III SA/Łd 65/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie: Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędzia WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] na [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi oddala skargę. [pic] Decyzją z [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1212 ze zm.), dalej u.k.p., utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...], znak; [...] w przedmiocie cofnięcia M.Ł. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii AM, B1, B, BE, C, C1, CE, C1E i T. W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne. Decyzją z [...] Starosta [...] cofnął M.Ł. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii AM, B1, B, BE, C, C1, CE, C1E i T. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że orzeczeniem z [...] 2021 r. nr [...] A w Ł. stwierdził u M.Ł. istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem. Od powyższej decyzji pełnomocnik M.Ł. złożył odwołanie, w którym wniósł o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji Starosty [...] z [...] w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii AM, BI, B, BE, C, Cl, CE, C1E, T do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia złożonego odwołania, uchylenie w całości decyzji zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. 1. art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., w szczególności poprzez: - nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, - prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, - nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli, - naruszenie zasady równego traktowania, - nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, - nieskorzystanie z wiadomości specjalnych, niezbędnych do podjęcia decyzji, - naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, - brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. 2. art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku wyczerpujących podstaw do skierowania M.Ł. na badanie lekarskie w świetle istniejących rzekomo uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia, w sytuacji gdy chwilowe załamanie nerwowe oraz problemy osobiste nie mają wpływu na umiejętność kierowania pojazdami. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podkreślił, że skarżący od czasu nabycia uprawnień do kierowania pojazdami jest nienagannym kierowcą, nigdy nie popełnił żadnego wykroczenia i nie podlegał żadnym sankcjom karnym. Sytuacja chwilowego zachwiania emocjonalnego, która szczególnie dotkliwie wpłynęła na jego życie osobiste nie powinna spowodować negatywnych konsekwencji w postaci całkowitego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, ponieważ zarówno wcześniej, jak i obecnie skarżący jest w stanie w pełni świadomie poruszać się pojazdami, nie stwarzając zagrożenia dla żadnego innego uczestnika ruchu drogowego. Wskazaną na wstępie decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że zgodnie z dyspozycją art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z treści orzeczenia lekarskiego nr [...] z 11 października 2021 r. wydanego przez A w Ł. wynika, że lekarz uprawniony do badań lekarskich osób kierujących pojazdami stwierdził u M.Ł. istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 ,A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E oraz pozwolenie na kierowanie tramwajem. Przedmiotowe orzeczenie stanowiło podstawę do wydania zaskarżonej decyzji, która ma charakter decyzji związanej. W przypadku bowiem stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, starosta ma obowiązek wydania decyzji o cofnięciu uprawienia do kierowania pojazdami. Argumenty podniesione przez pełnomocnika strony w odwołaniu nie mogą być uwzględnione, ponieważ to nie starosta ustalił samodzielnie, że stan zdrowia skarżącego uniemożliwia prowadzenie pojazdów silnikowych (w tym przypadku także tramwaju), gdyż takich kompetencji nie posiada, lecz stwierdził to na podstawie wymienionego wyżej orzeczenia lekarskiego. Ani organ pierwszej instancji właściwy w sprawach wydawania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami, ani też organ odwoławczy nie są podmiotami uprawnionymi do kontrolowania merytorycznej poprawności orzeczeń lekarskich. Dołączone do akt sprawy orzeczenie lekarskie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o kierujących pojazdami oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2213 ze zm.). Przepisy cyt. rozporządzenia regulują szczególny tryb przeprowadzania badań lekarskich kierowców oraz procedurę weryfikacji tych badań, a także wzory orzeczeń lekarskich. W myśl § 10 rozporządzenia jednostkami uprawnionymi do badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 u.k.p. (osoba ubiegająca się o przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdem cofniętego ze względu na stan zdrowia, kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu; osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia), są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej (w niniejszym przypadku Wojewódzki Ośrodek Medycyny w Ł.). Podstawę do weryfikacji tego typu orzeczeń lekarskich stanowi wyłącznie art. 79 ust. 4 u.k.p., dający osobie badanej, która nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego uprawnienie do odwołania się do właściwego podmiotu odwoławczego w celu przeprowadzenia ponownych badań lekarskich. W przedmiotowej sprawie podmiotem tym zgodnie z § 11 pkt 2 lit. b rozporządzenia - jest A w Ł. O możliwości odwołania się od orzeczenia uprawnionego lekarza Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. skarżący został pouczony i skorzystał z przysługującego mu uprawnienia. Oznacza to, że wskazane powyżej podane orzeczenie A w Ł. wydane zostało w postępowaniu odwoławczym i jest ostateczne. Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Obowiązkiem obu organów administracji publicznej było uwzględnienie ostatecznego orzeczenia lekarskiego jako dokumentu urzędowego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i oparcie na nim rozstrzygnięcia. Organy administracji publicznej są związane orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. W świetle powyższego organ odwoławczy za bezzasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Wbrew również zarzutom zawartym w odwołaniu organ pierwszej instancji powołał w podstawie prawnej decyzji odpowiednie przepisy prawa procesowego i materialnego oraz wskazał, jakie okoliczności faktyczne legły u podstaw rozstrzygnięcia, tym samy nie naruszył art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. Zasadnie starosta cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami, skoro skarżący, ze względu na swój stan zdrowia nie jest w stanie kierować pojazdem w sposób niezagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego i nienarażający kogokolwiek na szkodę. Organ zaznaczył, że lekarz uprawniony do badań osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców wyznaczył na dzień 6 października 2022 r. termin następnego badania, w wyniku którego właściwy w tych sprawach organ określi brak lub istnienie przeciwwskazań lekarskich do prowadzenia pojazdów. Zgodnie z art. 103 ust. 3 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Warunkiem przywrócenia cofniętych uprawnień w związku ze stwierdzeniem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, może być wyłącznie stwierdzenie, że takie przeciwwskazania nie występują, co winno nastąpić w sposób przewidziany w przepisach p.r.d. oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, tj. poprzez wydanie orzeczenia lekarskiego po przeprowadzeniu badania w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy właściwym wg miejsca zamieszania osoby badanej (§10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty postawione w odwołaniu zarzucając: 1.naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 87 i art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a., w szczególności poprzez: -nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, - prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, - nieuwzględnienie słusznego interesu obywateli, - naruszenie zasady równego traktowania, - nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, - niekorzystanie z wiadomości specjalnych, niezbędnych do podjęcia decyzji, - naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, - brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji; 2. art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji braku wyczerpujących podstaw do skierowania skarżącego na badanie lekarskie w świetle istniejących rzekomo uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia odwołującego w sytuacji, gdy chwilowe załamanie nerwowe oraz problemy osobiste nie mają wpływu na umiejętność kierowania przez niego pojazdami. W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik wniósł o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji Starosty [...] z [...] do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia złożonej skargi oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania przed organem I instancji. Zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podkreślił, że nieprawidłowo została oceniona zdolność skarżącego do kierowania pojazdami albowiem jak wskazywał i podkreślał w odwołaniu rzeczywista przyczyna zainicjowanego badania lekarskiego nie leżała u podstaw bezpośredniego stworzenia niebezpieczeństwa w ruchu drogowym przez skarżącego. Skierowanie skarżącego na badanie lekarskie celem orzeczenia istnienia, bądź nieistnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami spowodowane było osobistymi problemami skarżącego, które w żadnym stopniu nie miały wpływu na stworzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa w ruchu drogowym. Problemy miały charakter wyłącznie osobisty, co więcej, nie były powodem spowodowania jakiegokolwiek wypadku, czy kolizji drogowej. Chwilowe zachwianie emocjonalne skarżącego, które miało co prawda wpływ na jego życie osobiste zostało przez niego bardzo dokładnie przepracowane i wyciągnięte zostały odpowiednie wnioski. Skarżący zarówno wcześniej, jak i obecnie jest w stanie w pełni świadomie poruszać się pojazdami, nie stwarzając zagrożenia dla żadnego innego uczestnika ruchu drogowego. Sytuacja natomiast, która miała miejsce stosunkowo niedawno i została przez skarżącego przepracowana nie powinna spowodować, zdaniem pełnomocnika negatywnych konsekwencji w postaci całkowitego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 1 lutego 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...], jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z [...] nie zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., zgodnie