III SA/Łd 852/25

Dnia 17 lutego 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Adamczewski, Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Ceglarska-Piłat (spr.), Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2026 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 24 września 2025 roku nr SKO.4131.27.2025 SKO.4131.28.2025 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Postanowieniem z 24 września 2025 r. nr SKO.4131.27.2025 SKO.4131.28.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, na podstawie art. 58 § 1 i 2, art. 59 § 2 oraz art. 134 w związku z art. 124 § 1 i 2, art. 127 § 1 i 2, art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu oraz odwołania wniesionego przez Ax. Sp. z o.o. od decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z 24 kwietnia 2025 r. nr RZ.4374.31095.101.2025.DS w sprawie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia, odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (pkt 1) oraz stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania (pkt 2). W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Decyzją z 24 kwietnia 2025 r. nr RZ.4374.31095.101.2025.DS Marszałek Województwa Łódzkiego orzekł o wykreśleniu Ax. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka", strona", "skarżąca") z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia (certyfikat nr [...]) z powodu nieprzedstawiania marszałkowi województwa informacji o działalności agencji zatrudnienia w zakresie świadczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usług, o których mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w terminie do 31 stycznia 2025 r. za rok poprzedni. Wskazaną decyzję wysłano na adres rejestrowy spółki (wskazany w KRS): Ax. SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ (dalej również: "strona", "skarżąca", "Spółka"): [...] Ł., ul. A. 257A lok. 51. Przesyłkę awizowano po raz pierwszy 28 kwietnia 2025 r., powtórnie – 6 maja 2025 r. Ostatecznie przesyłkę zwrócono do nadawcy 16 maja 2025 r. Doręczenie decyzji nastąpiło w trybie art. 44 § 4 k.p.a. z upływem 12 maja 2025 r. Odwołanie od powyższej decyzji i wniosek o przywrócenie terminu zostało złożone przez stronę za pomocą e-PUAP 18 sierpnia 2025 r. W jego treści wskazano, że zgodnie z informacją udostępnioną w Krajowym Rejestrze Agencji Zatrudnienia Spółka została wykreślona z rejestru agencji zatrudnienia 24 kwietnia 2025 r. W 2025 roku z przyczyn rodzinnych i administracyjnych członkowie zarządu Spółki przebywali rzadziej w Polsce i w siedzibie Spółki. Wiceprezes zarządu S.T. pracowała głównie zdalnie z uwagi na urodzenie dziecka i drugą ciążę. Prezes zarządu B.M. musiał natomiast tymczasowo wstrzymać się z przyjazdami do Polski z uwagi na zakończenie okresu ważności jego karty pobytu oraz długi czas oczekiwania na uzyskanie nowej. Z uwagi na powyższe na czas nieobecności członkowie zarządu Spółki upoważnili odpowiednie osoby do zajmowania się jej sprawami wymagającymi obecności na miejscu oraz do odbioru korespondencji. Osoby te miały m.in. odbierać przychodzącą korespondencję i przekazywać tzw. "awiza", a także wysyłać bieżącą korespondencję. Ponieważ dotychczasowe działanie Spółki przebiegało bez zarzutu, członkowie zarządu Spółki nie mieli wątpliwości, że sprawy spółki są realizowane terminowo. Zgodnie z ich wiedzą w styczniu 2025 r. Spółka złożyła sprawozdanie z działalności za pośrednictwem operatora pocztowego – zostało nadane w urzędzie pocztowym jako przesyłka "List zwykły". Do Spółki nie dotarła żadna korespondencja ani też powiadomienie o korespondencji zawierającej wezwanie do wykonania obowiązku przedstawienia Marszałkowi Województwa informacji o działalności agencji zatrudnienia w zakresie świadczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usług. Brak informacji o próbie doręczenia korespondencji (tzw. awizo) spowodował brak możliwości zapoznania się z treścią wezwania oraz decyzją o wykreśleniu z rejestru, a co za tym idzie –wniesienia od niej odwołania. O fakcie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia Spółka dowiedziała się 9 sierpnia 2025 r., co zostało również potwierdzone pismem Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z 13 sierpnia 2025 r. znak: RZ.0134.31095.23.2025.DS, z którego powzięła informację o wystosowaniu do niej wezwania do złożenia stosownej informacji o działalności Spółki jako agencji zatrudnienia za rok 2024. Wymienionym na wstępie postanowieniem z 24 września 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (pkt 1) oraz stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania (pkt 2). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, organ wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 58 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony; 2) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi; 3) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Dokonując oceny przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi SKO wskazało, że na podstawie akt sprawy przede wszystkim nie sposób potwierdzić, że wobec czasowej niemożności działania na terenie Polski przez zarząd strony ktokolwiek był upoważniony do działania w jego imieniu, a zatem że strona dochowała należytej staranności w dbałości o własne interesy. W KRS nie wpisano prokurenta, a organ nie ma wiedzy o istnieniu innego pełnomocnika, przez którego kontakt ze stroną byłby możliwy. Przeprowadzone postępowanie wskazuje, że strona pod adresem rejestrowym nie odbiera korespondencji. Informacja o działalności agencji w 2024 roku nie dotarła do organu pierwszej instancji w ustawowym terminie. Adres do doręczeń elektronicznych strony wpisano do Bazy Adresów Elektronicznych (BAE) i do KRS dopiero 12 sierpnia 2025 r., zatem dopiero od tej daty organ mógł wysyłać do strony korespondencję elektronicznie – wcześniej nie było takiej możliwości, mimo ustawowego obowiązku posiadania przez stronę adresu do doręczeń elektronicznych od 1 kwietnia 2025 r. Nawet jeżeli strona taki adres posiadała, ale nie zgłosiła go do BAE, to organ nie miał możliwości poznania tego adresu i doręczania na niego korespondencji. Zdaniem Kolegium strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminowi zachodzi bowiem tylko wtedy, gdy dokonanie czynności było niemożliwe z uwagi na przeszkodę, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona miała możliwość składania dokumentów podpisanych elektronicznie m.in. za pośrednictwem platformy e-PUAP, bowiem 18 sierpnia 2025 r. pełnomocnictwo dla adw. M. M. prezes zarządu podpisał elektronicznym. W ten sposób mogła zostać również złożona informacja roczna – bez zagrożenia, że nie dotrze ona do właściwego organu w terminie. Twierdzenia o nadaniu korespondencji za pośrednictwem operatora pocztowego listem zwykłym bez potwierdzenia nadania nie są weryfikowalne i wiarygodne zatem nie sposób uznać za uprawdopodobnione, że w ogóle przesyłkę nadano. Powyższa sytuacja nie świadczy również o dochowaniu należytej staranności, tym bardziej, że stronę wpisano do KRS już w 2022 r. i od tego czasu winna mieć ona świadomość konsekwencji prawnych wynikających z niewywiązania się z obowiązku złożenia informacji rocznej o działalności za poprzedni rok kalendarzowy. Zdaniem Kolegium przedsiębiorcę profesjonalnie zajmującego się danym typem działalności obowiązuje podwyższony miernik staranności, posiadanie niezbędnej wiedzy fachowej, doświadczenia i działania zgodnego z przepisami prawa. W ocenie organu zatem z powyższych względów w niniejszej sprawie przedsiębiorca nie wykazał się należytą starannością w wykonywaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa ani nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu. Analizując zachowanie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, Kolegium przypomniało, że doręczenie decyzji nastąpiło w trybie art. 44 § 4 k.p.a. z upływem 12 maja 2025 r. Natomiast 18 sierpnia 2025 r. strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem. W ocenie organu skoro przyczyną uchybienia był brak wiedzy o próbie doręczenia korespondencji, a strona uzyskała wiedzę o korespondencji, w tym o fakcie wykreślenia jej z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, to od 9 sierpnia 2025 r. należy liczyć siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wniosek o przywrócenie terminu złożono 18 sierpnia 2025 r. – już po upływie siedmiodniowego terminu. Organ zauważył, że status spółki, w tym fakt jej wykreślenia z rejestru, strona mogła zweryfikować w oficjalnej przeglądarce: https://stor.praca.gov.pl/portal/kraz/kraz-przeglad, w której po wpisaniu nazwy podmiotu wyświetla się data wykreślenia z rejestru. W ocenie SKO daty ustania przyczyny uchybienia nie należy liczyć od daty potwierdzenia przez organ uchybienia (13 sierpnia 2025 r.), lecz od 9 sierpnia 2025 r. tj. daty dowiedzenia się o korespondencji i fakcie wykreślenia. Wobec powyższego Kolegium uznało, że wniosek o przywrócenie terminu złożono z uchybieniem siedmiodniowego terminu. Na marginesie organ wyjaśnił również, że nawet gdyby uznać, że wniosek złożono w terminie, to strona i tak nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Kolegium wskazało, że wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu wniesiono odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, zatem ten warunek przywrócenia uchybionego