III SA/Łd 718/18

Dnia 7 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Małgorzata Kowalska Protokolant sekretarz sądowy Blanka Kuźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 roku sprawy ze skargi T. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3, ust. 4 pkt 7 i ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm.), dalej ustawa, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty przez T.B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 maja 2018 r. na okres 120 dni oraz utraty prawa do zasiłku z dniem 14 maja 2018 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r. Prezydent Miasta Ł. przyznał skarżącemu status osoby bezrobotnej z dniem [...] marca 2018 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy na okres 180 dni od dnia [...] marca 2018 r., o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. W dniu 16 marca 2018 r. zostało zawarte między skarżącym a Powiatowym Urzędem Pracy w Ł. porozumienie o realizacji sporządzonego Indywidualnego Planu Działania (IPD). W związku z Indywidualnym Planem Działania skarżącemu wyznaczono kolejne daty stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. – odpowiednio - 16 marca 2018 r. oraz 14 maja 2018 r. Zgodnie z Kartą Realizacji Indywidualnego Planu Działania, skarżący w dniu 14 maja 2018 r. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. Decyzją z dnia [...] organ I instancji orzekł o utracie przez T.B. statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 maja 2018 r., na okres 120 dni, a także o utracie prawa do zasiłku z dniem 14 maja 2018 r. i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - osoba bezrobotna, która z własnej winy przerwała szkolenie, realizację indywidualnego planu działania lub wykonywanie prac społecznie użytecznych lub inną formę pomocy określoną w ustawie – traci status osoby bezrobotnej od dnia odmowy na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, która to sytuacja zachodziła w przypadku skarżącego. Organ zaznaczył również, iż wobec utraty statusu osoby bezrobotnej nastąpiła utrata uprawnień do wszelkich świadczeń przysługujących bezrobotnemu w świetle przepisów ww. ustawy. Od powyżej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym wnosząc o pozytywne rozpatrzenie sprawy podniosła, iż brak jej stawiennictwa w dniu 14 maja 2018 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. był spowodowany złym stanem psychicznym, który wywołany został przez śmierć babci strony – J.O. w dniu 9 stycznia 2018r. Na potwierdzenie powyższych okoliczności złożyła kserokopię skróconego aktu zgonu J.O. z dnia 9 stycznia 2018 r. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 15 czerwca 2018 r. wydane przez Specjalistyczny Psychiatryczny Zespół Opieki Zdrowotnej w Ł., w którym wskazano, że skarżący w okresie od 6 lutego 2018 r. do 15 czerwca 2018 r. pozostawał pod opieką wskazanego podmiotu leczniczego. Wojewoda [...]utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, iż zgodnie z art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ustawodawca wymienił enumeratywnie okoliczności stanowiące podstawę do wydania przez starostę decyzji o pozbawieniu bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej. Jedną ze wskazanych przesłanek jest niestawienie się bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy. Zgodnie z art. 33 ust. 3 ww. ustawy bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie, w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy. Niestawienie się w tak wyznaczonym terminie może powodować utratę statusu osoby bezrobotnej. Z treści art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy wynika, że starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw, tj. na: 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa oraz 270 dni w przypadku trzeciego i kolejnego niestawiennictwa. Powołany przepis nakłada na bezrobotnego obowiązek powiadomienia urzędu pracy, w terminie 7 dni, o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, przy czym informację taką można przekazać osobiście, za pośrednictwem poczty lub osoby trzeciej. Organ drugiej instancji zaznaczył, że termin określony w przytoczonym przepisie ma charakter materialnoprawny i dlatego w razie jego uchybienia nie