III SA/Łd 1269/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [..] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za kwiecień 2013 r. oddala skargę. III SA/Łd 1269/15 UZASADNIENIE Decyzją z [...] (znak [...]) Dyrektor Izby Celnej w Ł., na podstawie art. 233 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 613) [dalej: Ordynacja podatkowa], po rozpoznaniu odwołania R. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w P. (dalej: Spółka lub skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za kwiecień 2013 r. w kwocie 19.523,00 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy w dniach od 28.10.2013 r. do 30.01.2014 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w P. przeprowadzili w firmie R. Sp. z o.o. kontrolę obrotu i zużycia wyrobów energetycznych, a także prawidłowości ustalania podstawy opodatkowania i rzetelności rozliczania zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym i opłacie paliwowej. Kontrolą objęty został okres od 11.01.2013 r., tj. od dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej, do 04.10.2013 r. W trakcie kontroli ustalono, że w badanym okresie skarżąca Spółka dokonywała obrotu olejem napędowym, olejem opałowym i benzyną bezołowiową. Firma posiadała koncesję na obrót paliwami ciekłymi, użytkowała trzy cysterny o pojemności 12,575 m3, 11,600 m3 i 13,565 m3oraz jeden zbiornik stacjonarny o pojemności 32,000 m3. Na podstawie faktur VAT udostępnionych w trakcie kontroli ustalono, że w badanym okresie dostawcami wyrobów energetycznych do skarżącej były następujące podmioty: PO. Sp. z o.o., [...], S., PE. Sp. z o.o., [...], ul. W. 1OA/204, RE. Sp. z o.o., [...], ul. S. 14, lok. 4, E. Sp. z o.o., [...], ul. O. 83, LF. Sp. z o.o., [...], ul. Si. 82/84, TR. Sp. z o.o., [...], ul. Sw. 4, KA. Sp. z o.o., [...], A. 21, F.H.U. U. Ł. D., [...], Ś., ul. O., F.H.U. O. R. Ł., [...] T. 332. W kwietniu 2013 r. dostawcami oleju napędowego skarżącej były trzy pierwsze ww. podmioty. W przypadku zakupu oleju napędowego od PO. Sp. z o.o. oraz PE. Sp. z o.o. kontrolujący ustalili, że do faktur zakupu wystawionych przez te firmy załączone były dowody wydania wraz ze świadectwami jakości wystawionymi w większości przez firmę GRUPA LOTOS S.A., która zgodnie z danymi zawartymi w Systemie Wymiany Informacji dotyczącym Podatku Akcyzowego (SEED) jest podatnikiem akcyzy prowadzącym skład podatkowy. W związku z powyższym kontrolujący uznali, że podatek akcyzowy od oleju zakupionego od tych firm został zapłacony na wcześniejszym etapie obrotu. Natomiast w przypadku zakupu oleju napędowego od firmy E. Sp. z o.o. kontrolującym nie udało się ustalić, że podatek akcyzowy za olej napędowy zakupiony od tej firmy został uiszczony na wcześniejszym etapie obrotu. W trakcie kontroli nie udało się ustalić źródła pochodzenia oleju napędowego, który spółka E. sprzedała skarżącej spółce. Spółka E., jak ustalili kontrolujący, nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego i nie składała deklaracji dla podatku akcyzowego, co oznacza, że nie odprowadzała podatku akcyzowego z tytułu obrotu paliwami. W dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. wydał decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za kwiecień 2013 r. w kwocie 190.523,00 zł. Od ww. decyzji pełnomocnik Spółki złożył odwołanie, zarzucając decyzji naruszenie: art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, art. 8, art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (tj. Dz.U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626 ze zm.) [dalej: ustawa o podatku akcyzowym]. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik stwierdził, że dla kontroli prawidłowości zastosowania przepisów ustawy konieczne jest ustalenie, że to właśnie strona jest podatnikiem. Pełnomocnik stwierdził, że Spółka wskazała w trakcie kontroli podatkowej dostawców paliw, którzy potwierdzili fakt sprzedaży paliwa dla Spółki. Niemniej organ naliczył podatek akcyzowy od paliwa legalnie zakupionego przez stronę od legalnie działającego uprawnionego podmiotu gospodarczego. W związku z powyższym wniósł o uchylenie w całości ww. decyzji i umorzenie postępowania w sprawie na mocy art. 233 § 1 ust. 2 lit. a Ordynacji podatkowej. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powołał przepisy ustawy o podatku akcyzowym, regulujące kwestie związane z opodatkowaniem podatkiem akcyzowym nabycia lub posiadania oleju napędowego znajdującego się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości - art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 8 ust. 6, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 4. Z zacytowanych przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania nabycia lub posiadania wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy jest nieuiszczenie od tych wyrobów podatku akcyzowego na wcześniejszym etapie obrotu. Z uwagi na jednofazowość podatku akcyzowego zasadą jest, że podatek ten powinien być płacony na pierwszym szczeblu obrotu, który dokonywany jest poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy. Konsekwentnie każda następna transakcja, której przedmiotem są wyroby akcyzowe, nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, a podmiot dokonujący kolejnej transakcji nie powinien być traktowany jako podatnik akcyzy. Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy oraz materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej podzielił stanowisko organu I instancji i stwierdził, że skarżąca Spółka jest zobowiązana do zapłaty akcyzy z tytułu nabycia w kwietniu 2013 r. od firmy E. Sp. z o.o. oleju napędowego, znajdującego się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, ponieważ od tego oleju nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Z materiału dowodowego wynika, że podatku tego nie zapłaciła firma E. Sp. z o.o., która była bezpośrednim dostawcą oleju do skarżącej Spółki. W rozpoznawanej sprawie ustalono, iż w kwietniu 2013 r. Spółka nabywała olej napędowy od trzech podmiotów: PO. Sp. z o.o, PE. Sp. z o.o. oraz E. Sp. z o.o. W odniesieniu do transakcji przeprowadzonych z dwoma pierwszymi podmiotami ustalono, że do faktur zakupu wystawionych przez te firmy załączone były dowody wydania wraz ze świadectwami jakości wystawionymi w większości przez firmę GRUPA LOTOS S.A., która zgodnie z danymi zawartymi w Systemie Wymiany Informacji dotyczącym Podatku Akcyzowego (SEED) jest podatnikiem akcyzy prowadzącym skład podatkowy. W związku z powyższym uznano, że podatek akcyzowy od oleju zakupionego od tych podmiotów został zapłacony na wcześniejszym etapie obrotu. Ustaleń takich nie udało się dokonać względem oleju napędowego zakupionego przez stronę od spółki z o.o. E., która nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego i nie składała deklaracji dla podatku akcyzowego. Przesłuchany w charakterze strony M. D. - prezes skarżącej spółki zeznał, iż wystąpił do Urzędu Skarbowego w Opolu celem ustalenia czy spółka E. jest czynnym podatnikiem VAT. Spółkę E. sprawdził również w KRS. Wg. zeznań M. D. przedstawiciel E. zapewniał go, iż paliwo pochodzi z legalnego źródła, z firmy ze Śląska, nie zdradził jednak nazwy firmy zasłaniając się tajemnicą handlową. Odbiór oleju napędowego od spółki z o.o. E. następował środkami transportu skarżącej na stacji w Dąbrowie. Przy odbiorze paliwa kierowcy skarżącej otrzymywali dokument "Wz", faktury osobiście odbierał M. D. bądź też były przysyłane pocztą. Przesłuchany w charakterze świadka prezes spółki E. – P. K. zeznał, że Spółkę założył sam i jest jej jedynym udziałowcem. Spółka zajmuje się sprzedażą paliw, ponadto dzierżawi stację paliw w D., gm. K., budynek stacji paliw, zbiorniki, dystrybutory wraz z barem. Sprzedaż hurtowa prowadzona była do lipca 2013 r. Spółka E. prowadziła i prowadzi nadal sprzedaż paliw hurtową i detaliczną. P. K. zeznał, że E. dokonywała i w dalszym ciągu dokonuje zakupów paliw głównie od TR. z/s w K. oraz od PW J., nie pamięta formy prawnej i adresu. P. K. zeznał, że E. nie dokonała zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku akcyzowego, nie składała deklaracji dla potrzeb podatku akcyzowego i nie dokonywała wpłat tego podatku, nie dokonywała także opłaty paliwowej. W załączonym do akt sprawy protokole kontroli podatkowej z 31 lipca 2013 r. przeprowadzonej w E. Sp. z o.o. wskazano, iż w kontrolowanym okresie miało miejsce 5 kontroli jakości paliwa wykonanych przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P.. W wyniku analizy pobranych próbek oleju napędowego każdorazowo stwierdzono, iż przedmiotowy towar jest złożoną mieszaniną frakcji węglowodorowych i składników tlenowych, tzw. "frakcji 0X0", stosowanej m.in. w komponowaniu rozpuszczalników. Prokuratura Okręgowa w P. V Wydział Śledczy postanowieniem z 12.09.2013 r. wszczęła śledztwo o sygn. akt V Ds. 44/13 wobec E. w sprawie podejrzenia podejmowania czynności mających na celu udaremnienie lub znaczne utrudnienie stwierdzenia przestępnego pochodzenia lub miejsca umieszczenia, wykrycia albo orzeczenia przepadku środków płatniczych pochodzących z korzyści związanych z popełnieniem czynu zabronionego związanego z wprowadzeniem do obrotu gospodarczego w okresie od 01.02.2013r. do 29.05.2013 r. w D. Gm. K. i innych miejscowościach na terenie kraju, paliwa niewiadomego pochodzenia w postaci 7.432.362 litrów oleju napędowego, od którego nie odprowadzono podatku akcyzowego w kwocie 8.889.105,00 zł i opłaty paliwowej w kwocie 1.857.496,00 zł. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zachodzi uzasadnione podejrzenie, że E. wprowadzała do obrotu nie spełniające wymagań jakościowych paliwo w postaci oleju napędowego. Jak wskazano wcześniej dostawcą oleju napędowego do spółki E. w badanym okresie była spółka TR. Sp. z o.o. TR. posiada koncesję na obrót paliwami ciekłymi, wydaną w dniu 08.08.2012 r., ważną do 08.08.2027 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Katowicach przeprowadził wobec TR. kontrolę podatkową w zakresie obrotu olejem napędowym, za okres od 01.07.2012 r. do 30.06.2013 r. Jak wynika z protokołu kontroli, działalność gospodarcza kontrolowanej spółki TR. sprowadza się do sprzedaży hurtowej paliw i produktów pochodnych. W trakcie kontroli poddając analizie przedstawioną dokumentację ustalono, iż hurtowa sprzedaż paliw, w szczególności oleju napędowego stanowi jedyny rodzaj działalności gospodarczej prowadzonej przez kontrolowaną spółkę i sprowadza się do pośrednictwa w sprzedaży oleju napędowego. Wśród okazanej dokumentacji nie stwierdzono dowodów magazynowych potwierdzających fizyczne przyjęcie kupowanego oleju napędowego na magazyn. W kwietniu 2013 r. TR. nabywała olej napędowy od PE. Sp. z o.o. Z protokołu wynika, że w miejscu magazynowania paliwa, w zbiornikach użytkowanych przez TR. Inspekcja Handlowa w Katowicach przeprowadziła kontrole jakości paliwa. Zgodnie z wynikami badań laboratoryjnych pobranych próbek paliwa stwierdzono, że nie spełnia ono wymogów jakościowych wskazanych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz.U. Nr 221, poz.1441 z późn. zm.). Z protokołu przesłuchania M. K., prezesa TR. (do października 2013 r.) wynikało, iż od lutego 2013 r. do maja/czerwca 2013 r. TR. korzystała wraz z PE. z tego samego jednokomorowego zbiornika o pojemności 500.000 litrów zlokalizowanego na terenie byłej otaczarni w S. Sposób korzystania z ww. zbiornika był następujący: do S. przyjeżdżał towar - olej napędowy będący własnością PE. (jedna cysterna) o czym M. K. był powiadamiany telefonicznie. Towar ten był ważony i zlewany do zbiornika. Miesięcznie było ok. 20 transportów. Wyjaśnił także, że był jedynym operatorem zbiornika w S. Kontrolujący ustalili, iż TR. nie posiada dowodów wskazujących i potwierdzających legalność źródła pochodzenia nabywanego paliwa w znaczeniu spełnienia wymagań jakościowych kupowanego paliwa oraz uiszczenia podatku akcyzowego. W trakcie przesłuchania M. K. zeznał, że paliwo było zamawiane mailowo i telefonicznie, otrzymywał dokumenty WZ, faktury VAT. Olej napędowy dowożony był cysternami dostawcy, zlewany był w miejscach przez niego wyznaczonych. Nie wiedział skąd pochodzi paliwo kupione od PE., nie próbował ustalić źródła pochodzenia paliwa, klienci nie narzekali na jakość paliwa. Nie interesował się czy akcyza była zawarta w cenie paliwa, miał przekonanie, że kupował już z zapłaconą akcyzą. Za paliwo płacił przelewem lub gotówką. Spółce E. sprzedawał paliwo za pośrednictwem maila i telefonicznie. Płatności za paliwo odbywały się przelewem i gotówką. Na początku współpracy P. K. pytał czy paliwo jest z zapłaconym podatkiem akcyzowym. M. K. odpowiadał mu, że w cenie paliwa jest akcyza i opłata paliwowa, później już o to nie pytał. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Ł. zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że faktury wystawione przez TR. dla E. w kwietniu 2013 r. nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji. TR. nie dokonała zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku akcyzowego i nie składała deklaracji dla podatku akcyzowego, nie posiada dowodów wskazujących i potwierdzających legalność źródła pochodzenia nabywanego paliwa. Głównym dostawcą oleju napędowego do TR. w kwietniu 2013 r. była firma: PE. Sp. z o.o. Pismem z 24.12.2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Warszawie poinformował, że PE. Sp. z o.o. nie złożyła zgłoszenia rejestracyjnego dla podatku akcyzowego, w związku z powyższym nie składała również deklaracji podatkowych za kwiecień 2013 r. Wobec ww. podmiotu organ podatkowy nie prowadzi postępowań podatkowych, kontroli celnych i podatkowych. Naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego pismem z 03.04.2014 r. poinformował, że PE. figuruje w ewidencji podatników tamtejszego Urzędu od dnia 1 stycznia 2013 r. Z dniem 5 września 2013 r. na podstawie art. 96 ust. 9 i art. 97 ust. 16 ustawy o VAT Spółka została wykreślona z rejestru podatników VAT. Pismem z 29.04.2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Rzeszowie, który prowadził wobec spółki PE. postępowanie kontrolne w zakresie deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za IV kwartał 2012 r. i I kwartał 2013 r. poinformował, że prezes PE. pomimo wezwań nie okazał żadnej dokumentacji finansowo-księgowej. Na podstawie zebranych informacji oraz wobec braku dokumentacji organ kontroli nie jest w stanie ustalić czy PE. Sp. z o.o. nabywała olej napędowy z akcyzą oraz z jakiego tytułu płaciła podatek akcyzowy. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Ł. zgromadzony w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że faktury wystawione przez PE. dla spółki TR. w kwietniu 2013 r. dotyczą paliwa niewiadomego pochodzenia. Z dokonanych ustaleń wynika, że nie można nawiązać kontaktu z firmą, brak jest dokumentacji finansowo-księgowej oraz nie ma możliwości nawiązania kontaktu z prezesem PE., bądź kimkolwiek, kto reprezentowałby spółkę. Również organy ścigania mają trudności z ustaleniem miejsca pobytu prezesa Spółki oraz źródła pochodzenia paliwa. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że Naczelnik Urzędu Celnego w P. pismem z 03.06.2014 r., w postępowaniu podatkowym prowadzonym względem E. zwrócił się do naczelników urzędów celnych na ternie kraju z prośbą o udzielenie informacji, czy spółki PE., TR. i E. w okresie od lutego 2013 r. do maja 2013 r. nabywały od podmiotów prowadzących we właściwości danego naczelnika urzędu celnego składy podatkowe, celne lub zarejestrowanych odbiorców olejów napędowych i czy od tego oleju został zapłacony podatek akcyzowy. Z odpowiedzi poszczególnych urzędów celnych wynika, że spółki te nie dokonywały obrotu olejem napędowym w zakresie podanym w piśmie tut. organu, bądź też że nie posiadają informacji o tych spółkach. Ponadto, w prowadzonych postępowaniach wobec E. ustalono, że w bazie EMCS (System Przemieszczania oraz Nadzoru Wyrobów Akcyzowych) za okres od stycznia do maja 2013 r. brak jest zarejestrowanych nabyć wewnątrzwspólnotowych oleju napędowego przez spółki PE., TR. i E.. Również w bazie SAZC "Alina" (System Analizy Zgłoszeń Celnych) ustalono, że ww. spółki nie dokonywały na terenie kraju importu oleju napędowego. W tej sytuacji, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, skarżąca Spółka nie dochowała należytej staranności przy nabywaniu paliwa. Podatnik dokonujący sprzedaży wyrobów akcyzowych, chcąc skorzystać ze zwolnienia z obowiązku podatkowego, winien wskazać wszystkie okoliczności pozwalające organowi dokonać ustaleń, że w innej fazie obrotu podatek został zapłacony. Zatem aby skorzystać ze zwolnienia z obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym podatnik winien sprawdzić swego kontrahenta, od którego zakupił paliwo, jak również zweryfikować udokumentowanie poprzednich transakcji w sposób, który by mu pozwalał na - niebudzące wątpliwości - stwierdzenie wcześniejszego zapłacenia podatku akcyzowego od nabywanych wyrobów akcyzowych. Wymóg prezentacji dowodu to wymóg materialnoprawny, który determinuje sytuację podatnika na gruncie prawa podatkowego, przesądzając wynik toczącego się postępowania podatkowego. W przekonaniu Dyrektora Izby Celnej w Ł. w ramach obowiązku podatnika zaprezentowania okoliczności uwalniających go od opodatkowania akcyzą mieści się wskazanie konkretnego podmiotu, który ten podatek od nabywanego, posiadanego, czy też zbywanego towaru zapłacił. Organ raz jeszcze powtórzył, że zgodnie art. 13 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym nabywca wyrobu akcyzowego zobowiązany jest ustalić fakt zapłaty podatku akcyzowego na poprzednim etapie obrotu. Zobligowany jest zatem wskazać podmiot, który zapłacił od nabywanego przez niego towaru akcyzę. Dyrektor Izby Celnej w Ł. podkreślił, że z informacji uzyskanych od organów podatkowych właściwych dla dostawców paliwa do skarżącej Spółki wynika, że żaden z nich (E., dostawca do E.: TR. oraz dostawca do TR.: PE.), nie dokonali zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku akcyzowego, nie składali deklaracji dla potrzeb podatku akcyzowego i nie dokonywali wpłat z tego tytułu. Zatem skarżąca jako podmiot nabywający wyroby akcyzowe, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości jest podatnikiem podatku akcyzowego. W przedmiotowej sprawie ustalono, że stosownie do przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym skarżąca podlegała w miesiącu kwietniu 2013 r. - obowiązkowi opodatkowania 159.300 litrów paliwa podatkiem akcyzowym w związku z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu, o których mowa w art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy, tj. nabyciem wyrobów akcyzowych na terytorium kraju. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca Spółka nabyła w miesiącu kwietniu 2013 r. - 159.300,00 litrów, od którego na wcześniejszym etapie nie została zapłacona akcyza. Bezspornym jest, że podatnik nabył wyroby akcyzowe oraz że nie deklarował i nie uiścił od tej czynności należnego podatku akcyzowego. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Ł. zebrany w trakcie postępowania podatkowego materiał dowodowy daje podstawę do określenia zobowiązania w przedmiotowej sprawie. Słusznie Naczelnik Urzędu Celnego w P. uznał, że z uwagi na brak dowodów świadczących o tym, że olej napędowy sprzedany przez E. – skarżącej Spółce nie spełniał wymagań jakościowych, bądź nie należał do olejów o kodzie CN 27101941, w niniejszej sprawie będzie mieć zastosowanie stawka 1.196,00 zł/1000 litrów. Za podstawę opodatkowania przyjął ilość oleju napędowego podaną na fakturach zakupu. Dyrektor Izby Celnej w Ł. nie zgodził z zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, Ordynacji podatkowej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 8, art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. art. 120, ar. 121 § 1, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 Konstytucji RP, w szczególności poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady budowania zaufania do organów celnych, a także niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie. Wniósł w związku z tym o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organy podatkowe określiły wobec skarżącego zobowiązanie w podatku akcyzowym uznając go jako jedyny podmiot wobec którego można wydać decyzję w zakresie podatku akcyzowego, pomimo faktu, iż to na spółkę E. powinny organy nałożyć podatek akcyzowy. Tym samym Dyrektor Izby Celnej naruszył przepisy prawa materialnego poprzez jego błędna interpretację, a w konsekwencji błędne zastosowanie. Powołano się na zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych oraz ponownie na odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Jacka Kapicy z 26 października 2012 r. na interpelację nr 10028 posła Tomasza Głogowskiego. W ocenie skarżącego z powyższej odpowiedzi można wywnioskować, iż celem Ministerstwa nie jest aby organ podatkowe dowolnie i według uznania wybierały sobie podatnika od którego wyegzekwuje akcyzę. Zasada, zaufania obywateli wobec państwa/lojalności państwa wobec obywateli oznacza również fakt, iż w przypadku ustalenia, jak oświadcza Ministerstwo Finansów w osobie podsekretarza stanu, iż podatnicy nabywający produkty akcyzowe w dobrej wierze, nie będą odpowiadać wobec organów celnych za niepobranie/niemożność wyegzekwowania podatku akcyzowego od podatników zobowiązanych do uiszczenia tejże akcyzy. Zdaniem strony właśnie na podstawie analizy odpowiedzi Ministra Finansów na interpelację poselską strona jest uprawniona do postawienia tezy, iż Państwo Polskie nie jest państwem opresyjnym i nie będzie nękać uczciwych podatników, którzy sami padli ofiarą paliwowych oszustów, co zdaniem skarżącego właśnie w 2012 roku reprezentant Rządu RP w osobie Jacka Kapicy zapewnia w odpowiedzi przed Sejmem Rzeczypospolitej. Niemniej Naczelnik Urzędu Celnego w P. wydaje decyzję, w której dokładnie opisując proceder wprowadzenia do obrotu paliw bez uiszczenia podatku akcyzowego wykazał, że skarżąca Spółka nie uczestniczyła w tym procederze, niemniej Naczelnik wskazuje jako zobowiązanego do zapłaty podatku akcyzowego stronę – skarżącą Spółkę. Skarżący podkreślił, iż w trakcie postępowania przedstawił kompletną dokumentację księgową, dodatkowo przedłożył wydruki transakcji ze spółką E., potwierdzone przez księgowość tej spółki. Skarżący w trakcie postępowania wykazał dobrą wolę i współpracował z organem celnym w pełnym zakresie. W ocenie skarżące celem ww. odpowiedzi było przede wszystkim zaprzestanie prowadzenia przez organy podatkowe procederu dowolnego wybierania podatników odpowiedzialnych za uiszczenie akcyzy, co w niniejszej sytuacji zastosowały organy podatkowe obu instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1296, z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), [dalej ustawa p.p.s.a.], sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (tj. Dz.U. z 2014 r., poz. 752 z późń. zm.) [dalej: ustawa o podatku akcyzowym]. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 pkt 1 wymienionej ustawy wyrobami akcyzowymi są wyroby energetyczne, energia elektryczna, napoje alkoholowe, wyroby tytoniowe oraz susz tytoniowy określone w załączniku nr 1 do ustawy. W myśl art. 86 ust. 1 pkt. 2 ustawy o podatku akcyzowym do wyrobów energetycznych zalicza się wyroby objęte pozycjami CN 2701, 2702 oraz od 2794 do 2715. W pozycji 27 załącznika nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym ujęte zostały wyroby o kodzie CN 2710 to jest oleje ropy naftowej i oleje otrzymane z minerałów bitumicznych, inne niż surowce, preparaty gdzie indziej nie wymienione ani niewłączone, zawierające 70% masy lub więcej olejów ropy naftowej lub olejów otrzymywanych z minerałów bitumicznych, których to oleje stanowią składniki zasadnicze preparatów. Zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest: 1) produkcja wyrobów akcyzowych; 2) wprowadzenie wyrobów akcyzowych do składu podatkowego; 3) import wyrobów akcyzowych, z wyłączeniem importu wyrobów akcyzowych wysłanych następnie z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy z miejsca importu przez zarejestrowanego wysyłającego niebędącego importerem tych wyrobów; 4) nabycie wewnątrzwspólnotowe wyrobów akcyzowych, z wyłączeniem nabycia wewnątrzwspólnotowego dokonywanego do składu podatkowego; 5) wyprowadzenie ze składu podatkowego, poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, wyrobów akcyzowych niebędących