 r. (w środę). Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi i jej nie podpisał. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. okoliczność ta zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. D.Cz.