III SA/Łd 360/18

Dnia 12 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w Wydziale III w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdów publicznych na czas nieokreślony postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 27 kwietnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skargę spółki A sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], w przedmiocie zezwolenia Inwestorowi B sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w Ł. na przebudowę zjazdów publicznych na czas nieokreślony. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]., nr [...]. W uzasadnieniu strona podniosła, że dalsze prowadzenie prac grozi wyrządzeniem znacznej szkody poprzez spowodowanie dodatkowego zagrożenia na drodze publicznej oraz dewastację zjazdu, należącego do skarżącej, jak i dewastację drogi publicznej, przylegającej do jeszcze nieistniejącego zjazdu. Skarżąca wskazała też, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki o charakterze zarówno prawnym jak i faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej cytowanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie może działać, w tym zakresie, za stronę (postanowienia NSA: z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt II FZ 526/17, z dnia 19 września 2017 r. sygn. akt II GZ 685/17, z dnia 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12, z dnia 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienia NSA: z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OZ 836/17, z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1054/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W rozpoznawanej sprawie podane przez skarżącą okoliczności nie stanowią podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, ponieważ wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zawarty w skardze, nie został dostatecznie uzasadniony. Jak już wyżej wskazano, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek szczegółowego opisania swojej sytuacji majątkowej, która stanowi podstawę oceny zaistnienia zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, wnioskodawca powinien uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Użyte do opisu przesłanek pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji wnioskodawcy, a gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne. Twierdzenia te powinny być co najmniej uprawdopodobnione. O ile dana okoliczność z natury swojej może być udokumentowana, to należy przedłożyć stosowne dokumenty (por. postanowienie NSA z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 684/13). Podniesione argumenty dotyczące możliwości spowodowania wyrządzenia znacznej szkody poprzez spowodowanie dodatkowego zagrożenia na drodze publicznej oraz dewastację zjazdu należącego do skarżącej nie mogły odnieść zamierzonego rezultatu, gdyż odnoszą się wprost do zasadności kwestionowanej skargą decyzji. Natomiast Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008r. sygn. akt I OZ 896/08 LEX nr 564272 oraz postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004r., GZ 121/04 oraz postanowienie NSA z dnia 29 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1333/09 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Podkreślić również trzeba, że kwestionowana decyzja zawiera w pkt 6 zobowiązanie inwestora do uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót w trybie art. 40 ust. 1, 2, pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 t.j. ze zm.). Oznacza to, że zarządca drogi w zezwoleniu określi sposób zajęcia pasa drogowego przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa ruchu drogowego. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. a.k.