własnością podmiotu prowadzącego ten skład podatkowy, z wyłączeniem wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, przez podmiot, o którym mowa w art. 13 ust. 3; 6) wysłanie z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy importowanych wyrobów akcyzowych z miejsca importu przez zarejestrowanego wysyłającego niebędącego importerem tych wyrobów. W myśl art. 8 ust. 2 pkt. 4 ustawy o podatku akcyzowym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatku akcyzowym podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatku akcyzowym nie wynika kolejność podmiotów zobowiązanych do zapłacenia akcyzy, co oznacza, że każdy z wymienionych w tych przepisach podmiotów - producent, sprzedawca, nabywca i inni - zobowiązany jest w tym samym stopniu do zapłaty podatku. Brak jest bowiem regulacji, która zobowiązywałaby organy podatkowe do podejmowania działań zmierzających do uzyskania zapłaty podatku akcyzowego w kolejności w niej wskazanej (producent, sprzedawca, nabywca, posiadacz). Mając jednak na względzie to, że cechą konstrukcyjną podatku akcyzowego jest jego jednokrotne nałożenie (jednofazowość), stwierdzić należy, że dopiero wykazanie, że podatek akcyzowy został już zapłacony zwalnia z obowiązku jego zapłaty przez podmiot występujący w kolejnej fazie obrotu. Organy podatkowe mogą zatem domagać się zapłaty tego podatku od każdego z tych podmiotów, ale jedynym warunkiem jest to, aby wykazały, że podatek akcyzowy nie został zapłacony na jednej z poprzednich faz obrotu (por. wyrok NSA z 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I GSK 611/11). W tym miejscu należy odwołać się do ugruntowanego już orzecznictwa sądów administracyjnych, wskazującego na istnienie podstaw do opodatkowania akcyzą nabywcy lub posiadacza wyrobów akcyzowych w sytuacji, gdy od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, przy równoczesnym braku ustalenia w przeprowadzonym przez organ postępowaniu faktu zapłaty akcyzy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1048/11, "sens art. 4 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym z 2004 r. (zbieżnego w istotnym dla sprawy zakresie z treścią obecnego art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym), sprowadza się do przesądzenia przez ustawodawcę, niezależnie od wcześniejszych uregulowań zawartych w art. 4 ustawy o podatku akcyzowym (obecnie art. 8 ust. 1), samodzielnej podstawy do obciążenia akcyzą, jeśli tylko występuje stan nabycia lub posiadania przez podatnika wyrobów akcyzowych w sytuacji, w której od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości" (zob. także wyroki NSA: z 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I GSK 888/11; z 18 maja 2012 r., sygn. akt I GSK 545/11; z 12 października 2011 r., sygn. akt I GSK 586/10). Dla powstania obowiązku podatkowego nabywcy lub posiadacza wyrobów akcyzowych, w szczególności w sytuacji, gdy istnieją wątpliwości czy kwota akcyzy została, po zakończeniu procedury zawieszenia poboru akcyzy, określona lub zadeklarowana w należnej wysokości, istotne znaczenie ma kwestia zapłaty akcyzy. Jedynie ustalenie w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego, że podatek został zapłacony, wyklucza powstanie obowiązku podatkowego w stosunku do nabywcy lub posiadacza wyrobów akcyzowych. Tym samym, dla odpowiedzialności wskazanych wyżej podmiotów (nabywcy lub posiadacza wyrobu akcyzowego) z tytułu podatku akcyzowego istotne znaczenie będzie miało posiadanie wiarygodnych dowodów, że od wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Wynika to także z unormowania zawartego w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, przy czym zgodnie z ust. 4 powołanego artykułu, jeżeli obowiązek podatkowy ciąży na kilku podatnikach z tytułu dokonania czynności lub zaistnienia stanu faktycznego, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2, ust. 3 i ust. 5, których przedmiotem są te same wyroby akcyzowe, zapłata akcyzy związanej z tymi wyrobami przez jednego z tych podatników powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego pozostałych podatników. A zatem, dopiero posiadanie przez nabywcę lub posiadacza wyrobów akcyzowych dowodów przesądzających, że nastąpiła zapłata podatku akcyzowego przez innego podatnika dokonującego czynności podlegającej opodatkowaniu daje podstawy do stwierdzenia, iż w stosunku do tych podmiotów zobowiązanie podatkowe wygasło. Taki sam skutek powoduje ustalenie takiego faktu przez organ podatkowy w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego. Zatem, dla uwolnienia się uczestnika obrotu wyrobem akcyzowym od obowiązku zapłaty akcyzy decydujące jest rzeczywiste odprowadzenie tego podatku we wcześniejszej fazie obrotu. Wymóg przedstawienia stosownych dowodów stanowi materialnoprawną przesłankę, która determinuje sytuację podatnika na gruncie opodatkowania akcyzą (por. wyrok NSA z 7 lutego 2014 r., sygn. akt I GSK 703/12). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozstrzygnięć organów było określenie wobec skarżącej Spółki zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za kwiecień 2013 r. z uwagi na ustalenie, że strona skarżąca nabywając w tym okresie olej napędowy od E. Spółka z o.o. kupiła wyrób akcyzowy, od którego nie został uiszczony podatek akcyzowy. W kwietniu 2013 r. Spółka nabyła od E. 159.300 litrów oleju napędowego. Każda sprzedaż była udokumentowana fakturą VAT. Z kolei spółka E. w kwietniu 2013 r. nabyła olej od TR. Spółka z o.o. w K.. Natomiast spółka TR. nabywała paliwo od spółki PE. Spółka z o.o. w W. W wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego kontrolujący stwierdzili, że nie było możliwe ustalenie źródła pochodzenia paliwa zakupionego od tej Spółki przez skarżącą, a tym samym nie można było stwierdzić, czy od tego wyrobu zapłacony został podatek akcyzowy na wcześniejszym etapie obrotu. Spółka E. nie była zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego i nie składała deklaracji dla podatku akcyzowego. Dostawcą oleju napędowego do spółki E. była Spółka TR., która z kolei nabywała towar od Spółki PE. Sp. z o.o. w W. Jeżeli chodzi o spółkę PE. to w Krajowym Rejestrze Sądowym od 2012 r. jako adres siedziby podano W. ul. W. 50A lok. 35 zaś jedynym wspólnikiem i prezesem zarządu był M. K. Jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Celnego I w Warszawie z 24 grudnia 2013 r. spółka PE. nie dokonała zgłoszenia rejestracyjnego do podatku akcyzowego ani nie składała deklaracji dla podatku akcyzowego. Jak wskazuje pismo spółki Bi. spółki z o.o. w W. z 21 marca 2014 r. spółka PE. korzystała z "wirtualnego biura" w W. przy ul. W 50A lok. 35. Spółka PE. była uprawniona do posługiwania się wymienionym adresem jako adresem swojej siedziby na podstawie umowy zawartej 29 maja 2012 r. między Bi. spółka z o.o. Oddział w K. a PE. Umowa ta została rozwiązana 27 lutego 2014 r. w trybie natychmiastowym z powodu nieterminowych płatności przez PE. Bi. nie było w posiadaniu dokumentacji księgowej PE., kontakt odbywał się jedynie za pomocą korespondencji mailowej zaś Prezes Zarządu PE. nigdy nie przebywał w lokalu przy ul. W. 50A/35. Posiadanie "wirtualnego biura" przez PE. wskazuje, że nie był to podmiot gospodarczy legalnie działający, lecz był to tzw. "znikający podatnik". Nie zostało ustalone jakie było pochodzenie paliwa, którego obrotem zajmowała się spółka. Odnośnie spółki TR. to jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Celnego w Katowicach z 24 grudnia 2013 r. spółka to nie dokonała zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku akcyzowego i nie składała żadnych deklaracji dla podatku akcyzowego. W ocenie sądu zgromadzony przez organy podatkowe materiał dowodowy i poczynione ustalenia dawały podstawę do przyjęcia, że postępowanie kontrolne i podatkowe nie doprowadziło do ustalenia, że na wcześniejszym etapie obrotu zapłacony został podatek akcyzowy od oleju napędowego nabytego przez stronę skarżącą w kwietniu 2013 r. od spółki E. Dowodów w powyższym zakresie nie przedstawiła również skarżąca Spółka. Organy podatkowe udokumentowały, że paliwo sprzedane stronie skarżącej przez spółkę E. było nieustalonego pochodzenia i faktycznie skarżąca w kwietniu 2013 r. była w posiadaniu paliwa, którego zakup potwierdzają faktury VAT wystawione przez E., co do którego brak jest jednak jakichkolwiek dowodów, że został od niego zapłacony podatek akcyzowy na wcześniejszym etapie obrotu. W przekonaniu sądu spełnione zatem zostały przesłanki do obciążenia strony skarżącej podatkiem akcyzowym, o których mowa w art. 8 ust.2 pkt. 4 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt. 1 ustawy o podatku akcyzowym. Organy podatkowe prawidłowo zastosowały stawkę akcyzy w wysokości 1196zł/1000l (art. 89 ust. 1 pkt. 6 ustawy o podatku akcyzowym). Mając na uwadze wielkość nabytego oleju (159.300 litrów) podatek akcyzowy za kwiecień 2013 r. wyniósł 190.523 zł. Prawidłowość wyliczenia podatku nie była kwestionowana przez stronę skarżącą. Podkreślić należy, iż skarżąca nabyła od spółki E. 159.300 litrów oleju a więc stosunkowo dużą ilość. Przy tak dużym zakupie jest rzeczą zrozumiałą, że strona skarżąca winna zweryfikować swojego kontrahenta. Skarżąca spółka nie podjęła jednak żadnych czynności zmierzających do zweryfikowania wiarygodności spółki E.. Nie została zawarta pisemna umowa na dostawę oleju a przed dokonaniem zakupu strona skarżąca nie odebrała od spółki E. oświadczenia czy od dostarczonego oleju uiszczono podatek akcyzowy zaś w przypadku złożenia takiego oświadczenia nie zażądała okazania dowodu zapłaty akcyzy. Nie sprawdziła także we właściwym organie podatkowym czy spółka E. jest zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego. Należy zaznaczyć, że skarżąca zajmowała się obrotem wyrobem akcyzowym