z którym, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Istotą regulacji zawartej w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. jest uniemożliwienie uczestniczenia w ruchu drogowym w charakterze kierowców osobom, co do których istnieją przeciwwskazania lekarskie do kierowania pojazdami. Przepis ten pełni funkcję ochronną w stosunku do samego kierowcy, jak i przede wszystkim w stosunku do pozostałych uczestników ruchu drogowego. Celem powyższego przepisu jest odsunięcie od kierowania pojazdami osób, które z uwagi na stan zdrowia mogą stworzyć niebezpieczeństwo w ruchu drogowym i spowodować zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego oraz mienia. Niewątpliwie przepis ma charakter prewencyjny i ma zapobiegać potencjalnym niebezpieczeństwom. Decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., ma charakter decyzji związanej. Przesądza o tym jednoznacznie treść tego przepisu. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia, przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim, istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi przez osobę, która takiemu badaniu została poddana, właściwy miejscowo starosta jest bezwzględnie zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia tej osobie posiadanych przez nią uprawnień do kierowania pojazdami. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Obalenie domniemania prawdziwości tego dokumentu możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury określonej w art. 79 u.k.p. Przeprowadzanie i rozpatrywanie wniesionych odwołań od tego typu orzeczeń podlega procedurze odrębnej od procedury administracyjnej i dlatego organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Zaznaczyć również należy, że wydane przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą orzeczenie lekarskie, stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami danej kategorii, nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji (por. m.in. wyroki NSA z 16 października 2013 r., sygn. akt I OSK 952/12; z 22 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 840/08; z 17 marca 2005 r., sygn. akt I OSK 1273/04; z 23 marca 2017 r.; sygn. akt I OSK 2195/16; z 26 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2646/14, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie więc wywiódł organ odwoławczy, że treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. nie ma charakteru uznaniowego co oznacza, że w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, organ administracji publicznej ma obowiązek postąpić zgodnie z jego dyspozycją. Postępowanie administracyjne dotyczące weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi ze względu na stan zdrowia kierowcy odbywa się dwuetapowo. Najpierw prowadzone jest postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przez lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje. Szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego, zakres badań lekarskich i jednostki uprawnione do przeprowadzania badań uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2213). Na tym etapie strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiać posiadaną dokumentację medyczną, a także wyniki innych badań mających znaczenie w sprawie i skorzystać z możliwości wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego jednostki orzeczniczej pierwszej instancji. Natomiast decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia uprawnionego wydawana jest w drugim etapie, po zakończeniu postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, jeżeli w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Orzeczenie o istnieniu przeciwwskazań do kierowania pojazdami może być wydane po przeprowadzeniu badania przez uprawnionego lekarza, spełniającego wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. i wpisanego do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez właściwego miejscowo marszałka województwa. W myśl art. 79 ust. 2 u.k.p. uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 u.k.p. Jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 4 i 5 u.k.p.). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 u.k.p.). Kopię orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania. Przepis § 10 ust. 1 cyt. rozporządzenia, stanowi, że jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania badań lekarskich osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3-5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Natomiast zgodnie z § 11 rozporządzenia, jednostkami uprawnionymi do przeprowadzania ponownego badania lekarskiego, o którym mowa w art. 79 ust. 4 i 5 ustawy, są w przypadku orzeczenia lekarskiego wydanego przez: 1) uprawnionego lekarza - wojewódzkie ośrodki medycyny pracy, właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej; 2) uprawnionego lekarza zatrudnionego w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy: a) Centrum Naukowe Medycyny [...] w W. b) A w Ł. c) Instytut Medycyny [...] w L. d) Uniwersyteckie Centrum Medycyny [...] w G. e) Wojskowy Instytut Medycyny [...] w W. W myśl § 7 ust. 1 rozporządzenia, uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wystawia orzeczenie lekarskie, którego wzór określają odpowiednio załączniki nr 9 i 10 do rozporządzenia. W aktach sprawy znajduje się ostateczne orzeczenie lekarskie