podlega przywróceniu, na zasadach określonych w art. 58-59 k.p.a. Jako kolejną przesłankę pozbawienia bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej organ wskazał treść art. 33 ust. 4 pkt 7 ww. ustawy, zgodnie z którą przerwanie z własnej winy szkolenia, stażu, realizacji indywidualnego planu działania lub wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie powoduje utratę statusu osoby bezrobotnej. W myśl zaś art. 2 ust. 1 pkt 10a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, indywidualny plan działania oznacza plan działań obejmujący podstawowe usługi rynku pracy wspierane instrumentami rynku pracy w celu zatrudnienia bezrobotnego lub poszukującego pracy. Zgodnie natomiast z art. 34a ust. 1 powołanej ustawy powiatowy urząd pracy, udzielając pomocy określonej w ustawie, przygotowuje indywidualny plan działania dostosowany do profilu pomocy. Stosownie do treści art. 34a ust. 2 ww. ustawy, indywidualny plan działania jest przygotowywany przy udziale bezrobotnego lub poszukującego pracy i zawiera w szczególności: 1) działania możliwe do zastosowania przez urząd pracy w ramach pomocy określonej w ustawie, 2) działania planowane do samodzielnej realizacji przez bezrobotnego lub poszukującego pracy w celu poszukiwania pracy, 3) planowane terminy realizacji poszczególnych działań, 4) formy, planowaną liczbę i terminy kontaktów z doradcą klienta lub innym pracownikiem urzędu pracy, 5) termin i warunki zakończenia realizacji indywidualnego planu działania. Z przedłożonych dokumentów wynika, że skarżący nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w wyznaczonym terminie, tj. w dniu 14 maja 2018 r. Termin ten znany był skarżącemu od dnia 16 marca 2018 r. Został on wskazany w Karcie Realizacji Indywidualnego Planu Działania, gdzie przy zapisie z datą 14.05.2018 r. skarżący złożył własnoręczny podpis, potwierdzając przyjęcie do wiadomości terminu zgłoszenia się do urzędu pracy. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący w dniu 16 marca 2018 r., w związku art. 33 ust. 4 pkt 3 i 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, został w należyty sposób pouczony, iż w razie nieprzystąpienia lub przerwania Indywidualnego Planu Działania zostanie pozbawiony statusu bezrobotnego. Po przeanalizowaniu akt sprawy, Wojewoda [...] stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego wskazana przez skarżącego przyczyna niestawiennictwa w urzędzie pracy w postaci problemów psychologicznych mogłaby stanowić usprawiedliwienie niezgłoszenia się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w dniu 14 maja 2018 r., gdyby skarżący dostarczył do organu zatrudnienia zaświadczenie lekarskie na druku ZUS ZLA. Stosowanie bowiem z art. 80 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – bezrobotny zachowuje prawo do zasiłku i stypendium za okres udokumentowanej niezdolności do pracy, przypadający w okresie przysługiwania zasiłku lub odbywania stażu, przygotowania zawodowego dorosłych i szkolenia, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa. Bezrobotni, z wyjątkiem odbywających leczenie w zakładzie lecznictwa odwykowego, są obowiązani do przedstawienia zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby lub opieki nad chorym członkiem rodziny na druku określonym odrębnymi przepisami. Nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy. Organ odwoławczy zaznaczył również, że skarżący nie skorzystał także z możliwości wskazanej w art. 75 ust. 3 ww. ustawy, a o której został pouczony. Wskazany przepis stanowi, iż bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni, przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Skarżący przed dniem wyznaczonej wizyty nie informował Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. o braku gotowości do pracy. W związku z powyższym, organ odwoławczy, badając sprawę, nie znalazł podstaw, by uchylić zaskarżoną decyzję i przywrócić skarżącemu status osoby bezrobotnej. W przypadku bowiem wystąpienia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – starosta jest zobowiązany wydać o pozbawieniu bezrobotnego statusu osoby bezrobotnej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący, podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu, podkreślił, że stan psychiczny, w którym znajdował się w dniu 14 maja 2018 r., tj. w dniu wyznaczonym do stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł., uniemożliwiał mu realistyczną ocenę jego sytuacji życiowej. Zdaniem skarżącego wystąpienie depresji na skutek śmierci osoby najbliższej jest okolicznością obiektywną, nieprzewidywalną, na którą bezrobotny nie ma wpływu. W jego ocenie brak jego stawiennictwa w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. nosi znamiona czynu niezawinionego, który wystąpił na skutek obiektywnych przesłanek w postaci problemów psychologicznych potwierdzonych zaświadczeniem lekarskim. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] w przedmiocie utraty przez T.B. statusu osoby bezrobotnej oraz utraty prawa do zasiłku została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procedury administracyjnej w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny nie jest sporny. Nie ulega wątpliwości, że w dniu [...] marca 2018 r. wraz z decyzją o przyznaniu statusu bezrobotnego, skarżący złożył oświadczenie, że m.in. jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia i pokwitował również odbiór tego oświadczenia oraz informacji o prawach i obowiązkach, z których wynika m.in. (pkt 1) obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych przez PUP terminach oraz na każdorazowe wezwanie PUP i (pkt 2) poinformowania PUP w ciągu 2 dni od dnia wystawienia zaświadczenia o niezdolności do pracy spowodowanej chorobą lub opieką nad członkiem rodziny i doręczenia zaświadczenia lekarskiego na druku ZUS ZLA w terminie 7 dni od dnia jego wystawienia. Informacja o prawach i obowiązkach wymienia także okoliczności powodujące utratę statusu osoby bezrobotnej z jednoczesną utratą prawa do zasiłku oraz wszystkich świadczeń przysługujących bezrobotnym , w tym w pkt 9 przypadek, gdy osoba bezrobotna nie stawi się w PUP w Ł. w wyznaczonym terminie i nie powiadomi w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Bezsporne jest także, że skarżący własnoręcznym podpisem w dniu 16 marca 2018 r. potwierdził na Karcie realizacji indywidualnego planu działania, że został poinformowany o kolejnym terminie stawienia się w PUP wyznaczonym na 14 maja 2018 r., oraz złożył kolejne oświadczenie, z którego wynika, że został zapoznał się m.in. z informacją o skutkach niestawiennictwa w PUP. Skarżący nie stawił się w wyznaczonym terminie, a dopiero po otrzymaniu decyzji Prezydenta Miasta Ł. o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku złożył wyjaśnienia i załączył zaświadczenie lekarskie i akt zgonu babci. W takich okolicznościach Skarżący kwestionuje stanowisko organu wskazując, że nie stawił się na wyznaczoną wizytę i nie powiadomił organu w ciągu 7 dni ze względu na stan psychiczny, w którym się znajdował po śmierci babci. W związku z powyższym przypomnieć należy, że bezrobotny ma obowiązek stawiania się w urzędzie pracy na wyznaczone wizyty. Wynika to z treści art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm.), zgodnie, z którym bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W przypadku bezrobotnego będącego dłużnikiem alimentacyjnym, w rozumieniu przepisów o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, wyznaczony termin nie może być dłuższy niż 90 dni. Z kolei art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Pozbawienie statusu osoby bezrobotnej następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw, tj. na: 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa oraz 270 dni w przypadku trzeciego i kolejnego niestawiennictwa. Zauważyć też trzeba, że skarżący objęty został Indywidualnym Planem Działania, który opatrzył własnoręcznym podpisem w dniu 16 marca 2018 r. (k. 145-146 akt admin.). Indywidualny plan działania oznacza plan działań obejmujący podstawowe usługi rynku pracy wspierane instrumentami rynku pracy w celu zatrudnienia bezrobotnego lub poszukującego pracy (art. 2 ust. 1 pkt 10a ustawy).Z treści cytowanego przepisu oraz art. 34a ust. 1 wynika, że chodzi o zaplanowanie i wdrożenie działań mających na celu poprawę sytuacji bezrobotnego na rynku pracy, zwiększenie jego możliwości znalezienia zatrudnienia, a następnie utrzymania przez niego tego zatrudnienia, innymi słowy o