III SA/Łd 448/17

Dnia 31 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy – Dorota Czubak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2017 roku sprawy ze skargi D.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi radcy prawnemu J.Z. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł., ul. A kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu D.P. z urzędu. III SA/Łd 448/17 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2016 r., poz. 722 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu sprawy prowadzonej z wniosku G. W., orzekł o wymeldowaniu D. P. z pobytu stałego w lokalu nr 5 przy ul. A 16 w Ł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] wszczęte zostało na wniosek G. W. postępowanie w sprawie o wymeldowanie D. P. z pobytu stałego w lokalu nr 5 przy ul. A 16 w Ł. Do wniosku o wymeldowanie dołączono protokół z czynności komorniczych z dnia [...]., sygn. Km [...]oraz postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 3 grudnia 2015 r. o przysądzeniu prawa własności nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 16 na rzecz G. W. (sygn. akt [...]). Organ podniósł, że materialnoprawną podstawę w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy o ewidencji ludności. Definicję pobytu stałego zawiera art. 25 ust. 1 tej ustawy, przewidujący, że pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, zdaniem Prezydenta Miasta Ł., fakt niezamieszkiwania D. P. w lokalu nr 5 przy ul. A 16 w Ł. Opuszczenie lokalu nastąpiło bowiem na skutek władczych działań organów państwa tj. egzekucji komorniczej (protokół z dnia [...] sygn. akt [...]). Organ zaznaczył, iż D. P. poinformował, że złożył skargę na czynności komornika, który jego zdaniem bezprawnie dokonał eksmisji. Do akt postępowania zainteresowany złożył kopię postanowienia Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł.z dnia 27 czerwca 2016 roku, na mocy którego Sąd postanowił: "zabezpieczyć roszczenie D. P. przeciwko Miastu Ł. o ustalenie uprawnienia do lokalu socjalnego, poprzez zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Ł.-Ś. M. S.". W związku z powyższym wystosowano pismo do Kancelarii Komorniczej w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji. Komornik Sądowy, wyjaśnił, że eksmisja D. P. i została wykonana w dniu [...]. Postanowienie Sądu zawieszające postępowanie egzekucyjne doręczono do Kancelarii Komorniczej dopiero w dniu [...]., czyli już po wykonaniu eksmisji. Organ wskazał, iż D. P. podjął czynności zmierzające do uzyskania lokalu socjalnego z zasobów mieszkaniowych gminy, wniosek został wstępnie zakwalifikowany i wpisany do rejestru osób oczekujących na przyznanie lokalu socjalnego (pismo Zarządu Lokali Miejskich z dnia [...] r. sygn. [...]). Ponadto, oprócz skargi na czynności komornika D. P. złożył w Prokuraturze Rejonowej Ł.-B. zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez Komornika Sądownego. Jednak, w ocenie organu, rozstrzygnięcie w tych sprawach nie ma znaczenia w prowadzonym postępowaniu o wymeldowanie w trybie administracyjnym. Z akt sprawy wynika również, że D. P. w dniu [...]. złożył w Sądzie Rejonowym dla Ł.-Ś. w Ł. pozew o przywrócenie naruszonego posiadania. Organ zaznaczył, iż z treści uzasadnienia wynika, że zainteresowany żąda przywrócenia naruszonego posiadania polegającego na wydaniu klucza do drzwi od klatki schodowej i umożliwieniu mu dostępu do pomieszczeń, gdzie znajduje się jeszcze jego majątek w celu odebrania mienia oraz opróżnienia lokali, w których to mienie się znajduje. Zatem rozstrzygnięcie w tej sprawie, zdaniem Prezydenta Miasta Ł., również nie będzie miało wpływu na wydanie decyzji w postępowaniu administracyjnym o wymeldowanie. Dokonując, oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, organ administracji publicznej I instancji uznał za udowodnioną przesłankę opuszczenia lokalu niezbędną do wymeldowania mocą decyzji administracyjnej. W świetle powyższego, organ przyjął, iż dalsze utrzymywanie w ewidencji ludności zapisu, że miejscem pobytu stałego D. P. jest lokal nr 5 przy ul. A 16 w Ł. (w którym nie przebywa i nie ma możliwości powrotu do zamieszkiwania) byłoby utrzymywaniem rejestracji fikcyjnej odbiegającej od rzeczywistości i pozostającej w sprzeczności z celem przepisów ewidencyjnych i obowiązkiem organów meldunkowych w tym zakresie. Od powyższej decyzji D. P. złożył w dniu [...]