III SA/Łd 973/17

Dnia 12 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , Protokolant Referent stażysta Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi S. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. Nr [...] z dnia [...]; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego S. C. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), lp. 5.2, lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (tj. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1155), po rozpatrzeniu odwołania S. C. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych, uchylił zaskarżoną decyzję i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło: 1. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 2. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień. Na podstawie upoważnienia z dnia 15.12.2016 r. inspektorzy inspekcji transportu drogowego przeprowadzili kontrolę w siedzibie przedsiębiorcy S.C. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: PHUT A. Zakres kontroli obejmował okres od 19.12.2015 r. do 19.12.2016 r. Ustalono, iż przedsiębiorca posiadał licencje: nr. [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, wydaną w dniu 26.05.2004 r. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia 18.01.2017 r. W okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli przedsiębiorca zatrudniał 2 kierowców wykonujący w jego imieniu przewozy drogowe. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją administracyjną z dnia [...] marca 2017 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł złotych, za naruszenia polegające na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień. Jednocześnie organ I instancji umorzył postępowanie w zakresie naruszenia opisanego w protokole kontroli z dnia 18.01.2017r., a polegającego na nieprowadzeniu ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 26d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. W zakresie naruszenia z poz. 6.3.7. Nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień organ I Instancji wskazał, że przedsiębiorca został wezwany do okazania zapisów z urządzeń rejestrujących zamontowanych w pojazdach użytkowanych przez 1985r. w kontrolowane przedsiębiorstwo oraz dokumentów potwierdzających urządzeń aktywność kierowców wykonujących przewozy drogowe na rzecz przedsiębiorcy. Wezwania zostały prawidłowo doręczone w dniach: 19.12.2016r., drugie również w dniu 19.12.2016 r. i kolejne w dniu 09.01.2017 r. Pomimo wezwań przedsiębiorca nie okazał do kontroli wykresówek kierowców o nieustalonych danych osobowych, którzy wykonywali przewozy drogowe pojazdami będącymi w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy, w dniach: - pojazdem o nr rej [...]: • 03.02.2016r. godz. 16:20 od stanu drogomierza [...] do 04.02.2016 r. godz. 06:00 do stanu drogomierza 041057 - przejechano 139 km; • 08.02.2016r. godz. 18:34 od stanu drogomierza [...] do 09.02.2016 r. godz. 07:22 do stanu drogomierza 042141 - przejechano 178 km; • 09.03.2016r. godz. 11 :52 od stanu drogomierza [...] do 18.03.2016 r. godz. 05:37 do stanu drogomierza 050119 - przejechano 1490 km; • 18.03.2016r. godz. 13:20 od stanu drogomierza [...] do 22.03.2016r. godz. 05:26 do stanu drogomierza 050686 - przejechano 299 km; • 25.05.2016r. godz. 15:13 od stanu drogomierza [...] do 30.05.2016r. godz. 03:35 do stanu drogomierza 063607 - przejechano 9 km; • 16.06.2016r. godz. 13:45 od stanu drogomierza [...] do 17.06.2016r. godz. 02:24 do stanu drogomierza 068458- przejechano 6 km; • 13.07.2016r. godz. 14:25 od stanu drogomierza [...] do 14.07.2016r. godz. 03:16 do stanu drogomierza 073824 - przejechano 6 km; • 22.07.2016r. godz. 14:43 od stanu drogomierza [...] do 25.07.2016r. godz. 03:22 do stanu drogomierza 076797 - przejechano 99 km; • 01.09.2016r. godz. 11 :19 od stanu drogomierza [...] do 03.09.2016r. godz. 09:29 do stanu drogomierza 087291 - przejechano 193 km; - pojazdem o nr rej [...]: • 23.12.2015r. godz. 17:35 od stanu drogomierza [...] do 28.12.2015r. godz. 07:11 do stanu drogomierza 757446 - przejechano 455 km; • 29.12.2015r. godz. 15:48 od stanu drogomierza [...] do 08.01.2016 r. godz. 09:01 do stanu drogomierza 758422 - przejechano 309 km; • 19.01.2016r. godz. 17:53 od stanu, drogomierza [...] do 22.01.2016 r. godz. 04:52 do stanu drogomierza 760869 - przejechano 64 km; • 11.05.2016r. godz. 15:54 od stanu drogomierza [...] do 14.05.2016r. godz. 05:57 do stanu drogomierza 778877 - przejechano 627 km; • 21.10.2016r. godz. 17:47 od stanu drogomierza [...] do 24.10.2016r. godz. 04:44 do stanu drogomierza 800964 - przejechano 64 km; • 28.10.2016r. godz. 15:43 od stanu drogomierza [...] do 02.11.2016r. godz. 08:54 do stanu drogomierza 803160 - przejechano 616 km. Na podstawie powyżej opisanego materiału dowodowego oraz mając na względzie art. 7, art. 80 KPA i realna możliwość przejechania przez kierowcę maksymalnej liczby kilometrów w ciągu jednego dnia, ŁWITD uznał, iż podmiot nie przedstawił do kontroli wykresówek za 16 dni; . - wykresówek lub innych dokumentów potwierdzających aktywność kierowcy S. C. z okresu od 19.12.2015 r. do 17.04.2016 i od 09.07.2016 do 19.12.2016 r. (tj. 363 dni); - wykresówki kierowcy P.C. z dnia 19.01.2016 r. (z ewidencji czasu pracy okazanej do kontroli wynika, iż w tym dniu kierowca wykonywał przewóz drogowy) oraz wykresówek lub innych dokumentów potwierdzających aktywność kierowcy w okresie od 01.12.2016 r. do 19.12.2016 r. - tj. za 20 dni; - wykresówek kierowcy T.M. z dni: 20.12.2015, 13.06.2016, 06.10.2016 (z ewidencji czasu pracy okazanej do kontroli wynika, iż w tych dniach kierowca wykonywał przewóz drogowy), wykresówek lub innych dokumentów potwierdzających aktywność kierowcy w okresie od 01.12.2016 r. do 19.12.2016 r. - tj. za 22 dni; - wykresówki z dnia 09.06.2016 r. kierowcy o nieustalonych danych, który to wykonywał przewozy drogowe pojazdem o nr rej [...] - przedsiębiorca wskazał, iż w tym dniu wykonywał przewóz drogowy w ramach działalności gospodarstwa rolnego. Jednakże na podstawie pisma z dnia 09.01.2017 r. z GDDKiA Departamentu Zarządzania Ruchem i danych udostępnionych z systemu ViaTolI, ŁWITD ustalił, iż pojazd logował się do ww. systemu w promieniu ponad 100 km od bazy przedsiębiorstwa, a co za tym idzie zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt b rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. istnieje obowiązek rejestrowania aktywności za pomocą urządzenia rejestrującego. - tj. za 1 dzień. W związku z powyższym organ uznał, że skarżący nie okazał zapisów za 422 dni. W zakresie naruszenia z poz. 5.2, 5.2.1 i 5.2.2 organ I instancji wskazał, że analiza tarcz tachografu kierowcy M. T., wykazała, iż kierowca w dniu 27 kwiecień 2016r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 11 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 41 minut w okresie od godziny 06:13 do godziny 14:12. W okresie tym kierowca odebrał tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe: 06:49-07:08; 08:04-08:24; 08:40-08:57; 09:28-09:47; 11 :02-11 :22; 11 :30-11 :52; 12:30-12:48; 12:55-13:23. Do kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 2. Analiza tarcz tachografu kierowcy M. T., wykazała, iż kierowca w dniu 15 czerwiec 2016r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 49 minut . Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 19 minut w okresie od godziny 09:00 do godziny 16:09. W okresie tym kierowca odebrał tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe: 10:44-11:17; 12:32-12:56; 13:56-14:24. Do kontroli nieokazano dokumentu (wykresówki), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 3. Analiza tarcz tachografu kierowcy M. T., wykazała, iż kierowca w dniu 02 lipiec 2016r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 19 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 49 minut w okresie od godziny 05:22 do godziny 11 :29. W okresie tym kierowca odebrał tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe: 09:13-09:39; 06:28-07:04; 08:27-08:43.00 kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 4. Analiza tarcz tachografu kierowcy M.T., wykazała, iż kierowca w dniu 18 październik 2016r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 22 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 52 minuty w okresie od godziny 08:53 do godziny 15:08. W okresie tym kierowca odebrał tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe: 11 :32-12:08; 13:30-13:54.00 kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 5. Analiza tarcz tachografu kierowcy C.P., wykazała, iż kierowca w dniu 17 czerwiec 2016r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 41 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 11 minut w okresie od godziny 06:18 do godziny 13:01. W okresie tym kierowca odebrał tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe: 06:32-06:50; 07:30-07:53; 08:29-08:55; 10:40-11 :05.00 kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 6. Analiza tarcz tachografu kierowcy C. P., wykazała, iż kierowca w dniu 30 czerwiec 2016r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 31 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 1 minutę w okresie od godziny 05:54 do godziny 12:15. W okresie tym kierowca odebrał tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe: 06:41-07:16; 10:07-10:23. Do kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. 7. Analiza tarcz tachografu kierowcy C.P., wykazała, iż kierowca w dniu 27 lipiec 2016r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 24 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 54 minuty w okresie od godziny 11 :54 do godziny 18:13. W okresie tym kierowca odebrał tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe: 13:54-14:25; 14:43-15:01; 15:21-15:43. Do kontroli nie okazano dokumentu (wykresówki), uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Zdaniem organu oznacza to, że kierowca naruszył normę określoną wart. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 10211 z 11.04.2006r.), która stanowi, iż po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa, trwająca co najmniej 45 minut, chyba, że kierowca zaczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwą długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa co najmniej 30minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie: - art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek i środków dowodowych, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji, - art. 6, 7 i 8 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób zupełny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nieprzeprowadzenie nowych dowodów, - art. 7, 77, i 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony w załatwieniu sprawy. W uzasadnieniu przedsiębiorca wyjaśnił, że nie okazał brakujących dokumentów wymaganych przez organ ponieważ miał za krótki okres na przedstawienie dowodów, a prowadzący kontrolę nie zgodzili się na przedłużenie postępowania. Strona twierdzi, że skoro prowadzi dwa gospodarstwa rolne i jednocześnie wykonuje przewozy drogowe to nie ma obowiązku rejestrować każdej aktywności pojazdu. Tym bardziej, że obowiązek rejestracji czasu pracy dotyczy kierowców, a nie pojazdów. Zdaniem przedsiębiorcy posiadanymi pojazdami często były wykonywane przejazdy wyłączone spod przepisów rozporządzenia nr 561/2006 i tym samym nie było obowiązku rejestrowania aktywności kierowcy prowadzącego taki pojazd. Dodatkowo w okresach, w których organ stwierdził nieokazanie dokumentacji pojazdy poruszały się bez ładunku w celu przestawienia pojazdu czy zatankowania i wówczas zdaniem przedsiębiorcy nie było konieczności rejestrowania czasu pracy kierowcy. Skarżący podniósł, że nieokazano mu danych z systemu viaToll Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego orzekł o uchyleniu powyższego rozstrzygnięcia i nałożeniu kary 15.000 zł. Organ II instancji wskazał, że stosownie do art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92 a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Organ wyjaśnił, że w myśl do art. 92 a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Zgodnie z art. 92 b ust. 1 - 2 ustawy o transporcie drogowym, nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98,jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia l lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Odnośnie naruszenia lp. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 4 lit a rozporządzenia (WE) nr 56] /2006, "przewóz drogowy" oznacza każdą podróż odbywaną w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd, z ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Zgodnie z art. 4 lit d ww. rozporządzenia "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku. Stosownie do art. 7 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje przerwa trwająca co najmniej 45 minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 5.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym który sankcjonuje przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy karą pieniężną w wysokości 150 złotych o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz karą pieniężną w wysokości 200 złotych za każdą następne rozpoczęte 30 minut. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci skontrolowanych wykresówek oraz protokołu kontroli, że kierowca T.M. • przekroczył w dniu 15.06.2016 r., maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 49 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godziny i 19 minut od godziny 09:00 dnia 15.06.2016 r. do godziny 16:05 dnia 15.06.2016 r. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kierowca w ww. okresie odebrał trzy przerwy minimum 15 minutowe od 10:44 do 11 :14; od 12:32 do 12:56 i od 13:53 do 14:20. Kara za powyższe wynosi 350 złotych. Organ odwoławczy zważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci skontrolowanych wykresówek oraz protokołu kontroli, że kierowca P. C. • przekroczył w dniu 17.06.2016 r., maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 41 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godziny i 11 minut od godziny 06:18 dnia 17.06.2016 r. do godziny 12:56 dnia 17.06.2016 r. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kierowca w ww. okresie odebrał dwie przerwy minimum 15 minutowe od 07:30 do 07:50 i od 10:34 do 11 :02. Kara za powyższe wynosi 350 złotych, • przekroczył w dniu 27.07.2016 r., maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 24 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 4 godziny i 54 minuty od godziny 11:54 dnia 27.07.2016 r. do godziny 18:13 dnia 27.07.2016 r. Podczas kontroli nie okazano dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kierowca w ww. okresie odebrał dwie przerwy minimum 15 minutowe od 13:54 do 14:25; od 14:40 do 15:00 i od 15:20 do 15:38. Kara za powyższe wynosi 150 złotych. Organ odwoławczy stwierdził, że ze skontrolowanych wykresówek nie wynika, że kierowcy T.M. w dniach 27.04.2016 r, 02.07.2016 r. i 18.10.2016 r. oraz P.C. w dniu 30.06.2016 r. przekroczyli maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy 45 minutowej po okresie prowadzenia pojazdu wynoszącym cztery i pół godziny. Mając powyższe organ odwoławczy uchylił karę pieniężną w kwocie 2.050 złotych nałożoną na stronę za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy i nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 850 złotych za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Odnośnie naruszenia lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy wskazał, że według art. 32 ust. 1 rozporządzenia 165/2014., przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Zgodnie z art. 33 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 16512014, przedsiębiorstwa transportowe: - przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. - są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. W myśl art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004r. pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach; 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności; 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca: 1) udostępnia kierowcy na jego wniosek; 2) przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6. 