terminu należy uznać za spełniony. W związku z tym SKO uznało, że skoro w sprawie nie zostały spełnione kumulatywnie przesłanki z art. 58 k.p.a. to organ zobligowany jest do odmowy przywrócenia terminu. W konsekwencji powyższego organ stwierdził, że w niniejszej sprawie wniesienie odwołania miało miejsce po upływie ustawowego terminu, podkreślając, że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu przewidzianego w art. 134 k.p.a. Organ zauważył przy tym, że w treści zaskarżonej decyzji strona została w sposób prawidłowy pouczona przez organ pierwszej instancji o sposobie i terminie do wniesienia odwołania. Ax. Sp. z o.o., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na wyżej wskazane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 24 września 2025 r. nr SKO.4131.27.2025 SKO.4131.28.2025. Zaskarżając ww. postanowienie w całości, strona podniosła zarzuty naruszenia: a) przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: i. art. 58 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzywrócenie skarżącej terminu do wniesienia odwołania od decyzji, w sytuacji przedstawienia rzetelnego oraz kompletnego uzasadnienia okoliczności przedmiotowej sprawy; ii. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie przez organ postępowania w sposób niebudzący zaufania strony do organu, a także odstąpienie od przeanalizowania okoliczności przedmiotowej sprawy w sposób racjonalny i mający na uwadze zasady doświadczenia życiowego; b) przepisów prawa materialnego, tj.: i. art. 18m pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obowiązującej w dniu wydania decyzji) przez wydanie decyzji o dokonaniu wykreślenia spółki z rejestru agencji zatrudnienia pomimo tego, że w dacie jej wydania strona nie naruszała warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w przepisach ww. ustawy, a jakiekolwiek uchybienia w tym zakresie nie były wynikiem zawinionego działania osób działających w imieniu i na rzecz skarżącej; ii. art. 18m pkt 6 w zw. z art. 19f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obowiązującej w dniu wydania decyzji) przez wydanie decyzji o dokonaniu wykreślenia spółki z rejestru agencji zatrudnienia pomimo tego, iż skarżącej nie doręczono wezwania do usunięcia braku w postaci przedstawienia marszałkowi województwa informacji o działalności agencji zatrudnienia w zakresie świadczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usług; iii. art. 18m pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obowiązującej w dniu wydania decyzji) przez uznanie przez organ, iż doszło do nieusunięcia przez podmiot w wyznaczonym terminie naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia, w sytuacji gdy skarżąca nie miała wiedzy na temat owego naruszenia, z przyczyn od niej niezależnych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia: w zakresie pkt 1 w całości oraz zobowiązanie organu II instancji do wydania postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania we wskazanym przez Sąd terminie; w zakresie pkt 2 w całości oraz zobowiązanie organu II instancji do wydania postanowienia o niestwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania we wskazanym przez Sąd terminie. Jednocześnie strona wniosła o zasądzenie na swą rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej zakresie nie wykazała, by organ wydając zaskarżone postanowienie dopuścił się wyżej wskazanych uchybień skutkujących koniecznością wyeliminowania kwestionowanego aktu administracyjnego z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z 24 kwietnia 2025 r. nr RZ.4374.31095.101.2025.DS w sprawie wykreślenia Ax. Sp. z o.o. z rejestru agencji zatrudnienia. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 58 § 1 i 2, art. 59 § 2 oraz art. 134 w związku z art. 124 § 1 i 2, art. 127 § 1 i 2, art. 129 § 2 k.p.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych, jakie powstały w wyniku niedochowania terminu prawa procesowego. Instytucja ta pełni dla jednostki funkcję ochronną. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy, bowiem stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2 k.p.a.). Z powyższego wynika, że przywrócenie terminu jest uzależnione od łącznego spełnienia następujących przesłanek: złożenia wniosku o przywrócenie terminu; dokonania czynności, której terminowi uchybiono; uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu oraz zachowania terminu do złożenia wniosku. W przypadku niespełnienia choćby jednej z przesłanek przywrócenia terminu, wniosek nie może być uwzględniony. Zaznaczenia wymaga, że instytucja przywrócenia terminu odnosi się do sytuacji, gdy termin został uchybiony. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z 24 kwietnia 2025 r. nr RZ.4374.31095.101.2025.DS w sprawie wykreślenia skarżącej z rejestru agencji zatrudnienia. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2 k.p.a.). Stosownie do treści art. 134 k.p.a., organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu (por. wyrok NSA z 6 maja 2024 r., sygn. akt II OSK 590/23, LEX nr 3757018). Rozstrzygnięcie to nie jest zależne od uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania przez organ postanowienia stwierdzającego uchybienie do wniesienia odwołania, chyba że strona domaga się przywrócenia terminu stosownie do art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., a wniosek ten zostanie uwzględniony. Dokonując oceny prawidłowości stwierdzenia uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej należy zauważyć, że termin do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z 24 kwietnia 2025 r. skutecznie rozpoczął swój bieg, bowiem decyzja ta została prawidłowo doręczona skarżącej w trybie art. 44 k.p.a. Przypomnieć trzeba, że osobom prawnym i jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej pisma doręcza się w sposób określony w art. 45 k.p.a., tj. w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Jeżeli osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej ustanowiły pełnomocnika, pisma doręcza się temu pełnomocnikowi (art. 40 § 2 k.p.a.). Przepis art. 44 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 44 § 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.) Przepis art. 44 k.p.a. konstruuje fikcję prawną doręczenia, z której wynika domniemanie skuteczności doręczenia pisma w trybie określonym w art. 44 § 1-4 k.p.a., mimo że jest oczywiste, iż pismo nie dotarło fizycznie do rąk adresata w terminie określonym w art. 44 § 1 k.p.a. Doręczenie dokonane w omawianym trybie stwarza domniemanie prawne skutecznego doręczenia pisma oparte na założeniu, że strona mogła zapoznać się z pismem awizowanym, a jeśli tego nie uczyniła, to nastąpiło to z przyczyn zawinionych lub niezawinionych leżących po jej stronie. Domniemanie prawne doręczenia pisma z zastosowaniem fikcji prawnej doręczenia jest niewzruszalne w tym sensie, że nie można skutecznie wykazywać, iż treść pisma nie dotarła do wiadomości adresata. Dopuszczalne jest obalenie domniemania skuteczności takiego doręczenia, jeżeli okaże się, że samo zastosowanie art. 44 k.p.a. było wadliwe przez nieprzestrzeganie poszczególnych wymogów procedury doręczenia zastępczego. Natomiast, jeżeli powyższe czynności wykonano prawidłowo, organ administracji uprawniony jest uznać pismo za doręczone stronie z upływem ostatniego dnia okresu czternastodniowego, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2026 r., sygn. akt I OSK 126/25, LEX nr 4025665). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy decyzja Marszałka Województwa Łódzkiego z 24 kwietnia 2025 r. o wykreśleniu z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia została wysłana na adres skarżącej Spółki wskazany w Krajowym Rejestrze Sądowym, tj. [...] Ł., ul. A. 257A lok. 51. W związku z niezastaniem adresata pod tym adresem przesyłka zawierająca decyzję była dwukrotnie awizowana w dniach 28 kwietnia 2025 r. oraz 6 maja 2025 r. Zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierało informacje o możliwości jej odbioru w Placówce Pocztowej Łódź-21 w okresie 14 dni od daty pierwszego awizowania. Ponadto zawierało adnotację, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej wraz z możliwością jej odbioru w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej, przesyłka w dniu 16 maja 2025 r. została zwrócona do nadawcy. Powyższe oznacza, że zaskarżona odwołaniem decyzja została prawidłowo doręczona stronie w trybie art. 44 k.p.a. z dniem 12 maja 2025 r. tj. z upływem ostatniego dnia 14-dniowego okresu przechowywania pisma przez placówkę pocztową. Spełnione zostały bowiem wszystkie wymogi doręczenia zastępczego przewidziane we wskazanym przepisie. Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (por. postanowienie NSA z 16 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 1861/11, LEX nr 1148521). Podkreślić należy, że z treści decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z 24 kwietnia 2025 r. wynika, że strona została w sposób prawidłowy pouczona o możliwości wniesienia od powyższej decyzji odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, za pośrednictwem Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w terminie 14 dni od daty jej doręczenia oraz o możliwości złożenia przed upływem terminu do wniesienia odwołania, oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. W związku z powyższym organ prawidłowo przyjął, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z 24 kwietnia 2025 r. upływał w dniu 26 maja 2025 r. Ponieważ skarżąca wniosła odwołanie za pośrednictwem platformy e-PUAP dopiero w dniu 18 sierpnia 2025 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu, powyższe obligowało Kolegium do stwierdzenia na podstawie art. 134 k.p.a. uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Przechodząc do oceny przesłanek przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej wskazać należy, że organ poprawnie stwierdził brak spełnienia przez skarżącą przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu. Kryterium braku winy w uchybieniu terminu jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu. Na gruncie art. 58 § 1 k.p.a. każdy stopień winy uzasadnia wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa przy dokonywaniu czynności w toku postępowania. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że strona dołożyła należytej staranności, by dokonać czynności proceduralnej w terminie, lecz dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj., że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Przywrócenie terminu usprawiedliwia więc wyłącznie zaistnienie nagłych, obiektywnych, niezależnych od wiedzy i woli strony okoliczności, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie, do których zalicza się takie okoliczności jak pożar, powódź, huragan, przerwę w komunikacji, strajk, nagłą i ciężką chorobę (por. wyroki: NSA z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2401/17; WSA: w Rzeszowie z 4 września 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 360/13; w Bydgoszczy z 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 106/13; w Warszawie z 21 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2210/13 i z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 604/14, dostępne w CBOSA). To na stronie, która uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, spoczywa obowiązek wykazania, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Organ powinien jedynie przedstawione przez nią okoliczności ocenić w świetle przesłanek z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Nie można wymagać od organu, aby prowadził postępowanie wyjaśniające co do przyczyn uchybienia terminu przez stronę. Zauważyć również trzeba, że ustawodawca, określając przesłankę braku winy strony, nie wprowadził wymogu udowodnienia tej okoliczności. Z treści art. 58 § 1 k.p.a. wynika bowiem, że wystarczające jest uprawdopodobnienie braku winy. Aby uprawdopodobnić brak winy, strona postępowania winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 11 wydanie, C. H. Beck, s. 284). W rozpoznawanej sprawie uzasadniając brak winy w niedochowaniu terminu strona podniosła, że w 2025 r. z przyczyn rodzinnych i administracyjnych członkowie zarządu Spółki przebywali rzadziej w Polsce i w siedzibie Spółki. Prezes zarządu nie miał możliwości przyjazdu z uwagi na upływ okresu ważności karty pobytu oraz długi czas oczekiwania na uzyskanie nowej karty. Z kolei wiceprezes zarządu pracowała głównie zdalnie z uwagi na urodzenie dziecka i drugą ciążę. Strona podkreśliła, że na czas nieobecności członkowie zarządu Spółki upoważnili odpowiednie osoby do zajmowania się bieżącymi sprawami Spółki. Upoważnione osoby miały m.in. odbierać przychodzącą korespondencję, przekazywać tzw. awiza, a także wysyłać bieżącą korespondencję. Zgodnie z wiedzą członków zarządu Spółka złożyła w styczniu sprawozdanie z działalności za pośrednictwem operatora pocztowego nadając je jako "List zwykły". Do siedziby Spółki nie dotarła żadna korespondencja ani też powiadomienie o korespondencji zawierającej wezwanie do wykonania obowiązku przedstawienia Marszałkowi Województwa informacji o działalności agencji zatrudnienia w zakresie świadczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usług. Brak informacji o próbie doręczenia korespondencji (tzw. awizo) spowodowało brak możliwości zapoznania się z treścią wezwania oraz decyzji o wykreśleniu z rejestru, a co za tym idzie – wniesienia od niej odwołania. W ocenie Sądu organ słusznie stwierdził, że skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Jak wynika z akt sprawy skarżącą jest spółka prawa handlowego, prowadząca profesjonalną działalność gospodarczą od wielu lat, co potwierdzają wpisy w Krajowym Rejestrze Sądowym. Z tego też względu, zdaniem Sądu, należy oczekiwać, że Spółka, będąc podmiotem profesjonalnym, powinna podejmować działania oraz organizować funkcjonowanie jednostki w taki sposób, by nie dochodziło do uchybienia wymaganym terminom. Wobec Spółki jako przedsiębiorcy należy stosować