jakim był olej napędowy. Wiedziała zatem, a przynajmniej powinna wiedzieć, że istnieje obowiązek zapłaty akcyzy. Przed zakupom paliwa od innego podmiotu winna zatem dokładnie sprawdzić czy podmiot ten zapłacił podatek akcyzowy a jeżeli takich czynności sprawdzających nie wykonała to ponosiła ryzyko obciążenia jej obowiązkiem podatkowym w razie niemożności udowodnienia zapłaty podatku na wcześniejszym etapie obrotu. Podnieść dalej należy, że faktury były wystawiane po dostawach oleju. Skarżąca spółka była natomiast zobowiązana dołożyć należytej staranności przed dokonaniem zakupu. Przed zawarciem transakcji winna zatem zażądać od spółki E. złożenia oświadczenia o uiszczeniu akcyzy od paliwa oraz okazania dowodu jej zapłaty. W sytuacji gdyby E. odmówił złożenia takiego oświadczenia i okazania dowodu zapłaty podatku akcyzowego strona skarżąca mogła odstąpić od zakupu. Także przed nabyciem oleju skarżąca mogła ustalić we właściwym organie podatkowym czy spółka E. jest zaaresztowana jako podatnik podatku akcyzowego. Gdyby to uczyniła to dowiedziałaby się, że nie jest zarejestrowanym podatnikiem i nie składała żadnych deklaracji podatkowych. Strona skarżąca mogła wówczas odstąpić od nabycia oleju. Przed zakupem paliwa strona skarżąca nie zweryfikowała zatem wiarygodności spółki E.. Skoro nie dołożyła ona należytej staranności przy zakupie oleju to brak jest podstaw do uznania, że była ona w dobrej wierze. W ocenie sądu strona skarżąca nie wykazała, że przed dokonaniem zakupu paliwa dołożyła należytej staranności i była w dobrej wierze. Okoliczność ta nie została udowodniona przez skarżącą Spółkę. W skardze przytoczono obszerne fragmenty odpowiedzi podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów Jacka Kapicy z 26 października 2012 r. na zapytanie poselskie dotyczące kwestii obciążenia akcyzą nabywcy wyrobu akcyzowego działającego w dobrej wierze. W odpowiedzi tej powołano się także na pogląd wyrażony przez WSA w Poznaniu w wyroku z 20 października 2011 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Po 634/11. Przede wszystkim należy podnieść, że cytowana odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów nie ma charakteru wiążącego dla sądu orzekającego w niniejszej prawie. Nadto odnosi się ona do sytuacji nabycia wyrobu akcyzowego przez nabywcę działającego w dobrej wierze a w niniejszej prawie strona skarżąca nie wykazała, aby nabywając olej napędowy od spółki E. działała w dobrej wierze o czym była mowa we wcześniejszych rozważaniach. Odnośnie wyroku WSA w Poznaniu z 20 października 2011 r. to, w ocenie Sądu, nie ma on zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Podnieść należy, że pogląd ten dotyczy sytuacji, gdy miał miejsce legalny obrót wyrobem akcyzowym. Odnosi się on zatem do przypadku gdy znane jest źródło pochodzenia wyrobu akcyzowego i znane są poszczególne podmioty uczestniczące w obrocie takim wyrobem. Rozważania sądu w sprawie o sygn. akt III SA/Po 643/11 dotyczą właśnie takiej sytuacji. Nie można natomiast tych rozważań odnosić do sytuacji, gdy nie jest znane źródło pochodzenia wyrobu akcyzowego ani nie są znane wszystkie podmioty uczestniczące w obrocie tym wyrobem. W niniejszej sprawie nie jest znane źródło pochodzenia oleju nabytego przez stronę skarżącą od spółki E. Nie są także znane wszystkie podmioty, które uczestniczyły w obrocie tym olejem. Wiadomo jedynie, że w obrocie tym wyrobem uczestniczyli także "znikający podatnicy" oraz tzw. "słup". Z uwagi na to, że w rozpoznawanej sprawie miał miejsce nielegalny obrót paliwem nie ma do niego zastosowania pogląd wyrażony w wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Po 643/11. Nieuzasadniony jest też zarzut skargi naruszenia art. 120, art. 121 § 1, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 Konstytucji RP. Strona skarżąca szerzej nie uzasadniła tego zarzutu. Nie wiadomo zatem na czym polegało naruszenie wymienionych przepisów. Wbrew temu zarzutowi organy podatkowe w sposób wystarczający wyjaśniły stan faktyczny i przeprowadziły dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Rozpatrzyły także zebrany materiał dowodowy i dokonały jego oceny a ocena ta nie jest dowolna lecz mieści się w granicach swobodnej oceny. Wspomnieć tylko należy, iż organy podatkowe wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe mające na celu wyjaśnienie czy od paliwa nabytego przez stronę skarżącą została zapłacona akcyza. Z uwagi na ogólnikowość zarzutów skargi w tym zakresie, w ocenie sądu, zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w kwietniu 2013 r. strona skarżąca nabyła od spółki E. 159.300 litrów oleju napędowego a przeprowadzone postępowanie nie wykazało aby od tego paliwa został zapłacony podatek akcyzowy. Organy podatkowe trafnie zatem zobowiązały stronę skarżącą do zapłaty akcyzy od tego wyrobu. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę. R.A.