3. 7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, karą pieniężną w wysokości 500 złotych za każdy dzień. Organ odwoławczy stwierdził, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu kontroli, skontrolowanych wykresówek, danych z systemu viaToll, wyjaśnień strony odnośnie dni w których wykonywała przewozy wyłączone spod obowiązywania rozporządzenia nr 561/2006, że przedsiębiorca w trakcie kontroli nie okazał wykresówek oraz dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień dotyczących pojazdów: a) o nr rej. [...] za: - okres od godz. 16:20 dnia 03.02.2016 r. do godz. 06:00 dnia 04.02.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 139 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 18:34 dnia 08.02.2016 r. do godz. 07:22 dnia 09.02.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 178 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 11:52 dnia 09.03.2016 r. do godz. 05:37 dnia 18.03.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 1490 kilometrów, łącznie brak 7 wykresówek, - okres od godz. 13:20 dnia 18.03.2016 r. do godz. 05:26 dnia 22.02.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 299 kilometrów, ponieważ z wyjaśnień strony wynika, że w dniu 21.03.2016 r. wykonywała przewóz wyłączony spod rozporządzenia nr 561/2006, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 15:13 dnia 25.05.2016 r. do godz. 03:35 dnia 30.05.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 9 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 14:43 dnia 22.07.2016 r. do godz. 03:22 dnia 25.07.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 99 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 11 :19 dnia 01.09.2016 r. do godz. 09:29 dnia 03.09.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 193 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, b) o nr rej. [...] za: - okres od godz. 17:35 dnia 23.12.2015 r. do godz. 07:11 dnia 28.12.2015 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 455 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 15:48 dnia 29.12.2015 r. do godz. 09:01 dnia 08.01.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 309 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 17:53 dnia 19.01.2016 r. do godz. 04:52 dnia 22.01.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 64 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 15:54 dnia 11.05.2016 r. do godz. 05:57 dnia 14.05.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 627 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 17:47 dnia 21.10.2016 r. do godz. 04:44 dnia 24.10.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 64 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 15:43 dnia 28.10.2016 r. do godz. 08:54 dnia 02.11.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 616 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki. Biorąc pod uwagę liczbę możliwych kilometrów do przejechania w ciągu jednego dnia należy stwierdzić, że przedsiębiorca nie przedstawił wykresówek z aktywnością pojazdów: o nr rej. [...] i o nr rej. [...] za 16 dni. Dodatkowo ponieważ ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedsiębiorca S. C. w kontrolowanym okresie prowadził osobiście pojazdy o masie powyżej 3,5 tony tym samym winien w trakcie kontroli okazać zaświadczenia o działalności o nieprowadzeniu pojazdu lub zapisy z zarejestrowaną jazdą pojazdami, podczas prowadzenia których obowiązuje obowiązek rejestrowania aktywności przez kierowcę. Przedsiębiorca ten nie okazał zapisów ze swojej aktywności za okres od 19.12.2015 r. do 17.04.2016 r. i od 09.07.2016 r. do 19.12.2016 r., łącznie za 363 dni. Z materiału dowodowego wynika, że przedsiębiorca nie okazał również wykresówek lub zaświadczeń o prowadzeniu działalności odnośnie kierowców: - P. C. za dzień 19.01.2016 r. oraz za okres od 01.12.2016 r. do 19.12.2016r. łącznie brak udokumentowanych 20 dni ww. kierowcy; - T.M. za dni 20.12.2015 r., 13.06.2016 r., 06.10.2016 r. oraz w okresie od 01.12.2016 r. do 19.12.2016 r., łącznie brak udokumentowanych 22 dni ww. kierowcy. Ponieważ z danych udostępnionych z systemu viaToll wynika, że pojazdem o nr rej. [...]strona w dniu 09.06.2016 r. wykonywała przewóz w odległości powyżej 100 kilometrów od siedziby przedsiębiorcy, tym samym w trakcie jazdy winna być rejestrowana aktywność kierowcy. Wyjaśnienia strony, że ww. dniu przewóz był wykonywany w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego nie zostały uznane z uwagi na fakt wykonywania w ww. dniu przewozu w promieniu powyżej 100 kilometrów od siedziby gospodarstwa rolnego. Oznacza to że przedsiębiorca nie okazał jednej wykresówki za dzień 09.06.2016r. z pojazdu o nr rej. [...]. Łącznie przedsiębiorca nie okazał wykresówek lub zaświadczeń o działalności dokumentujących aktywność kierowców lub pojazdów o nr rej. [...] i o nr rej. [...] za 422 dni. Kara za powyższe naruszenie wynosi łącznie 211.000 złotych. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy utrzymał karę pieniężną w kwocie 211.000 złotych nałożoną przez organ l instancji na stronę za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu, organ II instancji uznał, że są niezasadne i nie mogą zostać uwzględnione. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ I instancji zaskarżoną decyzją umorzył postępowanie w zakresie naruszenia opisanego w protokole kontroli nr [...] z dnia 18.01.2017 r., a polegającego na nieprowadzeniu ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 26d ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Skoro postępowanie odnośnie powyższego naruszenia zostało umorzone tym samym zarzut strony dotyczący nałożenia na nią karę za nieprowadzenie ewidencji czasu pracy jest nieskuteczny. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w wydanej decyzji organ I instancji wskazał, iż zebranych w trakcie kontroli dokumentów wynika, że przedsiębiorca Pan S. C. w kontrolowanym okresie prowadził pojazdy ciężarowe o masie powyżej 3,5 tony w trakcie których to przewozów rejestrował swoją aktywność na tarczach tachografu. Tym samym był obowiązany również prowadzić ewidencję czasu pracy kierowcy w której rejestrował by swoją aktywność. Jednak z uwagi na fakt, że w dniach w których kierowca przedsiębiorca osobiście prowadził pojazdy rejestrował swoją aktywność na wykresówkach tym samym organ l instancji uznał, że przedsiębiorca dopełnił obowiązku ciążącego na nim obowiązku i nie doszło do naruszenia określonego w lp. 8.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu odwoławczego decyzja organu I instancji o umorzeniu postępowania w zakresie ww. naruszenia była prawidłowa. Odnosząc się do wyjaśnień strony twierdzącej, że prowadzi gospodarstwo i w związku z tym kierowcy wykonujący przewozy w ramach tego gospodarstwa nie byli obowiązani do rejestrowania swojej aktywności podczas wykonywanych przewozów organ odwoławczy wyjaśnił, że ujawnione naruszenia dotyczą przewozów, które nie były wyłączone z obowiązku rejestrowania czasu pracy kierowców. Materiał dowodowy wskazuje, że w dniach w których ujawniono przedmiotowe naruszenia kierowcy strony byli obowiązani rejestrować swoją aktywność podczas wykonywanych przewozów jak również, sam przedsiębiorca z racji osobiście wykonywanych przewozów za dni w których nie prowadził pojazdu winien okazać zaświadczenia o działalności. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając sprawę, mając na względzie treść art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz po przeprowadzeniu postępowania stwierdza, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono stan faktyczny. Organ I instancji zgromadził bowiem w aktach sprawy dowody, które były konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie było sprzeczne z prawem. Organ stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o posiadany przez organ materiał dowodowy, który był wystarczający do nałożenia kary. W czasie kontroli inspektorzy zebrali materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości, że kierowcy strony wykonywali przewozy drogowe z naruszeniem norm o czasie pracy kierowców, a strona pomimo poinformowania jej o kontroli nie okazała wszystkich wykresówek lub zaświadczeń o działalności za okres objęty kontrolą. Nie było więc koniecznym zebranie dodatkowego materiału dowodowego w sytuacji, gdy ustalenia faktyczne uzyskane w trakcie kontroli nie budziły wątpliwości i jednoznacznie wskazywały na powstanie naruszeń określonych w lp. 5.2 i lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie doszło do naruszenia art. 107 § kpa. Według tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżona decyzja zawierała wszystkie niezbędne elementy wymagane przez art. 107 kpa. W szczególności zawierała uzasadnienie faktyczne, w którym wymieniono fakty, jakie organ uznał za udowodnione (przede wszystkim fakt nie odbierania przez kierowców strony przerw 45 minutowych po okresie prowadzenia pojazdu wynoszącym cztery i pół godziny oraz nieokazanie przez stronę wszystkich wykresówek lub zaświadczeń o działalności dokumentujących czas pracy jej kierowców w okresie objętym kontrolą. Nie było takich dowodów, którym organ odmówiłby wiarygodności bądź mocy dowodowej. Organ odwoławczy rozpoznając niniejszą sprawę nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b ustawy o transporcie drogowym. Podkreślić bowiem należy, iż strona nie wykazała aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Po pierwsze wskazać należy, iż przedsiębiorca nie przedstawił w postępowaniu dokumentów takich jak zlecenie przewozowe, listy przewozowe itp. z których wynikałoby jednoznacznie, że przedsiębiorca podejmował się wykonywania takich zadań przewozowych, których realizacja nie pociągała za sobą naruszenia przez kierowcę przepisów rozporządzenia 561/2006. W ramach przesłanek określonych wart. 92b ustawy mieści się również organizacja pracy czyli m.in. wyznaczanie kierującym takiej ilości przewozów oraz ilości załadunków i rozładunków by mogli oni odbierać prawidłowe odpoczynki, przerwy aby nie przekraczać czasu jazdy. Organ odwoławczy podkreślił, że takich dowodów na właściwą organizację strona nie przedstawiła. Należy stwierdzić, ze skoro przedsiębiorca wykonywał przewozy przy pomocy zatrudnionych kierowców winien nadzorować prace kierowców, którzy w jego imieniu ją realizują czego strona nie czyniła. Gdyby przewozy były zorganizowane w sposób prawidłowy, a jednocześnie przedsiębiorca kontrolował pracę zatrudnionych przez niego kierowców pod względem przestrzegania norm czasu pracy, do stwierdzonych naruszeń czasu by nie doszło. W ocenie GITD w sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na powstanie okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie popełnione przez przedsiębiorcę naruszenia wynosi 211.850 złotych. Stosownie do faktu, że karę pieniężną nałożono w wysokości 15.000 złotych zgodnie z ograniczeniem określonym w art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym zaskarżoną decyzję należało utrzymać w mocy. W skardze S.C. zarzucił naruszenie: 1) art. 15 Kpa oraz stanowiącego jego konkretyzację art. 127 Kpa, poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, jako gwarancji procesowej strony postępowania administracyjnego, wyrażającej się w możliwości żądania przez nią wyjaśnienia wątpliwości prawnych w ponownym rozstrzygnięciu jej sprawy indywidualnej załatwionej decyzją organu I instancji, 2) przepisów postępowania tj. art. 15 Kpa. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji mimo, że w ramach postępowania administracyjnego, nie doszło do merytorycznego dwukrotnego rozpoznania tej samej sprawy, a organ II instancji pomimo podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących zaniedbań w postępowaniu pierwszo instancyjnym, oparł swoje rozstrzygnięcie na przypuszczeniach domysłach i stanie faktycznym wyłącznie ustalonym uprzednio, nie dokonują należytej, a jednocześnie niezależnej oceny i analizy akt sprawy jak i nie rozpatrując zgłoszonych wniosków dowodowych, 3) art. 7, art. 9, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie uwzględnienie wyłączenia przewozów na gospodarstwie rolnym wykonywanych przez przedsiębiorcę i jego syna z obowiązku rejestracji norm czasu pracy, tym samym ograniczenie czynności dowodowych i wydanie rozstrzygnięcia na podstawie okoliczności nie mających oparcia w materiale dowodowym, 4) lp. 6.3.7 załącznika numer 3 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, skutkujące usankcjonowaniem przejazdów, nie pozostających w związku z działalnością transportową skarżącego i wyłączonego spod regulacji przepisów ustawy o transporcie i rozporządzenia 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i art. 33 ust 3 rozporządzenia 165/14 w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym z jednoczesnym deficytem ustalenia przez organ charakteru przewozu i celu przejazdu oraz tego, kto in concreto przedmiotowy przejazd wykonywał, w sytuacji kiedy określona w protokole kontroli aktywność nie pozostawała w bezpośrednim związku z prowadzeniem pojazdu przez przedsiębiorcę - rolnika, wymagającym rejestracji jego aktywności, 5) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ograniczenie czynności dowodowych zmierzających jedynie do zbadania poprawności wykonywania przewozów drogowych z całkowitym pominięciem okoliczności, w których ustawodawca dopuszcza odstąpienie od stosowania określonych przepisów, 6) art. 107 § 3 k.p.a. w wyniku dowolnie zinterpretowanego stanu faktycznego oraz nieodniesienie się do argumentów zawartych w wyjaśnieniach i odwołaniu, a istotne ustalenia organu nastąpiły na podstawie zebranego w sprawie materiału niepoprzedzonego wnikliwym postępowaniem dowodowym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, że w stosunku do skarżącego zachodzi konieczność zastosowania kary pieniężnej, w oparciu o dyspozycję normy prawnej wysłowionej w treści art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji kiedy ujawnione dwa przejazdy przedsiębiorcy-rolnika w okresie całego roku nie mogą być dowodem na wykonywanie przewozów drogowych jako zawodowy kierowca i związane z tym obowiązki, 7) przepisów postępowania, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i niewydanie decyzji w oparciu o całokształt okoliczności sprawy a także przez orzekanie bez kierowania się zasadą słuszności interesu strony oraz przepisami Kpa art. 7a § 1 i art. 81a, które nakazują rozstrzygać wątpliwości, co do stanu faktycznego lub wątpliwości prawnych na korzyść strony postępowania. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W tym zakresie kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ocena sprawy dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U.2017 r. poz. 1369, dalej zwanej: P.p.s.a.) Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Sąd może wiec wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Skarga podlega oddaleniu w przypadku braku uzasadnionych podstaw zaskarżenia (art. 151 P.p.s.a.) Wychodząc z tak zakreślonych granic kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a). Przede wszystkim należy podnieść, że w zaskarżonej decyzji naruszono przepis art.138 § 1 pkt.2 K.p.a., będący podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji w postępowaniu odwoławczym, zgodnie z którym, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umarza postępowanie pierwszej instancji w całości lub w części. Z przepisu art.138 § 1 pkt.2 K.p.a. wynika, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości lub w części. W takim przypadku ma obowiązek orzec co do istoty sprawy w takim zakresie w jakim uchylił decyzję pierwszoinstancyjną. W sytuacji gdy zaskarżona decyzja organu I instancji została uchylona w całości organ odwoławczy jest zobowiązany orzec w całości co do istoty sprawy. W przypadku natomiast uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej w części organ odwoławczy orzeka w zakresie w jakim uchylił decyzję organu I instancji. W rozpoznawanej sprawie w decyzji z dnia [...] marca 2017 r. organ I instancji – [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Ł. - umorzył postępowanie w zakresie nieprowadzenia ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 26 d ustawy z dnia 26 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 15.000 zł na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym za wymienione naruszenia wskazanych przepisów. W zaskarżonej decyzji natomiast uchylono decyzję organu I instancji w całości i wymierzono karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Oznacza to, że organ odwoławczy uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w całości, a więc także w części w jakiej umorzono postępowanie administracyjne. Skoro uchylono zaskarżoną decyzję w całości to organ odwoławczy winien orzec w takim zakresie w jakim uchylił decyzję pierwszoinstancyjną czyli także w zakresie rozstrzygnięcia organu I instancji o umorzeniu postępowania. W zaskarżonej decyzji brak jest jednak takiego rozstrzygnięcia. Zatem organ odwoławczy uchylił decyzję w zakresie w jakim umorzono postępowanie przed organem pierwszej instancji i nie wydał rozstrzygnięcia w tym zakresie. Brak rozstrzygnięcia organu odwoławczego w tym zakresie stanowi istotne naruszenie art.138 § 1 pkt.2 k.p.a. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w niej zarzutów naruszenia wskazanych przepisów prawa należy wskazać, że zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.a. organ administracji stojąc na straży praworządności, ma obowiązek podjęcia z urzędu lub na wniosek wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Realizację zasady prawdy obiektywnej zapewniają przede wszystkim gwarancje procesowe zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Według art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena czy dana okoliczność została udowodniona następuje na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). W świetle art. 11 k.p.a. organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Konsekwencją tej zasady jest ciążący na organie obowiązek wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest również stanowisko, zgodnie z którym treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wydawanej przez organ odwoławczy winno nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu i nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja organu odwoławczego, która w uzasadnieniu nie zawiera własnych ustaleń i rozważań poprzestając na ustaleniach i rozważaniach organu pierwszej instancji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 441/14). Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno bowiem umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. W wyroku z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 257/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podkreślił, że organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do realizacji decyzji bez stosowania środków przymusu. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do okoliczności istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu odwoławczego przy uzasadnianiu decyzji jest więc ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji (zob. także wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1757/12, LEX nr 1303055, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 56/13, LEX nr 1311189, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt IV SA/Po 1039/12, LEX nr 1287174, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 693/11, LEX nr 1139507). Zasada przekonywania nabiera szczególnego znaczenia w przypadku podejmowania przez organy negatywnych dla strony rozstrzygnięć, które powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego, jak i prawnego, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Szczególną rolę w omawianym zakresie przypisuje się uzasadnieniu decyzji administracyjnej, które stanowi integralną część każdej decyzji i jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia i przekonanie strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygniecie, to nastąpiło to z innych przyczyn. W uzasadnieniu powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji, jako naruszających dyspozycję art. 77, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, zaskarżony decyzja nie spełnia wskazanych powyżej standardów. Wydając zaskarżoną decyzję organ nie rozpoznał sprawy w jej całokształcie i nie rozważył wszystkich okoliczności istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności, organ odwoławczy nie odniósł się w sposób jasny i zrozumiały do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu. Zarzuty skarżącego dotyczą w głównej mierze nałożenia kary pieniężnej za naruszenie wymienione w Lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, sankcjonującego "nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w wysokości 500 zł za każdy dzień ". Za to naruszenie wymierzono karę w wysokości 211.000 zł ( 422 dni x 500 zł). W tym miejscu należy wskazać, że organ I instancji stwierdził w tym zakresie, że przedsiębiorca nie okazał do kontroli wykresówek kierowców o nieustalonych danych osobowych, którzy wykonywali przewozy drogowe pojazdami będącymi w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy, w dniach: - pojazdem o nr rej [...]: • 03.02.2016r. godz. 16:20 od stanu drogomierza [...] do 04.02.2016 r. godz. 06:00 do stanu drogomierza [...] - przejechano 139 km; • 08.02.2016r. godz. 18:34 od stanu drogomierza [...] do 09.02.2016 r. godz. 07:22 do stanu drogomierza [...] - przejechano 178 km; • 09.03.2016r. godz. 11 :52 od stanu drogomierza [...] do 18.03.2016 r. godz. 05:37 do stanu drogomierza [...] - przejechano 1490 km; • 18.03.2016r. godz. 13:20 od stanu drogomierza [...] do 22.03.2016r. godz. 05:26 do stanu drogomierza [...] - przejechano 299 km; • 25.05.2016r. godz. 15:13 od stanu drogomierza [...] do 30.05.2016r. godz. 03:35 do stanu drogomierza [...] - przejechano 9 km; • 16.06.2016r. godz. 13:45 od stanu drogomierza [...] do 17.06.2016r. godz. 02:24 do stanu drogomierza [...]