III SA/Łd 468/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 października 2013 r. w sprawie ze skargi P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr[...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: - przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej. k.p. Wyrokiem z dnia 9 października 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę P. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W dniu 25 października 2013 r. doręczono skarżącemu odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem. W dniu 23 listopada 2013 r. skarżący złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2013 r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata. W dniu 23 stycznia 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Ł. wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego adwokat M. Z. W dniu 6 marca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniosła skargę kasacyjną od wyroku z dnia 9 października 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podniosła, że pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. z dnia 23 stycznia 2014 r. odebrane zostało w dniu 10 lutego 2014 r. z uwagi na przebywanie we wcześniejszym okresie na urlopie zagranicznym. Skomplikowany stan faktyczny i prawny sprawił, że pełnomocnik musiała zapoznać się z aktami sprawy oraz skarżącym, który zamieszkuje w R. Dopiero po podjęciu tych czynności możliwe było skierowanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego tego wniosku wraz z czynnością, do której wnosi o przywrócenie terminu, tj. do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 9 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W rozpatrywanej sprawie termin ten upłynął, wobec doręczenia skarżącemu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem w dniu 25 października 2013 r., w dniu 25 listopada 2013 r. (w poniedziałek). Stosownie do treści art. 175 § 1 p.p.s.a. zasadą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis ten wprowadza w stosunku do skargi kasacyjnej, która jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia przysługującym od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, tzw. przymus adwokacko – radcowski. Wyjątki od tej zasady zostały wskazane w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Z treści tych przepisów wynika, że wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Skarga kasacyjna może być też sporządzona przez doradcę podatkowego i rzecznika patentowego, ale tylko w określonych kategoriach spraw, tj. przez doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami, natomiast przez rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej. Skarżący nie należy natomiast do kręgu osób wskazanych w treści art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a. w związku z czym nie posiadał uprawnień do samodzielnego wniesienia skargi kasacyjnej. Wniosek pełnomocnika skarżącego o przywrócenie terminu wraz ze skargą kasacyjną został wniesiony w dniu 6 marca 2014 r., czyli już po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, który zakończył swój bieg w dniu 25 listopada 2013 r. Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że przyjęcie stanowiska, iż termin do dokonania czynności, której uchybiono, przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, powinien zawsze zamykać się w ciągu siedmiu dni od daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu – prowadziłoby do ograniczenia pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu terminu do sporządzenia skargi kasacyjnej do siedmiu dni, liczonego od momentu, w którym mógł on zaznajomić się ze sprawą – co z kolei mogłoby w praktyce uniemożliwić sporządzenie prawidłowo skonstruowanej skargi kasacyjnej. Ponadto stawiałoby to w uprzywilejowanej sytuacji pełnomocników ustanowionych w drodze wyboru, którzy teoretycznie na sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej dysponują trzydziestoma dniami (art. 177 § 1 p.p.s.a.). Tego typu zróżnicowanie sytuacji prawnej pełnomocników jest niczym nieuzasadnione i nie powinno mieć miejsca. Dlatego, należy przyjąć, że w wypadku ustanowienia radcy prawnego (adwokata, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) w trybie art. 244 p.p.s.a. – dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 87 §1 p.p.s.a.), jest dzień, w którym radca prawny (adwokat, doradca podatkowy, rzecznik patentowy) miał rzeczywistą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie (zob. postanowienia NSA: z 8 czerwca 2006r., I FZ 198/06; z 5 sierpnia 2009r., II FZ 273/09; z 14 maja 2009r., II FZ 125 i 126/09; z 7 stycznia 2010 r., II GZ 319/09; z 29 października 2010r., I FZ 324/10; z dnia 12 maja 2011r., II GZ 243/11; z dnia 8 czerwca 2005r., I FZ 198/06; z dnia 15 kwietnia 2005 r., II OZ 253/05). W niniejszej sprawie skarżący przed upływem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. We wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego wskazała, iż pismo Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 23 stycznia 2014r. zostało jej doręczone w dniu 10 lutego 2014r. Z aktami sprawy pełnomocnik skarżącego zapoznała się natomiast w dniu 18 lutego 2014r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został złożony w dniu 6 marca 2014r., a do wniosku załączono skargę kasacyjną. Wniosek ten został zatem wniesiony przed upływem trzydziestu dni od dnia zawiadomienia pełnomocnika o wyznaczeniu do występowania w sprawie. Tym samym w świetle przedstawionych wyżej uwag uznać należy, iż wniosek ten zasługuje na uwzględnienie, gdyż wystąpiła w sprawie przesłanka z art. 87 § 2 p.p.s.a. Uchybienie terminu nastąpiło bowiem z przyczyn niezależnych od skarżącego i jego pełnomocnika. Z tych też względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w postanowieniu. k.p.