z 11 października 2021 r., nr [...] z którego wynika, że uprawniony lekarz A w Ł. po przeprowadzeniu badania lekarskiego na podstawie art. 75 ust. 1 u.k.p., stwierdził u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E oraz pozwolenia na kierowanie tramwajem. Termin następnego badania lekarskiego wyznaczono na dzień 6 października 2022 r. Ostateczne orzeczenie lekarskie, wydane w trybie rozporządzenia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców nie podlega weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi (por. wyrok NSA z 8 lutego 2011 r., sygn. I OSK 532/10, LEX nr 1070846, wyrok WSA we Wrocławiu z 22 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 583/13 LEX nr 1702593). Wobec powyższego bez wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia pozostaje argumentacja podniesiona przez pełnomocnika skarżącego w skardze, że skarżący od czasu nabycia uprawnień do kierowania pojazdami jest nienagannym kierowcą, nigdy nie popełnił żadnego wykroczenia i nie podlegał żadnym sankcjom karnym, a skierowanie na badanie lekarskie spowodowane było osobistymi (przejściowymi) problemami skarżącego, które w żadnym stopniu nie miały wpływu na stworzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa w ruchu drogowym. Należy podkreślić, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Starosty [...] z [...] 2021 r. o skierowaniu na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy wydana m.in. w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p., której skarżący nie zakwestionował. Postępowanie natomiast, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje i na tym etapie strona może jedynie kwestionować wynik badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie i opinie medyczne, a także posiadane wyniki innych badań. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno-orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia. Organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. nie mają zatem prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści ani tym bardziej badania kwestii zasadności skierowania na badania lekarskie (por m.in. wyrok NSA z 8 września 2017 r., sygn. I OSK 362/17). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wobec treści ww. ostatecznego orzeczenia lekarskiego A w Ł. z 11 października 2021 r., w którym stwierdzono u skarżącego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E oraz pozwolenia na kierowanie tramwajem, organ będąc związany treścią tego orzeczenia miał nie tylko prawo lecz bezwzględny obowiązek wydać decyzję, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. W niniejszej sprawie sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 87 oraz art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. Postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak już bowiem wcześniej wskazano wiążący charakter wydanych w stosunku do skarżącego orzeczeń lekarskich uprawnionych jednostek orzeczniczych, a co za tym idzie brak możliwości weryfikacji ich treści, czy też oceny prawidłowości procedowania jednostek orzeczniczych, ogranicza przewidzianą w art. 76 § 3 k.p.a. możliwość przeprowadzania dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego. Obalenie domniemania prawdziwości, tzn. zgodności twierdzeń zawartych w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzającym istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdem silnikowym z rzeczywistym stanem rzeczy, możliwe jest w zasadzie jedynie przy zastosowaniu ww. procedury przeprowadzania badań lekarskich. Tym samym organ nie jest władny ani uwzględniać - jako przeciwdowodu, o którym mowa w art. 76 § 3 k.p.a. orzeczeń, zaświadczeń lub wyników badań lekarskich wykonanych przez inne podmioty medyczne lub w innym trybie, jak również przeprowadzać na tę okoliczność jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego, w tym z opinii biegłego, o której mowa w art. 84 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami wszczęte w oparciu o orzeczenie lekarskie właściwej jednostki orzeczniczej, nie jest władny dokonywać w toku prowadzonego postępowania weryfikacji ww. orzeczenia w oparciu o inne środki dowodowe. Reasumując powyższe rozważania należy wskazać, że jedyną przesłanką do zastosowania przez organy art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. jest stwierdzenie na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie sprowadzało się natomiast wyłącznie do uzyskania przez organy ostatecznego orzeczenia lekarskiego i takie orzeczenie znajduje się w aktach sprawy. Ustawodawca nie przyznał organom administracji uprawnień do weryfikowania orzeczenia lekarskiego, jak też nie nałożył na organy takiego obowiązku. Wbrew zatem zarzutom postawionym w skardze, organy wyjaśniły wszelkie istotne okoliczności sprawy, poprzez uzyskanie stosownego ostatecznego orzeczenia lekarskiego i nie mogły prowadzić dalszego postępowania w celu jego weryfikacji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, które w dostateczny sposób wyjaśnia podstawę prawną wydanej decyzji i względy którymi kierował się organ. Decyzja nie narusza więc art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a. Z przedstawionych powyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. Niniejsza sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie trzech sędziów. k.ż.