- przejechano 6 km; • 13.07.2016r. godz. 14:25 od stanu drogomierza [...] do 14.07.2016r. godz. 03:16 do stanu drogomierza [...] - przejechano 6 km; • 22.07.2016r. godz. 14:43 od stanu drogomierza [...] do 25.07.2016r. godz. 03:22 do stanu drogomierza [...] - przejechano 99 km; • 01.09.2016r. godz. 11 :19 od stanu drogomierza [...] do 03.09.2016r. godz. 09:29 do stanu drogomierza [...] - przejechano 193 km; - pojazdem o nr rej [...]: • 23.12.2015r. godz. 17:35 od stanu drogomierza [...] do 28.12.2015r. godz. 07:11 do stanu drogomierza [...] - przejechano 455 km; • 29.12.2015r. godz. 15:48 od stanu drogomierza [...] do 08.01.2016 r. godz. 09:01 do stanu drogomierza [...] - przejechano 309 km; • 19.01.2016r. godz. 17:53 od stanu, drogomierza [...] do 22.01.2016 r. godz. 04:52 do stanu drogomierza [...] - przejechano 64 km; • 11.05.2016r. godz. 15:54 od stanu drogomierza [...] do 14.05.2016r. godz. 05:57 do stanu drogomierza [...] - przejechano 627 km; • 21.10.2016r. godz. 17:47 od stanu drogomierza [...] do 24.10.2016r. godz. 04:44 do stanu drogomierza [...] - przejechano 64 km; • 28.10.2016r. godz. 15:43 od stanu drogomierza [...] do 02.11.2016r. godz. 08:54 do stanu drogomierza [...] - przejechano 616 km. Organ I instancji stwierdził, że na podstawie powyżej opisanego materiału dowodowego oraz mając na względzie art. 7, art. 80 KPA i realną możliwość przejechania przez kierowcę maksymalnej liczby kilometrów w ciągu jednego dnia, ŁWITD uznał, iż podmiot nie przedstawił do kontroli wykresówek za 16 dni; . - wykresówek lub innych dokumentów potwierdzających aktywność kierowcy S. C.z okresu od 19.12.2015 r. do 17.04.2016 i od 09.07.2016 do 19.12.2016 r. (tj. 363 dni); - wykresówki kierowcy P. C. z dnia 19.01.2016 r. (z ewidencji czasu pracy okazanej do kontroli wynika, iż w tym dniu kierowca wykonywał przewóz drogowy) oraz wykresówek lub innych dokumentów potwierdzających aktywność kierowcy w okresie od 01.12.2016 r. do 19.12.2016 r. - tj. za 20 dni; - wykresówek kierowcy T. M. z dni: 20.12.2015, 13.06.2016, 06.10.2016 (z ewidencji czasu pracy okazanej do kontroli wynika, iż w tych dniach kierowca wykonywał przewóz drogowy), wykresówek lub innych dokumentów potwierdzających aktywność kierowcy w okresie od 01.12.2016 r. do 19.12.2016 r. - tj. za 22 dni; - wykresówki z dnia 09.06.2016 r. kierowcy o nieustalonych danych, który to wykonywał przewozy drogowe pojazdem o nr rej [...] - przedsiębiorca wskazał, iż w tym dniu wykonywał przewóz drogowy w ramach działalności gospodarstwa rolnego. Jednakże na podstawie pisma z dnia 09.01.2017 r. z GDDKiA Departamentu Zarządzania Ruchem i danych udostępnionych z systemu ViaTolI, ŁWITD ustalił, iż pojazd logował się do ww. systemu w promieniu ponad 100 km od bazy przedsiębiorstwa, a co za tym idzie zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt b rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. istnieje obowiązek rejestrowania aktywności za pomocą urządzenia rejestrującego. - tj. za 1 dzień. W związku z powyższym organ uznał, że skarżący nie okazał zapisów za 422 dni. Organ II instancji w tym samym zakresie podniósł, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu kontroli, skontrolowanych wykresówek, danych z systemu viaToll, wyjaśnień strony odnośnie dni w których wykonywała przewozy wyłączone spod obowiązywania rozporządzenia nr 561/2006, że przedsiębiorca w trakcie kontroli nie okazał wykresówek oraz dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień dotyczących pojazdów: a) o nr rej. [...] za: - okres od godz. 16:20 dnia 03.02.2016 r. do godz. 06:00 dnia 04.02.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 139 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 18:34 dnia 08.02.2016 r. do godz. 07:22 dnia 09.02.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 178 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 11:52 dnia 09.03.2016 r. do godz. 05:37 dnia 18.03.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 1490 kilometrów, łącznie brak 7 wykresówek, - okres od godz. 13:20 dnia 18.03.2016 r. do godz. 05:26 dnia 22.02.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 299 kilometrów, ponieważ z wyjaśnień strony wynika, że w dniu 21.03.2016 r. wykonywała przewóz wyłączony spod rozporządzenia nr 561/2006, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 15:13 dnia 25.05.2016 r. do godz. 03:35 dnia 30.05.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 9 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 14:43 dnia 22.07.2016 r. do godz. 03:22 dnia 25.07.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 99 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 11 :19 dnia 01.09.2016 r. do godz. 09:29 dnia 03.09.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 193 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, b) o nr rej. [...] za: - okres od godz. 17:35 dnia 23.12.2015 r. do godz. 07:11 dnia 28.12.2015 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 455 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 15:48 dnia 29.12.2015 r. do godz. 09:01 dnia 08.01.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 309 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 17:53 dnia 19.01.2016 r. do godz. 04:52 dnia 22.01.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 64 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 15:54 dnia 11.05.2016 r. do godz. 05:57 dnia 14.05.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 627 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 17:47 dnia 21.10.2016 r. do godz. 04:44 dnia 24.10.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 64 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki, - okres od godz. 15:43 dnia 28.10.2016 r. do godz. 08:54 dnia 02.11.2016 r., z zapisu wykresówek wynika brak zapisu przejechanych 616 kilometrów, łącznie brak 1 wykresówki. Biorąc pod uwagę liczbę możliwych kilometrów do przejechania w ciągu jednego dnia należy stwierdzić, że przedsiębiorca nie przedstawił wykresówek z aktywnością pojazdów o nr rej. [...]i o nr rej. [...] za 16 dni. Dodatkowo ponieważ ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedsiębiorca S. C. w kontrolowanym okresie prowadził osobiście pojazdy o masie powyżej 3,5 tony tym samym winien w trakcie kontroli okazać zaświadczenia o działalności o nieprowadzeniu pojazdu lub zapisy z zarejestrowaną jazdą pojazdami, podczas prowadzenia których obowiązuje obowiązek rejestrowania aktywności przez kierowcę. Przedsiębiorca ten nie okazał zapisów ze swojej aktywności za okres od 19.12.2015 r. do 17.04.2016 r. i od 09.07.2016 r. do 19.12.2016 r., łącznie za 363 dni. Z materiału dowodowego wynika, że przedsiębiorca nie okazał również wykresówek lub zaświadczeń o prowadzeniu działalności odnośnie kierowców: - P. C. za dzień 19.01.2016 r. oraz za okres od 01.12.2016 r. do 19.12.2016r. łącznie brak udokumentowanych 20 dni ww. kierowcy; - T. M. za dni 20.12.2015 r., 13.06.2016 r., 06.10.2016 r. oraz w okresie od 01.12.2016 r. do 19.12.2016 r., łącznie brak udokumentowanych 22 dni ww. kierowcy. Ponieważ z danych udostępnionych z systemu viaToll wynika, że pojazdem o nr rej. [...] strona w dniu 09.06.2016 r. wykonywała przewóz w odległości powyżej 100 kilometrów od siedziby przedsiębiorcy, tym samym w trakcie jazdy winna być rejestrowana aktywność kierowcy. Wyjaśnienia strony, że ww. dniu przewóz był wykonywany w ramach prowadzonego gospodarstwa rolnego nie zostały uznane z uwagi na fakt wykonywania w ww. dniu przewozu w promieniu powyżej 100 kilometrów o siedziby gospodarstwa rolnego. Oznacza to że przedsiębiorca nie okazał jednej wykresówki za dzień 09.06.2016r. z pojazdu o nr rej. [...]. Łącznie przedsiębiorca nie okazał wykresówek lub zaświadczeń o działalności dokumentujących aktywność kierowców lub pojazdów o nr rej. [...] i o nr rej. [...] za 422 dni. Kara za powyższe naruszenie wynosi łącznie 211.000 złotych. W ocenie sądu analiza argumentacji organów na tle zgromadzonego materiału dowodowego oraz przedstawionych przez organy wniosków prowadzi do konstatacji, że rację ma skarżący stawiając organom zarzut naruszenia art. 7, 11, 77 § 1 , 80 i 107 § 3 k.p.a. Znaczenie tych zasad postępowania administracyjnego i wpływu ich naruszenia na wynik sprawy przedstawiono w powyższej części uzasadnienia. Przede wszystkim organy nie wykazały jak wyliczyły wskazany okres 422 dni, w którym skarżący naruszył obowiązki wymienione w Lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Porównanie zdarzeń przedstawionych w decyzji organu I instancji oraz w decyzji organu II instancji w zakresie wykresówek kierowców o nieustalonych danych osobowych, którzy wykonywali przewozy drogowe pojazdami o nr rej. [...] i o nr rej. [...] będącymi w prawnej dyspozycji przedsiębiorcy, wskazuje, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy zgodnie stwierdziły, że przedsiębiorca nie przedstawił wykresówek z aktywnością pojazdów: o nr rej. [...] i o nr rej. [...] za 16 dni. Tymczasem, po pierwsze analiza uwzględnionych w powyższym zakresie przez organy okoliczności faktycznych wykazuje, że organ I instancji wskazał 15 takich przypadków, a organ II instancji tylko 13 pomijając zdarzenia z: - 16.06.2016r. godz. 13:45 od stanu drogomierza [...] do 17.06.2016r. godz. 02:24 do stanu drogomierza [...]