. odwołanie do Wojewody [...]. W jego treści wskazał, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem Prezydenta Miasta Ł. i żąda cofnięcia wydanej decyzji, jako przedwczesnej. Odwołujący zaznaczył, iż prowadzone są przez sądem i w prokuraturze postępowania, dotyczące: - skargi na czynności komornika; - śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez komornika; - powództwa o naruszenie posiadania; - powództwa o ustalenie prawa do lokalu socjalnego. Wnoszący odwołanie zaznaczył, iż organ meldunkowy był poinformowany o powyższych postępowaniach. Ponadto wskazał, iż nadal zamieszkuje w spornej nieruchomości, a lokal nr 5 udostępnił mu G. W.: "wykopując zamknięte drzwi, więc z niego korzystam". Podtrzymał stanowisko, iż brak jest przesłanek, które legły u podstaw jego wymeldowania z lokalu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż ze zgromadzonego w trakcie postępowania materiału dowodowego wynika, że postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy dla Ł. Ś. w Ł. (sygn. akt II 1 Co 9108/12) przysądził prawo własności nieruchomości położonej przy ul. A 16 w Ł. G. W.. Nabywca zakupił przedmiotową nieruchomość w drodze przetargu w dniu [...]. Jednocześnie sąd potwierdził obowiązek wydania nabywcy wskazanej nieruchomości, przez D.P. W dniu 29 czerwca 2016 r. komornik sądowy przeprowadził eksmisję D. P. z nieruchomości przy ul. A 16 w Ł. (protokół [...]). Tym samym D. P. utracił prawo pobytu w lokalu i trwale opuścił nieruchomość. Fakt opuszczenia nieruchomości wskutek eksmisji komorniczej potwierdził sam zainteresowany (oświadczenie z dnia [...]) W nawiązaniu do powyższego organ odwoławczy podniósł, iż w orzecznictwie administracyjnym utrwalił się pogląd, że opuszczenie lokalu mieszkalnego wskutek wykonania wyroku nakazującego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności, które uzasadnia wydanie decyzji o wymeldowaniu osoby eksmitowanej, zarówno wówczas, gdy wyrok zostanie wykonany dobrowolnie, jak i wtedy gdy wyrok zostanie wykonany w drodze eksmisji, (por. wyrok NSA z dnia 21.01.2010 r., sygn. akt II OSK 77/09, wyrok NSA z dnia 11 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1421/14). Odnosząc się do treści odwołania Wojewoda wskazał, iż podjęte przez D. P. działania prawne nie mają wpływu na rozstrzygnięcie administracyjne wydawane przez organ odwoławczy. Podkreślił, iż w dniu 29 grudnia 2016 r. Sąd Okręgowy w Ł. (sygn. akt III Cz 1950/16) oddalił zażalenie strony w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, do czasu przyznania mu lokalu socjalnego. Sąd wskazał na prawidłowe postępowanie Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. i podkreślił, iż względem dłużnika nie dojdzie do "eksmisji na bruk", z racji zapewnienia przez nabywcę nieruchomości pomieszczenia tymczasowego. Poza tym, D. P. może ubiegać się o przydział lokalu socjalnego w drodze administracyjnej. Z treści rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Ł. wynika, że zainteresowany wystąpił z wnioskiem o przyznanie lokalu socjalnego z zasobów Gminy Ł., a wniosek został zarejestrowany i oczekuje w kolejności na realizację (pismo Zarządu Lokali Miejskich z dnia [...]