III SA/Łd 612/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. [pic] Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1268 ze zm.), dalej u.k.p., utrzymało w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...], znak; [...] w przedmiocie cofnięcia K. P. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. W dniu 6 kwietnia 2021 r. do Starosty [...] wpłynęło orzeczenie lekarskie wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...], nr [...] stwierdzające u K.P. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E. Pismem z dnia 6 kwietnia 2021 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w związku z orzeczeniem lekarskim stwierdzającym istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Poinformowano również, że sprawa zostanie rozpatrzona niezwłocznie w oparciu o fakty i dowody znane organowi z urzędu. Decyzją z dnia [...] Starosta [...] cofnął K. P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ odwołując się do treści art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. stwierdził, że wynikające z powyższego przepisu przesłanki cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, jak również nadania niniejszej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zostały spełnione. Od powyższej decyzji K. P. złożył odwołanie, w którym zaskarżając decyzję w całości zarzucił naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., poprzez dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego i uznanie, że zachodzą uzasadnione wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania l instancji w całości lub przekazanie sprawy organowi l instancji celem ponownego rozpoznania sprawy, ewentualnie rozważenie możliwości pozostawienia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B i T. W uzasadnieniu odwołania skarżący podał, że może się jedynie domyślać się, że przyczyną wydania powyższej decyzji jest treść opinii psychologiczno - psychiatrycznej sporządzonej w sprawie o sygn. [...]na podstawie postanowienia Prokuratura Prokuratury Rejonowej w B. W ocenie skarżącego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby występowała jakakolwiek wątpliwość co do możliwości bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Wskazał, że nie jest osobą chorą psychicznie ani upośledzoną umysłowo, został rozpoznany u niego zespół zależności alkoholowej, ale wyraźnie zaznaczono, że opiniowany jest poczytalny, to znaczy ma możliwość rozpoznawania swoich czynów i kierowania swoim postępowaniem. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że występują uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia strony, które mogłyby wpływać na orientację i możliwość bezpiecznego prowadzenia pojazdu. Uzależnienie od alkoholu nie oznacza, że kierowca znajduje się w stanie nietrzeźwości. Innymi słowy, nie można automatycznie zakładać, że uzależnienie od alkoholu oznacza stan permanentnego upojenia, które uniemożliwia bezpieczne prowadzenie pojazdów. Skarżący podkreślił, że nigdy jako kierowca nie został zatrzymany w stanie po spożyciu alkoholu i nigdy też nie spowodował wypadku, czy kolizji. Podkreślił, że nie posiada punktów karnych ani mandatów za wykroczenia drogowe. Nadmienił również, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego, zajmuje się produkcją rolną, a pozbawienie uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B i T praktycznie pozbawia go możliwości prowadzenia działalności i w znacznym stopniu uzyskiwanie środków do życia. Wskazaną na wstępie decyzją dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że zgodnie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym podjęta na podstawie wyżej przytoczonej normy nie należy do kategorii decyzji uznaniowych, w związku z powyższym organ administracji publicznej, stosując przepisy ustawy o kierujących pojazdami obowiązany jest do jej wydania. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że orzeczeniem nr [...] z dnia 17 lutego 2021 r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł.stwierdził u K.P. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: A1, A2, A, AM, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E, D, D+E. Zgodnie z art. 80 ust. 1 u.k.p. marszałek województwa sprawuje nadzór nad wykonywaniem badań lekarskich i wydawaniem orzeczeń lekarskich do kierowania pojazdem, co oznacza, że jakiekolwiek zastrzeżenia w tym zakresie nie pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 81 ust. 1 u.k.p., Minister Zdrowia wydał w dniu 29 sierpnia 2019 r. rozporządzenie w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. z 2019 r., poz. 1659 ze zm.), które określa m.in. szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego prowadzonego w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W myśl § 7 ust. 1 cyt. powyżej rozporządzenia, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 9 i 10 do rozporządzenia. Na podstawie art. 79 ust. 4 u.k.p. osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadząjący się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 u.k.p. Ponowne badanie lekarskie jest przeprowadzane na koszt osoby badanej, z wyjątkiem badań, o których mowa w art. 229 Kodeksu pracy, oraz badania lekarskiego przeprowadzanego dla kandydatów i uczniów, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 7. Na podstawie § 11 cyt rozporządzenia, jednostkami uprawnionymi do przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, są w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez: 1) uprawnionego lekarza - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, a w przypadku kandydatów, uczniów lub słuchaczy, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 7 i 8 ustawy - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy; 2) uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy: a) Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w Warszawie, b) Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera w Łodzi, c) Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie, d) Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, e) Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie. Stosownie do treści art. 79 ust. 6 u.k.p., wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego składa się pisemnie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem lekarza, który je wydał. Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 u.k.p). Organ odwoławczy podkreślił, że orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Organy administracyjne są związane takimi orzeczeniami i brak jest jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią orzeczenia. Skarżący nie zakwestionował ww. orzeczenia lekarskiego, pomimo pouczenia o możliwości i trybie złożenia wniosku o ponowne przeprowadzenie badania lekarskiego, Treść załączonego do akt orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] wydanego przez lekarza uprawnionego do badań kierowców Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. nie pozostawia wątpliwości, że zostało wydane przez lekarza uprawnionego do badań kierowców, a z jego treści jednoznacznie wynika, że stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych u skarżącego do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: A1, A2, A, AM, B1, B, B+E, T, C1, C1 +E, C, C+E, D1, D1 +E, D, D+E, D, D+E. W związku z powyższym organy związane są ww. orzeczeniem lekarskim i nie mają podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią orzeczenia. Cofnięcie skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi było w przedmiotowej sprawie obligatoryjne. Związanie organów ostatecznym orzeczeniem lekarskim wydanym na podstawie art. 79 u.k.p. wykluczało ponadto ewentualną możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o cofnięcie prawa jazdy dowodu z opinii biegłego, co do treści zawartych w tym orzeczeniu. Odnosząc się do sformułowanych przez skarżącego zarzutów Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji lecz cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami, co jest konsekwencją nie, jak podnosi uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącego, lecz stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Organy administracji publicznej są związane treścią orzeczenia lekarskiego i nie mają jakichkolwiek podstaw do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Organ wyjaśnił również, iż uprawnienie do kierowania pojazdami silnikowymi - cofnięte w wyniku podjęcia zaskarżonej decyzji może być stosownie do art. 103 ust. 3 u.k.p. przywrócone na podstawie decyzji starosty, a warunkiem sine qua non podjęcia takiej decyzji jest przedstawienie orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi wystawione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy (§10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców). Zgodnie natomiast z art. 49 ust. 1 pkt 3 lit. a u.k.p., osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania motorowerem, pojazdami silnikowymi lub tramwajem cofniętego na okres przekraczający rok lub cofniętego w związku z utratą kwalifikacji, podlega sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podnosząc zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przywrócenie cofniętych uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. Wniósł także o przeprowadzenie dowodu w postaci opinii lekarskiej w celu wyjaśnienia, czy stan jego zdrowia faktycznie nie pozwala na prowadzenie pojazdów. Podkreślił, że okoliczność związania organów treścią orzeczenia lekarskiego nie może ograniczać prawa strony do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Podał, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego i w związku z tym posiadał różne (szerokie) uprawnienia do kierowania pojazdami, które są dla niego szczególnie ważne. Pokreślił, ze posiada uprawnienia do kierowania pojazdami od kilkunastu lat i nigdy nie spowodował kolizji ani wykroczenia drogowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...] nie zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z treści przywołanej normy wynika obowiązek starosty wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu wyjaśniającym, poprzedzającym wydanie decyzji, zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Decyzja ta ma zatem charakter związany. Jej bezwzględne wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Powyższy pogląd jest już ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. m.in. wyroki NSA z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2195/16; z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1883/18, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie więc wywiódł organ odwoławczy, że treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. nie ma charakteru uznaniowego co oznacza, że w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, organ administracji publicznej ma obowiązek postąpić zgodnie z jego dyspozycją. Postępowanie administracyjne dotyczące weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi ze względu na stan zdrowia kierowcy odbywa się dwuetapowo. Najpierw prowadzone jest postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przez lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje. Szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego, zakres badań lekarskich i jednostki uprawnione do przeprowadzania badań określone zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2213). Na tym etapie strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie, a w tym zgromadzone wyniki innych badań mających znaczenie w sprawie, może korzystać z możliwości wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej pierwszej instancji. Natomiast decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia uprawnionego wydawana jest w drugim etapie, po zakończeniu postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, jeżeli w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Organy są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Wbrew ocenie skarżącego, postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie nie mogło zatem koncentrować się na ustalaniu przez organy orzekające w sprawie przyczyn dlaczego wyspecjalizowana jednostka orzecznicza stwierdziła u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii: A1, A2, A, AM, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E, D, D+E. W tym zakresie organy związane były