- przejechano 6 km; - 13.07.2016r. godz. 14:25 od stanu drogomierza [...] do 14.07.2016r. godz. 03:16 do stanu drogomierza [...] - przejechano 6 km; Po drugie proste przeliczenie wskazanych okresów nie daje wyniku w postaci 16 dni. Nie jest w ocenie sądu wytłumaczeniem i uzasadnieniem prawidłowości tego wyliczenia stwierdzenie, że "na podstawie powyżej opisanego materiału dowodowego oraz mając na względzie art. 7, art. 80 KPA i realną możliwość przejechania przez kierowcę maksymalnej liczby kilometrów w ciągu jednego dnia, ŁWITD uznał, iż podmiot nie przedstawił do kontroli wykresówek za 16 dni (stanowisko organu I instancji) oraz "biorąc pod uwagę liczbę możliwych kilometrów do przejechania w ciągu jednego dnia należy stwierdzić, że przedsiębiorca nie przedstawił wykresówek z aktywnością pojazdów o nr rej. [...] i o nr rej. [...] za 16 dni( stanowisko organu odwoławczego). Zapytany, na rozprawie pełnomocnik organu, o sposób/algorytm według którego przelicza się ewentualne kilometry na dni i podstawę prawną takiego działanie nie udzielił odpowiedzi na to pytanie. Zasadnie zdaniem sądu skarżący kwestionuje również wymierzenie kary za naruszenie Lp.6.3.7 za 363 dni. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zdaniem organów ponieważ ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedsiębiorca S. C. w kontrolowanym okresie prowadził osobiście pojazdy o masie powyżej 3,5 tony tym samym winien w trakcie kontroli okazać zaświadczenia o działalności o nieprowadzeniu pojazdu lub zapisy z zarejestrowaną jazdą pojazdami, podczas prowadzenia których obowiązuje obowiązek rejestrowania aktywności przez kierowcę. Przedsiębiorca ten nie okazał zapisów ze swojej aktywności za okres od 19.12.2015 r. do 17.04.2016 r. i od 09.07.2016 r. do 19.12.2016 r., łącznie za 363 dni. Tymczasem zsumowanie wskazanych okresów jak słusznie podnosi skarżący wykazuje, że jest to 285 dni. Okres 363 dni wykazuje zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy mimo, że już w odwołaniu skarżący podnosił tę kwestię. Jeżeli jest to pomyłka, bowiem uwzględniając stanowisko organów, że w kontrolowanym okresie (obejmującym okres od 19 grudnia 2015 r. do 1912.2016r.) skarżący przedstawił tylko dwie swoje wykresówki (co uzasadniałoby ewentualnie matematyczne wyliczenie o nieprzedstawieniu dokumentów dotyczących aktywności kierowcy za 363 dni ) to jednak jest to dowodem na to, że organ odwoławczy przedstawił w swojej decyzji błędne stanowisko organu I instancji bez skontrolowania prawidłowości tego wyliczenia mimo, że skarżący zwracał uwagę organu odwoławczego podnosząc zarzut nieprawidłowości przedstawionego wyliczenia. Wypada w tym miejscu podkreślić, że wyrażona w art. 15 k.p.a. zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z tą zasadą rolą organu odwoławczego, jest ponowne merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Z chwilą zainicjowania postępowania przed organem drugiej instancji, w wyniku wniesienia skutecznego środka odwoławczego, powstaje zatem obowiązek powtórnego rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. Wniesienie odwołania przenosi bowiem na organ drugiej instancji kompetencję do ponownego rozpoznania oraz merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie. Dlatego też do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana nie wystarczy stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia organów różnych stopni. Konieczne natomiast jest, aby wydanie tych rozstrzygnięć zostało poprzedzone ustaleniem stanu faktycznego sprawy i dokonaniem jego oceny, przez każdy z organów postępowania. Niezrealizowanie obowiązku w tym zakresie powoduje uchybienie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia z 17 maja 2011 r., II OSK 672/10). Dodatkowo stawiając skarżącemu zarzut nieokazania zapisów ze swojej aktywności za okres od 19.12.2015 r. do 17.04.2016 r. i od 09.07.2016 r. do 19.12.2016 r. organy nie wyjaśniły statusu skarżącego w rozumieniu zastosowanych przepisów. W świetle bowiem art. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r o czasie pracy kierowców ustawa określa: 1) czas pracy kierowców wykonujących przewóz drogowy, zatrudnionych na podstawie stosunku pracy; 1a) czas pracy przedsiębiorców osobiście wykonujących przewozy drogowe, w rozumieniu art. 4 pkt 6a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym; Zgodnie z art. 25. ww ustawy 1. Pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie: 1) zapisów na wykresówkach; 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. 1a. W stosunku do pracowników objętych zadaniowym czasem pracy oraz pracowników otrzymujących ryczałt za godziny nadliczbowe lub ryczałt za porę nocną, nie ewidencjonuje się godzin pracy. 1b. Pracodawcy, którzy prowadzą ewidencję w formie wskazanej w ust. 1, lub których dotyczy ust. 1a, zobowiązani są do prowadzenia indywidualnych kart ewidencji nieobecności pracownika w pracy z podziałem na rodzaj i wymiar. 2. Ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1, pracodawca: 1) udostępnia kierowcy na jego wniosek; 2) przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego. Jak wynika z art. 26d. ww ustawy 1. Ewidencję czasu pracy przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 1 pkt 1a, prowadzi ten przedsiębiorca. 2. Ewidencję czasu pracy osób, o których mowa w art. 1 pkt 1b, prowadzi podmiot, na rzecz którego wykonywany jest przewóz drogowy. 3. Przepis art. 25 ust. 1 stosuje się odpowiednio. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że organy przyjęły, że skarżący jest przedsiębiorcą osobiście wykonującym przewozy drogowe. Uczyniły to na podstawie okazania przez skarżącego w toku kontroli dwóch jego wykresówek z dnia 18.04.2016r.( samochód nr rej. [...] - przejechano 8 km od stanu licznika 774358 do 774366) i z dnia 08.07.2016r. (samochód nr rej. [...] przejechano 24 kilometry od stanu licznika 788990 do 789014), przy czy skarżący w toku postępowania cały czas utrzymywał, że nie były to przewozy drogowe w rozumieniu przepisów których przestrzeganie kontrolował organ. Skarżący argumentował, że prowadzi również gospodarstwo rolne w którym wykorzystuje posiadane pojazdy jak również czasami prowadzi te pojazdy w związku z ich naprawami, czynnościami serwisowymi lub koniecznością ich zatankowania. Organy nie uwzględniły tej argumentacji i wymierzyły skarżącemu karę pieniężną za nieokazanie zapisów z aktywności skarżącego za okres od 19.12.2015 r. do 17.04.2016 r. i od 09.07.2016 r. do 19.12.2016 r., łącznie za 363 dni. Jednocześnie, co istotne, organ I instancji umorzył postępowanie względem skarżącego w zakresie nieprowadzenia ewidencji czasu pracy, o której mowa w art. 26 d ustawy z dnia 26 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Zdaniem sądu stanowisko organów nosi więc cechy niekonsekwencji. Skoro bowiem, jak wynika z art. 26d. ww ustawy, ewidencję czasu pracy przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 1 pkt 1a, prowadzi ten przedsiębiorca, a ewidencję tę, zgodnie z art. 25 ww ustawy pracodawca prowadzi w formie: 1) zapisów na wykresówkach; 2) wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 3) plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego; 4) innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności, lub 5) rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4, to umorzenie postępowania w zakresie art. 26d ww ustawy przy jednoczesnym wymierzeniu kary za nieokazanie zapisów z aktywności skarżącego za okres od 19.12.2015 r. do 17.04.2016 r. i od 09.07.2016 r. do 19.12.2016 r., łącznie za 363 dni jest niespójne. Zgodnie z art. 107 § 3 uzasadnienie prawne decyzji zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organy stawiając więc przedsiębiorcy, którego uznały za osobiście wykonującego przewozy drogowe, zarzut "nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w wysokości 500 zł za każdy dzień " winny w pierwszej kolejności wykazać status prawny tego przedsiębiorcy z powołaniem odpowiednich przepisów prawa jak również wskazać obowiązującą podstawę prawną żądania sporządzania takich dokumentów. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał się na art. 32 ust. 1, art. 33 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 165/2014 oraz art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców i przyjął jednocześnie, że skarżący prowadził ewidencję swojego czasu pracy (przedstawiając wykresówki z dnia 18.04.2016 r. i z dnia 08.07.2016 r.) przyjmując w tym zakresie zasadność umorzenia przez organ I instancji postępowania w sprawie zarzuty nieprzestrzegania art. 26d ustawy o czasie pracy kierowców. Organ nie wskazał zatem jakich dokumentów w rozumieniu przypadków wymienionych w Lp. 6.3.7. nie przedstawił skarżący i co najważniejsze przepisów prawa określających obowiązki przedsiębiorcy w tym zakresie egzekwowane powyższą karą. Należy również podkreślić, że organ nie uwzględnił, w swoich rozważaniach faktu, że w spornym dniu 18.04.2016r. również T.M. używał samochodu [...] i przejechał nim w tym dniu 292km (od stanu licznika 774366 do 774658), a skarżący tylko 8 km. Kierowca ten używał również tego samochodu [...] w spornym dniu 8.07.2016 r. i przejechał w tym dniu 188 kilometrów (od stanu licznika 788802 do 788990), a skarżący tylko 24 km. Organy nie oceniły tej okoliczności w świetle wyjaśnień skarżącego, że prowadzi również gospodarstwo rolne w którym wykorzystuje posiadane pojazdy jak również czasami prowadzi te pojazdy w związku z ich naprawami, czynnościami serwisowymi lub koniecznością ich zatankowania, zatem, że nie używał pojazdu w celu dokonania przewozu drogowego w rozumieniu kontrolowanych przepisów i w kontekście statusu skarżącego jako przedsiębiorcy osobiście wykonującego przewozy drogowe. Wadą prowadzonego postępowania było również nieuwzględnienie żądania skarżącego okazania mu dowodu w postaci informacji - pisma z dnia 09.01.2017 r. z GDDKiA Departamentu Zarządzania Ruchem i danych udostępnionych z systemu ViaTolI, na podstawie którego ŁWITD ustalił, iż pojazd o nr rej. [...] logował się do ww. systemu w dniu 09.06.2016 r. w promieniu ponad 100 km od bazy przedsiębiorstwa, a co za tym idzie zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt b rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. istnieje obowiązek rejestrowania aktywności za pomocą urządzenia rejestrującego. Brak wykresówki za ten dzień również zaliczono w poczet naruszenia Lp.6.3.7. Sąd stwierdza, że do akt sprawy załączono ww pismo z dnia 9 stycznia 2017 r. Z pisma tego wynika, że jego załącznikiem był nośnik CD zawierający dane w postaci zaszyfrowanego pliku, a hasło dostępu podane zostanie telefonicznie. W wyjaśnieniach z dnia 08.02.2017 r. skarżący wnosił o okazanie mu tego dokumentu aby mógł sporządzić skuteczne wyjaśnienia. Z akt sprawy nie wynika aby organ w jakikolwiek sposób udostępnił skarżącemu ten dowód albo wskazał sposób zapoznania się z nim. Zarówno organ I instancji jak również organ odwoławczy w swoich uzasadnieniach powołały się na pismo z dnia 9 stycznia 2017r. i lakonicznie stwierdziły, że pojazd o nr rej. [...] logował się do systemu viaToll w dniu 09.06.2016 r. w promieniu ponad 100 km od bazy przedsiębiorstwa, a co za tym idzie zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt b rozporządzenia Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. istnieje obowiązek rejestrowania aktywności za pomocą urządzenia rejestrującego. Organy nawet nie wskazały miejsca gdzie nastąpiło logowanie. To, że organy posiadają aktualnie zaawansowane narzędzia kontroli nie zwalnia ich od stosowania się do podstawowych zasad postępowania administracyjnego w szczególności w zakresie postępowania dowodowego. Kontrolę zakończono 18 stycznia 2017 r. Skarżący wyznaczył osobę upoważnioną do reprezentowania go w czasie kontroli, której organ winien udostępnić dowód będący podstawą wymierzenia kary, szczególnie, że uzyskanie obciążających skarżącego danych wymagało hasła znanego tylko organowi. W świetle art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba, że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 k.p.a. Podkreslić należy również, że taka forma dokumentowania zarzutów – na zaszyfrowanych nośnikach z hasłem znanym tylko organowi – uchyla sie spod kontroli sądu. W ocenie sądu, należy podzielić co do zasady stanowisko organów, że obowiązkiem przedsiębiorcy jest udokumentowanie każdego dnia pracy zatrudnionego przez siebie kierowcy, czy to w postaci zapisów z tachografów, czy zaświadczeń o nieprowadzeniu pojazdu. Udokumentowaniu podlega także każdy przypadek, w którym przejazd ma być objęty wyłączeniem obowiązku rejestracji aktywności kierowcy. Dokumenty te powinny tworzyć spójną całość pozwalającą odtworzyć to co się działo z pojazdem oraz kierowcą w okresie pozostawania w dyspozycji przedsiębiorcy. Inna wykładnia prowadziłaby do łatwego unikania zastosowania wymogów rejestrowania aktywności kierowcy. Wystarczyłoby ogólnikowo powołać się na wyłączenie z art. 3 lub 13 rozporządzenia WE nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, aby uniknąć zastosowania sankcji z tytułu tego rodzaju naruszenia. Takie stanowisko znajduje oparcie w aktualnym orzecznictwie. Przykładowo: w wyroku z dnia 18 października 2016 r. (II GSK 711/15) nawiązując do sankcji z lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d., Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z regulacji tej wynika w sposób oczywisty, że na przedsiębiorcy spoczywa ciężar wykazania, co "działo się" z pojazdem w okresach, w których wykonywano nim przejazdy znajdujące potwierdzenie w stanie licznika, a nie znajdujące potwierdzenia w wykresówkach. Podobne tezy dotyczące obowiązku przedsiębiorcy okazywania kompletnej dokumentacji potwierdzającej aktywność kierowcy i przejazdy danym pojazdem wyrażano m.in. w wyrokach NSA z 5 maja 2016 r. (II GSK 2884/14, II GSK 2751/14), WSA w Szczecinie z 31 sierpnia 2016 r. (II SA/Sz 276/16), WSA w Gliwicach z 2 września 2016 r. (II SA/Gl 508/16), WSA w Rzeszowie z 14 września 2016 r. (II SA/Rz 1678/15). W okolicznościach przedmiotowej sprawy wskazane wyżej uchybienia powodują jednak, że zaskarżona decyzja nie może pozostać w obrocie prawnym. Nie można bowiem uznać, że organy w sposób prawidłowy rozpoznały i rozstrzygnęły sprawę i z tych względów, wobec naruszenia zasady przekonywania określonej w art. 11 k.p.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a., oraz naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało uchylić. Stwierdzone wadliwości proceduralne przy ich wydaniu mogły mieć bowiem wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie też skutkowały tym, że Sąd nie mógł dokonać kontroli legalności merytorycznej oceny organu dotyczącej zaistnienia podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę ponownie organ zobowiązany będzie poddać wnikliwej analizie i ocenie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w kontekście wszystkich podnoszonych przez skarżącego zarzutów, w tym w szczególności tych dotyczących przedstawianych twierdzeń i wyliczeń dni w których doszło do naruszenia Lp.6.3.7 Obowiązkiem organu będzie też wyczerpujące uzasadnienie orzeczenia wyjaśniające wątpliwości w sprawie z uwzględnieniem wskazanych wyżej standardów. Mając wszystko to na uwadze, sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postepowania, na które składają się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 450 zł, orzeczono stosownie do art. 200 P.p.s.a. dc . .