. Mając na uwadze złożony pozew o przywrócenie posiadania organ odwoławczy podniósł, iż z treści przedmiotowego pozwu wynika, że D.P. żąda jedynie dostępu do lokalu, gdzie znajduje się jego majątek, celem odbioru zgromadzonego mienia oraz opróżnienia lokalu (pozew z dnia[...]). Także złożona skarga na czynności komornika nie wpływa na zmianę ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy, związanego z opuszczeniem lokalu przez skarżącego w wyniku eksmisji komorniczej. Postępowanie meldunkowe ustala jedynie stan faktyczny, związany z pobytem osoby w lokalu, z którego ma być wymeldowana. W ocenie organu odwoławczego, okoliczności sprawy wskazują, że D. P. opuścił trwale sporny lokal w wyniku przeprowadzonej eksmisji komorniczej i utracił prawo pobytu w przedmiotowym lokalu, a zatem decyzję organu I instancji uznać należy za prawidłową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D.P. zaznaczył, iż żadna z wydanych w jego sprawie decyzji nie jest oparta na postawie prawnej wynikającej ze skutecznie przeprowadzonej eksmisji (bo takiej nie było), ani też w swej istocie nie opiera się na faktach wynikających z trwałego niezamieszkiwania w przedmiotowej nieruchomości. Podkreślił, iż w sposób skuteczny nie została przeprowadzona eksmisja przez komornika w dniu [...]., gdyż komornik uczynił to z naruszeniem prawa tj. przekroczeniem uprawnień, co jest przedmiotem skargi do sądu i prokuratury. W obawie o konsekwencje dokonanych czynności z naruszeniem prawa, jak wynika z akt komorniczych [...], komornik nie wydał nabywcy licytacyjnemu przedmiotowej nieruchomości do chwili obecnej. Postępowania w powyższej sprawie toczą się zarówno w trybie skargowym przed Sądem Rejonowym dla Ł.-Ś. (sygn. akt [...] - skarga złożona dnia [...]. nie została jeszcze rozpoznana) jak i prokuraturą (postanowienie Sądu Rejonowego dla Ł.i-Ś. w Ł. V Wydział Karny - sygn. akt [...]w przedmiocie odmowy umorzenia śledztwa). Skarżący zaznaczył, iż zamieszkuje w przedmiotowej nieruchomości, gdyż de facto została mu odjęta własność ale nie władanie nią: realizuje swoje codzienne funkcje życiowe, odbiera korespondencję, dysponuje kluczami od bramy, wszystkich lokali mieszkalnych, do niektórych z nich klucze dorobił mu sam licytacyjny nabywca. Wskazał, że jeżeli celem postępowania dotyczącego realizacji obowiązku meldunkowego jest zapewnienie zgodności zapisów w aktach ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osób, na których ciąży obowiązek zameldowania i wymeldowania się, to tutaj stan faktyczny jest taki, że osoba stale przebywa w miejscu swojego zameldowania realizując swoje funkcje życiowe do czasu uzyskania tytułu prawnego do innego lokalu. D.P. podkreślił, iż do czasu uzyskania lokalu socjalnego nie zamierza się wyprowadzać z nieruchomości przy ul. A 16 w Ł. gdyż nie ma dokąd. Jego zdaniem, w takich okolicznościach trudno mówić o skutecznym wykonaniu wyroku eksmisyjnego, dającym podstawę prawną do wymeldowania osoby de facto nie wyeksmitowanej. Decyzje Prezydenta Miasta Ł. jak i Wojewody skarżący uważa dlatego za przedwczesne, nie dające podstaw w świetle przytoczonych i udowodnionych okoliczności i faktów do ich wydania. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2017 r. przyznane zostało skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Pismem procesowym z dnia 16 sierpnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i wskazał na naruszenie przez organy w toku postępowania o wymeldowanie D. P. z pobytu stałego art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 85 § 1 k.p.a. Konsekwencją tych uchybień proceduralnych było błędne ustalenie przez organy stanu faktycznego i przyjęcie, że skarżący opuścił trwale miejsce pobytu stałego, a więc została spełniona przesłanka określona w art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Skarżący bowiem konsekwentnie twierdzi, że nadal zamieszkuje w lokalu nr 5 przy ul. A 16 w Ł., a ponadto przejawia wolę stałego przebywania w lokalu - przy najmniej do czasu przyznania mu lokalu socjalnego. Okoliczności te nie zostały przez organ zweryfikowane i uwzględnione przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga okazała się niezasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 657, dalej: ustawa). W myśl tego przepisu, organ gminy wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Decyzja o wymeldowaniu, jak wynika z analizy wskazanego wyżej przepisu ma charakter związany i zapada po zaistnieniu następujących przesłanek: po pierwsze - opuszczenie miejsca pobytu stałego; po drugie – niedopełnienie obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (m.in. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 maja 2010 r., II OSK 851/09 , LEX nr 597910). Co do zasady więc opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu powinno być wynikiem dobrowolnej decyzji osoby zameldowanej, jednakże nie zawsze jest to konieczne. Przyczyny opuszczenia lokalu, a w szczególności ustalenia dotyczące rozumienia dobrowolności tego działania, nie są w każdej sprawie przesądzające. Kwestia ta była już niejednokrotnie przedmiotem analizy sądów administracyjnych, zarówno na gruncie art. 35 ustawy o ewidencji ludności, jak i poprzednio obowiązującego art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.), sądy zwracały uwagę, że ustalenie dobrowolności opuszczenia miejsca stałego pobytu, nie jest wymagane w każdej sprawie o wymeldowanie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2398/10, LEX nr 1123128). Wola osoby zameldowanej nie ma bowiem znaczenia w razie gdy nastąpiło orzeczenie eksmisji. Wykonanie wyroku eksmisyjnego jest przyjmowane za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności, co w rezultacie uzasadnia wydanie decyzji o wymeldowaniu osób eksmitowanych zarówno wówczas, gdy wyrok zostanie wykonany dobrowolnie przez zobowiązanego, jak i wtedy, gdy wyrok zostanie wykonany w drodze egzekucji sądowej (v. wyroki NSA: z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt 2111/15; z dnia 19 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 526/11; z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 1515/10, z dnia 5 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 24/09; dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skutkiem wykonania wyroku orzekającego eksmisję danej osoby z lokalu jest bowiem ustanie pobytu tej osoby w tym lokalu w rozumieniu art. 25 ust. 1 ww. ustawy o ewidencji ludności. Należy podkreślić, że dobrowolność opuszczenia miejsca stałego pobytu nie jest przesłanką ustawową wymeldowania, dlatego nie w każdym przypadku wskazanie zaistnienia przesłanek wymeldowania będzie wymagało ustalenia, że opuszczenie przez określoną osobę miejsca pobytu stałego nie nastąpiło wbrew jej woli. Jeżeli opuszczenie przez daną osobę miejsca pobytu stałego jest powodowane zgodnymi z prawem władczymi działaniami organów państwa (wykonaniem wyroku nakazującego eksmisję z lokalu), to przy ustaleniu spełnienia przesłanek do wymeldowania tej osoby, przesłanka dobrowolności nie może być brana pod uwagę, ponieważ oczywistym jest, że działanie organów w takich sytuacjach najczęściej nie jest zgodne z wolą osoby, która ma opuścić lokal. Skutkiem wykonania wyroku nakazującego eksmisję jest również uznanie, że opuszczenie lokalu ma charakter trwały. Celem orzeczenia o eksmisji jest bowiem doprowadzenie do stanu, w którym określona osoba nie będzie już zajmowała oznaczonego lokalu. Taki wyrok ma przy tym spowodować zmianę stałą, a nie jedynie tymczasową. Wobec powyższego uznać zatem należy, że skarżący opuścił zajmowany lokal w sposób trwały, a ze względu na orzeczenie i wykonanie eksmisji wymóg dobrowolności zmiany miejsca pobytu nie podlegał badaniu. Jednocześnie nie dopełnił on obowiązku meldunkowego z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy - spełnione zostały tym samym wszystkie wymogi, od których zależy wydanie decyzji o wymeldowaniu. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, że postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś. w Ł. (sygn. akt II 1 Co 9108/12) przysądził prawo własności nieruchomości położonej przy ul. A 16 w Ł. G. W. Nabywca zakupił przedmiotową nieruchomość w drodze przetargu w dniu [...] Jednocześnie sąd potwierdził obowiązek wydania nabywcy wskazanej nieruchomości, przez skarżącego. W dniu [...] komornik sądowy przeprowadził eksmisję D. P. z nieruchomości przy ul. A 16 w Ł. ([...]Tym samym skarżący utracił prawo pobytu w lokalu i trwale opuścił nieruchomość. Fakt opuszczenia nieruchomości wskutek eksmisji komorniczej potwierdził sam skarżący w oświadczeniu z dnia 9 sierpnia 2016 r., odwołaniu od decyzji I instancji i skardze do sądu (zaznaczając przy tym, że komornik przeprowadził eksmisję z naruszeniem prawa). Podkreślić jeszcze raz należy, że egzekucja wyroku orzekającego eksmisję skarżącego z lokalu jest aktem równoznacznym z ustaniem jego pobytu w tym lokalu w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności (analog. art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r.) i jeśli nawet po wykonaniu egzekucji eksmitowana osoba wbrew woli wierzyciela egzekucyjnego wtargnie do lokalu, nie stanowi to stałego jej pobytu z zamiarem stałego przebywania - będącego generalnie przesłanką zameldowania - i nie uchyla zaistniałej wcześniej przesłanki wymeldowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2002 r. sygn. V SA 1398/02; dost.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy pogląd, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni akceptuje. Bez znaczenia zatem dla wyniku analizowanej sprawy pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż po wykonaniu eksmisji ponownie zamieszkał na terenie nieruchomości przy ul. A 16. Za niezasadne należy wobec tego uznać również zarzuty pełnomocnika skarżącego, w zakresie braku poczynienia przez organy obu instancji, prawidłowych ustaleń na okoliczność ponownego zamieszkania skarżącego w lokalu nr 5 przy ul. A16 w Ł. Powoływane przez skarżącego postępowania toczące się przez sądami powszechnymi i w prokuraturze także pozostają bez wpływu na wynik postępowania administracyjnego w przedmiocie jego wymeldowania z miejsca pobytu stałego, które oparte jest o przepisy ustawy o ewidencji ludności. Ewidencja ludności posiada charakter wyłącznie porządkowy i nie zajmuje się ustalaniem prawa do lokalu i pobytu w nim. Organ prawidłowo zatem ocenił, iż podjęte przez D. P. działania prawne, związane z próbą podważenia zasadności eksmisji i odzyskaniem lokalu, nie mają wpływu na wydane w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie. Z akt sprawy wynika również, że skarżący w dniu [...]. złożył w Sądzie Rejonowym dla Ł.-Ś w Ł. pozew o przywrócenie naruszonego posiadania, jednak z treści jego uzasadnienia wynika, że wnoszący pozew żąda przywrócenia naruszonego posiadania polegającego na wydaniu klucza do drzwi od klatki schodowej i umożliwieniu mu dostępu do pomieszczeń, gdzie znajduje się jeszcze jego majątek w celu odebrania mienia oraz opróżnienia lokali, w których to mienie się znajduje. Zatem prawidłowo organy obu instancji przyjęły, iż rozstrzygnięcie w tej sprawie, także nie ma wpływu na zakończenie postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania skarżącego z miejsca pobytu stałego. W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi, co skutkowało jej oddaleniem - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - jako niezasadnej. O kosztach wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu w wysokości 295,20 zł (w tym podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 zł) rozstrzygnięto na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715). a.l.