orzeczeniem wydanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...] nr [...] Należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że orzeczenie lekarskie, o którym mowa w § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., a więc jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości, tzn., że pochodzi od organu, który go wystawił oraz domniemania zgodności z prawdą zawartego w dokumencie oświadczenia organu. Obalenie domniemania prawdziwości tego dokumentu możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury określonej w art. 79 u.k.p. Przeprowadzanie i rozpatrywanie wniesionych odwołań od tego typu orzeczeń podlega procedurze odrębnej od procedury administracyjnej i dlatego organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Zaznaczyć również należy, że wydane przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą orzeczenie lekarskie, stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami danej kategorii, nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji (por. wyroki NSA z 16 października 2013 r., sygn. akt I OSK 952/12; z 22 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 840/08; z 17 marca 2005 r., sygn. akt I OSK 1273/04; z 23 marca 2017 r.; sygn. akt I OSK 2195/16; z 26 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2646/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Orzeczenie o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami może być wydane po przeprowadzeniu badania przez uprawnionego lekarza, spełniającego wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. i wpisanego do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez właściwego miejscowo marszałka województwa. W myśl art. 79 ust. 2 u.k.p. uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 u.k.p. Jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 4 i 5 u.k.p.). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 u.k.p.). Kopię orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Przepis § 10 ust. 1 cyt. rozporządzenia, stanowi, że jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań lekarskich osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Natomiast zgodnie z § 11 rozporządzenia, jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, są w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez: 1) uprawnionego lekarza - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej; 2) uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy: a) Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w Warszawie b) Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. Jerzego Nofera w Łodzi c) Instytut Medycyny Wsi im. Witolda Chodźki w Lublinie d) Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni e) Wojskowy Instytut Medycyny Lotniczej w Warszawie W myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 9 i 10 do rozporządzenia. W aktach sprawy znajduje się ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] nr [...] z którego wynika, że uprawniony lekarz Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. stwierdził istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E. Powyższe orzeczenie pomimo, że zawierało pouczenie o możliwości przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego nie zostało przez skarżącego zakwestionowane. Ostateczne orzeczenie lekarskie, wydane w trybie rozporządzenia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, nie podlega weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. I OSK 532/10, LEX nr 1070846, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 583/13 LEX nr 1702593). Wobec powyższego bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostaje argumentacja skarżącego dotycząca jego oceny stanu zdrowia, czy sformułowany w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu w postaci opinii lekarskiej w celu wyjaśnienia, czy stan zdrowia faktycznie nie pozwala skarżącemu na prowadzenie pojazdów. Należy podkreślić, że postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje. Na tym etapie strona może kwestionować wynik badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie i opinie medyczne, a także posiadane wyniki innych badań. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno-orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia. Organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. (por m.in. wyrok NSA z dnia 8 września 2017 r., sygn. I OSK 362/17). Zakwestionowanie orzeczenia lekarskiego możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury określonej w art. 79 ust. 4 u.k.p. zgodnie z którym osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 u.k.p. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie było sporne, że skarżący nie złożył wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w związku z orzeczeniem lekarskim Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. z dnia [...], nr [...], w którym stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E, pomimo, że orzeczenie zawierało prawidłowe pouczenie co do możliwości złożenia w podanym terminie i trybie wniosku o przeprowadzenie ponownego badania. W tej sytuacji, jak to wskazano wyżej, organ związany treścią tego orzeczenia miał nie tylko prawo lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że jedyną przesłanką do zastosowania przez organy art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. jest stwierdzenie na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zatem postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie sprowadzało się wyłącznie do uzyskania przez organy ostatecznego orzeczenia lekarskiego i takie orzeczenie znajduje się w aktach sprawy. Ustawodawca nie przyznał organom administracji stosownych uprawnień do weryfikowania orzeczenia lekarskiego, jak też nie nałożył na organy takiego obowiązku. Wbrew zarzutowi postawionemu w skardze, organy wyjaśniły wszelkie istotne okoliczności sprawy, poprzez uzyskanie stosownego orzeczenia lekarskiego i nie mogły prowadzić dalszego postępowania w celu jego weryfikacji. W związku z powyższym za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Niniejsza sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie trzech sędziów. a.l.