aktywizację bezrobotnego. Takie działania wymagają współdziałania bezrobotnego z PUP i wywiązywanie się z obowiązków nałożonych przez ustawę, w tym obowiązku stawiania się w wyznaczonych terminach w PUP. Stosownie do treści art. 33 ust. 4 pkt 7 ww. ustawy, przerwanie z własnej winy szkolenia, stażu, realizacji indywidualnego planu działania lub wykonywania prac, o których mowa w art. 73a, lub innej formy pomocy określonej w ustawie powoduje utratę statusu osoby bezrobotnej; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia ich przerwania na okres wskazany w pkt 3. Podczas wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w dniu 16 marca 2018 r. skarżący pouczony został, że następna data stawiennictwa wyznaczona została na dzień 14 maja 2018 r. Skarżący podpisał tę informację (k. 147 akt admin.). Sąd podziela zatem stanowisko organu, że skarżący został prawidłowo poinformowany o kolejnym terminie wizyty w PUP, tym bardziej, że skarżący podpisał wówczas nie tylko zobowiązanie do aktywnej realizacji IPD ale także oświadczenia informujące go o obowiązkach i skutkach niewywiązania się z nich . Podkreślić trzeba, że bezrobotny może uniknąć utraty statusu bezrobotnego w związku ze swym niestawiennictwem w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy jedynie wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione dwa warunki: 1. bezrobotny powiadomi urząd pracy w ciągu 7 dni od dnia, w którym miał się stawić, o przyczynie swego niestawiennictwa oraz 2. wskazana przyczyna będzie uzasadniona. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły w sposób niewątpliwy, że nie doszło do ziszczenia się pierwszej z przesłanek, tj. że skarżący nie powiadomił PUP o swym niestawiennictwie w zakreślonym terminie 7 dni od dnia wyznaczonego stawiennictwa. W tym miejscu podkreślić należy, że art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy nie określa formy, w jakiej winno nastąpić powiadomienie o przyczynie niestawiennictwa, w szczególności nie wymaga zachowania formy pisemnej; wystarczające będzie więc np. powiadomienie telefoniczne (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2010 r., II SA/Rz 747/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przyczynę niestawiennictwa skarżący wskazał dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji, podnosząc, że stan psychiczny, w którym się znajdował w dniu 14 maja 2018 r. uniemożliwiał mu ocenę jego sytuacji życiowej, był bowiem w depresji po utracie osoby bliskiej. Na tę okoliczność załączył zaświadczenie lekarskie z dnia 15 czerwca 2018 r. , że w okresie od 6 lutego 2018 r. do 15 czerwca 2018 r. pozostawał pod opieką Specjalistycznego Psychiatrycznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w Ł. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia (...) nie zawierają choćby przykładowego katalogu "uzasadnionych przyczyn" niestawiennictwa i nie wyjaśniają, co należy pod tym pojęciem rozumieć. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że taka przyczyna musi poddawać się możliwości jej weryfikacji. Przede wszystkim jednak za uzasadnioną przyczynę może być uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, nie spowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy (por.: wyroki NSA z 17 lutego 2010 r., I OSK 1319/09 i z 09 listopada 2009 r., I OSK 422/09 oraz wyrok WSA z 06 marca 2012 r., IV SA/Gl 501/11 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Nie każdy podany przez bezrobotnego powód nie zgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę, a jedynie zdarzenie niezależne od woli bezrobotnego; takie, na które nie miał wpływu, a więc, co do zasady, zdarzenie nagłe, którego przy dołożeniu należytej staranności bezrobotny nie mógł przewidzieć i zapobiec jego negatywnym następstwom w postaci niemożności stawienia się w wyznaczonym terminie w powiatowym urzędzie pracy (por. wyrok NSA z 26 października 2010 r., I OSK 942/10 i z 9 listopada 2009 r., I OSK 422/09 oraz wyrok WSA w Kielcach z 20 maja 2010 r., II SA/Ke 214/10 publ. www.orzeczania.nsa.gov.pl ). Jako przykłady przyczyn uzasadniających niestawiennictwo podaje się w orzecznictwie m.in. nagłą chorobę, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź (por. wyroki NSA z 26 października 2010 r., I OSK 942/10 i z 9 listopada 2009 r., I OSK 422/09). Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się natomiast okoliczności powstałych z winy bezrobotnego, choćby tylko na skutek jego lekkomyślności czy niedbalstwa, które polega na niedołożeniu należytej staranności (por. wyrok NSA z 26 października 2010r., I OSK 942/10 i z 1 sierpnia 2007 r., I OSK 1821/06 oraz wyroki WSA z 29 września 2010 r., II SA/Sz 469/10; z 23 września 2010r., III SA/Kr 148/10; z 20 maja 2010 r., II SA/Ke 214/10, publ. www.orzeczania.nsa.gov.pl ). Odnosząc powyższe stanowisko sądów administracyjnych co do rozumienia pojęcia "uzasadnionych przyczyn" Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, że podana przez skarżącego okoliczność nie może być zakwalifikowana do katalogu "uzasadnionych przyczyn". Sama okoliczność, że skarżący leczy się z powodu depresji nie może być wystarczającym dowodem na to, że w dniu 14 maja 2018 r. nie mógł stawić się PUP. Ponadto zauważyć trzeba, że z załączonego do odwołania zaświadczenia lekarskiego o pozostawaniu skarżącego pod opieką podmiotu leczniczego w okresie od 6 lutego 2018 r. do 15 czerwca 2018 r. nie wynika, aby w dniu 14 maja 2018 r. nastąpiło takie zaostrzenie objawów, które uniemożliwiałoby skarżącemu na stawiennictwo. Dodatkowo wskazać trzeba, że skarżący już w dniu uzyskania statusu osoby bezrobotnej , a także w dniu 16 marca 2018 r., kiedy to był na wizycie w PUP, również pozostawał pod opieką psychiatryczną (co wynika z zaświadczenia), a nie stanowiło to przeszkody do stawiennictwa. Jak wskazał między innymi NSA w wyroku z dnia 26 października 2010 r. sygn. I OSK 942/10 do stanu hipotetycznego zapisanego w przepisie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia, należy zaliczyć zdarzenia nagłe, których bezrobotny nie mógł przewidzieć. Do takich okoliczności nie można zaliczyć długotrwałej choroby, bo nie jest to zdarzenie nagłe. Wskazana zatem przyczyna niestawiennictwa nie mogła zostać uznana przez organy za nieusprawiedliwioną. Ponadto zauważyć trzeba, że skarżący w toku postępowania administracyjnego brał czynny udział i podejmował czynności w terminie. W ocenie Sądu sam fakt, że skarżący pozostaje pod opieką poradni zdrowia psychicznego, przy braku stosownej i dającej się zweryfikować dokumentacji odnośnie stanu jego zdrowia w badanym okresie, nie jest wystarczający do usprawiedliwienia jego niestawiennictwa w dniu 14 maja 2018 r. Ponadto zauważyć trzeba, że w przypadku bezrobotnego, pobierającego zasiłek dla bezrobotnych istnieje obowiązek udokumentowania przyczyny niestawiennictwa, spowodowanej chorobą, odpowiednim zaświadczeniem wydanym na druku ZUS ZLA. W myśl bowiem art. 80 ust. 1 ustawy bezrobotny zachowuje prawo do zasiłku i stypendium za okres udokumentowanej niezdolności do pracy, przypadający w okresie przysługiwania zasiłku lub odbywania stażu, przygotowania zawodowego dorosłych i szkolenia, za który na podstawie odrębnych przepisów pracownicy zachowują prawo do wynagrodzenia lub przysługują im zasiłki z ubezpieczenia społecznego w razie choroby lub macierzyństwa. Powołany przepis adresowany jest wprost do bezrobotnego pobierającego zasiłek. Osoba taka zachowuje prawo do zasiłku za okres udokumentowanej niezdolności do pracy, przypadający w okresie zasiłkowym. Na takie m.in. osoby bezrobotne art. 80 ust. 2 ustawy nakłada obowiązek przedstawienia zaświadczeń o niezdolności do pracy wskutek choroby na druku określonym odrębnymi przepisami. Nieprzedstawienie zaświadczenia w wymaganej formie skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego z pierwszym dniem niezdolności do pracy. Bezrobotny w okresie pobierania zasiłku, który z powodu choroby nie może stawić się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy w celu potwierdzenia gotowości do pracy, obowiązany jest więc udokumentować niezdolność do pracy zaświadczeniem lekarskim w wymaganej formie. Wymóg taki nie dotyczy tych bezrobotnych, którzy nie pobierają zasiłku lub stypendium. Wobec powyższego uznać należało, że przedstawione przez skarżącego zaświadczenie lekarskie nie spełniało wymaganej formy. Reasumując, Sąd nie stwierdził w rozpoznawanej sprawie naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. k.ż.