III SAB/Łd 32/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Cisowska – Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 26 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Ł. trwającą od 19 października 2013 r. postanawia: odrzucić skargę. Z. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Ł. trwającą od 19 października 2013r. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w Ł. stwierdził, że ze skargi tej nie wynika na czym miałaby polegać zarzucana bezczynność. W dniu 19 października 2013r. do Komendy Miejskiej Policji w Ł. nie wpłynęło żadne pismo skarżącego. W dniu 21 października 2013r. wpłynęło natomiast pismo z dnia 19 października 2013r., w którym skarżący po raz kolejny podniósł kwestię bezpodstawnego kierowania do niego wezwań przez sierż. szt. C. R. z [...] Komisariatu KMP w Ł. W ramach postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że skarżący odniósł się wprawdzie do "nowych" postępowań, w ramach których skierowano do niego nowe wezwania do stawiennictwa w [...] Komisariacie KMP w Ł, lecz istota problemu jest ta samo co poprzednio. W dniu 12 listopada 2013r. udzielono skarżącemu odpowiedzi. Szczegółowej i wyczerpującej odpowiedzi w zakresie kierowania wezwań udzielono skarżącemu w piśmie z dnia 20 maja 2013r. Wyjaśniono wówczas skarżącemu, że kwestię usprawiedliwiania niestawiennictwa uczestników postępowania z powodu choroby reguluje art. 117 § 2a K.p.k. Podkreślono, że w myśl art. 13 ustawy z dnia 15 czerwca 2007r. o lekarzu sądowym zaświadczenie, na podstawie którego niestawiennictwo może być usprawiedliwione wystawia lekarz sądowy po okazaniu wezwania bądź po złożeniu oświadczenia o jego otrzymaniu. Zaświadczenia te wydaje się do konkretnej sprawy i na konkretny dzień (termin). Posługiwanie się przez skarżącego zaświadczeniami wystawianymi do innych spraw (postępowania sądowe) niż te, do których był wzywany, jest bezskuteczne i nie stanowi podstawy do usprawiedliwienia niestawiennictwa. Pismu z dnia 19 października 2013r. nadano bieg służbowy w trybie przepisów działu VIII K.p.a. i podjęto czynności zmierzające do rozpatrzenia podniesionych w nim kwestii, a następnie udzielono skarżącemu odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu administracyjnego (pkt 1), niezachowanie terminu do wniesienia skargi (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn (pkt 6). Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej, ich bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, w przypadkach o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a. Bezczynność, objęta kontrolą sądu administracyjnego może zatem dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie), nie podejmuje innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz nie wydaje pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę sądu administracyjnego w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Jednakże zarówno K.p.k., jak i K.p.w., nie przewiduje, by wydane w postępowaniach prowadzonych na podstawie tych ustaw rozstrzygnięcia były zaskarżalne do sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu wnoszona do sądu administracyjnego ma natomiast na celu zdyscyplinowanie organu administracji publicznej do wydania aktu administracyjnego lub czynności określonego rodzaju w postępowaniu administracyjnym, a nie karnym czy w sprawie o wykroczenie. Warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest też wykorzystanie przez skarżącego wszystkich dostępnych środków weryfikacji kwestionowanych aktów lub czynności. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W wypadku bezczynności organu środkiem takim jest zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 K.p.a., a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 37 § 1 K.p.a.). Tymczasem w rozpoznawanej sprawie na podstawie skargi, odpowiedzi na skargę udzielonej przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. oraz przekazanych przez ten organ dokumentów można jedynie wysnuć przypuszczenie, że zarzucana bezczynność pozostawać ma w związku z kierowanymi do skarżącego wezwaniami do stawienia się w charakterze świadka w postępowaniach prowadzonych przez Policję. Nie można jednak jednoznacznie stwierdzić, jakiego rodzaju mogą to być postępowania i czy w ogóle są to postępowania objęte zakresem właściwości sądów administracyjnych. W związku z tym zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2014r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia poprzez jednoznaczne i wyraźne wskazanie postępowania (numer sprawy, przedmiot) oraz organu administracji, którego dotyczy skarga, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, wyjaśnienie, jakiego żądania skarżącego skierowanego do organu administracji dotyczy zarzucana w skardze bezczynność mająca trwać od "19 X 2013", czy i w jakiej dacie skarżący złożył do organu administracji wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie, której dotyczy niniejsza skarga (złożenia kopii tego wniosku), czy przed wniesieniem skargi do sądu skarżący złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 K.p.a. do organu wyższego stopnia lub wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa oraz do wykazania tego faktu stosownymi dokumentami (złożenia kopii zażalenia, wezwania do usunięcia naruszenia prawa wraz z potwierdzeniem doręczenia tego środka zaskarżenia organowi oraz ewentualnego stanowiska tego organu). Wezwanie do usunięcia powyższych braków formalnych doręczono skarżącemu w dniu 18 sierpnia 2014r. W związku z tym bieg siedmiodniowego terminu do ich usunięcia rozpoczął się w dniu 19 sierpnia 2014r., a zakończył w dniu 25 sierpnia 2014r. (w poniedziałek). Braki te nie zostały jednak przez skarżącego usunięte ani w powyższym terminie, ani później. Skutkiem uchybienia temu terminowi jest – stosownie do powołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – odrzucenie skargi oraz bezskuteczność czynności strony w postępowaniu sądowym obejmującej wniesienie skargi. Odrzucenie skargi przez sąd jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Z uwagi na to, że w odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w Ł. wyjaśnił, że pismu skarżącego nadano bieg służbowy w trybie przepisów działu VIII K.p.a. i podjęto czynności zmierzające do rozpatrzenia podniesionych w nim kwestii, a następnie udzielono skarżącemu odpowiedzi, zauważyć nadto należy, że w postępowaniu skargowym uregulowanym w dziale VIII K.p.a., które jest jednoinstancyjnym postępowaniem uproszczonym, nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej, a w konsekwencji nie kończy się ono wydaniem decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 K.p.a., ale czynnością materialno – techniczną. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami działu VIII K.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 237 § 3 K.p.a. o sposobie załatwienia skargi zawiadamia się skarżącego, przy czym elementy składowe tego zawiadomienia określa art. 238 § 1 K.p.a. Nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego, nie jest ono także innym, niż decyzje i postanowienia, aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarga z art. 227 K.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII K.p.a. nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por.: m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2011r., II OSK 1961/11; postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 1 marca 2010r., II OSK 478/09; z 25 lutego 2009r., II OSK 241/09; z 26 stycznia 2006r., I OSK 26/07; z 6 czerwca 2014r., I OSK 1181/14). Z uwagi na powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu. k.p.