podwyższone standardy dotyczące zachowania należytej staranności przy prowadzeniu jej spraw, w tym toku postępowań z jej udziałem. Obowiązkiem Spółki było zabezpieczenie prawidłowego obiegu korespondencji oraz wymiany wiadomości pomiędzy podmiotami działającymi na jej rzecz, tak aby mogła należycie dbać o własne interesy. Zaniedbania po stronie upoważnionej osoby obsługującej korespondencję Spółki, czy też ewentualnie zaniechanie w zapoznaniu się z treścią pisma leżące po stronie osób zasiadających w jej zarządzie, obciążają stronę. Skarżąca podnosi, że wobec nieobecności członków zarządu na terenie Polski upoważniła odpowiednie osoby do zajmowania się bieżącymi sprawami Spółki, w tym dotyczącymi odbioru i wysłania korespondencji. Fakt ten nie znajduje potwierdzenia w dokumentacji zgromadzonej w sprawie. Jak słusznie zauważył organ, na podstawie akt sprawy nie sposób potwierdzić, że wobec czasowej niemożności działania na terenie Polski przez zarząd ktokolwiek został upoważniony do działania w jej imieniu. W KRS nie wpisano żadnego prokurenta Spółki, organ nie posiadał również wiedzy o istnieniu innego pełnomocnika, przez którego mógłby się kontaktować ze stroną. Korespondencja w postępowaniu dotyczącym wykreślenia skarżącej z agencji zatrudnienia kierowana była przez organ na adres rejestrowy Spółki. Korespondencja ta nie była podejmowana przez Spółkę. Jak trafnie zauważył organ, adres do doręczeń elektronicznych strony wpisano do Bazy Adresów Elektronicznych (BAE) i do KRS dopiero 12 sierpnia 2025 r. Sąd ponownie podkreśla, że jeżeli w czasie, w jakim biegł termin do wniesienia odwołania członkowie zarządu nie mogli działać, z uwagi na nieobecność w biurze spowodowaną pobytem za granicą, to rzeczą Spółki było zapewnienie technicznych możliwości działania na odległość (spoza biura) lub ustanowienie osoby mogącej zastępować członków zarządu przy czynnościach związanych z obiegiem korespondencji w Spółce. Skarżąca nie dokonała powyższych czynności, co świadczy o niedochowaniu należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw. Brak dbałości o własne interesy i zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej przez profesjonalnego uczestnika obrotu gospodarczego oznacza brak wyłączenia winy w uchybieniu terminu do dokonania tej czynności. Zdaniem Sądu o braku winy skarżącej nie może świadczyć również powołana przez nią okoliczność braku informacji o próbie doręczenia korespondencji w postaci tzw. awizo, która - w jej ocenie - skutkowała brakiem możliwości zapoznania się z treścią decyzji o wykreśleniu z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia oraz wezwania do złożenia corocznej informacji o działalności agencji zatrudnienia za rok poprzedni. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność niepowiadomienia jej o przesyłkach zawierających ww. dokumenty. Gołosłowne twierdzenia skarżącej, że nie otrzymała awiza informującego o możliwości odbioru przesyłki są niewystarczające dla obalenia prawdziwości adnotacji pracowników poczty umieszczonych na potwierdzeniu odbioru przesyłki. Samo twierdzenie o braku awiza nie stanowi dostatecznej podstawy do zakwestionowania informacji wskazanych w treści dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru (por. postanowienie NSA z 27 września 2012 r. sygn. I FZ 292/12; wyrok NSA z 29 maja 2025 r. sygn. II GSK 1872/24; wyrok WSA w Warszawie z 13 sierpnia 2019 r. sygn. VII SA/Wa 492/19; postanowienie WSA w Krakowie z 31 lipca 2023 r. sygn. III SA/Kr 847/23, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby bowiem do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. Wobec powyższego zgodzić się trzeba z organem, że w niniejszej sprawie przedsiębiorca nie wykazał się należytą starannością w wykonywaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa, a w konsekwencji nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu w niniejszej organ niewłaściwe uznał, że wniosek o przywrócenie terminu złożono z uchybieniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przesłanka dochowania siedmiodniowego terminu jest pierwotna w stosunku do pozostałych podstaw uwzględnienia wniosku. Jej niedochowanie zawsze skutkuje nieuwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu, ponieważ zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a. termin siedmiodniowy jest terminem, który nie podlega przywróceniu (por. wyroki NSA: z 6 listopada 2025 r. sygn. akt III FSK 1016/24, 26 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 1992/15 i z 16 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1365/16, dostępne w CBOSA). Art. 58 § 2 k.p.a. wskazuje, że datą, od której należy liczyć termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, jest dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. Jeśli strona nie wiedziała o uchybieniu terminu, to termin do złożenia prośby o jego przywrócenie liczy się od dnia uzyskania przez nią wiadomości o uchybieniu terminu. Rolą strony wnoszącej o przywrócenie terminu jest wówczas wskazanie daty, w jakiej dowiedziała się o okoliczności uchybienia terminu. Ustanie przyczyny uchybienia terminu to ustanie przeszkody do dokonania danej czynności procesowej, niemożliwej do przezwyciężenia przez zainteresowanego, który dołożył należytej staranności w tym zakresie. Ocena czy strona dochowała terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu należy do organu administracji publicznej (por. wyroki: NSA z 17 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 741/16 oraz z 22 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1476/17, dostępne w CBOSA). Z akt sprawy wynika, że strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w dniu 18 sierpnia 2025 r. W treści wniosku o przywrócenie terminu wskazała, że brak informacji o próbie doręczenia korespondencji (tzw. awizo) spowodował brak możliwości zapoznania się z treścią decyzji, a co za tym idzie - wniesienia od niej odwołania. O fakcie wykreślenia z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia Spółka dowiedziała się 9 sierpnia 2025 r., co zostało potwierdzone pismem WUP w Łodzi z 13 sierpnia 2025 r. (znak: RZ.0134.31095.23.2025.DS), z którego Spółka powzięła informację o wystosowaniu do niej wezwania do złożenia stosownej informacji o działalności jako agencja zatrudnienia za rok 2024. Zdaniem Sądu z powyższego wynika, że przyczyną uchybienia terminu był brak wiedzy o próbie doręczenia korespondencji zawierającej decyzję o wykreśleniu z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, a strona uzyskała wiedzę o tej korespondencji, w tym o fakcie wykreślenia jej z ww. rejestru w dniu 9 sierpnia 2025 r. Stosownie do art. 57 § 4 k.p.a., jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. We wskazanym terminie, tj. 18 sierpnia 2025 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym od tej daty należy liczyć siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przy uwzględnieniu, że 16 sierpnia 2025 przypadał w sobotę, a 17 sierpnia 2025 r. (niedziela) był dniem ustawowo wolnym od pracy, termin ten upływał zatem z dniem 18 sierpnia 2025 r. (poniedziałek). Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 58 § 1 k.p.a. W związku z brakiem łącznego spełnienia przesłanek przywrócenia uchybionego terminu organ prawidłowo odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przez organ zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa określonej w art. 8 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, zgodnie z powyższą zasadą, organ wyjaśnił stronie szczegółowo przesłanki, jakimi kierował się wydając zaskarżone postanowienie, wyczerpująco przedstawiając podstawy faktyczne i prawne, które stanowiły podstawę podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie prawne wydanego postanowienia zawiera wyjaśnienie podstaw prawnych i przytoczenie treści przepisów mających zastosowanie w sprawie. Uzasadnienie faktyczne zawiera natomiast wskazanie faktów i dowodów, w oparciu o które wydane zostało rozstrzygnięcie. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia SKO zawiera również odniesienie się do podniesionych przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego zarzutów i twierdzeń. Tym samym spełnione zostały wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Podkreślenia wymaga, że realizacja zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa sprowadza się do wyjaśnienia, że skierowana do strony decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Wydając zaskarżone postanowienie organ administracji sprostał powyższym wymogom. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty naruszenia art. 18m pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem stanowią one zarzuty merytoryczne wobec decyzji Marszałka Województwa Łódzkiego z 24 kwietnia 2025 r. orzekającej o wykreśleniu skarżącej z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. Podkreślić należy, że uprawnienie do oceny merytorycznych zarzutów zawartych w odwołaniu powstaje dopiero w przypadku skutecznego, tj. złożonego w terminie odwołania, co w kontrolowanej sprawie nie miało miejsca. Reasumując w rozpoznawanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Organ administracji prawidłowo uznał, że zarzuty podniesione w skardze nie zasługiwały na uwzględnienie. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. d.cz.